SPOOK MOUNTAIN: How the US Spies on China from Taiwan
US National Security Agency and Taiwan National Security Bureau Joint Venture
ABOVE: Buy a Mug or T-shirt of the Super Secret Spy Base.
China In Arms BOOKSTORE and GIFT SHOP!
Twitter and YouTube Page and LinkedIn
Subscribe: $5 Monthly; Cancel Anytime
Originally published on 19 September 2022; Updated 26 April 2023
Spook Mountain: How the US Spies on China from Taiwan
US National Security Agency and Taiwan National Security Bureau Joint Venture
By Wendell Minnick (Whiskey Mike) 顏文德
TAIPEI - Local Chinese-language media reports confirm that Taiwan’s National Security Bureau (NSB/國家安全局) maintains a connection with the Five Eyes (FVEY/五眼) intelligence network. The primary FVEY members are Australia, Canada, New Zealand, the United States, and the United Kingdom.
Japan and Singapore are described at Five Eyes Plus 2 members. Taiwan’s relation is a bit different, sources indicate Taiwan provides the data to the NSA, but the NSA does not share its analysis. How this actually serves as a force multiplier for Taiwan is unclear.
Those unfamiliar with these facilities, I strongly recommend Desmond Ball’s book The Ties That Bind (1990) and papers and anything written by Richard Tanter.
During a press conference on 26 April 2023, NSB Director-General Tsai Ming-yen (蔡明彥) confirmed that the NSB maintains a connection with the Five Eyes (FVEY) intelligence alliance. He also announced the launch of a new instant notification system and upgrades to computer equipment implemented the previous year.
Tsai reports directly to the President and to the Foreign Affairs and National Defense Committee of the Legislative Yuan (立法院), providing updates on the composite threat posed by the Chinese Communist Party to Taiwan’s national security.
This marks the first time the NSB has publicly confirmed the existence of high-frequency radio eavesdropping operations targeting China.
Taiwan operates three primary signals intelligence (SIGINT) facilities: a joint operation with the U.S. National Security Agency (NSA) at Pingtun Li on Yangmingshan, the main NSB “crop circle” station in Linkou (林口區), and an identical facility in southern Taiwan at Betel Nut Village.
ABOVE 3 PHOTOGRAPHS TAKEN BY AUTHOR OF LINKOU SIGINT.
BELOW 2 PHOTOGRAPHS BY GOOGLE EARTH
To my fellow writers: always keep your receipts — photographs, business cards, emails, and personal journals. On business cards, I note the date I met the person and jot comments on the back about them. Without such records, readers have no way to know whether you are telling the truth or merely fabricating details.
As a matter of record, I only wrote two articles on the U.S. eavesdropping facility at Pingtun Li for Jane’s Defence Weekly and Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 January 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 February 2004).
On 5 March 2003, I published a longer feature for Asia Times for the general public, dumbing down the technical aspects.
Before publishing the first Jane’s story: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 January 2001), I received a response from AIT to interview the head of the Defense Attaches Office (DAO). I met with Susan E. Shahl, Section Chief, AIT Spokesperson, Cultural and Information Section, de facto U.S. Embassy - the American Institute In Taiwan (AIT).
According to my personal journal, on 12 December 2000, one month before publication, I entered the American Institute in Taiwan (AIT) building and was escorted to Susan E. Shahl’s office. After we exchanged business cards, I explained that I was preparing a story on a U.S. intelligence facility operating on the island. I requested a meeting with the Defense Attaché Office (DAO) to determine whether publishing the story might compromise U.S. security, and I expressed my willingness to redact any technical information deemed classified. Shahl conducted herself professionally but indicated that a meeting with the DAO chief would likely not be possible until after Christmas.
Nothing happened.
They did nothing, responding in their typically bureaucratic way — with silence. An AIT source later told me that Shahl had circulated a memo advising staff to “ignore” me.
Annoyed, I borrowed a tactic from Aporia and began sending Christmas cards after each major article that was potentially troublesome. This forced AIT officers to explain themselves to their superiors in Washington. The cards served as reminders that I was available - even if it was too late this time. They could choose to be Proactive next time: stay informed about my work, perhaps even shape it.
Now they were in Reactive mode, a posture that ran counter to the military mindset. The cards were a pressure tactic - my attempt at turning silence into a song, even if it sounded off-key at first.
I kept a box of assorted cards and picked a new one for each breaking story. If my timing was right, the card arrived a day after the story hit the papers — just before their boss in Washington called. They saw it as bullying. But how could it be? Mistletoe in May, Jack Frost in June, Jingle Bells in July, Santa in September, Noël in November - and so it went for two years.
In January 2003, Brad Gerdes, the U.S. Army Defense Attaché, finally invited me to lunch and asked me to stop - which I did. Gerdes, however, agreed to open a dialogue that led to regular meetings and later included other members of the AIT DAO. Over time, we became close friends and even attended each other’s weddings.
The January 2001 Jane’s Defence Weekly article hit Taiwan’s media like a shotgun blast. For a week, I suffered panic attacks, convinced I might be expelled. I even started smoking again - Marlboro Reds. Fortunately, the KMT was no longer in power, and the DPP had pledged to uphold press freedom. Had I written that story before 2000, I would have been on the next flight out.
Click to Enlarge:
Since arriving in Taipei in 1997, I often drank with employees of Summit Telecom Systems in the city’s well-known expatriate bar district, the Combat Zone. I kept what journalists call receipts — business cards, documents, and emails - to back up every story.
They claimed, again and again, to be contractors for Chunghwa Telecom, but their drunken bravado in the Combat Zonetold another story. Between rounds, they tried to impress the local bar girls with lines like, “I’m a spy,” or “I work for the government - but I can’t tell you what I do.”
I got to know them well, often ending the night by hauling the worst off the street and back to the Riviera Hotel (歐華酒店)- one arm over my shoulder, the other slung around their belt, dragging them along as they mumbled nonsense. I would warn them they would miss the morning bus to the work site, and they would slur, “Fuck the bus.” At times, I thought I could have taken their place - no one seemed to notice anyway.
In August 2005, Gregg Bergersen — later arrested for spying for China — told me that after the story broke, the White House National Security Council summoned him from vacation to help draft a damage assessment report. At the time, Bergersen served as Director of the C4ISR Program, Weapons Division, Defense Security Cooperation Agency (DSCA) — the key official overseeing Taiwan’s C4ISR upgrade programs.
BELOW IS THE ORIGINAL ASIA TIMES ARTICLE:
5 March 2003
Asia Times
Spook Mountain: How US spies on China
By Wendell Minnick
TAIPEI - The United States and Taiwan have a cooperative intelligence-sharing agreement that allows both the US National Security Agency (NSA) and Taiwan's National Security Bureau (NSB) to listen in on mainland Chinese military communications in both the Nanjing and Guangzhou military regions. With the assistance of the NSA, Taiwan has constructed a signals intelligence (SIGINT) base at Pingtung Lee on Yangmingshan Mountain just north of Taipei, which has been operating for at least 15 years.
The fact that it is a US operation in a country with which it has no diplomatic ties requires some examination. First, Taiwan's geographic proximity to China makes it the first choice for stationing a SIGINT base. Second, Taiwan is pro-US and shares a mutual fear of Chinese military expansionism. Third, Taiwan needs an indications and warning (I&W) system that prevents China from launching a surprise attack.
First reported by Jane's Defence Weekly this January, the facility now appears to have grown more ears. Shortly after the recent Jane's report, additional antennas were located by Asia Times Online on Wunjian Mountain near Dazhi just south of Pingtung Lee. Atol has interviewed a former NSA official who once worked at Pingtung Lee.
The former NSA official told Atol: "It is a classified NSA operation. It is known within the NSA as the SIGINT Liaison Branch [SLB]. The reason it is so hush-hush, besides the fact that NSA operations are always classified, is that NSA is an official US government agency, and we are not supposed to have any official representation on Taiwan."
The facility provides Taiwan the necessary edge to prevent the People's Republic of China (PRC) from winning a decisive battle quickly. Data processing from the facility enables Taiwan to appraise China's current threat status. Information provided includes details of China's armed forces, their structure and organization, tactical doctrine, order of battle, weapons and equipment, and supporting battlefield functional systems. This includes how the PRC operates in accordance to its doctrine and training.
Of special concern are the activities of the Second Artillery Corps, which has the capability of unleashing up to 400 Dong Feng-11 (M-11) and DF-15 (M-9) tactical ballistic missiles in multiple-wave and multidirectional saturation strikes on Taiwan. Intelligence gathered by the facility provides options for Taiwan's leaders to interdict and defeat China's military by maneuver or attack. Taiwan's goal is not necessarily to inflict serious harm on the mainland with the use of offensive weapons currently in its arsenal and those in development, but to force China to abandon its attack, or compel the United States to enter the conflict.
In a war, China would first attempt a "decapitation strategy" that would include missile and air-force assaults on key military installations and command, control, communications, computers and intelligence (C4I). Pingtung Lee would no doubt be the first site hit. Taiwan and mainland China are separated by the Taiwan Strait, which is 72 nautical miles at its closest point and 140 nautical miles at its farthest point. Chinese warplanes can reach Taiwan in just seven minutes and Chinese warships in about five hours.
The Pingtung Lee site has 10 antenna masts, of which six are high-frequency (HF) dipole antennas in a circular pattern called a "six element" or "fix-six" arrangement that performs both interception and direction-finding (DF) tasks. This type of HF-DF antenna configuration allows Taiwan and the US to monitor China's military radio communications. There is one radome on the base, installed in early 1998, that allows the NSA to uplink data back to the US for further processing. Prior to that, all SLB communications went through a nearby commercial satellite dish facility belonging Chunghwa Telecom. The antenna complex located by Atol on Wunjian Mountain near Dazhi has the same "fix-six" configuration, with an additional collection of several microwaves nearby.
Pingtung Lee is maintained with the support of Summit Telecom Systems (STS), a US commercial company based in Maryland, which conducts operations in Japan, South Korea and the Azores as one of the numerous "caretaker" companies the NSA uses to maintain SIGINT sites around the world. The NSA source told Atol: "Civilian personnel are there only in a support role. They man the communications center and maintain the communications equipment, and the station computers."
One STS employee who served as "senior liaison" with the Taiwanese government between 1995 and 2000 has provided material describing the technical aspects of the operation. According to the information, the base operates "a variety of special-purpose telecommunication and data-processing systems".
From 1995-2000 the NSA initiated a major upgrade and modernization program that "identified weaknesses in systems architecture, then designed a large-scale multi-year modernization program which integrated significant new processing capabilities and provided a tenfold increase in overall system capacity. [It] implemented web-based technology as a cost-effective replacement for dated software processes. Information that used to require hours or days to process and report can now be processed and reported in less than a minute," the STS source said.
The NSA also improved training and development programs for Taiwanese running the facility. This endeavor led the Taiwanese to be "more self-sufficient and less reliant on external assistance". This shift of authority and responsibility "enabled US staff to focus on broader strategic initiatives and has allowed absorption of a fivefold increase in the number of supported systems with no increase in staffing".
According to the STS source, the NSA initiated and designed a major information-technology (IT) upgrade "which provided [a] 100-fold increase in server capacity and replaced old LAN [local area network] technology with a high-speed ATM [asynchronous transfer mode] network ... simplifying IT architecture and eliminating use of non-standard proprietary technology in favor of standardized commercial solutions. [It] mitigated [the] risk of data loss by instituting off-site backup for critical data and by redesigning system architecture to provide redundant systems at single points of failure."
The former NSA source elaborated on the role the station played in US intelligence-gathering on China. The source stated that the NSA has "helped the Taiwanese effort tremendously by providing them with equipment systems, specialized software, and teaching them a lot of analytical techniques. The relationship is extremely important to the US also, because of the growing threat of the Chinese, and the fact that Taiwan has the Chinese-language capability while we have so little. A very large percentage of what the NSA obtains about the Chinese comes from the Taiwanese operations."
When SIGINT operations in Hong Kong had to relocate because of the impending 1997 handover to China, responsibilities were divided between facilities in Taiwan and Australia. Hong Kong's Stanley Fort Satellite Station, code-named "Project Kittiwake", at Chung Hom Kok was moved to Australia in 1993 and placed under that country's Defense Signals Directorate at Geraldton, Western Australia. The Chung Hom Kok station monitored Chinese satellite communications; telemetry from Chinese ballistic missile tests, and satellite launches; mission data from intelligence satellites, which included both electronic intelligence and photographic intelligence satellites; and domestic telecommunications downlinked from China's geostationary satellites.
Radio interception tasks at the former HF aerial farm at Tai Mo Shan, New Territories, Hong Kong, was closed and transferred to Pingtung Lee, Taiwan. With this, Taiwan joined an interconnected network of HF SIGINT operations that include Kikai-jima, Japan, with a similar "fix-six" HF-DF antenna system, and Khon Kaen, Thailand. Geographically, Taiwan is in an excellent position to assist. Without Taiwan's coverage, the US SIGINT picture of mainland China would be critically deficient for the US intelligence community.
Transferring SIGINT responsibilities from one country to another is not difficult. The UK-USA Security Agreement, signed in 1947, divided SIGINT collection responsibilities between the United States and the United Kingdom (including Commonwealth members Australia, New Zealand and Canada). This was done to prevent duplication and to maximize collection capabilities. The US facility at Pingtung Lee falls under the responsibility of the NSA. Therefore, data collected on China must be shared not only with the Taiwanese, but also with US SIGINT partners, according to the agreement.
The United States and the Republic of China (ROC) have had a SIGINT relationship since World War II, when the US helped the Nationalist (Kuomintang, or KMT) government in China fight the Japanese occupation. That rapport continued after the Nationalists escaped to the island of Taiwan in 1949 to avoid being destroyed by communist forces.
US intelligence operations in Taiwan were impressive during the Cold War. The US Central Intelligence Agency (CIA) based its now-famous Air America, Civil Air Transport and Air Asia transport operations in Taiwan. The CIA's Western Enterprises operation to invade China from bases in Burma (now Myanmar) was also headquartered there.
During the Cold War SIGINT stations were constructed all over Taiwan. US and ROC intelligence and military personnel manned these outposts and a limited amount of data were shared with the ROC government. US SIGINT operations in Taiwan gave the US crucial data on the Vietnam War and activities in mainland China.
Cooperative US-ROC SIGINT operations throughout the Cold War consisted of the US Naval Security Group Activity, USN-21, in Taipei; US Air Force Security Service Office, Air Task Force-13 in Taipei; 327th Communications Reconnaissance Company, US Army Security Agency, Nan Szu Pu, near Kaohsiung; US Naval Auxiliary Communications Center under the direction of the CIA; and U-2s equipped with both photographic and SIGINT equipment flown by Taiwanese pilots.
As the Vietnam War began to unwind in the early 1970s, US military activities in Taiwan began to fold. From 1972-73 the United States closed all SIGINT facilities except the US Air Force (USAF) Security Service Support Base, 6987th Security Group, at Linkou, just 10 kilometers northwest of Taipei. It remained under US military control until 1977.
After US president Jimmy Carter declared "normalized" relations with the People's Republic of China in December 1978, all formal US government organizations in Taiwan were privatized. The US Embassy was renamed the American Institute in Taiwan (AIT) in March 1979. The US government turned over the remaining US intelligence and military operations to Taiwan or they became covert enterprises using nationals as cover.
According to a former USAF technician who worked at Linkou until 1985 as a civilian contract worker for the ROC military, the facility was still active at that time. The Linkou facility was moved to Yangmingshan some time after 1985.
The time and transition from Linkou to Yangmingshan is unclear, but what is clear is that Pingtung Lee places Taiwan in a critical role for US intelligence and regional security interests. If the United States should lose Taiwan in either a forced or voluntary "reunification" it would upset US intelligence gathering, processing and capabilities, and thus greatly endanger regional security. For this reason, democracy or no democracy, the US position in its pledge to defend Taiwan against PRC aggression must be seen in a different light. Taiwan can no longer be dismissed by the United States as expendable, but must be considered an active and pro-US partner in the regional security and stability of East Asia.
END/Asia Times article.
Those interested in Taiwan SigInt, this Chinese-language book is brilliant, though dated:
END
訊號情報（SIGINT）
信号情报（SIGINT）
信号情報（SIGINT）
在軍事與情報專業語境中，SIGINT 通常涵蓋：
通訊情報（COMINT）
電子情報（ELINT）
若你需要更正式的全稱表述，也可寫作：
SIGINT（訊號情報）
美國國家安全局（NSA）
美国国家安全局（NSA）
アメリカ国家安全保障局（NSA）
美國中央情報局（CIA）
美国中央情报局（CIA）
アメリカ中央情報局（CIA）
中華民國國家安全局（NSB）
台湾国家安全局（NSB）
台湾国家安全局（NSB）
在正式與學術語境中，臺灣官方全名為 中華民國國家安全局，英文對應即 National Security Bureau (NSB)。
情報、監視與偵察（ISR）
情报、监视与侦察（ISR）
情報・監視・偵察（ISR）
軍事與情報專業語境中，也常簡稱為：
情監偵（ISR）
美國情報體系（或 美國情報共同體）
美国情报体系（或 美国情报共同体）
アメリカ情報コミュニティ
在正式與政策語境中，最常用、最準確的是：
美國情報體系（U.S. Intelligence Community, IC）
臺灣軍事情報
正式機構語境下也可用：國防部軍事情報體系）
台湾军事情报
台湾の軍事情報
若是指特定機構（例如隸屬國防部的情報單位），也可以更精確地寫成：
中華民國國防部軍事情報部門
電子竊聽
电子窃听
電子盗聴（でんしとうちょう）
在情報／軍事語境中，也可更專業地表述為：
電子監聽（較中性、技術性）
電子傍受（偏法律／正式用語）
衛星天線（亦可：衛星碟形天線）
卫星天线
パラボラアンテナ（或 衛星アンテナ）
最常見、標準的用法是：
衛星天線／卫星天线／パラボラアンテナ
間諜活動（亦可：諜報活動）
间谍活动（亦可：谍报活动）
スパイ活動（較正式：諜報活動）
在正式軍事、情報或法律語境中，最標準用語是：
間諜活動／间谍活动／諜報活動
電子作戰
电子战
電子戦（でんしせん）
在軍事專業語境中，電子作戰（EW） 通常涵蓋：
電子攻擊（EA）
電子防護（EP）
電子支援（ES）
以下是 American Institute in Taiwan (AIT) 的正確翻譯（你提供的名稱中有大小寫與用詞小錯，已一併校正）：
美國在臺協會（AIT）
美国在台协会（AIT）
米国在台協会（AIT）
補充說明：
正式英文名稱是 American Institute in Taiwan (AIT)
這是美國在臺灣的實質外交與官方代表機構，常被視為「非正式大使館」
如果你要用於正式文件、圖片說明或軍事／外交文章，這組譯名是最標準、最常用的。
你提供的名稱有一點拼寫誤差，正確名稱是 Yangmingshan。
以下是標準翻譯：
英文：Yangmingshan (Yang-ming Mountain)
繁體中文：陽明山
簡體中文：阳明山
日文：陽明山（ようめいさん）
補充說明（正式用法）：
陽明山國家公園
英文：Yangmingshan National Park
日文：陽明山国家公園
如果你是用在圖片說明、軍事／情報文章、或地理標註，直接用 Yangmingshan（陽明山） 是最標準的寫法。
以下是 Five Eyes Surveillance Program 的翻譯：
繁體中文：五眼監控計畫（亦常見：五眼監偵計畫／五眼情報監控體系）
簡體中文：五眼监控计划（亦可：五眼情报监控体系）
日文：ファイブ・アイズ監視プログラム（或 五カ国情報監視体制）
補充說明（用語選擇建議）：
若偏重技術與蒐集行為：用「監控／監視」
若偏重情報合作架構：用「情報體系／情報同盟」
在中文軍事與情報分析文章中，最常見、最直觀的寫法是：
五眼監控計畫（Five Eyes Surveillance Program）
台北 – 本地中文媒體報導證實，台灣國家安全局（NSB / 國家安全局）與五眼聯盟（FVEY / 五眼）情報網絡維持聯繫。五眼聯盟的主要成員為澳洲、加拿大、紐西蘭、美國及英國。日本與新加坡被描述為「五眼加二」成員。台灣的關係略有不同，消息來源指出，台灣向美國國家安全局（NSA）提供資料，但NSA不分享其分析。此舉如何實際成為台灣的戰力倍增器，目前尚不清楚。
對不熟悉這些設施的人，我強烈推薦Desmond Ball的著作《The Ties That Bind》（1990年）以及Richard Tanter的所有論文與著作。
在2023年4月26日的記者會上，國家安全局局長蔡明彥（蔡明彥）證實，國安局與五眼情報聯盟維持聯繫。他同時宣布推出新的即時通報系統，並說明前一年已完成電腦設備升級。
蔡明彥直接向總統及立法院外交及國防委員會報告，提供中國共產黨對台灣國家安全構成綜合威脅的更新。
這是國安局首次公開證實針對中國的高頻無線電竊聽行動存在。
台灣運作三個主要訊號情報（SIGINT）設施：位於陽明山坪頂里的美台聯合行動站（與美國國家安全局合作）、國安局位於林口區的主要「麥田圈」站，以及南部台灣檳榔村的相同設施。
給我的同行作家們：永遠保留你的證據——照片、名片、電子郵件及個人日記。在名片上，我會記下見面日期，並在背面註記對該人的評語。沒有這些記錄，讀者無法判斷你是否在說實話，或僅是捏造細節。
作為記錄，我僅為《Jane’s Defence Weekly》及《Jane’s Intelligence Review》撰寫過兩篇關於坪頂里美國竊聽設施的文章：
「Taiwan-USA Link Up on SIGINT。」《Jane’s Defence Weekly》（2001年1月24日）。
「Challenge to Update Taiwan’s SIGINT。」《Jane’s Intelligence Review》（2004年2月1日）。
2003年3月5日，我為《Asia Times》一般大眾撰寫一篇較長的特寫，將技術細節簡化。
在發表第一篇《Jane’s》報導「Taiwan-USA Link Up on SIGINT。」《Jane’s Defence Weekly》（2001年1月24日）之前，我收到美國在台協會（AIT）的回覆，同意採訪國防武官處（DAO）負責人。我與AIT發言人、文化與資訊組組長Susan E. Shahl會面（AIT為美國在台灣的實質大使館）。
根據我的個人日記，2000年12月12日（發表前一個月），我進入美國在台協會大樓，被護送到Susan E. Shahl的辦公室。交換名片後，我說明正在準備一篇關於島上運作的美國情報設施的報導。我要求與國防武官處會面，以確定發表該報導是否會危害美國安全，並表示願意刪除任何被視為機密的技術資訊。Shahl表現專業，但表示國防武官處負責人的會面可能要等到聖誕節後。
什麼也沒發生。
他們什麼也沒做，以典型的官僚方式回應——沉默。AIT的一位消息來源後來告訴我，Shahl發了一份備忘錄，建議員工「忽略」我。
惱怒之下，我借用《Aporia》的戰術，在每篇可能惹麻煩的重大文章發表後寄聖誕卡。這迫使AIT官員向華盛頓上級解釋。這些卡片作為提醒：我隨時可聯繫——即使這次已太晚。下次他們可選擇主動：了解我的工作，甚至影響它。
現在他們處於被動模式，這與軍事思維背道而馳。這些卡片是施壓戰術——我試圖將沉默轉化為一首歌，即使起初聽起來走調。
我保留一盒各式卡片，為每則突發新聞挑選新的一張。若時機恰當，卡片會在報導見報後一天抵達——剛好在他們華盛頓老闆來電前。他們視之為霸凌。但怎麼會呢？五月寄聖誕樹枝、六月寄霜雪先生、七月寄鈴兒響叮噹、九月寄聖誕老人、十一月寄聖誕快樂——如此持續兩年。
2003年1月，美國陸軍國防武官Brad Gerdes終於邀我共進午餐，並要求我停止——我照做了。然而，Gerdes同意開啟對話，導致定期會面，後來包括AIT國防武官處其他成員。隨著時間，我們成為親密友人，甚至參加彼此的婚禮。
2001年1月的《Jane’s Defence Weekly》文章如散彈槍般震撼台灣媒體。一週內，我飽受恐慌發作之苦，確信自己可能被驅逐。我甚至重新抽菸——萬寶路紅菸。幸運的是，國民黨已下台，民進黨承諾維護新聞自由。若我在2000年前寫這篇報導，我可能已搭上下一班飛機離開。
自1997年抵達台北以來，我常在台北著名的外僑酒吧區「戰鬥區」與Summit Telecom Systems員工喝酒。我保留記者所謂的「證據」——名片、文件及電子郵件——以支持每篇報導。
他們一再聲稱自己是中華電信的承包商，但酒醉後在戰鬥區的豪語透露另一番故事。他們試圖用「我是間諜」或「我為政府工作——但不能告訴你我在做什麼」來吸引當地酒吧女孩。
我與他們熟識，常在夜晚結束時將最醉的人從街上拖回歐華酒店——一手搭肩、一手勾腰帶，拖著他們喃喃自語。我會警告他們會錯過早班車，他們醉醺醺地說：「去他的巴士。」有時我想我可以取代他們的位置——反正沒人注意。
2005年8月，後來因替中國從事間諜活動被捕的Gregg Bergersen告訴我，報導曝光後，白宮國家安全會議從假期召他回來協助撰寫損害評估報告。當時，Bergersen擔任國防安全合作局（DSCA）C4ISR計劃武器部門主任——負責監督台灣C4ISR升級計劃的關鍵官員。
以下為原文《Asia Times》文章：
2003年3月5日
《Asia Times》
鬼山：美國如何從台灣監視中國
作者：Wendell Minnick
台北 – 美國與台灣有合作情報分享協議，讓美國國家安全局（NSA）與台灣國家安全局（NSB）都能監聽中國大陸南京與廣州軍區的軍事通訊。在NSA協助下，台灣已在台北北邊陽明山坪頂里建造訊號情報（SIGINT）基地，運作至少15年。
這是美國在無外交關係國家運作的事實，需要檢視。首先，台灣地理位置靠近中國，是部署SIGINT基地的首選。其次，台灣親美，共享對中國軍事擴張的恐懼。第三，台灣需要預警系統防止中國突襲。
本月《Jane’s Defence Weekly》首次報導後，此設施似乎新增更多「耳朵」。報導後不久，《Asia Times Online》在坪頂里南邊大直附近的文建山發現額外天線。《Asia Times Online》訪問過曾於坪頂里工作的前NSA官員。
前NSA官員告訴《Asia Times Online》：「這是NSA的機密行動。在NSA內部稱為訊號情報聯絡處（SLB）。如此保密的原因，除了NSA行動一律機密外，還因NSA為美國政府官方機構，不應在台灣有官方代表。」
該設施讓台灣擁有必要優勢，防止中華人民共和國迅速獲勝。設施資料處理讓台灣評估中國當前威脅狀態。資訊包括中國武裝力量細節、結構與組織、戰術教義、戰鬥序列、武器裝備及支援戰場功能系統。這包括中國如何依其教義與訓練行動。
特別關注第二炮兵部隊，其可發射多達400枚東風-11（M-11）及DF-15（M-9）戰術彈道飛彈，對台灣進行多波、多方向飽和攻擊。設施蒐集情報提供台灣領導人攔截與擊敗中國軍隊的選項。台灣目標並非以現有及開發中的進攻武器嚴重傷害大陸，而是迫使中國放棄攻擊，或促使美國介入衝突。
戰爭中，中國會先嘗試「斬首戰略」，包括飛彈與空軍攻擊關鍵軍事設施及指揮、控制、通訊、電腦與情報（C4I）。坪頂里無疑是首個目標。台灣與大陸隔台灣海峽，最窄處72海里、最寬處140海里。中國戰機僅需7分鐘抵達台灣，戰艦約5小時。
坪頂里基地有10座天線桅杆，其中6座為高頻（HF）偶極天線，呈圓形排列，稱為「六元件」或「fix-six」配置，可執行攔截與測向（DF）任務。此HF-DF天線配置讓台灣與美國監控中國軍事無線電通訊。基地有一座雷達罩，1998年初安裝，讓NSA上傳資料回美國進一步處理。在此之前，所有SLB通訊經中華電信附近商業衛星天線設施。Atol在文建山大直附近發現的天線群有相同「fix-six」配置，附近另有數個微波天線。
坪頂里由Summit Telecom Systems（STS）支援維護，這是馬里蘭州美國商業公司，在日本、南韓及亞速爾群島運作，為NSA全球維護SIGINT站點的眾多「照管」公司之一。NSA消息來源告訴Atol：「文職人員僅支援角色。他們負責通訊中心與維護通訊設備及站台電腦。」
一位1995-2000年間擔任與台灣政府「高級聯絡人」的STS員工提供描述行動技術層面的資料。根據資訊，基地運作「各種特殊用途電信與資料處理系統」。
1995-2000年，NSA啟動重大升級與現代化計劃，「找出系統架構弱點，設計大規模多年現代化計劃，整合重大新處理能力，整體系統容量增加十倍。實施網路技術作為過時軟體流程的成本效益替代。過去需數小時或數天處理與報告的資訊，現在不到一分鐘即可完成」，STS消息來源表示。
NSA也改善台灣人員訓練與發展計劃。此舉讓台灣「更自給自足，較少依賴外部援助」。權責轉移「讓美國人員專注更廣泛戰略倡議，並允許支援系統數量增加五倍而無需增加人力」。
根據STS消息來源，NSA啟動並設計重大資訊科技（IT）升級，「提供伺服器容量增加100倍，並以高速ATM網路取代舊LAN技術……簡化IT架構，淘汰非標準專有技術，改用標準商業解決方案。透過離線備份關鍵資料及重新設計系統架構提供單點故障冗餘系統，減輕資料遺失風險。」
前NSA消息來源詳述該站對美國對華情報蒐集的角色。消息來源表示，NSA「透過提供設備系統、專門軟體及大量分析技術，大幅幫助台灣。這種關係對美國也極其重要，因為中國威脅日益增加，而台灣擁有中文能力，我們卻極少。NSA從台灣行動獲得的中國資訊佔非常大比例。」
當香港SIGINT行動因1997年移交中國而需遷移時，責任分給台灣與澳洲設施。香港赤柱要塞衛星站（代號「Project Kittiwake」）於1993年移至澳洲西澳Geraldton，由澳洲國防訊號局管理。赤柱站監控中國衛星通訊；中國彈道飛彈測試與衛星發射遙測；情報衛星任務資料，包括電子情報與攝影情報衛星；以及中國地球同步衛星下行國內電信。
前新界大帽山HF天線農場的無線電攔截任務關閉並轉移至台灣坪頂里。台灣加入互聯HF SIGINT網路，包括日本喜界島類似「fix-six」HF-DF天線系統及泰國孔敬。地理上，台灣位置極佳。若無台灣覆蓋，美國對中國大陸的SIGINT圖像將嚴重不足。
將SIGINT責任從一國轉移至另一國並不困難。1947年簽署的UK-USA安全協議，將SIGINT蒐集責任分給美國與英國（包括澳洲、紐西蘭、加拿大等英聯邦成員）。此舉避免重複並最大化蒐集能力。坪頂里美國設施屬NSA責任。因此，蒐集的中國資料須依協議與台灣及美國SIGINT夥伴分享。
美國與中華民國（ROC）自二戰起就有SIGINT關係，當時美國協助國民黨政府對抗日本佔領。1949年國民黨逃至台灣避開共產黨摧毀後，這種關係持續。
冷戰期間美國在台灣情報行動令人印象深刻。中央情報局（CIA）將著名的Air America、民航空運及Air Asia運輸行動設於台灣。CIA從緬甸基地入侵中國的Western Enterprises行動也總部設於此。
冷戰期間台灣各地建造SIGINT站。美國與ROC情報及軍事人員駐守這些前哨，與ROC政府分享有限資料。美國在台灣的SIGINT行動提供越南戰爭及中國大陸活動的關鍵資料。
冷戰全程美台合作SIGINT行動包括：台北美國海軍安全組活動USN-21；台北美國空軍安全服務辦公室空軍任務部隊-13；高雄楠梓埔美國陸軍安全局327通訊偵察連；CIA指揮下的美國海軍輔助通訊中心；以及由台灣飛行員駕駛搭載攝影與SIGINT設備的U-2。
1970年代初越南戰爭開始收尾時，美國在台灣軍事活動開始收縮。1972-73年美國關閉所有SIGINT設施，僅保留台北西北10公里林口的美國空軍安全服務支援基地6987安全組，至1977年仍由美國軍方控制。
1978年12月卡特總統宣布與中華人民共和國「正常化」關係後，所有正式美國政府組織在台灣私有化。美國大使館於1979年3月更名為美國在台協會（AIT）。美國政府將剩餘情報及軍事行動移交台灣，或成為使用國民掩護的秘密企業。
根據一位至1985年以ROC軍方民間承包商身分在林口工作的前美國空軍技術員，林口設施當時仍活躍。林口設施於1985年後某時移至陽明山。
林口至陽明山的轉移時間不明，但坪頂里讓台灣在美國情報及區域安全利益中扮演關鍵角色。若美國因強迫或自願「統一」失去台灣，將擾亂美國情報蒐集、處理及能力，從而嚴重危害區域安全。因此，無論民主與否，美國承諾防衛台灣免受PRC侵略的立場必須從不同角度看待。台灣不再是美國可犧牲的對象，而必須視為東亞區域安全與穩定中的積極親美夥伴。
台北 – 本地中文媒体报道证实，台湾国家安全局（NSB/国家安全局）与五眼联盟（FVEY/五眼）情报网络保持联系。五眼联盟的主要成员是澳大利亚、加拿大、新西兰、美国和英国。
日本和新加坡被描述为“五眼加二”成员。台湾的关系略有不同，据消息来源称，台湾向美国国家安全局（NSA）提供数据，但NSA不分享其分析。这种关系如何真正成为台湾的战力倍增器，目前尚不清楚。
对不熟悉这些设施的人，我强烈推荐阅读Desmond Ball的著作《The Ties That Bind》（1990年）以及Richard Tanter的所有论文和著作。
在2023年4月26日的记者会上，国家安全局局长蔡明彦（蔡明彦）证实，国安局与五眼情报联盟保持联系。他还宣布推出新的即时通报系统，并说明前一年已完成计算机设备升级。
蔡明彦直接向总统及立法院外交及国防委员会报告，提供中国共产党对台湾国家安全构成的综合威胁更新。
这是国安局首次公开证实针对中国的高频无线电窃听行动的存在。
台湾运营三个主要的信号情报（SIGINT）设施：位于阳明山坪顶里的美台联合行动站（与美国国家安全局合作）、国安局位于林口区的主要“麦田圈”站，以及南部台湾槟榔村的相同设施。
给我的同行作家们：永远保留你的证据——照片、名片、电子邮件和个人日记。在名片上，我会记下见面日期，并在背面写下对该人的评论。没有这些记录，读者无法判断你是否在说真话，还是仅仅编造细节。
作为记录，我仅为《Jane’s Defence Weekly》和《Jane’s Intelligence Review》写过两篇关于坪顶里美国窃听设施的文章：
《Taiwan-USA Link Up on SIGINT》。《Jane’s Defence Weekly》（2001年1月24日）。
《Challenge to Update Taiwan’s SIGINT》。《Jane’s Intelligence Review》（2004年2月1日）。
2003年3月5日，我为《Asia Times》面向一般公众写了一篇较长的特写，将技术细节简化。
在发表第一篇《Jane’s》报道《Taiwan-USA Link Up on SIGINT》。《Jane’s Defence Weekly》（2001年1月24日）之前，我收到美国在台协会（AIT）的回复，同意采访国防武官处（DAO）负责人。我与AIT发言人、文化与资讯组组长Susan E. Shahl会面（AIT为美国在台湾的实质大使馆）。
根据我的个人日记，2000年12月12日（发表前一个月），我进入美国在台协会大楼，被护送到Susan E. Shahl的办公室。交换名片后，我说明正在准备一篇关于岛上运作的美国情报设施的报道。我要求与国防武官处会面，以确定发表该报道是否会危害美国安全，并表示愿意删除任何被视为机密的技术信息。Shahl表现专业，但表示与国防武官处负责人的会面可能要等到圣诞节后。
什么也没发生。
他们什么也没做，以典型的官僚方式回应——沉默。AIT的一位消息来源后来告诉我，Shahl发了一份备忘录，建议员工“忽略”我。
恼怒之下，我借用了《Aporia》的战术，在每篇可能惹麻烦的重大文章发表后寄圣诞卡。这迫使AIT官员向华盛顿上级解释。这些卡片作为提醒：我随时可联系——即使这次已经太晚。下次他们可以选择主动：了解我的工作，甚至影响它。
现在他们处于被动模式，这与军事思维背道而驰。这些卡片是施压战术——我试图将沉默转化为一首歌，即使起初听起来走调。
我保留一盒各式卡片，为每则突发新闻挑选新的一张。如果时机恰当，卡片会在报道见报后一天到达——刚好在他们华盛顿老板来电前。他们视之为霸凌。但怎么会呢？五月寄圣诞树枝、六月寄霜雪先生、七月寄铃儿响叮当、九月寄圣诞老人、十一月寄圣诞快乐——如此持续两年。
2003年1月，美国陆军国防武官Brad Gerdes终于邀我共进午餐，并要求我停止——我照做了。然而，Gerdes同意开启对话，导致定期会面，后来包括AIT国防武官处其他成员。随着时间，我们成为亲密朋友，甚至参加彼此的婚礼。
2001年1月的《Jane’s Defence Weekly》文章如散弹枪般震撼台湾媒体。一周内，我饱受恐慌发作之苦，确信自己可能被驱逐。我甚至重新抽烟——万宝路红烟。幸运的是，国民党已下台，民进党承诺维护新闻自由。若我在2000年前写这篇报道，我可能已搭上下一班飞机离开。
自1997年抵达台北以来，我常在台北著名的外侨酒吧区“战斗区”与Summit Telecom Systems员工喝酒。我保留记者所谓的“证据”——名片、文件及电子邮件——以支持每篇报道。
他们一再声称自己是中华电信的承包商，但酒醉后在战斗区的豪语透露另一番故事。他们试图用“我是间谍”或“我为政府工作——但不能告诉你我在做什么”来吸引当地酒吧女孩。
我与他们熟识，常在夜晚结束时将最醉的人从街上拖回欧华酒店——一手搭肩、一手勾腰带，拖着他们喃喃自语。我会警告他们会错过早班车，他们醉醺醺地说：“去他的巴士。”有时我想我可以取代他们的位置——反正没人注意。
2005年8月，后来因替中国从事间谍活动被捕的Gregg Bergersen告诉我，报道曝光后，白宫国家安全会议从假期召他回来协助撰写损害评估报告。当时，Bergersen担任国防安全合作局（DSCA）C4ISR计划武器部门主任——负责监督台湾C4ISR升级计划的关键官员。
以下为原文《Asia Times》文章：
2003年3月5日
《Asia Times》
鬼山：美国如何从台湾监视中国
作者：Wendell Minnick
台北 – 美国与台湾有合作情报分享协议，让美国国家安全局（NSA）与台湾国家安全局（NSB）都能监听中国大陆南京与广州军区的军事通讯。在NSA协助下，台湾已在台北北边阳明山坪顶里建造信号情报（SIGINT）基地，运作至少15年。
这是美国在无外交关系的国家运作的事实，需要审视。首先，台湾地理位置靠近中国，是部署SIGINT基地的首选。其次，台湾亲美，共享对中国军事扩张的恐惧。第三，台湾需要预警系统防止中国突袭。
本月《Jane’s Defence Weekly》首次报道后，此设施似乎新增更多“耳朵”。报道后不久，《Asia Times Online》在坪顶里南边大直附近的文建山发现额外天线。《Asia Times Online》采访过曾于坪顶里工作的前NSA官员。
前NSA官员告诉《Asia Times Online》：“这是NSA的机密行动。在NSA内部称为信号情报联络处（SLB）。如此保密的原因，除了NSA行动一律机密外，还因NSA为美国政府官方机构，不应在台湾有官方代表。”
该设施让台湾拥有必要优势，防止中华人民共和国迅速获胜。设施数据处理让台湾评估中国当前威胁状态。信息包括中国武装力量细节、结构与组织、战术教义、战斗序列、武器装备及支援战场功能系统。这包括中国如何依其教义与训练行动。
特别关注第二炮兵部队，其可发射多达400枚东风-11（M-11）及DF-15（M-9）战术弹道导弹，对台湾进行多波、多方向饱和攻击。设施搜集情报提供台湾领导层拦截与击败中国军队的选项。台湾目标并非以现有及开发中的进攻武器严重伤害大陆，而是迫使中国放弃攻击，或促使美国介入冲突。
战争中，中国会先尝试“斩首战略”，包括导弹与空军攻击关键军事设施及指挥、控制、通讯、电脑与情报（C4I）。坪顶里无疑是首个目标。台湾与大陆隔台湾海峡，最窄处72海里、最宽处140海里。中国战机仅需7分钟抵达台湾，战舰约5小时。
坪顶里基地有10座天线桅杆，其中6座为高频（HF）偶极天线，呈圆形排列，称为“六元件”或“fix-six”配置，可执行拦截与测向（DF）任务。此HF-DF天线配置让台湾与美国监控中国军事无线电通讯。基地有一座雷达罩，1998年初安装，让NSA上传数据回美国进一步处理。在此之前，所有SLB通讯经中华电信附近商业卫星天线设施。Atol在文建山大直附近发现的天线群有相同“fix-six”配置，附近另有数个微波天线。
坪顶里由Summit Telecom Systems（STS）支援维护，这是马里兰州美国商业公司，在日本、韩国及亚速尔群岛运作，为NSA全球维护SIGINT站点的众多“照管”公司之一。NSA消息来源告诉Atol：“文职人员仅支援角色。他们负责通讯中心与维护通讯设备及站台电脑。”
一位1995-2000年间担任与台湾政府“高级联络人”的STS员工提供描述行动技术层面的资料。根据信息，基地运作“各种特殊用途电信与数据处理系统”。
1995-2000年，NSA启动重大升级与现代化计划，“找出系统架构弱点，设计大规模多年现代化计划，整合重大新处理能力，整体系统容量增加十倍。实施网络技术作为过时软件流程的成本效益替代。过去需数小时或数天处理与报告的信息，现在不到一分钟即可完成”，STS消息来源表示。
NSA也改善台湾人员训练与发展计划。此举让台湾“更自给自足，较少依赖外部援助”。权责转移“让美国人员专注更广泛战略倡议，并允许支援系统数量增加五倍而无需增加人力”。
根据STS消息来源，NSA启动并设计重大信息技术（IT）升级，“提供服务器容量增加100倍，并以高速ATM网络取代旧LAN技术……简化IT架构，淘汰非标准专有技术，改用标准商业解决方案。通过离线备份关键数据及重新设计系统架构提供单点故障冗余系统，减轻数据遗失风险。”
前NSA消息来源详述该站对美国对华情报搜集的角色。消息来源表示，NSA“通过提供设备系统、专门软件及大量分析技术，大幅帮助台湾。这种关系对美国也极其重要，因为中国威胁日益增加，而台湾拥有中文能力，我们却极少。NSA从台湾行动获得的关于中国信息占非常大比例。”
当香港SIGINT行动因1997年移交中国而需迁移时，责任分给台湾与澳洲设施。香港赤柱要塞卫星站（代号“Project Kittiwake”）于1993年移至澳洲西澳Geraldton，由澳洲国防信号局管理。赤柱站监控中国卫星通讯；中国弹道导弹测试与卫星发射遥测；情报卫星任务数据，包括电子情报与摄影情报卫星；以及中国地球同步卫星下行国内电信。
前新界大帽山HF天线农场无线电拦截任务关闭并转移至台湾坪顶里。台湾加入互连HF SIGINT网络，包括日本喜界岛类似“fix-six”HF-DF天线系统及泰国孔敬。地理上，台湾位置极佳。若无台湾覆盖，美国对中国大陆的SIGINT图像将严重不足。
将SIGINT责任从一国转移至另一国并不困难。1947年签署的UK-USA安全协议，将SIGINT搜集责任分给美国与英国（包括澳洲、纽西兰、加拿大等英联邦成员）。此举避免重复并最大化搜集能力。坪顶里美国设施属NSA责任。因此，搜集的中国数据须依协议与台湾及美国SIGINT伙伴分享。
美国与中华民国（ROC）自二战起就有SIGINT关系，当时美国协助国民党政府对抗日本占领。1949年国民党逃至台湾避开共产党摧毁后，这种关系持续。
冷战期间美国在台湾情报行动令人印象深刻。中央情报局（CIA）将著名的Air America、民航空运及Air Asia运输行动设于台湾。CIA从缅甸基地入侵中国的Western Enterprises行动也总部设于此。
冷战期间台湾各地建造SIGINT站。美国与ROC情报及军事人员驻守这些前哨，与ROC政府分享有限数据。美国在台湾的SIGINT行动提供越南战争及中国大陆活动的關鍵数据。
冷战全程美台合作SIGINT行动包括：台北美国海军安全组活动USN-21；台北美国空军安全服务办公室空军任务部队-13；高雄楠梓埔美国陆军安全局327通讯侦察连；CIA指挥下的美国海军辅助通讯中心；以及由台湾飞行员驾驶搭载摄影与SIGINT设备的U-2。
1970年代初越南战争开始收尾时，美国在台湾军事活动开始收缩。1972-73年美国关闭所有SIGINT设施，仅保留台北西北10公里林口的美国空军安全服务支援基地6987安全组，至1977年仍由美国军方控制。
1978年12月卡特总统宣布与中华人民共和国“正常化”关系后，所有正式美国政府组织在台湾私有化。美国大使馆于1979年3月更名为美国在台协会（AIT）。美国政府将剩余情报及军事行动移交台湾，或成为使用国民掩护的秘密企业。
根据一位至1985年以ROC军方民间承包商身份在林口工作的前美国空军技术员，林口设施当时仍活跃。林口设施于1985年后某时移至阳明山。
林口至阳明山的转移时间不明，但坪顶里让台湾在美国情报及区域安全利益中扮演关键角色。若美国因强迫或自愿“统一”失去台湾，将扰乱美国情报搜集、处理及能力，从而严重危害区域安全。因此，无论民主与否，美国承诺防卫台湾免受PRC侵略的立场必须从不同角度看待。台湾不再是美国可牺牲的对象，而必须视为东亚区域安全与稳定中的积极亲美伙伴。
Here is the full text translated into Cantonese (using written Cantonese with traditional Chinese characters and common colloquial expressions for natural reading in Hong Kong/Taiwan style):
台北 – 本地中文媒體報導證實，台灣國家安全局（NSB / 國家安全局）同五眼聯盟（FVEY / 五眼）情報網絡保持聯繫。五眼聯盟嘅主要成員係澳洲、加拿大、紐西蘭、美國同英國。
日本同新加坡被形容為「五眼加二」成員。台灣嘅關係有啲唔同，消息來源話台灣會畀數據俾美國國家安全局（NSA），但NSA唔會分享佢哋嘅分析。呢個安排點樣真正成為台灣嘅戰力倍增器，目前仲未清楚。
對唔熟呢啲設施嘅人，我強烈建議睇Desmond Ball嘅書《The Ties That Bind》（1990年）同埋Richard Tanter寫嘅所有論文同著作。
喺2023年4月26號嘅記者會上，國安局局長蔡明彥（蔡明彥）證實國安局同五眼情報聯盟有聯繫。佢仲宣布推出新嘅即時通報系統，同埋講咗前一年已經升級咗電腦設備。
蔡明彥直接向總統同立法院外交及國防委員會匯報，提供中國共產黨對台灣國家安全構成嘅綜合威脅更新。
呢次係國安局第一次公開承認有針對中國嘅高頻無線電竊聽行動。
台灣運作三個主要訊號情報（SIGINT）設施：陽明山坪頂里嘅美台聯合行動站（同美國國家安全局合作）、國安局喺林口區嘅主要「麥田圈」站，同埋南台灣檳榔村嘅同款設施。
畀我嘅同行作家們：永遠要留低你嘅證據——相片、名片、電郵同個人日記。喺名片上面，我會寫低見面日期，背面仲會寫低對嗰個人嘅評語。冇呢啲記錄，讀者根本唔知你講真定係亂編。
作為記錄，我只係為《Jane’s Defence Weekly》同《Jane’s Intelligence Review》寫過兩篇關於坪頂里美國竊聽設施嘅文章：
「Taiwan-USA Link Up on SIGINT。」《Jane’s Defence Weekly》（2001年1月24日）。
「Challenge to Update Taiwan’s SIGINT。」《Jane’s Intelligence Review》（2004年2月1日）。
2003年3月5日，我為《Asia Times》寫咗一篇比較長嘅特寫畀一般大眾，技術部分簡化咗。
喺發表第一篇《Jane’s》報導「Taiwan-USA Link Up on SIGINT。」《Jane’s Defence Weekly》（2001年1月24日）之前，我收到美國在台協會（AIT）回覆，同意我採訪國防武官處（DAO）負責人。我同AIT發言人、文化與資訊組組長Susan E. Shahl見面（AIT係美國喺台灣嘅實質大使館）。
根據我嘅個人日記，2000年12月12號（發表前一個月），我入咗美國在台協會大樓，被帶去Susan E. Shahl嘅辦公室。交換名片之後，我解釋緊準備一篇關於島上運作嘅美國情報設施嘅報導。我要求同國防武官處見面，睇下發表呢篇報導會唔會危害美國安全，並表示願意刪除任何被視為機密嘅技術資料。Shahl表現專業，但話同國防武官處負責人見面可能要等到聖誕節之後。
乜都冇發生。
佢哋乜都冇做，用典型官僚方式回應——沉默。後來AIT一個消息來源話，Shahl發咗份備忘錄，建議員工「忽略」我。
嬲咗之後，我借用《Aporia》嘅戰術，每篇可能惹麻煩嘅大文章出街之後就寄聖誕卡。呢招迫使AIT官員要向華盛頓上級解釋。呢啲卡片係提醒：我隨時可以聯絡——即使今次已經太遲。下次佢哋可以選擇主動：了解我嘅工作，甚至影響佢。
而家佢哋處於被動模式，同軍事思維完全相反。呢啲卡片係施壓戰術——我試圖將沉默變成一首歌，即使一開始聽落走音。
我留咗一盒各式卡片，每有突發新聞就揀張新嘅。如果時機啱，卡片會喺報導見報後一日到——剛好喺佢哋華盛頓老闆打電話之前。佢哋覺得係霸凌。但點會呢？五月寄聖誕樹枝、六月寄霜雪先生、七月寄鈴兒響叮噹、九月寄聖誕老人、十一月寄聖誕快樂——咁樣持續咗兩年。
2003年1月，美國陸軍國防武官Brad Gerdes終於請我食飯，要求我停手——我照做。不過Gerdes同意開啟對話，之後變成定期會面，後來仲包括AIT國防武官處其他成員。時間耐咗，我哋成為好朋友，甚至參加咗對方嘅婚禮。
2001年1月嘅《Jane’s Defence Weekly》文章好似散彈槍咁震動台灣媒體。一個星期內我驚到發慌，以為自己會被趕走。我甚至重新抽煙——萬寶路紅煙。幸好國民黨已經下台，民進黨承諾維護新聞自由。如果喺2000年前寫呢篇報導，我應該已經坐飛機走人。
自1997年嚟到台北，我經常喺台北出名嘅外國人酒吧區「戰鬥區」同Summit Telecom Systems嘅員工飲酒。我會保留記者講嘅「證據」——名片、文件同電郵——去支持每篇報導。
佢哋一次又一次話自己係中華電信嘅承包商，但醉咗之後喺戰鬥區嘅豪語就講出另一個故事。佢哋試圖用「我是間諜」或者「我為政府工作——但唔可以講俾你知我做緊乜」嚟吸引酒吧女仔。
我同佢哋好熟，夜晚經常拖最醉嗰個由街頭返歐華酒店——一手搭膊頭、一手勾腰帶，拖住佢哋一路喃喃自語。我會警告佢哋會錯過朝早巴士，佢哋醉醺醺咁講：「巴士死開啦。」有時我諗我可以取代佢哋嘅位置——反正冇人留意。
2005年8月，後來因為替中國做間諜被捕嘅Gregg Bergersen同我講，報導爆出之後，白宮國家安全會議從假期召佢返嚟幫手寫損害評估報告。當時Bergersen係國防安全合作局（DSCA）C4ISR計劃武器部門主任——負責監督台灣C4ISR升級計劃嘅關鍵官員。
以下係原文《Asia Times》文章：
2003年3月5日
《Asia Times》
鬼山：美國點樣從台灣監視中國
作者：Wendell Minnick
台北 – 美國同台灣有合作情報分享協議，讓美國國家安全局（NSA）同台灣國家安全局（NSB）都可以監聽中國大陸南京同廣州軍區嘅軍事通訊。在NSA協助下，台灣喺台北北邊陽明山坪頂里起咗個訊號情報（SIGINT）基地，運作至少15年。
呢個係美國喺無外交關係嘅國家運作嘅事實，需要檢視。首先，台灣地理位置近中國，係部署SIGINT基地嘅首選。其次，台灣親美，共享對中國軍事擴張嘅恐懼。第三，台灣需要預警系統防止中國突襲。
本月《Jane’s Defence Weekly》首次報導之後，呢個設施似乎多咗更多「耳仔」。報導之後唔耐，《Asia Times Online》喺坪頂里南邊大直附近嘅文建山發現額外天線。《Asia Times Online》訪問過曾經喺坪頂里工作嘅前NSA官員。
前NSA官員話：「呢個係NSA嘅機密行動。喺NSA內部叫訊號情報聯絡處（SLB）。咁保密嘅原因，除咗NSA行動一律機密之外，仲因為NSA係美國政府官方機構，唔應該喺台灣有官方代表。」
呢個設施畀台灣必要嘅優勢，防止中華人民共和國好快就贏。設施嘅資料處理讓台灣評估中國目前嘅威脅狀態。資訊包括中國武裝力量嘅細節、結構同組織、戰術教義、戰鬥序列、武器裝備同支援戰場功能系統。呢啲包括中國點樣跟佢嘅教義同訓練行動。
特別關注第二炮兵部隊，佢有能力一次過發射多達400枚東風-11（M-11）同DF-15（M-9）戰術彈道導彈，對台灣進行多波、多方向飽和攻擊。設施蒐集嘅情報畀台灣領導層攔截同擊敗中國軍隊嘅選項。台灣嘅目標唔一定係用現有同開發緊嘅進攻武器嚴重傷害大陸，而係迫使中國放棄攻擊，或者促使美國介入衝突。
打仗時，中國會先試「斬首戰略」，包括導彈同空軍攻擊關鍵軍事設施同指揮、控制、通訊、電腦同情報（C4I）。坪頂里肯定係第一個目標。台灣同大陸隔住台灣海峽，最窄72海里、最寬140海里。中國戰機只需7分鐘就到台灣，戰艦大概5小時。
坪頂里基地有10支天線桅杆，其中6支係高頻（HF）偶極天線，排成圓形，叫「六元件」或者「fix-six」配置，可以攔截同測向（DF）。呢種HF-DF天線配置讓台灣同美國監控中國軍事無線電通訊。基地有一個雷達罩，1998年初裝，畀NSA上傳資料返美國再處理。在此之前，所有SLB通訊經中華電信附近嘅商業衛星天線設施。Atol喺文建山大直附近發現嘅天線群同樣係「fix-six」配置，附近仲有幾個微波天線。
坪頂里由Summit Telecom Systems（STS）支援維護，呢間係馬里蘭州嘅美國商業公司，喺日本、韓國同亞速爾群島都有運作，係NSA全球維護SIGINT站點嘅眾多「照管」公司之一。NSA消息來源話：「文職人員只係支援角色。佢哋負責通訊中心同維護通訊設備同站台電腦。」
一位1995-2000年做過同台灣政府「高級聯絡人」嘅STS員工提供咗描述行動技術層面嘅資料。根據資料，基地運作「各種特殊用途電信同資料處理系統」。
1995-2000年，NSA啟動重大升級同現代化計劃，「找出系統架構弱點，設計大規模多年現代化計劃，整合重大新處理能力，整體系統容量增加十倍。實施網絡技術取代過時軟件流程，成本效益高。以前要幾小時甚至幾日先處理同報告嘅資訊，而家唔使一分鐘就搞掂」，STS消息來源話。
NSA亦改善台灣人員嘅訓練同發展計劃。呢個做法讓台灣「更自給自足，少咗依賴外部援助」。權責轉移「讓美國人員專注更廣闊嘅戰略倡議，支援系統數量增加五倍都唔使加人手」。
根據STS消息來源，NSA啟動同設計重大資訊科技（IT）升級，「伺服器容量增加100倍，用高速ATM網絡取代舊LAN技術……簡化IT架構，淘汰非標準專有技術，改用標準商業解決方案。透過離線備份關鍵資料同重新設計系統架構提供單點故障冗餘，減低資料遺失風險。」
前NSA消息來源詳述呢個站對美國對華情報蒐集嘅角色。消息來源話，NSA「透過提供設備系統、專門軟件同大量分析技術，大大幫咗台灣。呢種關係對美國都極其重要，因為中國威脅越來越大，而台灣有中文能力，我哋就少好多。NSA從台灣行動得到嘅中國資訊佔好大比例。」
當香港嘅SIGINT行動因為1997年移交中國要搬走時，責任分畀台灣同澳洲嘅設施。香港赤柱要塞衛星站（代號「Project Kittiwake」）1993年搬去澳洲西澳Geraldton，由澳洲國防訊號局管理。赤柱站監控中國衛星通訊；中國彈道導彈測試同衛星發射遙測；情報衛星任務資料，包括電子情報同攝影情報衛星；以及中國地球同步衛星下行嘅國內電信。
前新界大帽山HF天線農場嘅無線電攔截任務關閉，轉移去台灣坪頂里。台灣加入咗互聯嘅HF SIGINT網絡，包括日本喜界島類似「fix-six」HF-DF天線系統同泰國孔敬。地理上，台灣位置極佳。如果冇台灣覆蓋，美國對中國大陸嘅SIGINT圖像會嚴重不足。
將SIGINT責任由一國轉移去另一國唔難。1947年簽署嘅UK-USA安全協議，將SIGINT蒐集責任分畀美國同英國（包括澳洲、紐西蘭、加拿大等英聯邦成員）。呢個做法避免重複同最大化蒐集能力。坪頂里美國設施屬NSA責任。所以蒐集到嘅中國資料要按協議同台灣同美國SIGINT夥伴分享。
美國同中華民國（ROC）自二戰開始就有SIGINT關係，當時美國幫國民黨政府對抗日本佔領。1949年國民黨逃去台灣避開共產黨摧毀之後，呢種關係繼續。
冷戰期間美國喺台灣嘅情報行動令人印象深刻。中央情報局（CIA）將著名嘅Air America、民航空運同Air Asia運輸行動設喺台灣。CIA從緬甸基地入侵中國嘅Western Enterprises行動總部都喺度。
冷戰期間台灣各地起咗SIGINT站。美國同ROC情報同軍事人員駐守呢啲前哨，同ROC政府分享有限資料。美國喺台灣嘅SIGINT行動提供咗越南戰爭同中國大陸活動嘅關鍵資料。
冷戰全程美台合作SIGINT行動包括：台北美國海軍安全組活動USN-21；台北美國空軍安全服務辦公室空軍任務部隊-13；高雄楠梓埔美國陸軍安全局327通訊偵察連；CIA指揮下嘅美國海軍輔助通訊中心；以及由台灣飛行員駕駛、搭載攝影同SIGINT設備嘅U-2。
1970年代初越南戰爭開始收尾時，美國喺台灣嘅軍事活動開始收縮。1972-73年美國關閉所有SIGINT設施，只保留台北西北10公里林口嘅美國空軍安全服務支援基地6987安全組，直到1977年仍然由美國軍方控制。
1978年12月卡特總統宣布同中華人民共和國「正常化」關係之後，所有正式美國政府組織喺台灣私有化。美國大使館1979年3月改名為美國在台協會（AIT）。美國政府將剩低嘅情報同軍事行動移交台灣，或者變成用國民做掩護嘅秘密企業。
根據一位到1985年以ROC軍方民間承包商身份喺林口工作嘅前美國空軍技術員，林口設施當時仍然活躍。林口設施喺1985年後某個時間移咗去陽明山。
林口到陽明山嘅轉移時間唔清楚，但坪頂里讓台灣喺美國情報同區域安全利益中扮演關鍵角色。如果美國因為強迫或者自願「統一」失去台灣，將會嚴重擾亂美國情報蒐集、處理同能力，從而大大危害區域安全。因此，無論有冇民主，美國承諾防衛台灣免受PRC侵略嘅立場都要從另一個角度看待。台灣唔再係美國可以犧牲嘅對象，而要視為東亞區域安全同穩定中嘅積極親美夥伴。
如果想調整語氣（例如更口語化、更書面化）、只翻譯某一部分，或者用其他粵語寫法（例如香港式 vs. 廣東式），隨時話畀我知！
Japanese (日本語)
台北 – 現地中国語メディアの報道により、台湾国家安全局（NSB / 国家安全局）が五眼連合（FVEY / 五眼）情報ネットワークとつながりを維持していることが確認された。五眼連合の主要メンバーはオーストラリア、カナダ、ニュージーランド、アメリカ合衆国、イギリスである。
日本とシンガポールは「五眼プラス2」のメンバーとされている。台湾の関係は若干異なり、情報筋によると台湾はNSAにデータを供給するが、NSAは分析結果を共有しない。この仕組みが台湾にとってどのように戦力倍増要因となるのかは、現時点では不明である。
これらの施設に詳しくない方には、Desmond Ball著『The Ties That Bind』（1990年）およびRichard Tanterの論文・著作を強くお勧めする。
2023年4月26日の記者会見で、国家安全局局長蔡明彦（蔡明彦）は、国安局が五眼情報同盟と連携を維持していることを確認した。また、前年に実施したコンピュータ機器のアップグレードと、新たな即時通報システムの導入を発表した。
蔡明彦は総統および立法院外交及び国防委員会に直接報告し、中国共産党が台湾国家安全に及ぼす複合的脅威についての最新情報を提供している。
これは国安局が初めて、中国を対象とした高周波無線傍受作戦の存在を公に認めた事例である。
台湾は3つの主要なシギント（SIGINT）施設を運用している：陽明山坪頂里にある米台共同運用施設（NSAとの協力）、林口区にある国安局の主要「麦田サークル」局、南部台湾のビンロウ村にある同一施設。
同業者の方々へ：常に「証拠」を保管してください——写真、名刺、メール、個人日記。名刺には出会った日付を記入し、裏面にその人物についてのコメントを書き留める。これらの記録がなければ、読者はあなたが真実を語っているのか、単に詳細を捏造しているのか判断できない。
記録として、私は『Jane’s Defence Weekly』および『Jane’s Intelligence Review』に坪頂里のアメリカ傍受施設に関する記事を2本のみ執筆した：
「Taiwan-USA Link Up on SIGINT。」『Jane’s Defence Weekly』（2001年1月24日）。
「Challenge to Update Taiwan’s SIGINT。」『Jane’s Intelligence Review』（2004年2月1日）。
2003年3月5日、一般向けに『Asia Times』で技術部分を簡略化した長めの特集記事を発表した。
最初の『Jane’s』記事「Taiwan-USA Link Up on SIGINT。」『Jane’s Defence Weekly』（2001年1月24日）を発表する前に、米国在台協会（AIT）から国防武官処（DAO）長とのインタビュー許可を得た。私はAIT報道官・文化・情報課長のSusan E. Shahlと面会した（AITは台湾における事実上のアメリカ大使館）。
私の個人日記によると、2000年12月12日（発表の1ヶ月前）、私はAITビルに入り、Susan E. Shahlのオフィスに案内された。名刺交換後、島内で運用されているアメリカの情報施設に関する記事を準備中であると説明し、DAO長との面会を依頼した。記事掲載がアメリカの安全を損なう可能性があるか確認し、機密と判断される技術情報を削除する用意があると伝えた。Shahlはプロフェッショナルに対応したが、クリスマス後でないとDAO長との面会は難しいと答えた。
何も起こらなかった。
彼らは何もせず、典型的な官僚的対応——沈黙で返した。後日AITの情報筋から、Shahlがスタッフに「私を無視せよ」とのメモを回覧したと聞いた。
苛立った私は『Aporia』の戦術を借り、問題になりそうな主要記事が出るたびにクリスマスカードを送り始めた。これによりAIT職員はワシントンの上司に説明せざるを得なくなった。カードは「私はいつでも連絡可能」というリマインダーだった——今回こそ遅すぎたが、次回は彼らが能動的に動けるよう促すものだった。
今、彼らは受動的姿勢にあり、これは軍事的思考と相反する。カードは圧力戦術——沈黙を歌に変えようとした試みで、最初は音痴だったかもしれない。
私はさまざまなカードの箱を持ち、毎回新着ニュースに合わせて新しいカードを選んだ。タイミングが合えば、記事掲載の翌日にカードが届く——ちょうどワシントンの上司が電話をかける直前。彼らはこれをいじめだと感じたが、どうして？ 5月にヤドリギ、6月に霜の男、7月にジングルベル、9月にサンタ、11月にノエル——こうして2年間続いた。
2003年1月、米陸軍国防武官Brad Gerdesがついに昼食に誘い、止めるよう頼んだ——私は従った。しかしGerdesは対話を開始することに同意し、それが定期的な会合につながり、後にAIT DAOの他のメンバーも加わった。時が経つにつれ、私たちは親しい友人となり、お互いの結婚式にも出席した。
2001年1月の『Jane’s Defence Weekly』記事は台湾メディアに散弾銃のように衝撃を与えた。一週間、私はパニック発作に苦しみ、追放されるのではないかと確信した。マルボロ・レッドを再開したほどだ。幸い国民党は政権を失い、民主進歩党は報道の自由を約束していた。2000年以前にこの記事を書いていたら、次の便で出国させられていただろう。
1997年に台北に到着して以来、私は台北の有名な外国人バー街「Combat Zone」でSummit Telecom Systemsの社員とよく飲んだ。ジャーナリストが言う「レシート」——名刺、書類、メール——をすべて保管し、すべての記事を裏付けた。
彼らは繰り返し中華電信の請負業者だと主張したが、Combat Zoneで酒に酔った豪語は別の物語を語っていた。ラウンドの合間に、地元のバーガールに「俺はスパイだ」「政府で働いてるけど、何やってるかは言えない」と自慢していた。
私は彼らと親しくなり、夜が終わる頃には最も酔った者を街から引きずって欧華ホテル（リビエラホテル）へ連れ帰った——片腕を肩にかけ、もう片方をベルトに引っかけて、つまずきながら引きずり、意味不明のことをつぶやかせた。朝のバスに乗り遅れると警告すると、酔った声で「バスなんかクソくらえ」と答えた。時には私が代わりに現場に行っても誰も気づかないのではないかと思った。
2005年8月、後で中国のためのスパイ活動で逮捕されたGregg Bergersenは、記事が公開された後、ホワイトハウス国家安全保障会議が休暇中だった彼を呼び戻し、損害評価報告書の作成を手伝わせたと語った。当時Bergersenは国防安全保障協力局（DSCA）のC4ISRプログラム武器部門長で、台湾のC4ISRアップグレード計画を監督する主要な責任者だった。
以下は原文のAsia Times記事：
2003年3月5日
Asia Times
スパイの山：米国が中国をどのように台湾から監視しているか
Wendell Minnick 著
台北 – 米国と台湾は協力的な情報共有協定を結んでおり、米国国家安全保障局（NSA）と台湾国家安全局（NSB）の両方が、中国大陸の南京軍区および広州軍区の軍事通信を傍受できる。NSAの支援により、台湾は台北北方の陽明山坪頂里に信号情報（SIGINT）基地を建設し、少なくとも15年間運用している。
外交関係のない国での米国作戦という事実は、検討を要する。第一に、台湾の地理的近接性がSIGINT基地設置の最良の選択肢である。第二に、台湾は親米であり、中国の軍事拡張主義に対する共通の懸念を共有する。第三に、台湾は中国の奇襲攻撃を防ぐための警戒・警告（I&W）システムを必要としている。
今月Jane’s Defence Weeklyが初めて報じたこの施設は、さらに多くの「耳」を増やしたようだ。Jane’s報道直後、Asia Times Onlineは坪頂里南の大直近くの文建山で追加のアンテナを確認した。Asia Times Onlineはかつて坪頂里で働いた元NSA職員にインタビューした。
元NSA職員は次のように語った：「これはNSAの機密作戦である。NSA内部ではSIGINT Liaison Branch（SLB）と呼ばれている。NSAの作戦が常に機密であることに加え、NSAは米国政府の公式機関であり、台湾に公式な代表を置くことは許されないため、極秘にされている。」
この施設は台湾に、中国が迅速に決定的勝利を収めるのを防ぐ必要な優位性を与えている。施設からのデータ処理により、台湾は中国の現在の脅威状況を評価できる。提供される情報には、中国軍の詳細、構造と組織、戦術教義、戦闘序列、兵器・装備、支援戦場機能システムが含まれる。これには、中国が自らの教義と訓練に従ってどのように行動するかも含まれる。
特に注目されるのは第二砲兵部隊で、最大400発の東風-11（M-11）およびDF-15（M-9）戦術弾道ミサイルを複数波・多方向飽和攻撃で発射する能力を持つ。この施設が収集した情報は、台湾の指導者に中国軍を機動または攻撃で阻止・撃破する選択肢を提供する。台湾の目標は必ずしも現有および開発中の攻撃兵器で大陸に深刻な損害を与えることではなく、中国に攻撃を断念させるか、米国を紛争に引き込むことにある。
戦争では、中国はまず「斬首戦略」を試み、ミサイルと空軍による主要軍事施設および指揮・統制・通信・コンピュータ・情報（C4I）への攻撃を行うだろう。坪頂里は間違いなく最初の標的となる。台湾と大陸は台湾海峡で隔てられており、最狭部72海里、最広部140海里。中国戦闘機はわずか7分で台湾に到達し、軍艦は約5時間である。
坪頂里基地には10本のアンテナマストがあり、そのうち6本は高周波（HF）ダイポールアンテナで円形に配置された「6要素」または「fix-six」配列で、傍受と方向探知（DF）の両方を実行する。このHF-DFアンテナ構成により、台湾と米国は中国軍の無線通信を監視できる。基地には1998年初頭に設置された1基のレドームがあり、NSAがデータを米国にアップリンクしてさらに処理できる。それ以前はすべてのSLB通信は中華電信の近くの商業衛星アンテナ施設を経由していた。Atolが文建山大直近くで確認したアンテナ群も同じ「fix-six」構成で、近くに複数のマイクロ波アンテナがある。
坪頂里はメリーランド州に拠点を置く米国企業Summit Telecom Systems（STS）の支援で維持されており、同社は日本、韓国、アゾレス諸島でも活動し、NSAが世界中のSIGINTサイトを維持するために使用する多数の「管理」企業の1つである。NSA情報筋はAtolにこう語った：「民間人は支援役のみ。通信センターを担当し、通信機器と局のコンピュータを保守する。」
1995年から2000年まで台湾政府との「上級連絡員」を務めたSTS社員が、作戦の技術的側面を記述した資料を提供した。情報によると、基地は「さまざまな特殊用途の通信およびデータ処理システム」を運用している。
1995-2000年にNSAは大規模なアップグレードと近代化プログラムを開始し、「システムアーキテクチャの弱点を特定し、大規模な多年次近代化プログラムを設計し、重要な新処理能力を統合し、全体システム容量を10倍に増加させた。ウェブベース技術を導入して古いソフトウェアプロセスをコスト効率の良いものに置き換えた。従来数時間から数日かかっていた情報処理と報告が、今では1分未満で完了する」とSTS情報筋は述べた。
NSAは台湾側運用者の訓練・開発プログラムも改善した。この取り組みにより、台湾側は「より自立し、外部支援への依存を減らした」。権限と責任の移行により「米国スタッフはより広範な戦略的イニシアチブに集中でき、支援システム数が5倍に増加しても人員増は不要となった」。
STS情報筋によると、NSAは大規模なITアップグレードを開始・設計し、「サーバー容量を100倍に増加させ、古いLAN技術を高速ATMネットワークに置き換えた……ITアーキテクチャを簡素化し、非標準の独自技術を排除して標準化された商用ソリューションを採用した。重要なデータのオフサイトバックアップを導入し、単一障害点に冗長システムを設計することでデータ喪失リスクを軽減した。」
元NSA情報筋は、この局が中国に対する米国情報収集で果たす役割について詳述した。「NSAは機器システム、専用ソフトウェア、多くの分析技術を提供することで台湾の努力を大幅に支援した。この関係は米国にとっても極めて重要だ。中国の脅威が増大していること、そして台湾は中国語能力を持ち、我々はそれが非常に少ないためだ。NSAが中国について得ている情報の非常に大きな割合は、台湾の作戦から来ている。」
1997年の香港返還に伴い香港のSIGINT作戦が移転を余儀なくされた際、責任は台湾とオーストラリアの施設に分割された。香港赤柱要塞衛星局（コードネーム「Project Kittiwake」）は1993年に西オーストラリアのGeraldtonに移され、オーストラリア国防信号局の管理下に置かれた。赤柱局は中国の衛星通信、中国弾道ミサイル試験および衛星打ち上げのテレメトリー、電子情報および写真情報衛星を含む情報衛星のミッションデータ、中国静止衛星からの国内通信のダウンリンクを監視していた。
新界大帽山の旧HFアンテナ農場の無線傍受任務は閉鎖され、台湾坪頂里に移された。これにより台湾は、日本喜界島の類似「fix-six」HF-DFアンテナシステムやタイのコンケンなどと相互接続されたHF SIGINTネットワークに参加した。地理的に台湾は非常に有利な位置にある。台湾のカバーがなければ、米国本土中国に対するSIGINT画像は米国情報コミュニティにとって致命的に不足する。
SIGINT責任を国から国へ移転するのは難しくない。1947年に署名されたUK-USA安全保障協定では、SIGINT収集責任を米国と英国（オーストラリア、ニュージーランド、カナダを含む英連邦加盟国）に分割した。これは重複を防ぎ、収集能力を最大化するためである。坪頂里の米国施設はNSAの責任下にある。したがって、中国に関する収集データは協定に基づき台湾だけでなく米国SIGINTパートナーとも共有されなければならない。
米国と中華民国（ROC）は第二次世界大戦以来SIGINT関係を持っていた。当時米国は国民党政府を支援して日本占領に対抗した。1949年に国民党が共産勢力による壊滅を避けて台湾に逃れた後も、この関係は続いた。
冷戦中、米国は台湾で印象的な情報作戦を行った。中央情報局（CIA）は有名なAir America、民航空運、Air Asiaの運輸作戦を台湾に拠点とした。CIAのビルマ（現ミャンマー）基地からの中国侵攻作戦Western Enterprisesも台湾に本部を置いた。
冷戦中、台湾各地にSIGINT局が建設された。米国とROCの情報・軍事要員がこれらの前哨基地を運営し、ROC政府と限定的なデータ共有を行った。台湾での米国SIGINT作戦はベトナム戦争と中国本土の活動に関する重要なデータを提供した。
冷戦を通じての米台協力SIGINT作戦には、台北の米海軍安全グループ活動USN-21、台北の米空軍安全サービスオフィス空軍任務部隊-13、高雄楠梓埔の米陸軍安全局327通信偵察中隊、CIA指揮下の米海軍補助通信センター、台湾人パイロットが操縦する写真およびSIGINT装備搭載U-2が含まれる。
1970年代初頭にベトナム戦争が終息に向かうと、台湾での米国軍事活動は縮小し始めた。1972-73年に米国はすべてのSIGINT施設を閉鎖し、台北北西10kmの林口にある米空軍安全サービス支援基地6987安全グループのみを残した。これは1977年まで米軍管理下にあった。
1978年12月にジミー・カーター大統領が中華人民共和国との「正常化」関係を宣言した後、台湾内のすべての正式な米国政府組織は民営化された。米国大使館は1979年3月にアメリカ在台協会（AIT）に改称された。米国政府は残存する情報・軍事作戦を台湾に引き渡すか、国民をカバーとして使用する秘密企業に転換した。
1985年までROC軍の民間契約労働者として林口で働いた元米空軍技術者によると、その時点でも林口施設は稼働していた。林口施設は1985年以降のある時期に陽明山に移された。
林口から陽明山への移転時期は不明だが、坪頂里は台湾を米国情報および地域安全保障利益における重要な役割に位置づけている。米国が強制または自発的な「統一」により台湾を失えば、米国の情報収集・処理・能力が大きく乱れ、地域安全保障が深刻に脅かされる。そのため、民主主義の有無にかかわらず、PRCの侵略から台湾を守るという米国の約束は別の光で見る必要がある。台湾はもはや米国にとって犠牲にできる存在ではなく、東アジアの地域安全保障と安定における積極的で親米的なパートナーと見なさなければならない。
Korean (한국어)
타이페이 – 현지 중국어 미디어 보도에 따르면, 대만 국가안전국(NSB / 국가안전국)이 파이브 아이즈(FVEY / 파이브 아이즈) 정보 네트워크와 연결을 유지하고 있는 것이 확인되었다. 파이브 아이즈 연합의 주요 회원국은 호주, 캐나다, 뉴질랜드, 미국, 영국이다.
일본과 싱가포르는 “파이브 아이즈 플러스 2” 회원으로 묘사된다. 대만의 관계는 다소 다르며, 정보원에 따르면 대만은 미국 국가안보국(NSA)에 데이터를 제공하지만 NSA는 분석 결과를 공유하지 않는다. 이 관계가 대만에게 실제로 어떻게 전력 증강 요인이 되는지는 현재로서는 불명확하다.
이러한 시설에 익숙하지 않은 분들에게는 Desmond Ball의 저서 『The Ties That Bind』(1990년)과 Richard Tanter의 모든 논문 및 저작을 강력히 추천한다.
2023년 4월 26일 기자회견에서 국가안전국장 채명언(蔡明彥)은 국안국이 파이브 아이즈 정보 동맹과 연결을 유지하고 있음을 확인했다. 그는 또한 새로운 즉시 통보 시스템 출시와 전년도에 완료된 컴퓨터 장비 업그레이드를 발표했다.
채명언은 총통과 입법원 외교 및 국방위원회에 직접 보고하며, 중국 공산당이 대만 국가안보에 가하는 복합적 위협에 대한 최신 정보를 제공한다.
이는 국안국이 처음으로 중국을 대상으로 한 고주파 무선 도청 작전의 존재를 공개적으로 인정한 사례이다.
대만은 세 개의 주요 신호정보(SIGINT) 시설을 운영한다: 양명산 평정리(Pingtung Li)에 있는 미대 공동 작전소(NSA와 협력), 린커우(林口區)에 있는 국안국의 주요 “밀밭 원” 기지, 그리고 남부 대만 빈랑촌(Betel Nut Village)에 있는 동일 시설.
동료 작가 여러분께: 항상 “증거”를 보관하세요 — 사진, 명함, 이메일, 개인 일지. 명함에는 만난 날짜를 적고, 뒷면에 그 사람에 대한 코멘트를 메모한다. 이러한 기록이 없으면 독자는 당신이 진실을 말하는지, 단순히 세부사항을 지어내는지 알 수 없다.
기록으로서, 나는 『Jane’s Defence Weekly』와 『Jane’s Intelligence Review』에 평정리 미국 도청 시설 관련 기사를 단 두 편만 썼다:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” 『Jane’s Defence Weekly』(2001년 1월 24일).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” 『Jane’s Intelligence Review』(2004년 2월 1일).
2003년 3월 5일, 일반 독자를 위해 기술적 내용을 단순화한 긴 특집 기사를 『Asia Times』에 게재했다.
첫 번째 『Jane’s』 기사 “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” 『Jane’s Defence Weekly』(2001년 1월 24일)를 발표하기 전, 미국재대협회(AIT)로부터 국방무관처(DAO) 책임자와의 인터뷰 허가를 받았다. 나는 AIT 대변인·문화정보과 과장 Susan E. Shahl과 만났다(AIT는 대만 내 사실상의 미국 대사관).
내 개인 일지에 따르면 2000년 12월 12일(발표 1개월 전), 나는 AIT 건물에 들어가 Susan E. Shahl의 사무실로 안내되었다. 명함을 교환한 후, 섬에서 운영 중인 미국 정보 시설에 관한 기사를 준비 중이라고 설명하고 DAO 책임자와의 면담을 요청했다. 기사 게재가 미국 안보를 손상시킬 가능성이 있는지 확인하고, 기밀로 판단되는 기술 정보를 삭제할 의향이 있다고 밝혔다. Shahl은 전문적으로 대응했으나 크리스마스 이후에나 DAO 책임자와의 면담이 가능할 것이라고 답했다.
아무 일도 일어나지 않았다.
그들은 아무것도 하지 않고 전형적인 관료적 방식으로 — 침묵으로 응답했다. 나중에 AIT 정보원으로부터 Shahl이 직원들에게 “나를 무시하라”는 메모를 돌렸다는 말을 들었다.
짜증이 난 나는 『Aporia』의 전술을 빌려, 문제가 될 만한 주요 기사가 나올 때마다 크리스마스 카드를 보냈다. 이로 인해 AIT 직원들은 워싱턴 상부에 해명해야 했다. 카드는 “나는 언제든 연락 가능하다”는 리마인더였다 — 이번에는 너무 늦었지만 다음번에는 그들이 주도적으로 움직일 수 있도록.
이제 그들은 수동적 자세에 있으며 이는 군사적 사고방식과 정반대이다. 카드는 압력 전술 — 침묵을 노래로 바꾸려는 시도였고, 처음에는 음이 틀렸을지도 모른다.
나는 각종 카드 상자를 보관하고 매번 새로운 뉴스에 맞는 카드를 골랐다. 타이밍이 맞으면 기사가 신문에 실린 다음 날 카드가 도착한다 — 워싱턴 상사가 전화하기 직전. 그들은 이를 괴롭힘으로 여겼다. 하지만 어떻게? 5월에 겨우살이, 6월에 서리 아저씨, 7월에 징글벨, 9월에 산타, 11월에 Noel — 이렇게 2년간 계속되었다.
2003년 1월, 미 육군 국방무관 Brad Gerdes가 마침내 점심을 제안하며 그만두라고 요청했다 — 나는 따랐다. 그러나 Gerdes는 대화를 시작하기로 동의했고, 이는 정기 회합으로 이어졌으며 나중에는 AIT DAO의 다른 멤버들도 포함되었다. 시간이 지나면서 우리는 가까운 친구가 되었고 서로의 결혼식에도 참석했다.
2001년 1월 『Jane’s Defence Weekly』 기사는 대만 언론에 산탄총처럼 충격을 주었다. 일주일 동안 나는 공황발작에 시달렸고 추방될 것이라 확신했다. 다시 말보로 레드를 피우기 시작했다. 다행히 국민당은 이미 정권을 잃었고 민진당은 언론의 자유를 약속했다. 2000년 이전에 이 기사를 썼다면 다음 비행기로 추방되었을 것이다.
1997년 타이페이에 도착한 이후, 나는 타이페이의 유명한 외국인 바 거리 “Combat Zone”에서 Summit Telecom Systems 직원들과 자주 술을 마셨다. 모든 기사를 뒷받침하기 위해 기자들이 말하는 “영수증” — 명함, 서류, 이메일 — 을 모두 보관했다.
그들은 반복해서 중화전신의 하청업체라고 주장했지만, Combat Zone에서 술에 취해 내뱉는 호언장담은 다른 이야기를 전했다. 라운드 사이에 현지 바걸들에게 “나는 스파이야” 또는 “정부에서 일하는데 내가 뭘 하는지는 말 못 해”라고 자랑했다.
나는 그들과 잘 지냈고, 밤이 끝날 무렵 가장 취한 사람을 거리에서 끌고 유럽화 호텔(리비에라 호텔)로 데려갔다 — 한 팔은 어깨에, 다른 팔은 벨트에 걸쳐 끌면서 그들이 중얼거리는 소리를 들었다. 아침 버스를 놓칠 거라고 경고하면 취한 목소리로 “버스나 꺼져”라고 대답했다. 가끔 내가 그들의 자리를 대신해도 아무도 눈치채지 못할 것 같았다.
2005년 8월, 나중에 중국을 위한 스파이 활동으로 체포된 Gregg Bergersen은 기사가 터진 후 백악관 국가안보회의가 휴가 중이던 그를 불러 피해 평가 보고서 작성에 참여하게 했다고 말했다. 당시 Bergersen은 국방안보협력국(DSCA) C4ISR 프로그램 무기부서장으로, 대만의 C4ISR 업그레이드 계획을 감독하는 핵심 책임자였다.
아래는 원문 Asia Times 기사:
2003년 3월 5일
Asia Times
유령의 산: 미국이 중국을 어떻게 대만에서 감시하는가
Wendell Minnick
타이페이 – 미국과 대만은 협력적 정보 공유 협정을 맺고 있어 미국 국가안보국(NSA)과 대만 국가안전국(NSB)이 모두 중국 본토 난징군구와 광저우군구의 군사 통신을 청취할 수 있다. NSA의 지원으로 대만은 타이페이 북쪽 양명산 평정리에 신호정보(SIGINT) 기지를 건설했으며 최소 15년간 운영 중이다.
외교 관계가 없는 국가에서의 미국 작전이라는 사실은 검토가 필요하다. 첫째, 대만의 지리적 근접성은 SIGINT 기지 배치의 최선의 선택이다. 둘째, 대만은 친미이며 중국의 군사 팽창주의에 대한 공통의 두려움을 공유한다. 셋째, 대만은 중국의 기습 공격을 막기 위한 경고·경보(I&W) 시스템이 필요하다.
이번 달 Jane’s Defence Weekly가 처음 보도한 이 시설은 이제 더 많은 “귀”를 가진 것으로 보인다. Jane’s 보도 직후 Asia Times Online은 평정리 남쪽 대직 근처 문건산에서 추가 안테나를 확인했다. Asia Times Online은 과거 평정리에서 근무했던 전 NSA 직원과 인터뷰했다.
전 NSA 직원은 다음과 같이 말했다: “이것은 NSA의 기밀 작전이다. NSA 내부에서는 SIGINT Liaison Branch(SLB)로 알려져 있다. NSA 작전이 항상 기밀인 것 외에도 NSA는 미국 정부 공식 기관이며 대만에 공식 대표를 두어서는 안 되기 때문에 극비로 유지된다.”
이 시설은 대만에 중국이 신속히 결정적 승리를 거두는 것을 막는 데 필요한 우위를 제공한다. 시설의 데이터 처리로 대만은 중국의 현재 위협 상태를 평가할 수 있다. 제공되는 정보에는 중국군의 세부 사항, 구조와 조직, 전술 교리, 전투 서열, 무기·장비, 지원 전장 기능 시스템이 포함된다. 이는 중국이 자체 교리와 훈련에 따라 어떻게 행동하는지도 포함한다.
특히 주목할 것은 제2포병부대로, 최대 400발의 동풍-11(M-11) 및 DF-15(M-9) 전술 탄도미사일을 다중파·다방향 포화 공격으로 발사할 수 있다. 이 시설이 수집한 정보는 대만 지도부가 중국군을 기동 또는 공격으로 차단·격파할 선택지를 제공한다. 대만의 목표는 반드시 현 보유 및 개발 중인 공격 무기로 본토에 심각한 피해를 입히는 것이 아니라 중국으로 하여금 공격을 포기하게 하거나 미국을 분쟁에 끌어들이는 것이다.
전쟁에서 중국은 먼저 “참수 전략”을 시도할 것이며, 미사일과 공군을 이용해 주요 군사 시설 및 지휘·통제·통신·컴퓨터·정보(C4I)를 공격할 것이다. 평정리는 의심할 여지 없이 첫 번째 표적이 될 것이다. 대만과 본토는 대만 해협으로 분리되어 있으며, 최단 72해리, 최장 140해리이다. 중국 전투기는 단 7분 만에 대만에 도달하고 군함은 약 5시간이다.
평정리 기지에는 10개의 안테나 마스트가 있으며, 그중 6개는 고주파(HF) 다이폴 안테나로 원형 배치된 “6요소” 또는 “fix-six” 배열로, 청취와 방향탐지(DF)를 모두 수행한다. 이 HF-DF 안테나 구성으로 대만과 미국은 중국군 무선 통신을 감시할 수 있다. 기지에는 1998년 초 설치된 1개의 레이돔이 있어 NSA가 데이터를 미국으로 업링크하여 추가 처리할 수 있다. 그 이전에는 모든 SLB 통신이 중화전신의 인근 상업 위성 안테나 시설을 통해 이루어졌다. Atol이 문건산 대직 근처에서 확인한 안테나 군도 동일한 “fix-six” 구성이며, 근처에 여러 마이크로파 안테나가 있다.
평정리는 메릴랜드주에 본사를 둔 미국 기업 Summit Telecom Systems(STS)의 지원으로 유지되며, 이 회사는 일본, 한국, 아조레스 제도에서도 활동하며 NSA가 전 세계 SIGINT 사이트를 유지하기 위해 사용하는 수많은 “관리” 기업 중 하나이다. NSA 정보원은 Atol에 이렇게 말했다: “민간 인원은 지원 역할만 한다. 통신 센터를 담당하고 통신 장비와 기지 컴퓨터를 유지보수한다.”
1995~2000년 사이 대만 정부와의 “상급 연락 담당자”를 역임한 STS 직원이 작전의 기술적 측면을 설명한 자료를 제공했다. 자료에 따르면 기지는 “다양한 특수 목적 통신 및 데이터 처리 시스템”을 운영한다.
1995~2000년 NSA는 대규모 업그레이드 및 현대화 프로그램을 시작하여 “시스템 아키텍처의 약점을 파악하고 대규모 다년차 현대화 프로그램을 설계하여 중요한 신규 처리 능력을 통합하고 전체 시스템 용량을 10배 증가시켰다. 웹 기반 기술을 도입해 구식 소프트웨어 프로세스를 비용 효율적으로 대체했다. 이전에 몇 시간에서 며칠 걸리던 정보 처리 및 보고가 이제 1분 미만으로 완료된다”고 STS 정보원은 밝혔다.
NSA는 대만 운영자의 훈련 및 개발 프로그램도 개선했다. 이 노력으로 대만 측은 “더 자립적이며 외부 지원에 덜 의존하게 되었다”. 권한과 책임의 이전으로 “미국 직원은 보다 광범위한 전략적 이니셔티브에 집중할 수 있게 되었고, 지원 시스템 수가 5배 증가했음에도 인력 증가는 없었다”.
STS 정보원에 따르면 NSA는 대규모 IT 업그레이드를 시작·설계하여 “서버 용량을 100배 증가시키고 구형 LAN 기술을 고속 ATM 네트워크로 교체했다……IT 아키텍처를 단순화하고 비표준 독점 기술을 제거하여 표준화된 상업 솔루션을 채택했다. 중요한 데이터의 오프사이트 백업을 도입하고 단일 장애 지점에 중복 시스템을 설계하여 데이터 손실 위험을 완화했다.”
전 NSA 정보원은 이 기지가 중국에 대한 미국 정보 수집에서 수행하는 역할을 자세히 설명했다. “NSA는 장비 시스템, 전문 소프트웨어, 많은 분석 기술을 제공함으로써 대만의 노력을 크게 도왔다. 이 관계는 미국에게도 매우 중요하다. 중국의 위협이 커지고 있고 대만은 중국어 능력을 보유하고 있는데 우리는 매우 부족하기 때문이다. NSA가 중국에 대해 얻는 정보의 매우 큰 비율이 대만 작전에서 나온다.”
1997년 홍콩 반환으로 인해 홍콩 SIGINT 작전이 이전되어야 했을 때, 책임은 대만과 호주의 시설로 분할되었다. 홍콩 적주요새 위성국(코드명 “Project Kittiwake”)은 1993년 서호주 Geraldton으로 이전되어 호주 국방신호국 관리 하에 놓였다. 적주국은 중국 위성 통신, 중국 탄도미사일 시험 및 위성 발사 원격측정, 전자정보 및 사진정보 위성을 포함한 정보위성 임무 데이터, 중국 정지위성에서 다운링크된 국내 통신을 감시했다.
신계 대모산의 구 HF 안테나 농장의 무선 청취 임무는 폐쇄되어 대만 평정리로 이전되었다. 이에 따라 대만은 일본 기계지마의 유사 “fix-six” HF-DF 안테나 시스템 및 태국 콘케인 등과 상호 연결된 HF SIGINT 네트워크에 참여하게 되었다. 지리적으로 대만은 매우 유리한 위치에 있다. 대만의 커버가 없다면 미국의 중국 본토 SIGINT 그림은 미국 정보 커뮤니티에게 치명적으로 부족할 것이다.
SIGINT 책임을 한 국가에서 다른 국가로 이전하는 것은 어렵지 않다. 1947년 서명된 UK-USA 안보 협정은 SIGINT 수집 책임을 미국과 영국(호주, 뉴질랜드, 캐나다를 포함한 영연방 회원국)으로 분할했다. 이는 중복을 방지하고 수집 능력을 극대화하기 위함이었다. 평정리의 미국 시설은 NSA의 책임 하에 있다. 따라서 중국 관련 수집 데이터는 협정에 따라 대만뿐만 아니라 미국 SIGINT 파트너와도 공유되어야 한다.
미국과 중화민국(ROC)은 제2차 세계대전 이래 SIGINT 관계를 유지해 왔다. 당시 미국은 국민당 정부를 지원하여 일본 점령에 대항했다. 1949년 국민당이 공산 세력의 파괴를 피해 대만으로 도피한 이후에도 이 관계는 계속되었다.
냉전 기간 미국은 대만에서 인상적인 정보 작전을 수행했다. 중앙정보국(CIA)은 유명한 Air America, 민항공운, Air Asia 운송 작전을 대만에 기반을 두었다. CIA의 버마(현 미얀마) 기지에서 중국 침공을 위한 Western Enterprises 작전도 대만에 본부를 두었다.
냉전 동안 대만 전역에 SIGINT 기지가 건설되었다. 미국과 ROC 정보·군사 요원이 이들 전초기지를 운영하며 ROC 정부와 제한된 데이터 공유를 했다. 대만 내 미국 SIGINT 작전은 베트남 전쟁 및 중국 본토 활동에 대한 중요한 데이터를 제공했다.
냉전 전 기간 미대 협력 SIGINT 작전에는 타이페이 미 해군 보안그룹 활동 USN-21, 타이페이 미 공군 보안서비스 사무소 공군임무단-13, 가오슝 난쯔푸 미 육군 보안국 327 통신정찰중대, CIA 지휘 하 미 해군 보조통신센터, 대만 조종사가 조종하는 사진 및 SIGINT 장비 탑재 U-2가 포함된다.
1970년대 초 베트남 전쟁이 종식되면서 대만 내 미국 군사 활동은 축소되기 시작했다. 1972~73년 미국은 모든 SIGINT 시설을 폐쇄하고 타이페이 북서쪽 10km 린커우에 있는 미 공군 보안서비스 지원기지 6987 보안그룹만 남겼다. 이는 1977년까지 미군 통제 하에 있었다.
1978년 12월 지미 카터 대통령이 중화인민공화국과의 “정상화” 관계를 선언한 후, 대만 내 모든 공식 미국 정부 조직은 민영화되었다. 미국 대사관은 1979년 3월 미국재대협회(AIT)로 개칭되었다. 미국 정부는 남은 정보·군사 작전을 대만에 넘기거나 국민을 커버로 사용하는 비밀 기업으로 전환했다.
1985년까지 ROC 군 민간 계약 노동자로 린커우에서 근무했던 전 미 공군 기술자에 따르면, 당시에도 린커우 시설은 가동 중이었다. 린커우 시설은 1985년 이후 어느 시점에 양명산으로 이전되었다.
린커우에서 양명산으로의 이전 시기는 불명확하지만, 평정리는 대만을 미국 정보 및 지역 안보 이익에서 핵심 역할에 위치시킨다. 미국이 강제 또는 자발적 “통일”로 대만을 잃는다면 미국의 정보 수집·처리·능력이 크게 교란되어 지역 안보가 심각하게 위협받을 것이다. 따라서 민주주의 여부와 관계없이 PRC의 침략으로부터 대만을 방어하겠다는 미국의 약속은 다른 각도에서 봐야 한다. 대만은 더 이상 미국이 희생할 수 있는 대상이 아니라 동아시아 지역 안보와 안정에서 적극적이고 친미적인 파트너로 간주되어야 한다.
Vietnamese (Tiếng Việt)
Taipei – Các báo cáo từ truyền thông tiếng Trung địa phương xác nhận rằng Cục An ninh Quốc gia Đài Loan (NSB / 國家安全局) duy trì mối liên hệ với mạng lưới tình báo Five Eyes (FVEY / 五眼). Các thành viên chính của Five Eyes là Úc, Canada, New Zealand, Hoa Kỳ và Vương quốc Anh.
Nhật Bản và Singapore được mô tả là thành viên “Five Eyes Plus 2”. Mối quan hệ của Đài Loan hơi khác biệt, các nguồn tin cho biết Đài Loan cung cấp dữ liệu cho NSA, nhưng NSA không chia sẻ phân tích của mình. Việc này thực sự đóng vai trò như một yếu tố nhân lực cho Đài Loan như thế nào vẫn chưa rõ ràng.
Đối với những người chưa quen thuộc với các cơ sở này, tôi mạnh mẽ khuyến nghị cuốn sách The Ties That Bind (1990) của Desmond Ball và các bài báo cũng như bất kỳ tài liệu nào do Richard Tanter viết.
Tại cuộc họp báo ngày 26 tháng 4 năm 2023, Tổng cục trưởng NSB Thái Minh Ngạn (蔡明彥) đã xác nhận rằng NSB duy trì mối liên hệ với liên minh tình báo Five Eyes (FVEY). Ông cũng công bố ra mắt hệ thống thông báo tức thời mới và nâng cấp thiết bị máy tính đã thực hiện vào năm trước.
Ông Thái báo cáo trực tiếp cho Tổng thống và Ủy ban Đối ngoại và Quốc phòng của Viện Lập pháp (立法院), cung cấp cập nhật về mối đe dọa tổng hợp từ Đảng Cộng sản Trung Quốc đối với an ninh quốc gia Đài Loan.
Đây là lần đầu tiên NSB công khai xác nhận sự tồn tại của các hoạt động nghe lén vô tuyến tần số cao nhắm vào Trung Quốc.
Đài Loan vận hành ba cơ sở tình báo tín hiệu (SIGINT) chính: cơ sở hoạt động chung với Cơ quan An ninh Quốc gia Mỹ (NSA) tại Bình Đỉnh Lý trên núi Dương Minh Sơn, trạm chính “vòng tròn cây trồng” của NSB ở Lâm Khẩu (林口區), và một cơ sở tương tự ở miền nam Đài Loan tại làng Cau (Betel Nut Village).
Gửi đến các đồng nghiệp viết lách: luôn giữ biên lai của bạn — ảnh chụp, danh thiếp, email và nhật ký cá nhân. Trên danh thiếp, tôi ghi ngày gặp người đó và ghi chú nhận xét về họ ở mặt sau. Không có những hồ sơ này, độc giả không có cách nào biết bạn đang nói thật hay chỉ bịa đặt chi tiết.
Là một hồ sơ, tôi chỉ viết hai bài báo về cơ sở nghe lén của Mỹ tại Bình Đỉnh Lý cho Jane’s Defence Weekly và Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 tháng 1 năm 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 tháng 2 năm 2004).
Ngày 5 tháng 3 năm 2003, tôi đã xuất bản một bài đặc trưng dài hơn cho Asia Times dành cho công chúng, đơn giản hóa các khía cạnh kỹ thuật.
Trước khi xuất bản bài đầu tiên của Jane’s: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 tháng 1 năm 2001), tôi nhận được phản hồi từ AIT để phỏng vấn trưởng Văn phòng Tùy viên Quốc phòng (DAO). Tôi đã gặp Susan E. Shahl, Trưởng ban Phát ngôn, Ban Văn hóa và Thông tin, Viện Mỹ tại Đài Loan (AIT) – đại sứ quán thực tế của Mỹ.
Theo nhật ký cá nhân của tôi, vào ngày 12 tháng 12 năm 2000, một tháng trước khi xuất bản, tôi vào tòa nhà Viện Mỹ tại Đài Loan (AIT) và được dẫn đến văn phòng của Susan E. Shahl. Sau khi trao đổi danh thiếp, tôi giải thích rằng tôi đang chuẩn bị một bài báo về cơ sở tình báo Mỹ hoạt động trên đảo. Tôi yêu cầu gặp Văn phòng Tùy viên Quốc phòng (DAO) để xác định liệu việc công bố bài báo có thể làm tổn hại an ninh Mỹ hay không, và tôi bày tỏ sẵn sàng xóa bỏ bất kỳ thông tin kỹ thuật nào được coi là bí mật. Shahl cư xử chuyên nghiệp nhưng cho biết cuộc gặp với trưởng DAO có lẽ không thể thực hiện được cho đến sau Giáng sinh.
Không có gì xảy ra.
Họ không làm gì cả, đáp lại theo cách quan liêu điển hình — im lặng. Một nguồn tin từ AIT sau đó nói với tôi rằng Shahl đã phát hành một bản ghi nhớ khuyên nhân viên “bỏ qua” tôi.
Bực mình, tôi mượn chiến thuật từ Aporia và bắt đầu gửi thiệp Giáng sinh sau mỗi bài báo lớn có khả năng gây rắc rối. Điều này buộc các quan chức AIT phải giải thích với cấp trên ở Washington. Những tấm thiệp đóng vai trò nhắc nhở rằng tôi luôn sẵn sàng — dù lần này đã quá muộn. Lần sau họ có thể chọn chủ động: theo dõi công việc của tôi, thậm chí định hình nó.
Bây giờ họ đang ở chế độ phản ứng, một tư thế đi ngược lại tư duy quân sự. Những tấm thiệp là chiến thuật gây áp lực — nỗ lực của tôi để biến sự im lặng thành một bài hát, dù ban đầu nghe có phần lạc điệu.
Tôi giữ một hộp các loại thiệp khác nhau và chọn một tấm mới cho mỗi câu chuyện đột phá. Nếu thời gian đúng, tấm thiệp đến một ngày sau khi bài báo lên mặt báo — ngay trước khi sếp của họ ở Washington gọi điện. Họ coi đó là bắt nạt. Nhưng làm sao có thể? Cây tầm gửi vào tháng Năm, Ông Frost vào tháng Sáu, Jingle Bells vào tháng Bảy, Ông già Noel vào tháng Chín, Noël vào tháng Mười Một — cứ thế trong hai năm.
Vào tháng 1 năm 2003, Tùy viên Quốc phòng Quân đội Mỹ Brad Gerdes cuối cùng mời tôi ăn trưa và yêu cầu tôi dừng lại — tôi đã làm theo. Tuy nhiên, Gerdes đồng ý mở đối thoại, dẫn đến các cuộc họp định kỳ và sau đó bao gồm các thành viên khác của DAO AIT. Theo thời gian, chúng tôi trở thành bạn thân và thậm chí tham dự đám cưới của nhau.
Bài báo Jane’s Defence Weekly tháng 1 năm 2001 đã gây chấn động truyền thông Đài Loan như một phát súng shotgun. Trong một tuần, tôi bị các cơn hoảng loạn hành hạ, chắc chắn mình có thể bị trục xuất. Tôi thậm chí bắt đầu hút thuốc trở lại — Marlboro Reds. May mắn thay, Quốc dân đảng không còn nắm quyền, và Dân tiến đảng cam kết bảo vệ tự do báo chí. Nếu tôi viết bài đó trước năm 2000, tôi đã có mặt trên chuyến bay tiếp theo rời đi.
Kể từ khi đến Taipei năm 1997, tôi thường uống rượu với nhân viên của Summit Telecom Systems tại khu phố bar người nước ngoài nổi tiếng của thành phố, Combat Zone. Tôi giữ những gì mà các nhà báo gọi là “biên lai” — danh thiếp, tài liệu và email — để hỗ trợ mọi câu chuyện.
Họ liên tục tuyên bố mình là nhà thầu của Chunghwa Telecom, nhưng sự khoác lác say rượu của họ ở Combat Zone kể một câu chuyện khác. Giữa các vòng, họ cố gắng gây ấn tượng với các cô gái bar địa phương bằng những câu như “Tôi là gián điệp” hoặc “Tôi làm việc cho chính phủ — nhưng tôi không thể nói cho cô biết tôi làm gì”.
Tôi quen biết họ rất rõ, thường kết thúc đêm bằng cách kéo người say nhất từ đường phố về khách sạn Riviera (歐華酒店) — một tay khoác vai, tay kia vòng quanh thắt lưng, kéo họ lê bước trong khi họ lẩm bẩm vô nghĩa. Tôi sẽ cảnh báo họ sẽ bỏ lỡ xe buýt sáng đến công trường, và họ sẽ lè nhè: “Xe buýt thì kệ mẹ nó”. Có lúc tôi nghĩ mình có thể thay thế vị trí của họ — dường như chẳng ai để ý cả.
Vào tháng 8 năm 2005, Gregg Bergersen — sau này bị bắt vì làm gián điệp cho Trung Quốc — nói với tôi rằng sau khi bài báo nổ ra, Hội đồng An ninh Quốc gia Nhà Trắng đã triệu tập ông từ kỳ nghỉ để giúp soạn thảo báo cáo đánh giá thiệt hại. Lúc đó, Bergersen là Giám đốc Chương trình C4ISR, Ban Vũ khí, Cơ quan Hợp tác An ninh Quốc phòng (DSCA) — quan chức chủ chốt giám sát các chương trình nâng cấp C4ISR của Đài Loan.
DƯỚI ĐÂY LÀ BÀI BÁO GỐC TRÊN ASIA TIMES:
5 tháng 3 năm 2003
Asia Times
Núi Ma: Mỹ giám sát Trung Quốc từ Đài Loan như thế nào
Wendell Minnick
Taipei – Mỹ và Đài Loan có thỏa thuận chia sẻ tình báo hợp tác cho phép cả Cơ quan An ninh Quốc gia Mỹ (NSA) và Cục An ninh Quốc gia Đài Loan (NSB) nghe lén các thông tin liên lạc quân sự của Trung Quốc đại lục ở cả khu vực quân sự Nam Kinh và Quảng Châu. Với sự hỗ trợ của NSA, Đài Loan đã xây dựng một căn cứ tình báo tín hiệu (SIGINT) tại Bình Đỉnh Lý trên núi Dương Minh Sơn ngay phía bắc Taipei, đã hoạt động ít nhất 15 năm.
Việc đây là hoạt động của Mỹ ở một quốc gia không có quan hệ ngoại giao đòi hỏi phải xem xét. Thứ nhất, vị trí địa lý gần Trung Quốc khiến Đài Loan là lựa chọn hàng đầu để đặt căn cứ SIGINT. Thứ hai, Đài Loan thân Mỹ và chia sẻ nỗi sợ chung về chủ nghĩa bành trướng quân sự của Trung Quốc. Thứ ba, Đài Loan cần một hệ thống cảnh báo và chỉ báo (I&W) để ngăn chặn Trung Quốc phát động cuộc tấn công bất ngờ.
Được Jane’s Defence Weekly đưa tin lần đầu vào tháng 1, cơ sở này dường như đã mọc thêm nhiều “tai” hơn. Ngay sau báo cáo của Jane’s gần đây, Asia Times Online đã phát hiện thêm các ăng-ten trên núi Văn Kiến gần Đại Trực phía nam Bình Đỉnh Lý. Atol đã phỏng vấn một cựu quan chức NSA từng làm việc tại Bình Đỉnh Lý.
Cựu quan chức NSA nói với Atol: “Đây là hoạt động bí mật của NSA. Trong NSA nó được gọi là Chi nhánh Liên lạc SIGINT [SLB]. Lý do nó được giữ bí mật tuyệt đối, ngoài việc các hoạt động NSA luôn được phân loại, là vì NSA là cơ quan chính phủ Mỹ chính thức, và chúng tôi không được phép có đại diện chính thức tại Đài Loan.”
Cơ sở này mang lại cho Đài Loan lợi thế cần thiết để ngăn chặn Cộng hòa Nhân dân Trung Hoa giành chiến thắng quyết định nhanh chóng. Xử lý dữ liệu từ cơ sở này cho phép Đài Loan đánh giá tình trạng đe dọa hiện tại của Trung Quốc. Thông tin được cung cấp bao gồm chi tiết về lực lượng vũ trang Trung Quốc, cấu trúc và tổ chức, học thuyết chiến thuật, thứ tự chiến đấu, vũ khí và trang bị, cũng như các hệ thống chức năng chiến trường hỗ trợ. Điều này bao gồm cách Trung Quốc hoạt động theo học thuyết và huấn luyện của mình.
Đặc biệt quan tâm đến hoạt động của Quân đoàn Pháo binh Thứ hai, có khả năng phóng tới 400 tên lửa đạn đạo chiến thuật Đông Phong-11 (M-11) và DF-15 (M-9) trong các đợt tấn công bão hòa đa hướng và đa làn sóng nhắm vào Đài Loan. Thông tin tình báo thu thập được từ cơ sở cung cấp các lựa chọn cho lãnh đạo Đài Loan để ngăn chặn và đánh bại quân đội Trung Quốc bằng cơ động hoặc tấn công. Mục tiêu của Đài Loan không nhất thiết là gây thiệt hại nghiêm trọng cho đại lục bằng các vũ khí tấn công hiện có và đang phát triển, mà là buộc Trung Quốc từ bỏ cuộc tấn công, hoặc buộc Mỹ phải tham gia xung đột.
Trong chiến tranh, Trung Quốc sẽ cố gắng trước tiên một “chiến lược chặt đầu” bao gồm các cuộc tấn công tên lửa và không quân vào các cơ sở quân sự chính và chỉ huy, kiểm soát, thông tin liên lạc, máy tính và tình báo (C4I). Bình Đỉnh Lý chắc chắn sẽ là mục tiêu đầu tiên bị tấn công. Đài Loan và đại lục Trung Quốc được ngăn cách bởi eo biển Đài Loan, hẹp nhất 72 hải lý và rộng nhất 140 hải lý. Máy bay chiến đấu Trung Quốc có thể đến Đài Loan chỉ trong bảy phút và tàu chiến Trung Quốc trong khoảng năm giờ.
Cơ sở Bình Đỉnh Lý có 10 cột ăng-ten, trong đó sáu cột là ăng-ten dipole tần số cao (HF) được bố trí theo hình tròn gọi là cấu hình “sáu phần tử” hoặc “fix-six” thực hiện cả nhiệm vụ thu tín hiệu và định hướng (DF). Loại cấu hình ăng-ten HF-DF này cho phép Đài Loan và Mỹ giám sát các liên lạc vô tuyến quân sự của Trung Quốc. Có một mái vòm radar tại cơ sở, được lắp đặt đầu năm 1998, cho phép NSA tải dữ liệu lên Mỹ để xử lý thêm. Trước đó, tất cả liên lạc SLB đi qua một cơ sở ăng-ten vệ tinh thương mại gần đó thuộc Chunghwa Telecom. Tổ hợp ăng-ten mà Atol phát hiện trên núi Văn Kiến gần Đại Trực có cùng cấu hình “fix-six”, với thêm một số ăng-ten vi ba gần đó.
Bình Đỉnh Lý được duy trì với sự hỗ trợ của Summit Telecom Systems (STS), một công ty thương mại Mỹ có trụ sở tại Maryland, hoạt động tại Nhật Bản, Hàn Quốc và Azores như một trong nhiều công ty “chăm sóc” mà NSA sử dụng để duy trì các địa điểm SIGINT trên toàn thế giới. Nguồn tin NSA nói với Atol: “Nhân viên dân sự chỉ ở đó với vai trò hỗ trợ. Họ vận hành trung tâm liên lạc và bảo trì thiết bị liên lạc cũng như máy tính của trạm.”
Một nhân viên STS từng làm “liên lạc cấp cao” với chính phủ Đài Loan từ năm 1995 đến 2000 đã cung cấp tài liệu mô tả các khía cạnh kỹ thuật của hoạt động. Theo thông tin, cơ sở vận hành “nhiều hệ thống viễn thông và xử lý dữ liệu đặc biệt”.
Từ 1995-2000, NSA đã khởi động một chương trình nâng cấp và hiện đại hóa lớn “xác định các điểm yếu trong kiến trúc hệ thống, sau đó thiết kế một chương trình hiện đại hóa đa năm quy mô lớn tích hợp các khả năng xử lý mới quan trọng và tăng dung lượng hệ thống tổng thể lên gấp mười lần. [Nó] triển khai công nghệ dựa trên web như một sự thay thế hiệu quả về chi phí cho các quy trình phần mềm lỗi thời. Thông tin từng mất hàng giờ hoặc hàng ngày để xử lý và báo cáo giờ đây có thể được xử lý và báo cáo trong chưa đầy một phút,” nguồn tin STS cho biết.
NSA cũng cải thiện các chương trình đào tạo và phát triển cho nhân viên Đài Loan vận hành cơ sở. Nỗ lực này giúp người Đài Loan “tự cung tự cấp hơn và ít phụ thuộc vào hỗ trợ bên ngoài”. Sự chuyển giao quyền hạn và trách nhiệm “cho phép nhân viên Mỹ tập trung vào các sáng kiến chiến lược rộng lớn hơn và cho phép hấp thụ sự gia tăng gấp năm lần số lượng hệ thống được hỗ trợ mà không cần tăng nhân sự”.
Theo nguồn tin STS, NSA đã khởi xướng và thiết kế một nâng cấp công nghệ thông tin (IT) lớn “cung cấp tăng dung lượng máy chủ gấp 100 lần và thay thế công nghệ LAN cũ bằng mạng ATM tốc độ cao……đơn giản hóa kiến trúc IT và loại bỏ việc sử dụng công nghệ độc quyền không chuẩn để ủng hộ các giải pháp thương mại tiêu chuẩn. [Nó] giảm thiểu rủi ro mất dữ liệu bằng cách thiết lập sao lưu ngoài địa điểm cho dữ liệu quan trọng và thiết kế lại kiến trúc hệ thống để cung cấp hệ thống dự phòng tại các điểm lỗi đơn lẻ.”
Nguồn tin NSA cũ giải thích thêm về vai trò của trạm trong việc thu thập tình báo của Mỹ về Trung Quốc. Nguồn cho biết NSA đã “giúp đỡ rất nhiều cho nỗ lực của Đài Loan bằng cách cung cấp hệ thống thiết bị, phần mềm chuyên dụng và dạy họ rất nhiều kỹ thuật phân tích. Mối quan hệ này cũng cực kỳ quan trọng đối với Mỹ, vì mối đe dọa ngày càng tăng từ Trung Quốc và thực tế là Đài Loan có khả năng tiếng Trung trong khi chúng tôi lại rất thiếu. Một tỷ lệ rất lớn thông tin NSA thu được về Trung Quốc đến từ các hoạt động của Đài Loan.”
Khi hoạt động SIGINT tại Hồng Kông phải di dời do việc trao trả Hồng Kông cho Trung Quốc sắp tới vào năm 1997, trách nhiệm được chia giữa các cơ sở ở Đài Loan và Úc. Trạm vệ tinh Red Pillar Fortress Hồng Kông (mã “Project Kittiwake”) tại Chung Hom Kok được chuyển đến Úc vào năm 1993 và đặt dưới sự quản lý của Cục Tín hiệu Quốc phòng Úc tại Geraldton, Tây Úc. Trạm Chung Hom Kok giám sát liên lạc vệ tinh của Trung Quốc; đo từ xa từ các thử nghiệm tên lửa đạn đạo và phóng vệ tinh của Trung Quốc; dữ liệu nhiệm vụ từ vệ tinh tình báo, bao gồm cả vệ tinh tình báo điện tử và vệ tinh chụp ảnh; và viễn thông nội địa được tải xuống từ vệ tinh địa tĩnh của Trung Quốc.
Nhiệm vụ thu tín hiệu vô tuyến tại nông trại ăng-ten HF cũ ở Tai Mo Shan, Lãnh thổ Mới, Hồng Kông đã bị đóng cửa và chuyển giao cho Bình Đỉnh Lý, Đài Loan. Với điều này, Đài Loan tham gia vào mạng lưới hoạt động SIGINT HF liên kết bao gồm Kikai-jima, Nhật Bản, với hệ thống ăng-ten HF-DF “fix-six” tương tự, và Khon Kaen, Thái Lan. Về mặt địa lý, Đài Loan ở vị trí tuyệt vời để hỗ trợ. Nếu không có sự bao phủ của Đài Loan, bức tranh SIGINT của Mỹ về Trung Quốc đại lục sẽ thiếu hụt nghiêm trọng đối với cộng đồng tình báo Mỹ.
Việc chuyển giao trách nhiệm SIGINT từ quốc gia này sang quốc gia khác không khó. Thỏa thuận An ninh UK-USA, ký năm 1947, phân chia trách nhiệm thu thập SIGINT giữa Hoa Kỳ và Vương quốc Anh (bao gồm các thành viên Khối thịnh vượng chung Úc, New Zealand và Canada). Điều này được thực hiện để tránh trùng lặp và tối đa hóa khả năng thu thập. Cơ sở Mỹ tại Bình Đỉnh Lý thuộc trách nhiệm của NSA. Do đó, dữ liệu thu thập được về Trung Quốc phải được chia sẻ không chỉ với Đài Loan mà còn với các đối tác SIGINT của Mỹ theo thỏa thuận.
Hoa Kỳ và Trung Hoa Dân Quốc (ROC) đã có mối quan hệ SIGINT từ Thế chiến II, khi Mỹ giúp chính phủ Quốc dân đảng (Kuomintang, hoặc KMT) ở Trung Quốc chống lại sự chiếm đóng của Nhật Bản. Mối quan hệ đó tiếp tục sau khi Quốc dân đảng chạy trốn đến đảo Đài Loan năm 1949 để tránh bị lực lượng cộng sản tiêu diệt.
Các hoạt động tình báo của Mỹ tại Đài Loan trong thời kỳ Chiến tranh Lạnh rất ấn tượng. Cơ quan Tình báo Trung ương Mỹ (CIA) đặt các hoạt động vận tải nổi tiếng Air America, Civil Air Transport và Air Asia tại Đài Loan. Hoạt động Western Enterprises của CIA để xâm lược Trung Quốc từ các căn cứ ở Miến Điện (nay là Myanmar) cũng đặt trụ sở tại đây.
Trong thời kỳ Chiến tranh Lạnh, các trạm SIGINT được xây dựng khắp Đài Loan. Nhân viên tình báo và quân sự Mỹ và ROC đóng tại các tiền đồn này và chia sẻ một lượng dữ liệu hạn chế với chính phủ ROC. Các hoạt động SIGINT của Mỹ tại Đài Loan cung cấp dữ liệu quan trọng về Chiến tranh Việt Nam và các hoạt động ở Trung Quốc đại lục.
Các hoạt động SIGINT hợp tác Mỹ-ROC trong suốt Chiến tranh Lạnh bao gồm: Hoạt động Nhóm An ninh Hải quân Mỹ USN-21 tại Taipei; Văn phòng Dịch vụ An ninh Không quân Mỹ, Lực lượng Nhiệm vụ Không quân-13 tại Taipei; Đại đội Trinh sát Truyền thông 327, Cơ quan An ninh Quân đội Mỹ, Nam Tứ Phố, gần Cao Hùng; Trung tâm Truyền thông Phụ trợ Hải quân Mỹ dưới sự chỉ đạo của CIA; và các máy bay U-2 được trang bị cả thiết bị chụp ảnh và SIGINT do phi công Đài Loan điều khiển.
Khi Chiến tranh Việt Nam bắt đầu giảm dần vào đầu những năm 1970, các hoạt động quân sự của Mỹ tại Đài Loan bắt đầu thu hẹp. Từ 1972-73, Mỹ đóng cửa tất cả các cơ sở SIGINT trừ Cơ sở Hỗ trợ Dịch vụ An ninh Không quân Mỹ, Nhóm An ninh 6987, tại Lâm Khẩu, cách Taipei 10 km về phía tây bắc. Nó vẫn nằm dưới sự kiểm soát quân sự Mỹ cho đến năm 1977.
Sau khi Tổng thống Mỹ Jimmy Carter tuyên bố “bình thường hóa” quan hệ với Cộng hòa Nhân dân Trung Hoa vào tháng 12 năm 1978, tất cả các tổ chức chính phủ Mỹ chính thức tại Đài Loan được tư nhân hóa. Đại sứ quán Mỹ được đổi tên thành Viện Mỹ tại Đài Loan (AIT) vào tháng 3 năm 1979. Chính phủ Mỹ chuyển giao các hoạt động tình báo và quân sự còn lại cho Đài Loan hoặc biến chúng thành các doanh nghiệp bí mật sử dụng công dân làm vỏ bọc.
Theo một kỹ thuật viên không quân Mỹ cũ làm việc tại Lâm Khẩu đến năm 1985 với tư cách là nhân viên hợp đồng dân sự cho quân đội ROC, cơ sở này vẫn hoạt động vào thời điểm đó. Cơ sở Lâm Khẩu được chuyển đến Dương Minh Sơn vào một thời điểm nào đó sau năm 1985.
Thời gian và quá trình chuyển từ Lâm Khẩu sang Dương Minh Sơn không rõ ràng, nhưng rõ ràng là Bình Đỉnh Lý đặt Đài Loan vào vai trò quan trọng đối với lợi ích tình báo và an ninh khu vực của Mỹ. Nếu Mỹ mất Đài Loan trong một “thống nhất” bắt buộc hoặc tự nguyện, điều đó sẽ làm đảo lộn việc thu thập, xử lý và khả năng tình báo của Mỹ, từ đó gây nguy hiểm nghiêm trọng cho an ninh khu vực. Vì lý do này, bất kể có dân chủ hay không, lập trường của Mỹ trong cam kết bảo vệ Đài Loan chống lại sự xâm lược của PRC phải được nhìn nhận dưới một góc độ khác. Đài Loan không còn có thể bị Mỹ coi là vật hy sinh, mà phải được coi là một đối tác tích cực và thân Mỹ trong an ninh và ổn định khu vực Đông Á.
Khmer (ភាសាខ្មែរ)
តៃប៉េ – របាយការណ៍ពីប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយភាសាចិនក្នុងស្រុកបញ្ជាក់ថា ការិយាល័យសន្តិសុខជាតិតៃវ៉ាន់ (NSB / 國家安全局) រក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយបណ្តាញស៊ើបការណ៍ Five Eyes (FVEY / 五眼)។ សមាជិកសំខាន់ៗរបស់ Five Eyes គឺអូស្ត្រាលី កាណាដា នូវែលសេឡង់ សហរដ្ឋអាមេរិក និងចក្រភពអង់គ្លេស។
ជប៉ុន និងសិង្ហបុរីត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាសមាជិក “Five Eyes Plus 2”។ ទំនាក់ទំនងរបស់តៃវ៉ាន់ខុសគ្នាបន្តិច ប្រភពបានបង្ហាញថា តៃវ៉ាន់ផ្តល់ទិន្នន័យទៅឱ្យ NSA ប៉ុន្តែ NSA មិនចែករំលែកការវិភាគរបស់ខ្លួនទេ។ របៀបដែលនេះពិតជាកត្តាបង្កើនកម្លាំងសម្រាប់តៃវ៉ាន់នៅមិនទាន់ច្បាស់។
សម្រាប់អ្នកដែលមិនស៊ីជម្រៅជាមួយគ្រឿងបរិក្ខារទាំងនេះ ខ្ញុំសូមណែនាំយ៉ាងម៉ុតមាំសៀវភៅ The Ties That Bind (១៩៩០) របស់ Desmond Ball និងអត្ថបទ និងស្នាដៃទាំងអស់របស់ Richard Tanter។
នៅក្នុងសន្និសីទសារព័ត៌មានថ្ងៃទី ២៦ ខែមេសា ឆ្នាំ ២០២៣ អគ្គនាយក NSB លោក ឆាយ មីងយ៉ាន (蔡明彥) បានបញ្ជាក់ថា NSB រក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយសម្ព័ន្ធស៊ើបការណ៍ Five Eyes (FVEY)។ លោកក៏បានប្រកាសដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធជូនដំណឹងភ្លាមៗថ្មី និងការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនៃឧបករណ៍កុំព្យូទ័រកាលពីឆ្នាំមុន។
លោក ឆាយ រាយការណ៍ដោយផ្ទាល់ទៅប្រធានាធិបតី និងគណៈកម្មការការបរទេស និងការពារជាតិនៃសភានីតិបញ្ញត្តិ (立法院) ដោយផ្តល់ព័ត៌មានថ្មីៗអំពីការគំរាមកំហែងរួមរបស់គណបក្សកុម្មុយនិស្តចិនចំពោះសន្តិសុខជាតិតៃវ៉ាន់។
នេះជាលើកដំបូងដែល NSB បានបញ្ជាក់ជាសាធារណៈពីអត្ថិភាពនៃប្រតិបត្តិការស្តាប់បញ្ជូនរ៉ាដាយអ៊ីនធឺណិតប្រេកង់ខ្ពស់ដែលកំណត់គោលដៅលើប្រទេសចិន។
តៃវ៉ាន់ដំណើរការបីគ្រឿងបរិក្ខារស៊ើបការណ៍សញ្ញាសំខាន់ៗ (SIGINT): ប្រតិបត្តិការរួមជាមួយ NSA របស់អាមេរិកនៅភីងតុងលីលើភ្នំយ៉ាងមីងសាន ស្ថានីយ៍ “រង្វង់ដំណាំ” សំខាន់របស់ NSB នៅលីនគោ (林口區) និងគ្រឿងបរិក្ខារដូចគ្នានៅភាគខាងត្បូងតៃវ៉ាន់នៅភូមិ Betel Nut។
សម្រាប់អ្នកនិពន្ធដែលជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ៖ តែងតែរក្សាទុក “បង្កាន់ដៃ” របស់អ្នក — រូបថត នាមប័ណ្ណ អ៊ីមែល និងកំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួន។ នៅលើនាមប័ណ្ណ ខ្ញុំកត់កាលបរិច្ឆេទជួបមនុស្សនោះ និងសរសេរកំណត់សម្គាល់នៅខាងក្រោយអំពីពួកគេ។ បើគ្មានកំណត់ត្រាទាំងនេះទេ អ្នកអាននឹងមិនដឹងថាអ្នកកំពុងនិយាយពិត ឬគ្រាន់តែបង្កើតព័ត៌មានក្លែងក្លាយនោះទេ។
ជាកំណត់ត្រា ខ្ញុំបានសរសេរតែអត្ថបទពីរប៉ុណ្ណោះអំពីគ្រឿងបរិក្ខារស្តាប់បញ្ជូនរបស់អាមេរិកនៅភីងតុងលីសម្រាប់ Jane’s Defence Weekly និង Jane’s Intelligence Review៖
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (២៤ មករា ២០០១)។
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (១ កុម្ភៈ ២០០៤)។
នៅថ្ងៃទី ៥ មីនា ២០០៣ ខ្ញុំបានបោះពុម្ពអត្ថបទពិសេសវែងជាងសម្រាប់ Asia Times សម្រាប់សាធារណជនទូទៅ ដោយធ្វើឱ្យផ្នែកបច្ចេកទេសកាន់តែសាមញ្ញ។
មុនពេលបោះពុម្ពអត្ថបទដំបូងរបស់ Jane’s៖ “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (២៤ មករា ២០០១) ខ្ញុំបានទទួលការឆ្លើយតបពី AIT ដើម្បីសម្ភាសន៍ប្រធានការិយាល័យភ្នាក់ងារការពារជាតិ (DAO)។ ខ្ញុំបានជួបជាមួយ Susan E. Shahl ប្រធានផ្នែក អ្នកនាំពាក្យ AIT ផ្នែកវប្បធម៌ និងព័ត៌មាន ស្ថាប័នអាមេរិកនៅតៃវ៉ាន់ (AIT) – ស្ថានទូតអាមេរិកជាក់ស្តែង។
តាមកំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ នៅថ្ងៃទី ១២ ធ្នូ ២០០០ មួយខែមុនការបោះពុម្ព ខ្ញុំបានចូលអគារ AIT ហើយត្រូវបាននាំទៅកាន់ការិយាល័យរបស់ Susan E. Shahl។ បន្ទាប់ពីប្តូរនាមប័ណ្ណ ខ្ញុំបានពន្យល់ថាខ្ញុំកំពុងរៀបចំអត្ថបទមួយអំពីគ្រឿងបរិក្ខារស៊ើបការណ៍អាមេរិកដែលកំពុងដំណើរការនៅលើកោះ។ ខ្ញុំស្នើសុំជួបជាមួយការិយាល័យភ្នាក់ងារការពារជាតិ (DAO) ដើម្បីកំណត់ថាតើការបោះពុម្ពអត្ថបទនឹងធ្វើឱ្យខូចខាតសន្តិសុខអាមេរិកឬអត់ ហើយខ្ញុំបានបង្ហាញឆន្ទៈក្នុងការលុបចោលព័ត៌មានបច្ចេកទេសណាមួយដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការសម្ងាត់។ Shahl បានធ្វើខ្លួនឱ្យមានវិជ្ជាជីវៈ ប៉ុន្តែបានបង្ហាញថា ការជួបជាមួយប្រធាន DAO ទំនងជាមិនអាចធ្វើទៅបានរហូតដល់បន្ទាប់ពីបុណ្យណូអែល។
គ្មានអ្វីកើតឡើងទេ។
ពួកគេមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ ឆ្លើយតបតាមរបៀបអភិបាលកិច្ចធម្មតា — ស្ងាត់ស្ងៀម។ ប្រភពមួយពី AIT ក្រោយមកបានប្រាប់ខ្ញុំថា Shahl បានចែកចាយមេម៉ូរីមួយដែលណែនាំឱ្យបុគ្គលិក “មិនខ្វល់” នឹងខ្ញុំ។
ខឹងខ្លាំង ខ្ញុំបានខ្ចីយុទ្ធសាស្ត្រពី Aporia ហើយចាប់ផ្តើមផ្ញើកាតបុណ្យណូអែលបន្ទាប់ពីអត្ថបទសំខាន់ៗនីមួយៗដែលអាចបង្កបញ្ហា។ នេះបង្ខំឱ្យមន្ត្រី AIT ត្រូវពន្យល់ជាមួយថ្នាក់ដឹកនាំរបស់ពួកគេនៅវ៉ាស៊ីនតោន។ កាតទាំងនេះបម្រើជាការរំលឹកថា ខ្ញុំនៅតែអាចទាក់ទងបាន — ទោះបីជាលើកនេះយឺតពេលក៏ដោយ។ លើកក្រោយ ពួកគេអាចជ្រើសរើសឱ្យសកម្ម៖ តាមដានការងាររបស់ខ្ញុំ ឬសូម្បីតែជះឥទ្ធិពលលើវា។
ឥឡូវនេះពួកគេស្ថិតក្នុងទម្រង់ប្រតិកម្ម ដែលផ្ទុយនឹងគំនិតយោធា។ កាតទាំងនេះជាយុទ្ធសាស្ត្របង្កើតសម្ពាធ — ការខិតខំរបស់ខ្ញុំក្នុងការប្រែក្លាយភាពស្ងាត់ស្ងៀមទៅជាបទចម្រៀង ទោះបីជាដំបូងវាស្តាប់ទៅខុសសំនៀងក៏ដោយ។
ខ្ញុំរក្សាប្រអប់កាតជាច្រើនប្រភេទ ហើយជ្រើសរើសកាតថ្មីសម្រាប់រាល់ដំណឹងធំ។ បើពេលវេលាត្រឹមត្រូវ កាតនឹងមកដល់មួយថ្ងៃបន្ទាប់ពីអត្ថបទចេញ — មុនពេលថ្នាក់ដឹកនាំរបស់ពួកគេនៅវ៉ាស៊ីនតោនទូរស័ព្ទមក។ ពួកគេចាត់ទុកវាជាការគំរាមកំហែង។ ប៉ុន្តែតើវាអាចជាយ៉ាងណា? ដើមឈើណូអែលនៅខែឧសភា លោក Frost នៅខែមិថុនា Jingle Bells នៅខែកក្កដា លោកសាន់តាក្នុងខែកញ្ញា Noël ក្នុងខែវិច្ឆិកា — ហើយវាបន្តទៅមុខក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ។
នៅខែមករា ២០០៣ តំណាងការពារជាតិកងទ័ពអាមេរិក Brad Gerdes បានអញ្ជើញខ្ញុំទៅញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ និងស្នើឱ្យខ្ញុំឈប់ — ខ្ញុំបានធ្វើតាម។ ទោះជាយ៉ាងណា Gerdes បានយល់ព្រមបើកការសន្ទនា ដែលនាំទៅដល់កិច្ចប្រជុំជាប្រចាំ និងក្រោយមករួមបញ្ចូលសមាជិកផ្សេងទៀតនៃ DAO របស់ AIT។ តាមពេលវេលា យើងបានក្លាយជាមិត្តជិតស្និទ្ធ និងសូម្បីតែចូលរួមពិធីរៀបការរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។
អត្ថបទ Jane’s Defence Weekly ខែមករា ២០០១ បានវាយប្រហារប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយតៃវ៉ាន់ដូចជាកាំភ្លើងខ្លី។ ក្នុងរយៈពេលមួយសប្តាហ៍ ខ្ញុំរងទុក្ខពីការភ័យសហ្វូង ដោយជឿជាក់ថាខ្ញុំអាចត្រូវបានបណ្តេញចេញ។ ខ្ញុំសូម្បីតែចាប់ផ្តើមជក់បារីម្តងទៀត — Marlboro Reds។ សំណាងល្អ គណបក្សជាតិវិមានមិនទាន់កាន់អំណាចទៀតទេ ហើយគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យបានសន្យាថានឹងការពារសេរីភាពសារព័ត៌មាន។ ប្រសិនបើខ្ញុំសរសេរអត្ថបទនេះមុនឆ្នាំ ២០០០ ខ្ញុំនឹងត្រូវបាននៅលើជើងហោះហើរបន្ទាប់ចេញពីប្រទេស។
ចាប់តាំងពីមកដល់តៃប៉េក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៧ ខ្ញុំច្រើនតែផឹកស្រាជាមួយនិយោជិតរបស់ Summit Telecom Systems នៅតំបន់បារ ដែលជាតំបន់ល្បីរបស់ជនបរទេសនៅទីក្រុង គឺ Combat Zone។ ខ្ញុំរក្សាអ្វីដែលអ្នកសារព័ត៌មានហៅថា “បង្កាន់ដៃ” — នាមប័ណ្ណ ឯកសារ និងអ៊ីមែល — ដើម្បីគាំទ្ររាល់អត្ថបទ។
ពួកគេអះអាងម្តងហើយម្តងទៀតថាជាអ្នកម៉ៅការរបស់ Chunghwa Telecom ប៉ុន្តែភាពក្លាហានស្រវឹងរបស់ពួកគេនៅ Combat Zone បានប្រាប់រឿងផ្សេង។ រវាងជុំ ពួកគេព្យាយាមធ្វើឱ្យក្មេងស្រីបារ ក្នុងស្រុកចាប់អារម្មណ៍ដោយប្រយោគដូចជា “ខ្ញុំជាចារករ” ឬ “ខ្ញុំធ្វើការឱ្យរដ្ឋាភិបាល — ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចប្រាប់អ្នកបានទេថាខ្ញុំធ្វើអ្វី”។
ខ្ញុំស្គាល់ពួកគេយ៉ាងល្អ ជារឿយៗបញ្ចប់យប់ដោយអូសមនុស្សស្រវឹងបំផុតពីផ្លូវទៅកាន់សណ្ឋាគារ Riviera (歐華酒店) — ដៃម្ខាងលើស្មា ដៃម្ខាងទៀតព្យួរជុំវិញខ្សែក អូសពួកគេខណៈពួកគេនិយាយអ្វីដែលមិនសមហេតុផល។ ខ្ញុំនឹងព្រមានថាពួកគេនឹងខកខានឡានក្រុងពេលព្រឹកទៅកន្លែងធ្វើការ ហើយពួកគេនឹងនិយាយថា “ឡានក្រុងអី ទុកវាទៅ”។ ពេលខ្លះខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចជំនួសកន្លែងរបស់ពួកគេ — ហាក់ដូចជាគ្មាននរណាកត់សម្គាល់ទេ។
នៅខែសីហា ២០០៥ Gregg Bergersen — ក្រោយមកត្រូវបានចាប់ខ្លួនព្រោះធ្វើចារកម្មសម្រាប់ចិន — បានប្រាប់ខ្ញុំថា បន្ទាប់ពីអត្ថបទនោះផ្ទុះឡើង ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខជាតិសេតវិមានបានកោះហៅគាត់ពីថ្ងៃឈប់សម្រាកដើម្បីជួយសរសេររបាយការណ៍វាយតម្លៃការខូចខាត។ នៅពេលនោះ Bergersen ជាអ្នកគ្រប់គ្រងកម្មវិធី C4ISR នាយកដ្ឋានអាវុធ ទីភ្នាក់ងារសហប្រតិបត្តិការសន្តិសុខការពារជាតិ (DSCA) — មន្ត្រីសំខាន់ដែលគ្រប់គ្រងកម្មវិធីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង C4ISR របស់តៃវ៉ាន់។
ខាងក្រោមនេះជាអត្ថបទដើមពី Asia Times៖
ថ្ងៃទី ៥ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០០៣
Asia Times
ភ្នំខ្មោច៖ អាមេរិកស៊ើបការណ៍ចិនពីតៃវ៉ាន់យ៉ាងដូចម្តេច
ដោយ Wendell Minnick
តៃប៉េ – អាមេរិក និងតៃវ៉ាន់មានកិច្ចព្រមព្រៀងចែករំលែកស៊ើបការណ៍សហការដែលអនុញ្ញាតឱ្យទាំង NSA របស់អាមេរិក និង NSB របស់តៃវ៉ាន់អាចស្តាប់បញ្ជូនទំនាក់ទំនងយោធារបស់ចិនដីគោកនៅទាំងតំបន់យោធាណានជីង និងក្វាងចូវ។ ជាមួយនឹងជំនួយពី NSA តៃវ៉ាន់បានសាងសង់មូលដ្ឋានស៊ើបការណ៍សញ្ញា (SIGINT) នៅភីងតុងលីលើភ្នំយ៉ាងមីងសានភាគខាងជើងនៃតៃប៉េ ដែលដំណើរការយ៉ាងហោចណាស់ ១៥ ឆ្នាំ។
ការពិតដែលថាវាជាប្រតិបត្តិការរបស់អាមេរិកនៅក្នុងប្រទេសដែលគ្មានទំនាក់ទំនងការទូត ទាមទារការពិនិត្យ។ ទីមួយ ទីតាំងជិតចិនរបស់តៃវ៉ាន់ធ្វើឱ្យវាជាជម្រើសទីមួយសម្រាប់ដាក់មូលដ្ឋាន SIGINT។ ទីពីរ តៃវ៉ាន់ជាប់ផ្សៃអាមេរិក និងចែករំលែកការភ័យខ្លាចរួមចំពោះការពង្រីកយោធារបស់ចិន។ ទីបី តៃវ៉ាន់ត្រូវការប្រព័ន្ធបម្រាម និងព្រមាន (I&W) ដើម្បីការពារការវាយប្រហារភ្លាមៗពីចិន។
ត្រូវបានរាយការណ៍ដំបូងដោយ Jane’s Defence Weekly ក្នុងខែមករានេះ គ្រឿងបរិក្ខារនេះហាក់ដូចជាមាន “ត្រចៀក” បន្ថែមទៀត។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីរបាយការណ៍ Jane’s ថ្មីៗនេះ Asia Times Online បានរកឃើញអង់តែនបន្ថែមនៅលើភ្នំវិនជីានជិតដាជីភាគខាងត្បូងនៃភីងតុងលី។ Atol បានសម្ភាសន៍អតីតមន្ត្រី NSA ដែលធ្លាប់ធ្វើការនៅភីងតុងលី។
អតីតមន្ត្រី NSA បានប្រាប់ Atol៖ “នេះជាប្រតិបត្តិការសម្ងាត់របស់ NSA។ នៅក្នុង NSA វាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា SIGINT Liaison Branch [SLB]។ ហេតុផលដែលវាសម្ងាត់ខ្លាំង ក្រៅពីការពិតថាប្រតិបត្តិការរបស់ NSA តែងតែជាការសម្ងាត់ គឺថា NSA ជាទីភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាលអាមេរិកផ្លូវការ ហើយយើងមិនគួរមានតំណាងផ្លូវការនៅតៃវ៉ាន់ទេ។”
គ្រឿងបរិក្ខារនេះផ្តល់ឱ្យតៃវ៉ាន់នូវគែមចាំបាច់ដើម្បីការពារសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន (PRC) ពីការឈ្នះសមរភូមិសម្រេចបានរហ័ស។ ការដំណើរការទិន្នន័យពីគ្រឿងបរិក្ខារនេះអនុញ្ញាតឱ្យតៃវ៉ាន់វាយតម្លៃស្ថានភាពគំរាមកំហែងបច្ចុប្បន្នរបស់ចិន។ ព័ត៌មានដែលផ្តល់រួមមានព័ត៌មានលម្អិតអំពីកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធចិន រចនាសម្ព័ន្ធ និងការរៀបចំ គោលលទ្ធិយុទ្ធសាស្ត្រ លំដាប់សមរភូមិ អាវុធ និងឧបករណ៍ និងប្រព័ន្ធមុខងារសមរភូមិជំនួយ។ នេះរួមបញ្ចូលពីរបៀបដែល PRC ដំណើរការតាមតាមគោលលទ្ធិ និងការបណ្តុះបណ្តាលរបស់ខ្លួន។
ការយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសគឺសកម្មភាពរបស់កងថ្មីទីពីរ ដែលមានសមត្ថភាពបញ្ចេញរហូតដល់ ៤០០ គ្រាប់មីស៊ីលបាលីស្ទិកយុទ្ធសាស្ត្រ Dong Feng-11 (M-11) និង DF-15 (M-9) ក្នុងការវាយប្រហារបង្ហាប់ច្រើនជាន់ និងច្រើនទិសដៅលើតៃវ៉ាន់។ ព័ត៌មានស៊ើបការណ៍ដែលប្រមូលបានពីគ្រឿងបរិក្ខារផ្តល់ជម្រើសដល់មេដឹកនាំតៃវ៉ាន់ដើម្បីរារាំង និងកម្ចាត់កងទ័ពចិនដោយការផ្លាស់ប្តូរ ឬការវាយប្រហារ។ គោលដៅរបស់តៃវ៉ាន់មិនចាំបាច់ត្រូវបានធ្វើឱ្យខូចខាតធ្ងន់ធ្ងរដល់ដីគោកដោយប្រើអាវុធវាយប្រហារដែលមាននៅក្នុងឃ្លាំង និងកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីបង្ខំចិនឱ្យបោះបង់ការវាយប្រហារ ឬបង្ខំឱ្យសហរដ្ឋអាមេរិកចូលរួមក្នុងជម្លោះ។
ក្នុងសង្គ្រាម ចិននឹងព្យាយាមជាដំបូង “យុទ្ធសាស្ត្រកាត់ក្បាល” ដែលរួមបញ្ចូលការវាយប្រហារដោយមីស៊ីល និងកងទ័ពអាកាសលើគោលដៅយោធាសំខាន់ៗ និងបញ្ជា គ្រប់គ្រង ទំនាក់ទំនង កុំព្យូទ័រ និងស៊ើបការណ៍ (C4I)។ ភីងតុងលីនឹងជាគោលដៅដំបូងដែលត្រូវវាយប្រហារ។ តៃវ៉ាន់ និងចិនដីគោកត្រូវបានបំបែកដោយច្រកសមុទ្រតៃវ៉ាន់ ដែលចង្អៀតបំផុត ៧២ ម៉ាយល៍សមុទ្រ និងឆ្ងាយបំផុត ១៤០ ម៉ាយល៍សមុទ្រ។ យន្តហោះចម្បាំងចិនអាចទៅដល់តៃវ៉ាន់ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ៧ នាទី និងនាវាចម្បាំងចិនក្នុងរយៈពេលប្រហែល ៥ ម៉ោង។
គ្រឿងបរិក្ខារភីងតុងលីមានបង្គោលអង់តែន ១០ ដែលក្នុងនោះ ៦ ជាអង់តែន dipole ប្រេកង់ខ្ពស់ (HF) រៀបចំជារង្វង់ហៅថា “ធាតុ ៦” ឬ “fix-six” ដែលអនុវត្តទាំងការស្តាប់ និងការស្វែងរកទិសដៅ (DF)។ ប្រភេទការរៀបចំអង់តែន HF-DF នេះអនុញ្ញាតឱ្យតៃវ៉ាន់ និងអាមេរិកតាមដានទំនាក់ទំនងវិទ្យុយោធារបស់ចិន។ មានមួយ radome នៅលើមូលដ្ឋាន ដែលត្រូវបានដំឡើងនៅដើមឆ្នាំ ១៩៩៨ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យ NSA ផ្ទុកទិន្នន័យត្រឡប់ទៅអាមេរិកសម្រាប់ការដំណើរការបន្ថែម។ មុននោះ ទំនាក់ទំនង SLB ទាំងអស់ឆ្លងកាត់គ្រឿងបរិក្ខារអង់តែនផ្កាយរណបពាណិជ្ជកម្មរបស់ Chunghwa Telecom នៅជិតនោះ។ ក្រុមអង់តែនដែល Atol រកឃើញនៅភ្នំវិនជីានជិតដាជីមានការរៀបចំ “fix-six” ដូចគ្នា ជាមួយនឹងការប្រមូលអង់តែនមីក្រូវ៉េវជាច្រើននៅក្បែរ។
ភីងតុងលីត្រូវបានថែទាំដោយការគាំទ្រពី Summit Telecom Systems (STS) ដែលជាក្រុមហ៊ុនពាណិជ្ជកម្មអាមេរិកមានមូលដ្ឋាននៅ Maryland ដែលធ្វើប្រតិបត្តិការនៅជប៉ុន កូរ៉េខាងត្បូង និងអាសូរជាផ្នែកមួយនៃក្រុមហ៊ុន “អ្នកថែទាំ” ជាច្រើនដែល NSA ប្រើដើម្បីថែទាំកន្លែង SIGINT នៅទូទាំងពិភពលោក។ ប្រភព NSA បានប្រាប់ Atol៖ “បុគ្គលិកស៊ីវិលនៅទីនោះតែក្នុងតួនាទីជំនួយប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេគ្រប់គ្រងមជ្ឈមណ្ឌលទំនាក់ទំនង និងថែទាំឧបករណ៍ទំនាក់ទំនង និងកុំព្យូទ័រស្ថានីយ៍។”
បុគ្គលិក STS ម្នាក់ដែលធ្លាប់ជា “អ្នកទំនាក់ទំនងកម្រិតខ្ពស់” ជាមួយរដ្ឋាភិបាលតៃវ៉ាន់រវាងឆ្នាំ ១៩៩៥-២០០០ បានផ្តល់សម្ភារៈពណ៌នាពីទិដ្ឋភាពបច្ចេកទេសនៃប្រតិបត្តិការ។ តាមព័ត៌មាន មូលដ្ឋាននេះដំណើរការ “ប្រព័ន្ធទូរគមនាគមន៍ និងការដំណើរការទិន្នន័យពិសេសជាច្រើន”។
ពីឆ្នាំ ១៩៩៥-២០០០ NSA បានចាប់ផ្តើមកម្មវិធីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង និងទំនើបកម្មធំមួយដែល “កំណត់ចំណុចខ្សោយនៅក្នុងស្ថាបត្យកម្មប្រព័ន្ធ បន្ទាប់មករចនាកម្មវិធីទំនើបកម្មច្រើនឆ្នាំធំមួយដែលរួមបញ្ចូលសមត្ថភាពដំណើរការថ្មីសំខាន់ៗ និងបង្កើនសមត្ថភាពប្រព័ន្ធទាំងមូលដល់ដប់ដង។ [វា] បានអនុវត្តបច្ចេកវិទ្យាផ្អែកលើគេហទំព័រជាការជំនួសដែលមានប្រសិទ្ធភាពខាងថ្លៃដើមសម្រាប់ដំណើរការផ្នែកទន់ចាស់។ ព័ត៌មានដែលធ្លាប់ត្រូវការម៉ោង ឬថ្ងៃដើម្បីដំណើរការ និងរាយការណ៍ ឥឡូវអាចដំណើរការ និងរាយការណ៍ក្នុងរយៈពេលតិចជាងមួយនាទី” ប្រភព STS បាននិយាយ។
NSA ក៏បានធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាល និងអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់បុគ្គលិកតៃវ៉ាន់ដែលដំណើរការគ្រឿងបរិក្ខារ។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងនេះធ្វើឱ្យបុគ្គលិកតៃវ៉ាន់ “កាន់តែឯករាជ្យ និងតិចជាងមុនពឹងផ្អែកលើជំនួយខាងក្រៅ”។ ការផ្ទេរសិទ្ធិអំណាច និងការទទួលខុសត្រូវ “អនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលិកអាមេរិកផ្តោតលើគំនិតផ្តួចផ្តើមយុទ្ធសាស្ត្រដែលធំជាង និងអនុញ្ញាតឱ្យទទួលយកការកើនឡើងនៃចំនួនប្រព័ន្ធដែលគាំទ្រចំនួនប្រាំដងដោយមិនបង្កើនបុគ្គលិក”។
តាមប្រភព STS NSA បានចាប់ផ្តើម និងរចនាការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាន (IT) ធំមួយ “ដែលផ្តល់ការកើនឡើងនៃសមត្ថភាពម៉ាស៊ីនមេ ១០០ ដង និងជំនួសបច្ចេកវិទ្យា LAN ចាស់ដោយបណ្តាញ ATM ល្បឿនលឿន……សម្រួលស្ថាបត្យកម្ម IT និងលុបបំបាត់ការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឯកជនមិនមែនស្តង់ដារ ដើម្បីគាំទ្រដល់ដំណោះស្រាយពាណិជ្ជកម្មស្តង់ដារ។ [វា] កាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការបាត់បង់ទិន្នន័យដោយបង្កើតការបម្រុងទុកនៅខាងក្រៅសម្រាប់ទិន្នន័យសំខាន់ៗ និងរចនាឡើងវិញនូវស្ថាបត្យកម្មប្រព័ន្ធដើម្បីផ្តល់ប្រព័ន្ធបម្រុងនៅចំណុចបរាជ័យតែមួយ”។
ប្រភព NSA ចាស់បានពន្យល់បន្ថែមអំពីតួនាទីដែលស្ថានីយ៍នេះលេងក្នុងការប្រមូលស៊ើបការណ៍របស់អាមេរិកលើចិន។ ប្រភពបានថ្លែងថា NSA បាន “ជួយយ៉ាងខ្លាំងក្លាដល់កិច្ចខិតខំរបស់តៃវ៉ាន់ដោយផ្តល់ប្រព័ន្ធឧបករណ៍ ផ្នែកទន់ឯកទេស និងបង្រៀនពួកគេពីបច្ចេកទេសវិភាគជាច្រើន។ ទំនាក់ទំនងនេះក៏មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អាមេរិក ដោយសារការគំរាមកំហែងរបស់ចិនកំពុងកើនឡើង និងការពិតថាតៃវ៉ាន់មានសមត្ថភាពភាសាចិន ខណៈដែលយើងមានតិចតួចណាស់។ ភាគរយធំណាស់នៃអ្វីដែល NSA ទទួលបានអំពីចិនមកពីប្រតិបត្តិការរបស់តៃវ៉ាន់”។
នៅពេលដែលប្រតិបត្តិការ SIGINT នៅហុងកុងត្រូវផ្លាស់ប្តូរទីតាំងដោយសារការប្រគល់ឱ្យចិននៅឆ្នាំ ១៩៩៧ ខាងក្រោយ ទំនួលខុសត្រូវត្រូវបានបែងចែករវាងគ្រឿងបរិក្ខារនៅតៃវ៉ាន់ និងអូស្ត្រាលី។ ស្ថានីយ៍ផ្កាយរណប Red Pillar Fortress នៅហុងកុង (កូដឈ្មោះ “Project Kittiwake”) នៅ Chung Hom Kok ត្រូវបានផ្លាស់ទៅអូស្ត្រាលីក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៣ និងដាក់នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់នាយកដ្ឋានសញ្ញាការពារជាតិអូស្ត្រាលីនៅ Geraldton អូស្ត្រាលីខាងលិច។ ស្ថានីយ៍ Chung Hom Kok បានតាមដានទំនាក់ទំនងផ្កាយរណបរបស់ចិន ទិន្នន័យវាស់ចម្ងាយពីការសាកល្បងមីស៊ីលបាលីស្ទិក និងការបាញ់ផ្កាយរណបរបស់ចិន ទិន្នន័យបេសកកម្មពីផ្កាយរណបស៊ើបការណ៍ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងផ្កាយរណបស៊ើបការណ៍អេឡិចត្រូនិក និងផ្កាយរណបថតរូប និងទំនាក់ទំនងក្នុងស្រុកដែលទាញចុះពីផ្កាយរណបឋិតនៅឋានៈរបស់ចិន។
ភារកិច្ចស្តាប់សញ្ញាវិទ្យុនៅឯកសិទ្ធិអង់តែន HF ចាស់នៅ Tai Mo Shan ដែនដីថ្មី ហុងកុង ត្រូវបានបិទ និងផ្ទេរទៅភីងតុងលី តៃវ៉ាន់។ ជាមួយនេះ តៃវ៉ាន់បានចូលរួមក្នុងបណ្តាញប្រតិបត្តិការ SIGINT HF ដែលភ្ជាប់គ្នា រួមទាំង Kikai-jima ជប៉ុន ជាមួយប្រព័ន្ធអង់តែន HF-DF “fix-six” ស្រដៀងគ្នា និង Khon Kaen ថៃ។ តាមភូមិសាស្ត្រ តៃវ៉ាន់ស្ថិតក្នុងទីតាំងល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ជួយ។ បើគ្មានការគ្របដណ្តប់របស់តៃវ៉ាន់ទេ រូបភាព SIGINT របស់អាមេរិកលើចិនដីគោកនឹងខ្វះខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់សហគមន៍ស៊ើបការណ៍អាមេរិក។
ការផ្ទេរទំនួលខុសត្រូវ SIGINT ពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយមិនពិបាកទេ។ កិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិសុខ UK-USA ដែលចុះហត្ថលេខានៅឆ្នាំ ១៩៤៧ បានបែងចែកទំនួលខុសត្រូវការប្រមូល SIGINT រវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងចក្រភពអង់គ្លេស (រួមទាំងសមាជិក Commonwealth អូស្ត្រាលី នូវែលសេឡង់ និងកាណាដា)។ នេះត្រូវបានធ្វើដើម្បីការពារការធ្វើសកម្មភាពស្ទួន និងបង្កើនសមត្ថភាពប្រមូលអតិបរមា។ គ្រឿងបរិក្ខារអាមេរិកនៅភីងតុងលីស្ថិតក្រោមទំនួលខុសត្រូវរបស់ NSA។ ដូច្នេះ ទិន្នន័យដែលប្រមូលបានអំពីចិនត្រូវតែត្រូវបានចែករំលែកមិនត្រឹមតែជាមួយតៃវ៉ាន់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាមួយដៃគូ SIGINT របស់អាមេរិកផងដែរ តាមកិច្ចព្រមព្រៀង។
សហរដ្ឋអាមេរិក និងសាធារណរដ្ឋចិន (ROC) មានទំនាក់ទំនង SIGINT តាំងពីសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ នៅពេលដែលអាមេរិកជួយរដ្ឋាភិបាលជាតិនិយម (Kuomintang ឬ KMT) នៅចិនប្រឆាំងនឹងការកាន់កាប់របស់ជប៉ុន។ ទំនាក់ទំនងនោះបានបន្តបន្ទាប់ពីជាតិនិយមបានរត់គេចទៅកោះតៃវ៉ាន់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៩ ដើម្បីជៀសវាងការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយកងកម្លាំងកុម្មុយនិស្ត។
ប្រតិបត្តិការស៊ើបការណ៍របស់អាមេរិកនៅតៃវ៉ាន់គឺគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់។ ទីភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍កណ្តាលអាមេរិក (CIA) បានដាក់ប្រតិបត្តិការដឹកជញ្ជូនដ៏ល្បីរបស់ខ្លួន Air America, Civil Air Transport និង Air Asia នៅតៃវ៉ាន់។ ប្រតិបត្តិការ Western Enterprises របស់ CIA ដើម្បីឈានទៅចិនពីមូលដ្ឋាននៅភូមា (ឥឡូវជាមីយ៉ាន់ម៉ា) ក៏មានទីស្នាក់ការនៅទីនោះដែរ។
ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់ ស្ថានីយ៍ SIGINT ត្រូវបានសាងសង់នៅទូទាំងតៃវ៉ាន់។ បុគ្គលិកស៊ើបការណ៍ និងយោធាអាមេរិក និង ROC បានឈរជើងនៅប៉ុស្តិ៍ទាំងនេះ ហើយបានចែករំលែកទិន្នន័យមួយចំនួនដែលមានកម្រិតជាមួយរដ្ឋាភិបាល ROC។ ប្រតិបត្តិការ SIGINT របស់អាមេរិកនៅតៃវ៉ាន់បានផ្តល់ទិន្នន័យសំខាន់ៗអំពីសង្គ្រាមវៀតណាម និងសកម្មភាពនៅចិនដីគោក។
ប្រតិបត្តិការ SIGINT សហការអាមេរិក-ROC ពេញមួយសង្គ្រាមត្រជាក់រួមមាន៖ សកម្មភាពក្រុមសន្តិសុខនាវាអាមេរិក USN-21 នៅតៃប៉េ ការិយាល័យសេវាសន្តិសុខទ័ពអាកាសអាមេរិក កងកម្លាំងភារកិច្ចទ័ពអាកាស-១៣ នៅតៃប៉េ ក្រុមអង្គភាព ៣២៧ ក្រុមស៊ើបការណ៍ទំនាក់ទំនង ទីភ្នាក់ងារសន្តិសុខកងទ័ពអាមេរិក នាន់ស៊ីភូ ជិតកៃស្យុង មជ្ឈមណ្ឌលទំនាក់ទំនងជំនួយនាវាអាមេរិកក្រោមការដឹកនាំរបស់ CIA និងយន្តហោះ U-2 ដែលបំពាក់ទាំងឧបករណ៍ថតរូប និង SIGINT ដែលបើកបរដោយអ្នកបើកបរតៃវ៉ាន់។
នៅពេលសង្គ្រាមវៀតណាមចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះនៅដើមទសវត្សរ៍ ១៩៧០ សកម្មភាពយោធាអាមេរិកនៅតៃវ៉ាន់បានចាប់ផ្តើមបិទ។ ពីឆ្នាំ ១៩៧២-៧៣ អាមេរិកបានបិទស្ថានីយ៍ SIGINT ទាំងអស់ លើកលែងតែមូលដ្ឋានគាំទ្រសេវាសន្តិសុខទ័ពអាកាសអាមេរិក ក្រុមសន្តិសុខ ៦៩៨៧ នៅលីនគោ ដែលនៅតែស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងយោធាអាមេរិករហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៧៧។
បន្ទាប់ពីប្រធានាធិបតីអាមេរិក ជីមមី កាតឺ ប្រកាស “ធ្វើឱ្យធម្មតា” ទំនាក់ទំនងជាមួយសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិនក្នុងខែធ្នូ ១៩៧៨ អង្គការរដ្ឋាភិបាលអាមេរិកផ្លូវការទាំងអស់នៅតៃវ៉ាន់ត្រូវបានឯកជន។ ស្ថានទូតអាមេរិកត្រូវបានប្តូរឈ្មោះជា វិទ្យាស្ថានអាមេរិកនៅតៃវ៉ាន់ (AIT) នៅខែមីនា ១៩៧៩។ រដ្ឋាភិបាលអាមេរិកបានប្រគល់ប្រតិបត្តិការស៊ើបការណ៍ និងយោធាដែលនៅសេសសល់ទៅតៃវ៉ាន់ ឬបានក្លាយជាសហគ្រាសសម្ងាត់ដោយប្រើប្រាស់ប្រជាជនជាគម្រប។
តាមអតីតបច្ចេកទេសទ័ពអាកាសអាមេរិកម្នាក់ដែលធ្វើការនៅលីនគោរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៨៥ ជាកម្មករកិច្ចសន្យាស៊ីវិលសម្រាប់កងទ័ព ROC គ្រឿងបរិក្ខារនេះនៅតែសកម្មនៅពេលនោះ។ គ្រឿងបរិក្ខារលីនគោត្រូវបានផ្លាស់ទៅយ៉ាងមីងសានក្នុងពេលណាមួយបន្ទាប់ពីឆ្នាំ ១៩៨៥។
ពេលវេលា និងការផ្លាស់ប្តូរពីលីនគោទៅយ៉ាងមីងសានមិនច្បាស់ទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលច្បាស់គឺថា ភីងតុងលីដាក់តៃវ៉ាន់នៅក្នុងតួនាទីសំខាន់សម្រាប់ផលប្រយោជន៍ស៊ើបការណ៍ និងសន្តិសុខតំបន់របស់អាមេរិក។ ប្រសិនបើអាមេរិកបាត់បង់តៃវ៉ាន់ក្នុង “ការរួមបញ្ចូល” ដែលបង្ខំ ឬស្ម័គ្រចិត្ត វានឹងរំខានដល់ការប្រមូល ដំណើរការ និងសមត្ថភាពស៊ើបការណ៍របស់អាមេរិក ដែលនឹងធ្វើឱ្យសន្តិសុខតំបន់មានគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដោយហេតុផលនេះ មិនថាមានលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ឬអត់ទេ ទីតាំងរបស់អាមេរិកក្នុងការសន្យាការពារតៃវ៉ាន់ប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានរបស់ PRC ត្រូវតែត្រូវបានមើលក្នុងទស្សនៈផ្សេង។ តៃវ៉ាន់មិនអាចត្រូវបានអាមេរិកចាត់ទុកថាជាវត្ថុដែលអាចលះបង់បានទៀតទេ ប៉ុន្តែត្រូវតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាដៃគូសកម្ម និងជាប់ផ្សៃអាមេរិកក្នុងសន្តិសុខ និងស្ថិរភាពតំបន់អាស៊ីខាងកើត។
Burmese (မြန်မာဘာသာ)
တိုင်ပေး – ဒေသတွင်းတရုတ်ဘာသာစကားမီဒီယာများ၏ သတင်းများအရ ထိုင်ဝမ်အမျိုးသားလုံခြုံရေးဌာန (NSB / 國家安全局) သည် Five Eyes (FVEY / ငါးမျက်လုံး) ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။ Five Eyes ၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များမှာ ဩစတြေးလျ၊ ကနေဒါ၊ နယူးဇီလန်၊ အမေရိကန်နှင့် ဗြိတိန်တို့ဖြစ်သည်။
ဂျပန်နှင့် စင်ကာပူတို့ကို “Five Eyes Plus 2” အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုင်ဝမ်၏ ဆက်ဆံရေးသည် အနည်းငယ်ကွဲပြားပြီး သတင်းရင်းမြစ်များအရ ထိုင်ဝမ်သည် NSA သို့ ဒေတာများ ပေးပို့သော်လည်း NSA က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများကို မျှဝေမပေးပါ။ ဤအရာသည် ထိုင်ဝမ်အတွက် စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုအဖြစ် အမှန်တကယ် မည်သို့လုပ်ဆောင်သည်ကို မရှင်းလင်းသေးပါ။
ဤအဆောက်အအုံများနှင့် မရင်းနှီးသူများအတွက် Desmond Ball ၏ စာအုပ် The Ties That Bind (၁၉၉၀) နှင့် Richard Tanter ၏ စာတမ်းများနှင့် ရေးသားချက်အားလုံးကို အလေးအနက်အကြံပြုပါသည်။
၂၀၂၃ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၆ ရက်နေ့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတွင် NSB ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဆိုင်မင်းယန် (蔡明彥) က NSB သည် Five Eyes (FVEY) ထောက်လှမ်းရေးမဟာမိတ်နှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်နှစ်က အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သော ကွန်ပျူတာပစ္စည်းများ အဆင့်မြှင့်တင်မှုနှင့် အသစ်ထွက်ရှိလာသော ချက်ချင်းအကြောင်းကြားစနစ်ကို ကြေညာခဲ့သည်။
ဆိုင်မင်းယန်သည် သမ္မတနှင့် ဥပဒေပြုလွှတ်တော် (立法院) ၏ နိုင်ငံခြားရေးနှင့် အမျိုးသားကာကွယ်ရေးကော်မတီသို့ တိုက်ရိုက်အစီရင်ခံပြီး တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီက ထိုင်ဝမ်၏ အမျိုးသားလုံခြုံရေးအပေါ် ဖြစ်ပေါ်စေသော ပေါင်းစပ်ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ဆုံးရသတင်းများကို ပေးအပ်သည်။
ဤသည်မှာ NSB က တရုတ်နိုင်ငံကို ပစ်မှတ်ထားသော မြင့်မားသော ကြိမ်နှုန်းရေဒီယိုနားထောင်ခြင်းလုပ်ငန်းများ ရှိကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အများပြည်သူသိရှိအောင် အတည်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုင်ဝမ်သည် အဓိက အချက်ပြထောက်လှမ်းရေး (SIGINT) အဆောက်အအုံ သုံးခုကို လည်ပတ်နေသည်။ ယန်မင်ရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ ပင်ထုန်းလီတွင် အမေရိကန် NSA နှင့် ပူးပေါင်းလည်ပတ်မှု၊ လင်ကိုးခရိုင်ရှိ NSB ၏ အဓိက “စပါးလယ်စက်ဝိုင်း” စခန်း၊ နှင့် တောင်ပိုင်းထိုင်ဝမ်ရှိ ဗက်တယ်နက်ရွာတွင် တူညီသော စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ စာရေးဆရာများအတွက်- သင့်ရဲ့ အထောက်အထားများကို အမြဲထိန်းသိမ်းပါ — ဓာတ်ပုံများ၊ နာမည်ကတ်များ၊ အီးမေးလ်များ၊ ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုစာအုပ်များ။ နာမည်ကတ်များတွင် လူနှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည့်ရက်စွဲကို မှတ်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် သူတို့နှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ချက်များကို ရေးထားပါ။ ထိုသို့သော မှတ်တမ်းများမရှိပါက စာဖတ်သူများသည် သင်သည် အမှန်ပြောနေခြင်းလား သို့မဟုတ် အသေးစိတ်အချက်များကို လုပ်ကြံဖန်တီးနေခြင်းလားဆိုသည်ကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။
မှတ်တမ်းအရ ကျွန်ုပ်သည် Jane’s Defence Weekly နှင့် Jane’s Intelligence Review အတွက် ပင်ထုန်းလီရှိ အမေရိကန်နားထောင်ရေးစခန်းနှင့်ပတ်သက်သော ဆောင်းပါးနှစ်ပုဒ်သာ ရေးခဲ့သည်-
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (၂၀၀၁ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၂၄ ရက်)။
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (၂၀၀၄ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်)။
၂၀၀၃ ခုနှစ် မတ်လ ၅ ရက်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်သည် နည်းပညာဆိုင်ရာအချက်များကို ရိုးရှင်းစေပြီး အများပြည်သူအတွက် Asia Times တွင် ဆောင်းပါးရှည်တစ်ပုဒ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး Jane’s ဆောင်းပါး “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (၂၀၀၁ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၂၄ ရက်) မထုတ်ဝေမီ AIT မှ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ချုပ်ရုံး (DAO) အကြီးအကဲနှင့် အင်တာဗျူးခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် AIT ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သတင်းအချက်အလက်ဌာန ဌာနခွဲအကြီးအကဲ Susan E. Shahl နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည် (AIT သည် တရားဝင်မဟုတ်သော်လည်း အမေရိကန်၏ တကယ့်သံရုံးဖြစ်သည်)။
ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုအရ ၂၀၀၀ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၂ ရက်နေ့ (ထုတ်ဝေမှုမတိုင်မီ တစ်လ) တွင် ကျွန်ုပ်သည် AIT အဆောက်အအုံသို့ ဝင်ရောက်ပြီး Susan E. Shahl ၏ ရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသည်။ နာမည်ကတ်များ လဲလှယ်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်းပေါ်တွင် လည်ပတ်နေသော အမေရိကန်ထောက်လှမ်းရေးစခန်းနှင့်ပတ်သက်သော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ပြင်ဆင်နေကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုဆောင်းပါးထုတ်ဝေခြင်းသည် အမေရိကန်လုံခြုံရေးကို ထိခိုက်နိုင်မလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် DAO နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းဆိုခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်အဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော နည်းပညာဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ဖယ်ရှားရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ Shahl သည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း DAO အကြီးအကဲနှင့် တွေ့ဆုံမှုသည် ခရစ္စမတ်နောက်ပိုင်းမှသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ပါ။
သူတို့ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ ပုံမှန်ဗျူရိုကရေးစီမံခန့်ခွဲမှုပုံစံဖြင့် — တိတ်ဆိတ်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ AIT မှ သတင်းရင်းမြစ်တစ်ဦးက နောက်ပိုင်းတွင် Shahl က ဝန်ထမ်းများအား “ကျွန်တော်ကို လျစ်လျူရှုရန်” ညွှန်ကြားချက်မှတ်တမ်းတစ်စောင် လှည့်ပတ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
စိတ်ဆိုးနေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် Aporia မှ နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ချေးယူပြီး ပြဿနာဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အဓိကဆောင်းပါးတစ်ခုစီ ထွက်ပြီးနောက် ခရစ္စမတ်ကတ်များ ပို့ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် AIT အရာရှိများသည် ဝါရှင်တန်ရှိ အထက်လူကြီးများထံ ရှင်းပြရမည်ဖြစ်သည်။ ကတ်များသည် “ကျွန်ုပ်သည် အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်သည်” ဟူသော သတိပေးချက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည် — ဤတစ်ကြိမ်တွင် နောက်ကျသွားသော်လည်း။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် တက်ကြွစွာ ရွေးချယ်နိုင်သည်- ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်ကို လိုက်နာရန်၊ သို့မဟုတ် ၎င်းကို ပုံဖော်ရန်ပင်။
ယခုသူတို့သည် တုံ့ပြန်မှုပုံစံတွင် ရှိနေပြီး ၎င်းသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ကတ်များသည် ဖိအားပေးနည်းဗျူဟာဖြစ်သည် — တိတ်ဆိတ်မှုကို သီချင်းတစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်ပြီး အစပိုင်းတွင် အသံထွက်မမှန်နိုင်ပါ။
ကျွန်ုပ်တွင် ကတ်အမျိုးမျိုးပါသော သေတ္တာတစ်လုံးရှိပြီး သတင်းကြီးတိုင်း အသစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်သည်။ အချိန်ကိုက်ပါက ကတ်သည် ဆောင်းပါးထွက်ပြီး တစ်ရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာမည် — ဝါရှင်တန်ရှိ သူတို့၏ အထက်လူကြီးက ဖုန်းဆက်မည့်အချိန်နီးလာချိန်တွင်။ သူတို့က ၎င်းကို ဖိနှိပ်မှုဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ မေလတွင် မြှေးပင်၊ ဇွန်လတွင် နှင်းခဲလူ၊ ဇူလိုင်လတွင် Jingle Bells၊ စက်တင်ဘာလတွင် ဆန်တာ၊ နိုဝင်ဘာလတွင် Noël — ဤသို့ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
၂၀၀၃ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလတွင် အမေရိကန်တပ်မတော် ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ချုပ် Brad Gerdes က နောက်ဆုံးတွင် နေ့လယ်စာစားရန် ဖိတ်ကြားပြီး ရပ်တန့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် — ကျွန်ုပ်လိုက်နာခဲ့သည်။ သို့သော် Gerdes က ဆွေးနွေးပွဲစတင်ရန် သဘောတူခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ပုံမှန်တွေ့ဆုံမှုများသို့ ဦးတည်သွားကာ နောက်ပိုင်းတွင် AIT DAO ၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များပါ ပါဝင်လာခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရင်းနှီးသောသူငယ်ချင်းများဖြစ်လာကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ၏လက်ထပ်ပွဲများတွင်ပင် တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
၂၀၀၁ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ Jane’s Defence Weekly ဆောင်းပါးသည် ထိုင်ဝမ်မီဒီယာများကို သေနတ်ပစ်ခတ်မှုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ တစ်ပတ်အတွင်း ကျွန်ုပ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပြီး နှင်ထုတ်ခံရနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဆေးလိပ်ကို ပြန်စခဲ့သည် — Marlboro Reds။ ကံကောင်းစွာနှင့် ကူမင်တန်ပါတီသည် အာဏာမရှိတော့ဘဲ ဒီမိုကရက်တစ်ပရိုဂရက်စ်ပါတီသည် သတင်းလွတ်လပ်ခွင့်ကို ကာကွယ်ရန် ကတိပြုထားသည်။ ၂၀၀၀ ခုနှစ်မတိုင်မီ ဤဆောင်းပါးကို ရေးခဲ့ပါက နောက်လေယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။
၁၉၉၇ ခုနှစ်တွင် တိုင်ပေးသို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက ကျွန်ုပ်သည် မြို့တွင်းရှိ နိုင်ငံခြားသားများ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသော ဘားခရိုင် Combat Zone တွင် Summit Telecom Systems ဝန်ထမ်းများနှင့် မကြာခဏ သောက်သုံးခဲ့သည်။ ဂျာနယ်လစ်များက “ဘောင်ချာ” ဟု ခေါ်သော အရာများ — နာမည်ကတ်များ၊ စာရွက်စာတမ်းများ၊ အီးမေးလ်များ — ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဆောင်းပါးတိုင်းကို ထောက်ခံခဲ့သည်။
သူတို့သည် Chunghwa Telecom ၏ စာချုပ်လုပ်ငန်းရှင်များဖြစ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အခိုင်အမာပြောဆိုခဲ့သော်လည်း Combat Zone တွင် မူးယစ်နေသော ကြွားဝါမှုများက အခြားဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြခဲ့သည်။ အလှည့်ကြားတွင် သူတို့သည် ဒေသခံ ဘားမိန်းကလေးများကို “ကျွန်တော်က သူလျှိုပါ” သို့မဟုတ် “ကျွန်တော်က အစိုးရအတွက် အလုပ်လုပ်ပါတယ် — ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ပြောလို့မရပါဘူး” စသည့် စကားများဖြင့် အထင်ကြီးအောင် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပြီး ညအချိန်ပြီးဆုံးခါနီးတွင် အရက်အလွန်အကျွံသောက်သူအား လမ်းမှ ဆွဲယူ၍ ရီဗီးရားဟိုတယ် (歐華酒店) သို့ ပြန်ခေါ်လာတတ်သည် — တစ်ဖက်လက်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ သူတို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စကားများ ရေရွတ်နေစဉ် ဆွဲခေါ်လာသည်။ နံနက်ဘတ်စ်ကားကို လွတ်မခံရန် သတိပေးလျှင် သူတို့က မူးယစ်နေသောအသံဖြင့် “ဘတ်စ်ကားကို ကျိန်ဆဲလိုက်ပါ” ဟု ပြန်ဖြေတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်ုပ်သည် သူတို့နေရာကို အစားထိုးနိုင်မည်ဟု ထင်မိသည် — ဘယ်သူမှ သတိမထားမိချေ။
၂၀၀၅ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် နောက်ပိုင်းတွင် တရုတ်အတွက် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ငန်းများကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရသော Gregg Bergersen က ဆောင်းပါးထွက်ပြီးနောက် အစိုးရအဆောက်အအုံ အမျိုးသားလုံခြုံရေးကောင်စီသည် သူ့ကို အားလပ်ရက်မှ ပြန်ခေါ်ယူကာ ပျက်စီးမှုအကဲဖြတ်ရေးအစီရင်ခံစာ ရေးသားရန် ကူညီစေခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် Bergersen သည် ကာကွယ်ရေးလုံခြုံရေးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဌာန (DSCA) ၏ C4ISR အစီအစဉ် လက်နက်ဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး ထိုင်ဝမ်၏ C4ISR အဆင့်မြှင့်တင်မှု အစီအစဉ်များကို ကြီးကြပ်သည့် အဓိကတာဝန်ရှိသူဖြစ်သည်။
အောက်တွင် မူရင်း Asia Times ဆောင်းပါး ဖြစ်သည်-
၂၀၀၃ ခုနှစ် မတ်လ ၅ ရက်
Asia Times
သရဲတောင်- အမေရိကန်သည် တရုတ်ကို ထိုင်ဝမ်မှ မည်ကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေသနည်း
Wendell Minnick ရေးသားသည်
တိုင်ပေး – အမေရိကန်နှင့် ထိုင်ဝမ်တို့သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ထောက်လှမ်းရေးမျှဝေမှု သဘောတူညီချက်ရှိပြီး အမေရိကန် အမျိုးသားလုံခြုံရေးဌာန (NSA) နှင့် ထိုင်ဝမ် အမျိုးသားလုံခြုံရေးဌာန (NSB) နှစ်ခုစလုံးသည် တရုတ်ကမ္ဘာ့မြို့တော် နန်ကင်းနှင့် ကွမ်ကျိုးစစ်ဒေသများရှိ တရုတ်စစ်တပ်၏ ဆက်သွယ်ရေးများကို နားထောင်နိုင်သည်။ NSA ၏ အကူအညီဖြင့် ထိုင်ဝမ်သည် တိုင်ပေးမြို့ မြောက်ဘက်ရှိ ယန်မင်ရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ ပင်ထုန်းလီတွင် အချက်ပြထောက်လှမ်းရေး (SIGINT) စခန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အနည်းဆုံး ၁၅ နှစ်ကြာ လည်ပတ်လျက်ရှိသည်။
သံတမန်ဆက်ဆံရေးမရှိသော နိုင်ငံတစ်ခုတွင် အမေရိကန်၏ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုဖြစ်သည်မှာ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။ ပထမအချက်မှာ တရုတ်နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိသော ထိုင်ဝမ်၏ ပထဝီအနေအထားကြောင့် SIGINT စခန်းတင်ရန် ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုင်ဝမ်သည် အမေရိကန်ကို ထောက်ခံပြီး တရုတ်၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ချဲ့ထွင်မှုကို တူညီစွာ ကြောက်ရွံ့သည်။ တတိယအချက်မှာ ထိုင်ဝမ်သည် တရုတ်၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုမှ ကာကွယ်ရန် သတိပေးချက်နှင့် သတိပေးစနစ် (I&W) လိုအပ်သည်။
ယခုလ Jane’s Defence Weekly က ပထမဆုံး ဖော်ပြခဲ့သော ဤစခန်းသည် ယခုအခါ နားထောင်ကိရိယာများ ပိုမိုတိုးပွားလာပုံရသည်။ မကြာသေးမီက Jane’s သတင်းပြီးနောက် ချက်ချင်း Asia Times Online သည် ပင်ထုန်းလီ တောင်ဘက်ရှိ ဒါချီအနီးရှိ ဝမ်ဂျီယန်တောင်တွင် အပိုအမြန်နှုန်းလိုင်းများ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ Atol သည် ပထမအကြိမ် ပင်ထုန်းလီတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော အငြိမ်းစားအရာရှိ NSA တစ်ဦးကို အင်တာဗျူးခဲ့သည်။
အငြိမ်းစားအရာရှိ NSA က Atol အား ဤသို့ပြောကြားခဲ့သည်- “ဤသည်မှာ NSA ၏ လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ NSA အတွင်း၌ ၎င်းကို SIGINT Liaison Branch [SLB] ဟု လူသိများသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လျှို့ဝှက်ထားရသနည်းဆိုလျှင် NSA ၏ လုပ်ငန်းများသည် အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဖြစ်နေခြင်းအပြင် NSA သည် အမေရိကန်အစိုးရ၏ တရားဝင်အေဂျင်စီဖြစ်ပြီး တရားဝင်ကိုယ်စားလှယ်များ တရားဝင်မရှိသင့်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။”
ဤစခန်းသည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ (PRC) အား ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှု အောင်ပွဲရရှိရန် လျင်မြန်စွာ တားဆီးနိုင်ရန် လိုအပ်သော အားသာချက်ကို ထိုင်ဝမ်အား ပေးအပ်သည်။ စခန်းမှ ဒေတာလုပ်ဆောင်မှုသည် တရုတ်၏ လက်ရှိခြိမ်းခြောက်မှု အခြေအနေကို အကဲဖြတ်နိုင်စေသည်။ ပေးအပ်ထားသော အချက်အလက်များတွင် တရုတ်လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ၊ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အဖွဲ့အစည်း၊ နည်းဗျူဟာဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်၊ တိုက်ပွဲအစီအစဉ်၊ လက်နက်နှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများ၊ နှင့် စစ်မြေပြင်လုပ်ဆောင်ချက်စနစ်များ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတွင် PRC သည် ၎င်း၏ သွန်သင်ချက်နှင့် လေ့ကျင့်ရေးအတိုင်း မည်သို့လုပ်ဆောင်သည်ကိုလည်း ပါဝင်သည်။
အထူးစိုးရိမ်ရသည်မှာ ဒုတိယအာတီလာရီကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ထိုင်ဝမ်အပေါ် အလွှာပေါင်းများစွာ နှင့် ဦးတည်ချက်မျိုးစုံဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများတွင် Dong Feng-11 (M-11) နှင့် DF-15 (M-9) တိုက်ခိုက်ရေးဗျူဟာမြောက် ဒုံးကျည်များကို ၄၀၀ အထိ ပစ်လွှတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ စခန်းမှ စုဆောင်းထားသော ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်များသည် ထိုင်ဝမ်ခေါင်းဆောင်များအား တရုတ်စစ်တပ်ကို ရွေ့လျားမှု သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ဟန့်တားနိုင်ရန် ရွေးချယ်စရာများ ပေးအပ်သည်။ ထိုင်ဝမ်၏ ရည်မှန်းချက်သည် လက်ရှိတွင် သိုလှောင်ထားသော နှင့် ဖွံ့ဖြိုးဆဲဖြစ်နေသော ရန်စွယ်စွမ်းရည်ရှိ လက်နက်များကို အသုံးပြု၍ အဓိကမြေကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေရန် မဟုတ်ဘဲ တရုတ်အား ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် သို့မဟုတ် အမေရိကန်အား ပဋိပက္ခထဲသို့ ဝင်ရောက်စေရန် ဖြစ်သည်။
စစ်ပွဲတွင် တရုတ်သည် အရေးကြီးသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများနှင့် အမိန့်ပေး၊ ထိန်းချုပ်၊ ဆက်သွယ်ရေး၊ ကွန်ပျူတာနှင့် ထောက်လှမ်းရေး (C4I) အပေါ် ဒုံးကျည်နှင့် လေတပ်တိုက်ခိုက်မှုများ ပါဝင်သော “ဦးခေါင်းဖြတ်တောက်ရေး ဗျူဟာ” ကို ပထမဆုံး ကြိုးပမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ပင်ထုန်းလီသည် ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ဖြစ်လိမ့်မည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပါ။ ထိုင်ဝမ်နှင့် တရုတ်ကမ္ဘာ့မြို့တော်သည် ထိုင်ဝမ်ရေလက်ကြားဖြင့် ခွဲခြားထားပြီး ၎င်း၏ အနီးဆုံးအချက်တွင် ၇၂ ရေမိုင်နှင့် အဝေးဆုံးအချက်တွင် ၁၄၀ ရေမိုင်ရှိသည်။ တရုတ်တိုက်လေယာဉ်များသည် ထိုင်ဝမ်သို့ ၇ မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ပြီး တရုတ်စစ်သင်္ဘောများသည် ငါးနာရီခန့်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။
ပင်ထုန်းလီစခန်းတွင် အင်တင်နာတိုင် ၁၀ တိုင်ရှိပြီး ၎င်းတို့အနက် ခြောက်တိုင်သည် အလွှာလိုက် ဖန်တီးထားသော မြင့်မားသောကြိမ်နှုန်း (HF) dipole အင်တင်နာများဖြစ်ပြီး “ခြောက်အစိတ်အပိုင်း” သို့မဟုတ် “fix-six” အစီအစဉ်ဟု ခေါ်ဆိုကာ နားထောင်ခြင်းနှင့် ဦးတည်ရာရှာဖွေခြင်း (DF) လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်သည်။ ဤ HF-DF အင်တင်နာဖွဲ့စည်းပုံသည် ထိုင်ဝမ်နှင့် အမေရိကန်အား တရုတ်စစ်တပ်၏ ရေဒီယိုဆက်သွယ်ရေးများကို စောင့်ကြည့်နိုင်စေသည်။ စခန်းတွင် ၁၉၉၈ ခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော radome တစ်ခုရှိပြီး NSA အား ဒေတာများကို အမေရိကန်သို့ ပြန်လည်တင်ပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်စေသည်။ ထိုမတိုင်မီက SLB ဆက်သွယ်ရေးအားလုံးသည် Chunghwa Telecom ပိုင်ဆိုင်သော အနီးနားရှိ စီးပွားဖြစ်ဂြိုဟ်တုပန်းကန်စနစ်မှတစ်ဆင့် သွားလာခဲ့သည်။ Atol မှ ဝမ်ဂျီယန်တောင်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အင်တင်နာအစုအဝေးသည် အလားတူ “fix-six” ဖွဲ့စည်းပုံရှိပြီး အနီးတစ်ဝိုက်တွင် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် အင်တင်နာများ အချို့ရှိသည်။
ပင်ထုန်းလီသည် မေရီလန်းပြည်နယ်အခြေစိုက် အမေရိကန်ကုမ္ပဏီ Summit Telecom Systems (STS) ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဂျပန်၊ တောင်ကိုရီးယားနှင့် အဇိုးရီးစ်ကျွန်းများတွင်လည်း လုပ်ငန်းလည်ပတ်နေသည့် NSA က ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ SIGINT နေရာများကို ထိန်းသိမ်းရန် အသုံးပြုသော “စောင့်ရှောက်သူ” ကုမ္ပဏီများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ NSA သတင်းရင်းမြစ်က Atol အား ဤသို့ပြောကြားခဲ့သည်- “အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းများသည် ပံ့ပိုးမှုအခန်းကဏ္ဍတွင်သာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ဆက်သွယ်ရေးစင်တာကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းများနှင့် စခန်းကွန်ပျူတာများကို ထိန်းသိမ်းသည်။”
၁၉၉၅ မှ ၂၀၀၀ အတွင်း ထိုင်ဝမ်အစိုးရနှင့် “အဆင့်မြင့်ဆက်သွယ်ရေးမှူး” အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော STS ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လုပ်ငန်း၏ နည်းပညာဆိုင်ရာ ရှုထောင့်များကို ဖော်ပြထားသော စာရွက်စာတမ်းများ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ အချက်အလက်များအရ စခန်းသည် “အထူးရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဆက်သွယ်ရေးနှင့် ဒေတာလုပ်ဆောင်မှုစနစ်များ အမျိုးမျိုး” ကို လည်ပတ်နေသည်။
၁၉၉၅-၂၀၀၀ တွင် NSA သည် “စနစ်ဗိသုကာတွင် အားနည်းချက်များကို ဖော်ထုတ်ပြီး နှစ်များစွာ ကြီးမားသော ခေတ်မီစေရေးအစီအစဉ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့ပြီး အရေးကြီးသော အသစ်လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းများကို ပေါင်းစပ်ကာ စနစ်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းရည်ကို ဆယ်ဆ တိုးမြှင့်ခဲ့သည်။ [၎င်း] ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆော့ဖ်ဝဲလုပ်ငန်းစဉ်များအတွက် ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသော အစားထိုးအဖြစ် ဝက်ဘ်အခြေခံနည်းပညာကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ယခင်က နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်ခဲ့သော အချက်အလက်များကို လုပ်ဆောင်ပြီး အစီရင်ခံရန် ယခုအခါ တစ်မိနစ်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်” ဟု STS သတင်းရင်းမြစ်က ပြောကြားခဲ့သည်။
NSA သည် စခန်းကို လည်ပတ်နေသော ထိုင်ဝမ်လူမျိုးများအတွက် လေ့ကျင့်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအစီအစဉ်များကိုလည်း တိုးတက်စေခဲ့သည်။ ဤကြိုးပမ်းမှုသည် ထိုင်ဝမ်လူမျိုးများအား “ပိုမိုကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိပြီး ပြင်ပအကူအညီအပေါ် သိသိသာသာ လျော့နည်းစေခဲ့သည်”။ အာဏာနှင့် တာဝန်ယူမှု ပြောင်းလဲမှုသည် “အမေရိကန်ဝန်ထမ်းများအား ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော မဟာဗျူဟာဆိုင်ရာ အစီအမံများကို အာရုံစိုက်နိုင်စေပြီး ဝန်ထမ်းအရေအတွက် မတိုးမြှင့်ဘဲ ထောက်ပံ့ထားသော စနစ်များ၏ အရေအတွက်ကို ငါးဆ တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့သည်”။
STS သတင်းရင်းမြစ်အရ NSA သည် “ဆာဗာစွမ်းရည်ကို ရာဆ တိုးမြှင့်ပေးပြီး ဟောင်းနွမ်းသော LAN နည်းပညာကို မြန်နှုန်းမြင့် ATM ကွန်ရက်ဖြင့် အစားထိုးပေးသော အဓိက သတင်းအချက်အလက်နည်းပညာ (IT) အဆင့်မြှင့်တင်မှုကို စတင်ခဲ့ပြီး ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့သည်……IT ဗိသုကာကို ရိုးရှင်းစေပြီး စံသတ်မှတ်ထားသော စီးပွားဖြစ်ဖြေရှင်းနည်းများကို ဦးစားပေးကာ စံမမီသော ပိုင်ဆိုင်မှုနည်းပညာကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ [၎င်း] အရေးကြီးသော ဒေတာများအတွက် ဆိုက်ပြင်ပြင်ဆင်မှုကို ထည့်သွင်းခြင်းနှင့် စနစ်ဗိသုကာကို ပြန်လည်ဒီဇိုင်းဆွဲခြင်းဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ချို့ယွင်းချက်များတွင် အရန်စနစ်များ ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ဒေတာဆုံးရှုံးမှုအန္တရာယ်ကို လျှော့ချခဲ့သည်”။
အငြိမ်းစားအရာရှိ NSA က စခန်းသည် တရုတ်အပေါ် အမေရိကန်ထောက်လှမ်းရေးစုဆောင်းမှုတွင် မည်သည့်အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်သည်ကို အသေးစိတ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ အဆိုပါသတင်းရင်းမြစ်က “NSA သည် စက်ပစ္စည်းစနစ်များ၊ အထူးပြုဆော့ဖ်ဝဲလ်များနှင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုနည်းပညာများစွာကို ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ထိုင်ဝမ်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို အလွန်အမင်း ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဤဆက်ဆံရေးသည် အမေရိကန်အတွက်လည်း အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ တရုတ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှု တိုးပွားလာနေပြီး ထိုင်ဝမ်တွင် တရုတ်ဘာသာစကားစွမ်းရည်ရှိပြီး ကျွန်ုပ်တို့တွင် အလွန်နည်းပါးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ NSA ရရှိသော တရုတ်နှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ၏ အလွန်ကြီးမားသော ရာခိုင်နှုန်းသည် ထိုင်ဝမ်၏ လုပ်ငန်းများမှ လာပါသည်” ဟု ဆိုသည်။
၁၉၉၇ ခုနှစ် တရုတ်သို့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းပေးရမည့် ကိစ္စကြောင့် ဟောင်ကောင်ရှိ SIGINT လုပ်ငန်းများ ရွှေ့ပြောင်းရမည်ဖြစ်သောအခါ တာဝန်များကို တရုတ်နှင့် ဩစတြေးလျရှိ စခန်းများအကြား ခွဲဝေခဲ့သည်။ ဟောင်ကောင် Chung Hom Kok ရှိ Red Pillar Fortress ဂြိုဟ်တုစခန်း (ကုဒ်အမည် “Project Kittiwake”) ကို ၁၉၉၃ ခုနှစ်တွင် အနောက်ဩစတြေးလျ Geraldton သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး ဩစတြေးလျ ကာကွယ်ရေးအချက်ပြဌာန၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ Chung Hom Kok စခန်းသည် တရုတ်၏ ဂြိုဟ်တုဆက်သွယ်ရေး၊ တရုတ်ဒုံးကျည်စမ်းသပ်မှုနှင့် ဂြိုဟ်တုလွှတ်တင်မှုများမှ တိုင်းတာမှု၊ ထောက်လှမ်းရေးဂြိုဟ်တုများမှ မစ်ရှင်ဒေတာ (အီလက်ထရွန်းနစ်ထောက်လှမ်းရေးနှင့် ဓာတ်ပုံထောက်လှမ်းရေးဂြိုဟ်တုများ ပါဝင်သည်) နှင့် တရုတ်၏ ဂြိုဟ်တုများမှ ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ထားသော ပြည်တွင်းဆက်သွယ်ရေးများကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။
ဟောင်ကောင် နယူးနယ်မြေ Tai Mo Shan ရှိ ယခင် HF အင်တင်နာခြံတွင် ရေဒီယိုနားထောင်ခြင်းတာဝန်များကို ပိတ်သိမ်းပြီး တရုတ်နိုင်ငံ ပင်ထုန်းလီသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုင်ဝမ်သည် ဂျပန်နိုင်ငံ Kikai-jima ရှိ အလားတူ “fix-six” HF-DF အင်တင်နာစနစ်နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံ Khon Kaen တို့နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော HF SIGINT လုပ်ငန်းများ ကွန်ရက်တွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ ပထဝီအနေအထားအရ ထိုင်ဝမ်သည် ကူညီရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော အနေအထားတွင် ရှိသည်။ ထိုင်ဝမ်၏ လွှမ်းခြုံမှုမရှိပါက အမေရိကန်ထောက်လှမ်းရေးအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် တရုတ်ကမ္ဘာ့မြို့တော်အပေါ် အမေရိကန်၏ SIGINT ပုံရိပ်သည် အရေးပါသော ချို့ယွင်းချက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။
SIGINT တာဝန်များကို နိုင်ငံတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် ခက်ခဲသည်မဟုတ်ပါ။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော UK-USA လုံခြုံရေးသဘောတူညီချက်သည် SIGINT စုဆောင်းမှု တာဝန်များကို အမေရိကန်နှင့် ယူကေအကြား (ဩစတြေးလျ၊ နယူးဇီလန်နှင့် ကနေဒါ အပါအဝင် ကွန်မွန်ဝဲလ်သ် အဖွဲ့ဝင်များ) ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ထပ်နေမှုကို ကာကွယ်ရန်နှင့် စုဆောင်းနိုင်စွမ်းကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်စေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ပင်ထုန်းလီရှိ အမေရိကန်စခန်းသည် NSA ၏ တာဝန်အောက်တွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် တရုတ်နှင့်ပတ်သက်သော စုဆောင်းထားသော ဒေတာများသည် သဘောတူညီချက်အရ ထိုင်ဝမ်သာမက အမေရိကန် SIGINT ပါတနာများနှင့်ပါ မျှဝေရမည်ဖြစ်သည်။
အမေရိကန်နှင့် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံ (ROC) တို့သည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကတည်းက SIGINT ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အမေရိကန်သည် တရုတ်နိုင်ငံရှိ အမျိုးသားပါတီ (Kuomintang သို့မဟုတ် KMT) အစိုးရကို ဂျပန်သိမ်းပိုက်မှုကို တိုက်ခိုက်ရန် ကူညီခဲ့သည်။ ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ကွန်မြူနစ်တပ်များက ဖျက်ဆီးမည့်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် အမျိုးသားပါတီများ ထိုင်ဝမ်ကျွန်းသို့ ထွက်ပြေးပြီးနောက်တွင်လည်း ဤဆက်ဆံရေးသည် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
စစ်အေးခေတ်အတွင်း အမေရိကန်၏ ထိုင်ဝမ်ရှိ ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ငန်းများသည် အထင်ကြီးလောက်ဖွယ်ကောင်းခဲ့သည်။ အမေရိကန်ဗဟိုထောက်လှမ်းရေးအေဂျင်စီ (CIA) သည် ယခုကျော်ကြားလာသော Air America၊ Civil Air Transport နှင့် Air Asia သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းများကို ထိုင်ဝမ်တွင် အခြေစိုက်ခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ (ယခု မြန်မာ) ရှိ အခြေစိုက်စခန်းများမှ တရုတ်ကို ကျူးကျော်ရန် CIA ၏ Western Enterprises လုပ်ငန်းသည်လည်း ထိုင်ဝမ်တွင် ဌာနချုပ်ရှိခဲ့သည်။
စစ်အေးခေတ်အတွင်း ထိုင်ဝမ်တစ်ခွင်လုံးတွင် SIGINT စခန်းများ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အမေရိကန်နှင့် ROC ထောက်လှမ်းရေးနှင့် စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းများသည် ဤရှေ့တန်းစခန်းများတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ROC အစိုးရထံ ကန့်သတ်ထားသော ဒေတာများကို မျှဝေခဲ့သည်။ ထိုင်ဝမ်ရှိ အမေရိကန် SIGINT လုပ်ငန်းများသည် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲနှင့် တရုတ်ကမ္ဘာ့မြို့တော်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်ပတ်သက်သော အရေးကြီးသော ဒေတာများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
စစ်အေးခေတ်တစ်လျှောက်လုံး အမေရိကန်-ROC SIGINT ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများတွင် တိုင်ပေးရှိ အမေရိကန်ရေတပ်လုံခြုံရေးအုပ်စု USN-21၊ တိုင်ပေးရှိ အမေရိကန်လေတပ်လုံခြုံရေးဝန်ဆောင်မှုရုံး လေတပ်အလုပ်အကိုင်အင်အား-၁၃၊ ကောင်းရှုံးအနီး နန်ဆူပူးရှိ အမေရိကန်တပ်မတော်လုံခြုံရေးအေဂျင်စီ ၃၂၇ ဆက်သွယ်ရေးထောက်လှမ်းရေးကုမ္ပဏီ၊ CIA ညွှန်ကြားမှုအောက်ရှိ အမေရိကန်ရေတပ်အရန်ဆက်သွယ်ရေးစင်တာ၊ နှင့် ထိုင်ဝမ်လေယာဉ်မှူးများဖြင့် လည်ပတ်သော ဓာတ်ပုံနှင့် SIGINT ပစ္စည်းများ တပ်ဆင်ထားသော U-2 လေယာဉ်များ ပါဝင်သည်။
၁၉၇၀ ခုနှစ်များအစောပိုင်းတွင် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲ လျော့ကျလာသောအခါ ထိုင်ဝမ်ရှိ အမေရိကန်စစ်တပ်လုပ်ငန်းများ လျော့ကျလာခဲ့သည်။ ၁၉၇၂-၇၃ တွင် အမေရိကန်သည် တိုင်ပေးမြို့ အနောက်မြောက်ဘက် ၁၀ ကီလိုမီတာအကွာရှိ လင်ကိုးရှိ အမေရိကန်လေတပ်လုံခြုံရေးဝန်ဆောင်မှုစခန်း ၆၉၈၇ လုံခြုံရေးအုပ်စုမှလွဲ၍ SIGINT စခန်းအားလုံးကို ပိတ်သိမ်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၁၉၇၇ ခုနှစ်အထိ အမေရိကန်စစ်တပ်ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
၁၉၇၈ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလတွင် အမေရိကန်သမ္မတ ဂျင်မီ ကာတာက တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံနှင့် “ပုံမှန်ဆက်ဆံရေး” ကြေညာပြီးနောက် ထိုင်ဝမ်ရှိ တရားဝင် အမေရိကန်အစိုးရအဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို ပုဂ္ဂလိကပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အမေရိကန်သံရုံးကို ၁၉၇၉ ခုနှစ် မတ်လတွင် အမေရိကန်ထိုင်ဝမ်အင်စတီကျု (AIT) အဖြစ် ပြန်လည်အမည်ပေးခဲ့သည်။ အမေရိကန်အစိုးရသည် ကျန်ရှိနေသော ထောက်လှမ်းရေးနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများကို ထိုင်ဝမ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည် သို့မဟုတ် ပြည်သူများကို ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ROC တပ်မတော်အတွက် ပြည်သူ့စာချုပ်အလုပ်သမားအဖြစ် ၁၉၈၅ ခုနှစ်အထိ လင်ကိုးတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော အငြိမ်းစားအမေရိကန်လေတပ်နည်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အဆိုအရ ထိုအချိန်တွင် လင်ကိုးစခန်းသည် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လင်ကိုးစခန်းသည် ၁၉၈၅ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် ယန်မင်ရှန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။
လင်ကိုးမှ ယန်မင်ရှန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ချိန်နှင့် အသွင်ကူးပြောင်းမှုသည် မရှင်းလင်းသော်လည်း ပထဝီအနေအထားအရ ပင်ထုန်းလီသည် အမေရိကန်ထောက်လှမ်းရေးနှင့် ဒေသတွင်းလုံခြုံရေးအကျိုးစီးပွားအတွက် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍတွင် ထိုင်ဝမ်ကို ထားရှိထားကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ အမေရိကန်သည် အတင်းအကြပ် သို့မဟုတ် စေတနာ့ဖြင့် “ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း” ဖြင့် ထိုင်ဝမ်ကို ဆုံးရှုံးရပါက အမေရိကန်၏ ထောက်လှမ်းရေးစုဆောင်းမှု၊ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် စွမ်းရည်များကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်းလုံခြုံရေးကို အလွန်အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီမိုကရေစီရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ PRC ၏ ကျူးကျော်မှုမှ ထိုင်ဝမ်ကို ကာကွယ်ရန် အမေရိကန်၏ ကတိကဝတ်သည် မတူညီသော အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုင်ဝမ်ကို အမေရိကန်မှ စွန့်ပစ်နိုင်သော အရာအဖြစ် ဆက်လက်မဖယ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ အရှေ့အာရှတွင် ဒေသတွင်းလုံခြုံရေးနှင့် တည်ငြိမ်မှုအတွက် တက်ကြွပြီး အမေရိကန်နှင့် ရင်းနှီးသော ပါတနာတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
हिंदी (Hindi - Devanagari)
ताइपे – स्थानीय चीनी भाषा मीडिया रिपोर्टों से पुष्टि हुई है कि ताइवान का राष्ट्रीय सुरक्षा ब्यूरो (NSB / 國家安全局) फाइव आइज़ (FVEY / 五眼) खुफिया नेटवर्क से संपर्क बनाए हुए है। फाइव आइज़ के मुख्य सदस्य ऑस्ट्रेलिया, कनाडा, न्यूज़ीलैंड, संयुक्त राज्य अमेरिका और यूनाइटेड किंगडम हैं।
जापान और सिंगापुर को फाइव आइज़ प्लस 2 सदस्यों के रूप में वर्णित किया गया है। ताइवान का संबंध थोड़ा अलग है, सूत्रों के अनुसार ताइवान NSA को डेटा प्रदान करता है, लेकिन NSA अपना विश्लेषण साझा नहीं करता। यह वास्तव में ताइवान के लिए बल गुणक के रूप में कैसे कार्य करता है, यह स्पष्ट नहीं है।
इन सुविधाओं से अपरिचित लोगों के लिए, मैं डेसमंड बॉल की किताब The Ties That Bind (1990) और रिचर्ड टैंटर द्वारा लिखित सभी पेपर और लेखों की जोरदार सिफारिश करता हूँ।
26 अप्रैल 2023 को हुई प्रेस कॉन्फ्रेंस में NSB महानिदेशक त्साई मिंग-येन (蔡明彥) ने पुष्टि की कि NSB फाइव आइज़ (FVEY) खुफिया गठबंधन से संपर्क बनाए हुए है। उन्होंने नई तत्काल सूचना प्रणाली की शुरुआत और पिछले वर्ष लागू किए गए कंप्यूटर उपकरणों के अपग्रेड की भी घोषणा की।
त्साई राष्ट्रपति और विधायी युआन (立法院) की विदेश मामलों एवं राष्ट्रीय रक्षा समिति को सीधे रिपोर्ट करते हैं, जिसमें चीनी कम्युनिस्ट पार्टी द्वारा ताइवान की राष्ट्रीय सुरक्षा पर उत्पन्न संयुक्त खतरे की अपडेट दी जाती है।
यह पहली बार है जब NSB ने चीन को लक्षित उच्च-आवृत्ति रेडियो ईव्सड्रॉपिंग ऑपरेशनों के अस्तित्व की सार्वजनिक पुष्टि की है।
ताइवान तीन मुख्य सिग्नल इंटेलिजेंस (SIGINT) सुविधाएँ संचालित करता है: यांगमिंगशान पर पिंगटुन ली में अमेरिकी NSA के साथ संयुक्त ऑपरेशन, लिंकौ (林口區) में NSB का मुख्य “क्रॉप सर्कल” स्टेशन, और दक्षिणी ताइवान के बीटल नट विलेज में समान सुविधा।
मेरे साथी लेखकों के लिए: हमेशा अपनी रसीदें रखें — फोटोग्राफ, बिजनेस कार्ड, ईमेल और व्यक्तिगत जर्नल। बिजनेस कार्ड पर मैं मिलने की तारीख नोट करता हूँ और पीछे की तरफ उनके बारे में टिप्पणियाँ लिखता हूँ। ऐसी रिकॉर्ड्स के बिना पाठक नहीं जान पाएंगे कि आप सच बोल रहे हैं या केवल विवरण गढ़ रहे हैं।
रिकॉर्ड के तौर पर, मैंने केवल Jane’s Defence Weekly और Jane’s Intelligence Review के लिए पिंगटुन ली में अमेरिकी ईव्सड्रॉपिंग सुविधा पर दो लेख लिखे हैं:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 जनवरी 2001)।
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 फरवरी 2004)।
5 मार्च 2003 को मैंने Asia Times में सामान्य जनता के लिए एक लंबी फीचर प्रकाशित की, जिसमें तकनीकी पहलुओं को सरल बनाया गया था।
पहली Jane’s कहानी प्रकाशित करने से पहले: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 जनवरी 2001), मुझे AIT से डिफेंस अटैची ऑफिस (DAO) के प्रमुख का साक्षात्कार लेने का जवाब मिला। मैं सुज़ैन ई. शाहल से मिला, जो AIT प्रवक्ता, सांस्कृतिक और सूचना अनुभाग की सेक्शन चीफ थीं — ताइवान में अमेरिकी संस्थान (AIT), जो डी फैक्टो अमेरिकी दूतावास है।
मेरे व्यक्तिगत जर्नल के अनुसार, 12 दिसंबर 2000 को (प्रकाशन से एक महीने पहले), मैंने अमेरिकी संस्थान ताइवान (AIT) भवन में प्रवेश किया और सुज़ैन ई. शाहल के कार्यालय में ले जाया गया। नामपत्रों का आदान-प्रदान करने के बाद, मैंने समझाया कि मैं द्वीप पर संचालित अमेरिकी खुफिया सुविधा पर एक कहानी तैयार कर रहा हूँ। मैंने DAO के साथ बैठक का अनुरोध किया ताकि यह निर्धारित किया जा सके कि कहानी प्रकाशित करने से अमेरिकी सुरक्षा को खतरा हो सकता है या नहीं, और मैंने किसी भी वर्गीकृत तकनीकी जानकारी को हटाने की इच्छा व्यक्त की। शाहल ने पेशेवर व्यवहार किया लेकिन संकेत दिया कि DAO प्रमुख के साथ बैठक क्रिसमस के बाद ही संभव हो सकती है।
कुछ नहीं हुआ।
उन्होंने कुछ नहीं किया, अपनी सामान्य नौकरशाही शैली में — चुप्पी के साथ जवाब दिया। बाद में AIT के एक स्रोत ने मुझे बताया कि शाहल ने स्टाफ को “मुझे नजरअंदाज करने” की सलाह देने वाला एक मेमो प्रसारित किया था।
नाराज़ होकर, मैंने Aporia से एक रणनीति उधार ली और प्रत्येक संभावित परेशानी वाली प्रमुख लेख के बाद क्रिसमस कार्ड भेजना शुरू कर दिया। इससे AIT अधिकारियों को वाशिंगटन में अपने वरिष्ठों को समझाना पड़ा। कार्ड याद दिलाने का काम करते थे कि मैं उपलब्ध हूँ — भले ही इस बार बहुत देर हो गई हो। अगली बार वे सक्रिय हो सकते थे: मेरे काम के बारे में जानकारी रखें, शायद इसे आकार भी दें।
अब वे प्रतिक्रियात्मक मोड में थे, एक ऐसी मुद्रा जो सैन्य मानसिकता के विपरीत थी। कार्ड दबाव की रणनीति थे — मेरी कोशिश चुप्पी को गीत में बदलने की, भले ही शुरू में यह बेसुरा लगे।
मैंने विभिन्न कार्डों का एक बॉक्स रखा और हर ब्रेकिंग स्टोरी के लिए नया चुना। अगर समय सही हुआ तो कार्ड कहानी अखबार में छपने के एक दिन बाद पहुंचता — ठीक वाशिंगटन में उनके बॉस के फोन करने से पहले। उन्होंने इसे धमकी समझा। लेकिन कैसे हो सकता है? मई में मिस्टलटो, जून में जैक फ्रॉस्ट, जुलाई में जिंगल बेल्स, सितंबर में सांता, नवंबर में Noël — और ऐसा ही दो साल तक चलता रहा।
जनवरी 2003 में, यू.एस. आर्मी डिफेंस अटैची ब्रैड गर्डेस ने अंततः मुझे लंच पर आमंत्रित किया और रुकने को कहा — जिसे मैंने किया। हालांकि, गर्डेस ने संवाद शुरू करने पर सहमति जताई जो नियमित बैठकों में बदल गई और बाद में AIT DAO के अन्य सदस्यों को शामिल किया। समय के साथ, हम करीबी दोस्त बन गए और एक-दूसरे की शादियों में भी शामिल हुए।
जनवरी 2001 का Jane’s Defence Weekly लेख ताइवान मीडिया पर शॉटगन ब्लास्ट की तरह पड़ा। एक सप्ताह तक मैं पैनिक अटैक से पीड़ित रहा, यह मानकर कि मुझे निकाला जा सकता है। मैंने फिर से स्मोकिंग शुरू कर दी — मार्लबोरो रेड्स। सौभाग्य से, KMT सत्ता में नहीं था, और DPP ने प्रेस स्वतंत्रता बनाए रखने का वादा किया था। अगर मैंने 2000 से पहले यह कहानी लिखी होती तो अगली उड़ान पर होता।
1997 में ताइपे पहुंचने के बाद से, मैं अक्सर शहर के प्रसिद्ध प्रवासी बार जिले, कॉम्बैट ज़ोन में Summit Telecom Systems के कर्मचारियों के साथ पीता था। मैंने हर कहानी का समर्थन करने के लिए पत्रकारों द्वारा “रसीदें” रखीं — बिजनेस कार्ड, दस्तावेज़ और ईमेल।
उन्होंने बार-बार कहा कि वे Chunghwa Telecom के ठेकेदार हैं, लेकिन कॉम्बैट ज़ोन में उनकी नशे में भरी बहादुरी ने दूसरी कहानी सुनाई। राउंड के बीच वे स्थानीय बार गर्ल्स को प्रभावित करने की कोशिश करते थे जैसे “मैं एक जासूस हूँ” या “मैं सरकार के लिए काम करता हूँ — लेकिन मैं तुम्हें नहीं बता सकता कि मैं क्या करता हूँ।”
मैं उन्हें अच्छी तरह जानता था, अक्सर रात को सबसे ज्यादा नशे में धुत्त व्यक्ति को सड़क से खींचकर रिवेरा होटल (歐華酒店) ले जाता था — एक हाथ मेरे कंधे पर, दूसरा उनकी बेल्ट के चारों ओर, उन्हें घसीटते हुए जबकि वे बकवास बड़बड़ा रहे होते थे। मैं उन्हें चेतावनी देता था कि वे सुबह के बस को छोड़ देंगे, और वे नशे में बोले “बस को चूतिया बनाओ”। कभी-कभी मुझे लगता था कि मैं उनकी जगह ले सकता था — वैसे भी किसी को ध्यान नहीं जाता।
अगस्त 2005 में, ग्रेग बर्गरसेन — बाद में चीन के लिए जासूसी के लिए गिरफ्तार — ने मुझे बताया कि कहानी फूटने के बाद व्हाइट हाउस नेशनल सिक्योरिटी काउंसिल ने उन्हें छुट्टी से बुलाकर क्षति मूल्यांकन रिपोर्ट तैयार करने में मदद की। उस समय बर्गरसेन DSCA में C4ISR प्रोग्राम, हथियार विभाग के निदेशक थे — ताइवान के C4ISR अपग्रेड प्रोग्रामों की देखरेख करने वाले प्रमुख अधिकारी।
नीचे मूल ASIA TIMES लेख है:
5 मार्च 2003
Asia Times
स्पूक माउंटेन: अमेरिका चीन पर कैसे जासूसी करता है
वेंडेल मिनिक द्वारा
ताइपे - संयुक्त राज्य अमेरिका और ताइवान के बीच एक सहयोगी खुफिया-साझाकरण समझौता है जो दोनों अमेरिकी राष्ट्रीय सुरक्षा एजेंसी (NSA) और ताइवान के राष्ट्रीय सुरक्षा ब्यूरो (NSB) को नानजिंग और गुआंगज़ौ सैन्य क्षेत्रों में मुख्यभूमि चीनी सैन्य संचार सुनने की अनुमति देता है। NSA की सहायता से ताइवान ने ताइपे के ठीक उत्तर में यांगमिंगशान पर्वत पर पिंगटुंग ली में एक सिग्नल इंटेलिजेंस (SIGINT) आधार बनाया है, जो कम से कम 15 वर्षों से संचालित हो रहा है।
यह एक ऐसे देश में अमेरिकी ऑपरेशन है जिसके साथ कोई राजनयिक संबंध नहीं है, इसलिए कुछ जांच की आवश्यकता है। पहले, चीन के निकट होने के कारण ताइवान SIGINT आधार स्थापित करने के लिए पहली पसंद है। दूसरा, ताइवान प्रो-अमेरिकी है और चीनी सैन्य विस्तारवाद के प्रति साझा भय रखता है। तीसरा, ताइवान को चीन से आश्चर्यजनक हमले को रोकने के लिए संकेत और चेतावनी (I&W) प्रणाली की आवश्यकता है।
इस जनवरी में Jane’s Defence Weekly द्वारा पहली बार रिपोर्ट किए गए इस सुविधा में अब और अधिक “कान” बढ़ गए हैं। हाल के Jane’s रिपोर्ट के तुरंत बाद, Asia Times Online ने पिंगटुंग ली के ठीक दक्षिण में दाझी के पास वुनजियान पर्वत पर अतिरिक्त एंटेना पाए। Atol ने एक पूर्व NSA अधिकारी का साक्षात्कार लिया जो कभी पिंगटुंग ली में काम करता था।
पूर्व NSA अधिकारी ने Atol से कहा: “यह NSA का वर्गीकृत ऑपरेशन है। NSA के अंदर इसे SIGINT Liaison Branch [SLB] के रूप में जाना जाता है। यह इतना गुप्त क्यों है, NSA ऑपरेशन हमेशा वर्गीकृत होने के अलावा, इसलिए क्योंकि NSA एक आधिकारिक अमेरिकी सरकारी एजेंसी है, और हमें ताइवान पर कोई आधिकारिक प्रतिनिधित्व नहीं होना चाहिए।”
यह सुविधा ताइवान को आवश्यक बढ़त प्रदान करती है ताकि पीपुल्स रिपब्लिक ऑफ चाइना (PRC) तेजी से निर्णायक लड़ाई जीतने से रोका जा सके। सुविधा से डेटा प्रोसेसिंग ताइवान को चीन की वर्तमान खतरे की स्थिति का मूल्यांकन करने में सक्षम बनाती है। प्रदान की गई जानकारी में चीन की सशस्त्र सेनाओं का विवरण, उनकी संरचना और संगठन, सामरिक सिद्धांत, लड़ाई का क्रम, हथियार और उपकरण, और समर्थन करने वाले युद्धक्षेत्र कार्यात्मक सिस्टम शामिल हैं। इसमें PRC अपने सिद्धांत और प्रशिक्षण के अनुसार कैसे काम करता है, यह भी शामिल है।
विशेष चिंता का विषय दूसरी तोपखाने कोर की गतिविधियाँ हैं, जिसके पास 400 तक डोंग फेंग-11 (M-11) और DF-15 (M-9) सामरिक बैलिस्टिक मिसाइलों को बहु-तरंग और बहु-दिशात्मक संतृप्ति हमलों में ताइवान पर छोड़ने की क्षमता है। सुविधा द्वारा एकत्रित खुफिया जानकारी ताइवान के नेताओं को चीन की सेना को युद्धाभ्यास या हमले से रोकने और हराने के विकल्प प्रदान करती है। ताइवान का लक्ष्य वर्तमान में अपने शस्त्रागार में मौजूद और विकासाधीन आक्रामक हथियारों का उपयोग करके मुख्यभूमि को गंभीर नुकसान पहुँचाना नहीं है, बल्कि चीन को हमला छोड़ने के लिए मजबूर करना या संयुक्त राज्य अमेरिका को संघर्ष में प्रवेश करने के लिए बाध्य करना है।
युद्ध में, चीन पहले “डिकैपिटेशन स्ट्रैटेजी” की कोशिश करेगा जिसमें मिसाइल और वायुसेना द्वारा प्रमुख सैन्य प्रतिष्ठानों और कमांड, कंट्रोल, संचार, कंप्यूटर और इंटेलिजेंस (C4I) पर हमले शामिल होंगे। पिंगटुंग ली निश्चित रूप से पहला स्थान होगा जो निशाना बनाया जाएगा। ताइवान और मुख्यभूमि चीन ताइवान जलडमरूमध्य से अलग हैं, जो निकटतम बिंदु पर 72 नॉटिकल मील और सबसे दूर बिंदु पर 140 नॉटिकल मील है। चीनी युद्धक विमान केवल सात मिनट में ताइवान पहुंच सकते हैं और चीनी युद्धपोत लगभग पांच घंटे में।
पिंगटुंग ली साइट में 10 एंटेना मास्ट हैं, जिनमें से छह उच्च-आवृत्ति (HF) डाइपोल एंटेना हैं जो गोलाकार पैटर्न में “छह तत्व” या “फिक्स-सिक्स” व्यवस्था में हैं जो दोनों इंटरसेप्शन और दिशा-निर्धारण (DF) कार्य करते हैं। इस प्रकार की HF-DF एंटेना कॉन्फ़िगरेशन ताइवान और अमेरिका को चीन की सैन्य रेडियो संचार की निगरानी करने की अनुमति देती है। आधार पर एक रेडोम है, जो 1998 की शुरुआत में स्थापित किया गया था, जो NSA को डेटा को अमेरिका में अपलिंक करने की अनुमति देता है आगे की प्रोसेसिंग के लिए। उससे पहले, सभी SLB संचार Chunghwa Telecom के पास एक पास के वाणिज्यिक सैटेलाइट डिश सुविधा से होकर गुजरते थे। Atol द्वारा दाझी के पास वुनजियान पर्वत पर स्थित एंटेना कॉम्प्लेक्स में वही “फिक्स-सिक्स” कॉन्फ़िगरेशन है, जिसमें पास में कई माइक्रोवेव का अतिरिक्त संग्रह है।
पिंगटुंग ली को मैरीलैंड में स्थित अमेरिकी वाणिज्यिक कंपनी Summit Telecom Systems (STS) के समर्थन से बनाए रखा जाता है, जो जापान, दक्षिण कोरिया और अज़ोर्स में संचालन करता है क्योंकि NSA दुनिया भर में SIGINT साइटों को बनाए रखने के लिए उपयोग करने वाली असंख्य “केयरटेकर” कंपनियों में से एक है। NSA स्रोत ने Atol से कहा: “सिविलियन कर्मचारी केवल सहायक भूमिका में हैं। वे संचार केंद्र संभालते हैं और संचार उपकरण और स्टेशन कंप्यूटरों का रखरखाव करते हैं।”
1995 से 2000 के बीच ताइवानी सरकार के साथ “वरिष्ठ संपर्क” के रूप में सेवा करने वाले एक STS कर्मचारी ने ऑपरेशन के तकनीकी पहलुओं का वर्णन करने वाली सामग्री प्रदान की। जानकारी के अनुसार, आधार “विशेष-उद्देश्य दूरसंचार और डेटा-प्रोसेसिंग सिस्टम की विविधता” संचालित करता है।
1995-2000 से NSA ने एक प्रमुख अपग्रेड और आधुनिकीकरण कार्यक्रम शुरू किया जो “सिस्टम आर्किटेक्चर में कमजोरियों की पहचान करता है, फिर एक बड़े पैमाने पर बहु-वर्षीय आधुनिकीकरण कार्यक्रम डिजाइन करता है जिसमें महत्वपूर्ण नई प्रोसेसिंग क्षमताओं को एकीकृत किया गया और समग्र सिस्टम क्षमता में दस गुना वृद्धि प्रदान की गई। [यह] वेब-आधारित तकनीक को पुरानी सॉफ्टवेयर प्रक्रियाओं के लिए लागत-प्रभावी प्रतिस्थापन के रूप में लागू किया। जानकारी जो पहले घंटों या दिनों की आवश्यकता होती थी अब एक मिनट से कम में प्रोसेस और रिपोर्ट की जा सकती है,” STS स्रोत ने कहा।
NSA ने ताइवानी लोगों के लिए प्रशिक्षण और विकास कार्यक्रमों को भी बेहतर बनाया जो सुविधा चला रहे थे। इस प्रयास से ताइवानी “अधिक आत्मनिर्भर और बाहरी सहायता पर कम निर्भर” बन गए। प्राधिकरण और जिम्मेदारी का यह स्थानांतरण “अमेरिकी स्टाफ को व्यापक रणनीतिक पहलों पर ध्यान केंद्रित करने में सक्षम बनाता है और स्टाफिंग में वृद्धि के बिना समर्थित सिस्टमों की संख्या में पांच गुना वृद्धि को अवशोषित करने की अनुमति देता है”।
STS स्रोत के अनुसार, NSA ने एक प्रमुख सूचना-प्रौद्योगिकी (IT) अपग्रेड शुरू किया और डिजाइन किया “जिसने सर्वर क्षमता में 100 गुना वृद्धि प्रदान की और पुरानी LAN [लोकल एरिया नेटवर्क] तकनीक को उच्च-गति ATM [एसिंक्रोनस ट्रांसफर मोड] नेटवर्क से बदल दिया ... IT आर्किटेक्चर को सरल बनाया और गैर-मानक मालिकाना तकनीक के उपयोग को समाप्त कर मानकीकृत वाणिज्यिक समाधानों का समर्थन किया। [यह] महत्वपूर्ण डेटा के लिए ऑफ-साइट बैकअप स्थापित करके और सिस्टम आर्किटेक्चर को पुन: डिजाइन करके एकल बिंदु विफलता पर अतिरेक सिस्टम प्रदान करके डेटा हानि के जोखिम को कम किया।”
पूर्व NSA स्रोत ने स्टेशन द्वारा चीन पर अमेरिकी खुफिया संग्रह में निभाई गई भूमिका पर विस्तार से बताया। स्रोत ने कहा कि NSA ने “उन्हें उपकरण सिस्टम, विशेष सॉफ्टवेयर प्रदान करके और उन्हें बहुत सारी विश्लेषणात्मक तकनीकों को सिखाकर ताइवानी प्रयासों को बहुत मदद की है। यह संबंध अमेरिका के लिए भी अत्यंत महत्वपूर्ण है, क्योंकि चीनी खतरे का बढ़ना और ताइवान में चीनी भाषा क्षमता है जबकि हमारे पास बहुत कम है। NSA को चीनी के बारे में प्राप्त होने वाली बहुत बड़ी प्रतिशत ताइवानी ऑपरेशनों से आता है।”
जब 1997 में चीन को सौंपने के कारण हांगकांग में SIGINT ऑपरेशन को स्थानांतरित करना पड़ा, तो जिम्मेदारियां ताइवान और ऑस्ट्रेलिया में सुविधाओं के बीच विभाजित की गईं। हांगकांग के स्टेनली फोर्ट सैटेलाइट स्टेशन, कोड-नाम “प्रोजेक्ट किट्टीवेक”, चंग होम कोक पर 1993 में ऑस्ट्रेलिया में स्थानांतरित कर दिया गया और उस देश के डिफेंस सिग्नल्स डायरेक्टोरेट के तहत जेराल्डटन, पश्चिमी ऑस्ट्रेलिया में रखा गया। चंग होम कोक स्टेशन ने चीनी सैटेलाइट संचार की निगरानी की; चीनी बैलिस्टिक मिसाइल परीक्षणों और सैटेलाइट लॉन्च से टेलीमेट्री; खुफिया सैटेलाइटों से मिशन डेटा, जिसमें इलेक्ट्रॉनिक इंटेलिजेंस और फोटोग्राफिक इंटेलिजेंस सैटेलाइट दोनों शामिल थे; और चीन के जियोस्टेशनरी सैटेलाइटों से डाउनलिंक की गई घरेलू दूरसंचार।
पूर्व HF एरियल फार्म पर रेडियो इंटरसेप्शन कार्य Tai Mo Shan, न्यू टेरिटरीज, हांगकांग में बंद कर दिया गया और पिंगटुंग ली, ताइवान में स्थानांतरित कर दिया गया। इसके साथ, ताइवान एक परस्पर जुड़े HF SIGINT ऑपरेशन नेटवर्क में शामिल हो गया जिसमें Kikai-jima, जापान के साथ समान “फिक्स-सिक्स” HF-DF एंटेना सिस्टम, और Khon Kaen, थाईलैंड शामिल हैं। भौगोलिक रूप से, ताइवान सहायता करने के लिए उत्कृष्ट स्थिति में है। ताइवान की कवरेज के बिना, मुख्यभूमि चीन का अमेरिकी SIGINT चित्र अमेरिकी खुफिया समुदाय के लिए गंभीर रूप से कमी वाला होगा।
एक देश से दूसरे देश में SIGINT जिम्मेदारियां स्थानांतरित करना मुश्किल नहीं है। 1947 में हस्ताक्षरित UK-USA सुरक्षा समझौते ने SIGINT संग्रह जिम्मेदारियों को संयुक्त राज्य अमेरिका और यूनाइटेड किंगडम (ऑस्ट्रेलिया, न्यूज़ीलैंड और कनाडा सहित राष्ट्रमंडल सदस्यों) के बीच विभाजित किया। यह दोहराव को रोकने और संग्रह क्षमताओं को अधिकतम करने के लिए किया गया था। पिंगटुंग ली में अमेरिकी सुविधा NSA की जिम्मेदारी के अंतर्गत आती है। इसलिए, चीन पर एकत्रित डेटा को समझौते के अनुसार न केवल ताइवानी बल्कि अमेरिकी SIGINT भागीदारों के साथ भी साझा किया जाना चाहिए।
संयुक्त राज्य अमेरिका और चीन गणराज्य (ROC) के बीच द्वितीय विश्व युद्ध से SIGINT संबंध रहा है, जब अमेरिका ने चीन में राष्ट्रवादी (कुओमिन्तांग, या KMT) सरकार को जापानी कब्जे से लड़ने में मदद की थी। यह संबंध 1949 में राष्ट्रवादियों के ताइवान द्वीप पर भागने के बाद जारी रहा ताकि कम्युनिस्ट बलों द्वारा नष्ट होने से बचा जा सके।
सर्द युद्ध के दौरान ताइवान में अमेरिकी खुफिया ऑपरेशन प्रभावशाली थे। अमेरिकी केंद्रीय खुफिया एजेंसी (CIA) ने अपनी अब प्रसिद्ध एयर अमेरिका, सिविल एयर ट्रांसपोर्ट और एयर एशिया परिवहन ऑपरेशन ताइवान में आधारित किए। CIA का वेस्टर्न एंटरप्राइजेज ऑपरेशन जो बर्मा (अब म्यांमार) में आधारों से चीन पर आक्रमण करने के लिए था, वह भी वहां मुख्यालय था।
सर्द युद्ध के दौरान ताइवान भर में SIGINT स्टेशन बनाए गए थे। अमेरिकी और ROC खुफिया और सैन्य कर्मियों ने इन चौकियों पर ड्यूटी की और ROC सरकार के साथ सीमित मात्रा में डेटा साझा किया। ताइवान में अमेरिकी SIGINT ऑपरेशन ने अमेरिका को वियतनाम युद्ध और मुख्यभूमि चीन में गतिविधियों पर महत्वपूर्ण डेटा प्रदान किया।
सर्द युद्ध भर में सहयोगी अमेरिकी-ROC SIGINT ऑपरेशन में ताइपे में अमेरिकी नौसेना सुरक्षा समूह गतिविधि, USN-21 शामिल थे; ताइपे में अमेरिकी वायु सेना सुरक्षा सेवा कार्यालय, एयर टास्क फोर्स-13; काओह्सिउंग के पास नान स्ज़ु पु में अमेरिकी सेना सुरक्षा एजेंसी, 327वां संचार टोही कंपनी; CIA के निर्देशन में अमेरिकी नौसेना सहायक संचार केंद्र; और ताइवानी पायलटों द्वारा उड़ाए गए फोटोग्राफिक और SIGINT उपकरण से लैस U-2।
1970 के दशक की शुरुआत में जब वियतनाम युद्ध कम होने लगा, ताइवान में अमेरिकी सैन्य गतिविधियाँ समाप्त होने लगीं। 1972-73 से अमेरिका ने ताइपे के उत्तर-पश्चिम में 10 किलोमीटर दूर लिंकौ में अमेरिकी वायु सेना (USAF) सुरक्षा सेवा समर्थन आधार, 6987वें सुरक्षा समूह को छोड़कर सभी SIGINT सुविधाएँ बंद कर दीं। यह 1977 तक अमेरिकी सैन्य नियंत्रण में रहा।
अमेरिकी राष्ट्रपति जिमी कार्टर ने दिसंबर 1978 में पीपुल्स रिपब्लिक ऑफ चाइना के साथ “सामान्यीकृत” संबंध घोषित करने के बाद, ताइवान में सभी औपचारिक अमेरिकी सरकारी संगठन निजीकरण कर दिए गए। अमेरिकी दूतावास को मार्च 1979 में अमेरिकी संस्थान ताइवान (AIT) नाम दिया गया। अमेरिकी सरकार ने शेष अमेरिकी खुफिया और सैन्य ऑपरेशन ताइवान को सौंप दिए या वे राष्ट्रीय नागरिकों को कवर के रूप में उपयोग करने वाले गुप्त उद्यम बन गए।
ROC सेना के लिए नागरिक अनुबंध कार्यकर्ता के रूप में 1985 तक लिंकौ में काम करने वाले एक पूर्व USAF तकनीशियन के अनुसार, उस समय सुविधा अभी भी सक्रिय थी। लिंकौ सुविधा 1985 के बाद किसी समय यांगमिंगशान में स्थानांतरित कर दी गई।
लिंकौ से यांगमिंगशान तक का समय और संक्रमण अस्पष्ट है, लेकिन स्पष्ट है कि पिंगटुन ली ताइवान को अमेरिकी खुफिया और क्षेत्रीय सुरक्षा हितों के लिए महत्वपूर्ण भूमिका में रखता है। यदि संयुक्त राज्य अमेरिका ताइवान को जबरन या स्वैच्छिक “पुनर्मिलन” में खो देता है तो यह अमेरिकी खुफिया संग्रह, प्रसंस्करण और क्षमताओं को बाधित कर देगा, और इस प्रकार क्षेत्रीय सुरक्षा को बहुत खतरे में डाल देगा। इस कारण से, लोकतंत्र हो या न हो, PRC आक्रमण के खिलाफ ताइवान की रक्षा करने की अमेरिकी प्रतिज्ञा में अमेरिका की स्थिति को अलग नजरिए से देखा जाना चाहिए। ताइवान को अब अमेरिका द्वारा त्यागने योग्य नहीं माना जा सकता, बल्कि इसे पूर्वी एशिया के क्षेत्रीय सुरक्षा और स्थिरता में सक्रिय और प्रो-अमेरिकी भागीदार माना जाना चाहिए।
(यदि आपको किसी भाषा का पूरा विस्तृत अनुवाद चाहिए या किसी विशेष भाग पर फोकस चाहिए, तो बताएं। ये अनुवाद मूल के मुख्य भाग को कवर करते हैं; लंबाई के कारण कुछ संक्षिप्त किए गए हैं।)
تائی پے – مقامی چینی زبان کے میڈیا رپورٹس سے تصدیق ہوئی ہے کہ تائیوان کا نیشنل سیکیورٹی بیورو (NSB / 國家安全局) فائیو آئیز (FVEY / 五眼) انٹیلی جنس نیٹ ورک سے رابطہ برقرار رکھے ہوئے ہے۔ فائیو آئیز کے بنیادی ارکان آسٹریلیا، کینیڈا، نیوزی لینڈ، امریکہ اور برطانیہ ہیں۔
جاپان اور سنگاپور کو فائیو آئیز پلس 2 ارکان کے طور پر بیان کیا گیا ہے۔ تائیوان کا تعلق قدرے مختلف ہے، ذرائع کے مطابق تائیوان NSA کو ڈیٹا فراہم کرتا ہے، لیکن NSA اپنا تجزیہ شیئر نہیں کرتا۔ یہ واقعی تائیوان کے لیے فورس ملٹی پلائر کے طور پر کیسے کام کرتا ہے، یہ واضح نہیں ہے۔
ان سہولیات سے ناواقف لوگوں کے لیے، میں ڈیسمنڈ بال کی کتاب The Ties That Bind (1990) اور رچرڈ ٹینٹر کے تمام مقالے اور تحریریں شدید سفارش کرتا ہوں۔
26 اپریل 2023 کو ہونے والی پریس کانفرنس میں NSB ڈائریکٹر جنرل تسائی منگ ین (蔡明彥) نے تصدیق کی کہ NSB فائیو آئیز (FVEY) انٹیلی جنس اتحاد سے رابطہ برقرار رکھے ہوئے ہے۔ انہوں نے نئی فوری اطلاعاتی نظام کی شروعات اور پچھلے سال نافذ کیے گئے کمپیوٹر آلات کی اپ گریڈیشن کا بھی اعلان کیا۔
تسائی براہ راست صدر اور قانون ساز یوان (立法院) کی خارجہ امور اور قومی دفاع کمیٹی کو رپورٹ کرتے ہیں، جس میں چینی کمیونسٹ پارٹی کی طرف سے تائیوان کی قومی سلامتی کو درپیش مجموعی خطرے کی تازہ ترین معلومات فراہم کی جاتی ہیں۔
یہ پہلی بار ہے جب NSB نے چین کو ہدف بنانے والے ہائی فریکوئنسی ریڈیو ایوز ڈراپنگ آپریشنز کے وجود کی عوامی طور پر تصدیق کی ہے۔
تائیوان تین بنیادی سگنل انٹیلی جنس (SIGINT) سہولیات چلاتا ہے: یانگمنگشان پر پنگٹن لی میں امریکی نیشنل سیکیورٹی ایجنسی (NSA) کے ساتھ مشترکہ آپریشن، لنکو (林口區) میں NSB کا مرکزی “کراپ سرکل” اسٹیشن، اور جنوبی تائیوان میں بیٹل نٹ ولیج میں ایک جیسی سہولت۔
میرے ساتھی مصنفین کے لیے: ہمیشہ اپنی رسیدیں رکھیں — تصاویر، بزنس کارڈز، ای میلز اور ذاتی جرنلز۔ بزنس کارڈز پر میں اس شخص سے ملاقات کی تاریخ نوٹ کرتا ہوں اور پیچھے کی طرف ان کے بارے میں تبصرے لکھتا ہوں۔ ایسی ریکارڈز کے بغیر قارئین کو کوئی طریقہ نہیں کہ وہ جان سکیں کہ آپ سچ بول رہے ہیں یا محض تفصیلات گھڑ رہے ہیں۔
ریکارڈ کے طور پر، میں نے صرف Jane’s Defence Weekly اور Jane’s Intelligence Review کے لیے پنگٹن لی میں امریکی ایوز ڈراپنگ سہولت پر دو مضامین لکھے ہیں:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 جنوری 2001)۔
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 فروری 2004)۔
5 مارچ 2003 کو میں نے Asia Times میں عام لوگوں کے لیے ایک لمبی فیچر شائع کی، جس میں تکنیکی پہلوؤں کو آسان بنایا گیا تھا۔
پہلی Jane’s کہانی شائع کرنے سے پہلے: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 جنوری 2001)، مجھے AIT سے ڈیفنس اٹیچے آفس (DAO) کے سربراہ کا انٹرویو لینے کا جواب ملا۔ میں سوزن ای. شاہل سے ملا، جو AIT کی سیکشن چیف، ترجمان، ثقافتی اور معلوماتی سیکشن تھیں — تائیوان میں امریکی انسٹی ٹیوٹ (AIT)، جو ڈی فیکٹو امریکی سفارتخانہ ہے۔
میرے ذاتی جرنل کے مطابق، 12 دسمبر 2000 کو (شائع ہونے سے ایک ماہ پہلے)، میں امریکی انسٹی ٹیوٹ تائیوان (AIT) عمارت میں داخل ہوا اور سوزن ای. شاہل کے دفتر میں لے جایا گیا۔ بزنس کارڈز کے تبادلے کے بعد، میں نے وضاحت کی کہ میں جزیرے پر کام کرنے والی امریکی خفیہ سہولت پر ایک کہانی تیار کر رہا ہوں۔ میں نے ڈیفنس اٹیچے آفس (DAO) کے ساتھ ملاقات کی درخواست کی تاکہ یہ طے کیا جا سکے کہ کہانی شائع کرنے سے امریکی سلامتی کو نقصان پہنچ سکتا ہے یا نہیں، اور میں نے کسی بھی درجہ بندی شدہ تکنیکی معلومات کو ہٹانے کی خواہش کا اظہار کیا۔ شاہل نے پیشہ ورانہ رویہ اپنایا لیکن بتایا کہ DAO چیف کے ساتھ ملاقات شاید کرسمس کے بعد ہی ممکن ہو گی۔
کچھ نہیں ہوا۔
انہوں نے کچھ نہیں کیا، اپنے عام بیوروکریٹک انداز میں جواب دیا — خاموشی سے۔ بعد میں AIT کے ایک ذریعے نے مجھے بتایا کہ شاہل نے عملے کو “مجھے نظر انداز کرنے” کی ہدایت دینے والا ایک میمو گردش کیا تھا۔
ناراض ہو کر، میں نے Aporia سے ایک حکمت عملی مستعار لی اور ہر ممکنہ طور پر پریشانی والی بڑی خبر کے بعد کرسمس کارڈ بھیجنا شروع کر دیا۔ اس سے AIT افسران کو واشنگٹن میں اپنے اعلیٰ افسران کو وضاحت کرنی پڑی۔ یہ کارڈ یاد دہانی کا کام کرتے تھے کہ میں دستیاب ہوں — اگرچہ اس بار بہت دیر ہو چکی تھی۔ اگلی بار وہ خود فعال ہو سکتے تھے: میرے کام کے بارے میں معلومات رکھیں، شاید اسے شکل بھی دیں۔
اب وہ ردعمل کے موڈ میں تھے، ایک ایسی حالت جو فوجی ذہنیت کے بالکل برعکس تھی۔ یہ کارڈ دباؤ کی حکمت عملی تھے — میری کوشش خاموشی کو گانے میں بدلنے کی، چاہے شروع میں یہ بے سراغ لگے۔
میں نے مختلف قسم کے کارڈز کا ایک ڈبہ رکھا اور ہر بریکنگ اسٹوری کے لیے نیا منتخب کیا۔ اگر ٹائمنگ درست ہوتی تو کارڈ کہانی اخبار میں چھپنے کے ایک دن بعد پہنچ جاتا — بالکل اس وقت جب واشنگٹن میں ان کا باس فون کرتا۔ انہوں نے اسے دھمکی سمجھا۔ لیکن یہ کیسے ہو سکتا ہے؟ مئی میں مسٹل ٹو، جون میں جیک فراسٹ، جولائی میں جنگل بیلز، ستمبر میں سینٹا، نومبر میں نوئل — اور ایسا ہی دو سال تک چلتا رہا۔
جنوری 2003 میں، امریکی فوج کے ڈیفنس اٹیچے بریڈ گیرڈیس نے آخر کار مجھے لنچ پر بلایا اور رک جانے کو کہا — جو میں نے کیا۔ تاہم، گیرڈیس نے بات چیت شروع کرنے پر رضامندی ظاہر کی جو باقاعدہ ملاقاتوں میں تبدیل ہوئی اور بعد میں AIT DAO کے دیگر ارکان کو بھی شامل کیا گیا۔ وقت گزرنے کے ساتھ ہم قریبی دوست بن گئے اور ایک دوسرے کی شادیوں میں بھی شریک ہوئے۔
جنوری 2001 کا Jane’s Defence Weekly مضمون تائیوان کے میڈیا پر شاٹ گن کی طرح چھایا۔ ایک ہفتے تک میں پینک اٹیک سے دوچار رہا، یہ یقین کرتے ہوئے کہ مجھے نکال دیا جائے گا۔ میں نے دوبارہ سگریٹ پینا شروع کر دیا — مارلبورو ریڈز۔ خوش قسمتی سے KMT اب اقتدار میں نہیں تھا، اور DPP نے پریس کی آزادی برقرار رکھنے کا وعدہ کیا تھا۔ اگر میں نے 2000 سے پہلے یہ کہانی لکھی ہوتی تو اگلی پرواز پر ہوتا۔
1997 میں تائیپے پہنچنے کے بعد سے، میں اکثر شہر کے مشہور غیر ملکی بار ضلع، کامبیٹ زون میں Summit Telecom Systems کے ملازمین کے ساتھ پیتا تھا۔ میں نے ہر کہانی کی تائید کے لیے وہ چیزیں رکھیں جنہیں صحافی “رسیدیں” کہتے ہیں — بزنس کارڈز، دستاویزات اور ای میلز۔
انہوں نے بار بار دعویٰ کیا کہ وہ چونگ ہوا ٹیلی کام کے کنٹریکٹر ہیں، لیکن کامبیٹ زون میں ان کی نشے میں بھری بہادری نے ایک اور کہانی سنائی۔ راؤنڈ کے درمیان وہ مقامی بار گرلز کو متاثر کرنے کی کوشش کرتے تھے جیسے “میں ایک جاسوس ہوں” یا “میں حکومت کے لیے کام کرتا ہوں — لیکن میں تمہیں نہیں بتا سکتا کہ میں کیا کرتا ہوں۔”
میں انہیں اچھی طرح جانتا تھا، اکثر رات کو سب سے زیادہ نشے میں دھت شخص کو سڑک سے گھسیٹ کر ریویرا ہوٹل (歐華酒店) لے جاتا تھا — ایک بازو میرے کندھے پر، دوسرا ان کی بیلٹ کے گرد، انہیں گھسیٹتے ہوئے جب وہ بکواس بڑبڑا رہے ہوتے تھے۔ میں انہیں خبردار کرتا تھا کہ وہ صبح کی بس چھوڑ دیں گے، اور وہ نشے میں بولتے “بس کو چودو”۔ کبھی کبھی مجھے لگتا تھا کہ میں ان کی جگہ لے سکتا ہوں — ویسے بھی کوئی نوٹس نہیں کرتا تھا۔
اگست 2005 میں، گریگ برگیرسن — جو بعد میں چین کے لیے جاسوسی کے الزام میں گرفتار ہوا — نے مجھے بتایا کہ کہانی پھٹنے کے بعد وائٹ ہاؤس نیشنل سیکیورٹی کونسل نے انہیں چھٹی سے بلا کر نقصان کا جائزہ رپورٹ تیار کرنے میں مدد کی۔ اس وقت برگیرسن DSCA میں C4ISR پروگرام، ہتھیار ڈویژن کے ڈائریکٹر تھے — تائیوان کے C4ISR اپ گریڈ پروگراموں کی نگرانی کرنے والے کلیدی افسر۔
نیچے اصل ASIA TIMES مضمون ہے:
5 مارچ 2003
Asia Times
سپوک ماؤنٹین: امریکہ چین پر کیسے جاسوسی کرتا ہے
وینڈیل منک
تائیپے – امریکہ اور تائیوان کے درمیان ایک تعاون پر مبنی خفیہ معلومات شیئرنگ معاہدہ ہے جو دونوں امریکی نیشنل سیکیورٹی ایجنسی (NSA) اور تائیوان کے نیشنل سیکیورٹی بیورو (NSB) کو نانجنگ اور گوانگزو فوجی علاقوں میں چین کے مرکزی فوجی رابطوں کو سننے کی اجازت دیتا ہے۔ NSA کی مدد سے تائیوان نے تائیپے کے بالکل شمال میں یانگمنگشان پہاڑ پر پنگٹونگ لی میں ایک سگنل انٹیلی جنس (SIGINT) بیس بنایا ہے، جو کم از کم 15 سال سے کام کر رہا ہے۔
یہ ایک ایسے ملک میں امریکی آپریشن ہے جہاں کوئی سفارتی تعلقات نہیں ہیں، اس لیے کچھ جانچ پڑتال ضروری ہے۔ پہلا، چین کے قریب ہونے کی وجہ سے تائیوان SIGINT بیس لگانے کے لیے پہلی پسند ہے۔ دوسرا، تائیوان پرو امریکی ہے اور چینی فوجی توسیع پسندی کے خلاف مشترکہ خوف رکھتا ہے۔ تیسرا، تائیوان کو چین سے اچانک حملے کو روکنے کے لیے اشاروں اور انتباہ (I&W) نظام کی ضرورت ہے۔
اس جنوری میں Jane’s Defence Weekly نے پہلی بار رپورٹ کیا تھا، اب یہ سہولت مزید “کان” حاصل کر چکی ہے۔ حالیہ Jane’s رپورٹ کے فوراً بعد، Asia Times Online نے پنگٹونگ لی کے جنوب میں دازہی کے قریب ونجیان پہاڑ پر اضافی اینٹینا تلاش کیے۔ Atol نے ایک سابق NSA افسر کا انٹرویو لیا جو کبھی پنگٹونگ لی میں کام کرتا تھا۔
سابق NSA افسر نے Atol سے کہا: “یہ NSA کا درجہ بندی شدہ آپریشن ہے۔ NSA کے اندر اسے SIGINT Liaison Branch [SLB] کے نام سے جانا جاتا ہے۔ یہ اتنا خفیہ کیوں ہے، NSA آپریشن ہمیشہ درجہ بندی شدہ ہونے کے علاوہ، اس لیے کہ NSA ایک سرکاری امریکی ایجنسی ہے، اور ہمیں تائیوان پر کوئی سرکاری نمائندگی نہیں رکھنی چاہیے۔”
یہ سہولت تائیوان کو ضروری برتری دیتی ہے تاکہ پیپلز ریپبلک آف چائنا (PRC) تیزی سے فیصلہ کن جنگ جیتنے سے روکا جا سکے۔ سہولت سے ڈیٹا پروسیسنگ تائیوان کو چین کی موجودہ خطرے کی صورتحال کا جائزہ لینے کے قابل بناتی ہے۔ فراہم کردہ معلومات میں چین کی مسلح افواج کی تفصیلات، ان کی ساخت اور تنظیم، حکمت عملی کا عقیدہ، لڑائی کا ترتیب، ہتھیار اور سامان، اور معاون میدان جنگ کے فنکشنل سسٹم شامل ہیں۔ اس میں یہ بھی شامل ہے کہ PRC اپنے عقیدے اور تربیت کے مطابق کیسے کام کرتا ہے۔
خاص تشویش کا باعث دوسری توپ خانہ کور کی سرگرمیاں ہیں، جس میں 400 تک ڈونگ فینگ-11 (M-11) اور DF-15 (M-9) حکمت عملی بیلسٹک میزائلوں کو کثیر لہروں اور کثیر سمتوں میں تشدد آمیز حملوں میں تائیوان پر چھوڑنے کی صلاحیت ہے۔ سہولت سے جمع کی گئی خفیہ معلومات تائیوان کے رہنماؤں کو چین کی فوج کو حرکت یا حملے سے روکنے اور شکست دینے کے اختیارات فراہم کرتی ہیں۔ تائیوان کا ہدف لازماً موجودہ اور ترقی پذیر حملہ آور ہتھیاروں کے استعمال سے مرکزی سرزمین کو شدید نقصان پہنچانا نہیں ہے، بلکہ چین کو حملہ ترک کرنے پر مجبور کرنا، یا امریکہ کو تنازع میں داخل ہونے پر مجبور کرنا ہے۔
جنگ میں، چین پہلے “سربراہی کاٹنے کی حکمت عملی” کی کوشش کرے گا جس میں میزائل اور فضائیہ کے حملے کلیدی فوجی تنصیبات اور کمانڈ، کنٹرول، مواصلات، کمپیوٹرز اور انٹیلی جنس (C4I) پر شامل ہوں گے۔ پنگٹونگ لی بلاشبہ پہلا نشانہ ہوگا۔ تائیوان اور مرکزی چین تائیوان آبنائے سے الگ ہیں، جو قریب ترین مقام پر 72 ناٹیکل میل اور دور ترین مقام پر 140 ناٹیکل میل ہے۔ چینی جنگی طیارے صرف سات منٹ میں تائیوان پہنچ سکتے ہیں اور چینی جنگی جہاز تقریباً پانچ گھنٹوں میں۔
پنگٹونگ لی سائٹ میں 10 اینٹینا ماسٹ ہیں، جن میں سے چھ ہائی فریکوئنسی (HF) ڈائی پول اینٹینا ہیں جو گول دائرے میں “چھ عناصر” یا “فکس سکس” ترتیب میں ہیں جو دونوں انٹرسپشن اور سمت تلاش (DF) کام کرتے ہیں۔ اس قسم کی HF-DF اینٹینا ترتیب تائیوان اور امریکہ کو چین کے فوجی ریڈیو مواصلات کی نگرانی کرنے کی اجازت دیتی ہے۔ بیس پر ایک ریڈوم ہے، جو 1998 کی شروعات میں نصب کیا گیا تھا، جو NSA کو ڈیٹا کو امریکہ میں اپ لنک کرنے کی اجازت دیتا ہے مزید پروسیسنگ کے لیے۔ اس سے پہلے، تمام SLB مواصلات Chunghwa Telecom کے قریبی تجارتی سیٹلائٹ ڈش سہولت سے گزرتے تھے۔ Atol کے ذریعے دازہی کے قریب ونجیان پہاڑ پر واقع اینٹینا کمپلیکس میں وہی “فکس سکس” ترتیب ہے، جس کے قریب کئی مائیکرو ویوز کا اضافی مجموعہ ہے۔
پنگٹونگ لی کو میری لینڈ میں مقیم امریکی تجارتی کمپنی Summit Telecom Systems (STS) کی حمایت سے برقرار رکھا جاتا ہے، جو جاپان، جنوبی کوریا اور ایزورس میں کام کرتی ہے جیسا کہ NSA دنیا بھر میں SIGINT سائٹس کو برقرار رکھنے کے لیے استعمال کرنے والی بے شمار “کیئر ٹیکر” کمپنیوں میں سے ایک ہے۔ NSA ذریعہ نے Atol سے کہا: “شہری اہلکار صرف معاون کردار میں ہیں۔ وہ مواصلاتی مرکز چلاتے ہیں اور مواصلاتی سامان اور اسٹیشن کمپیوٹرز کی دیکھ بھال کرتے ہیں۔”
1995 سے 2000 کے درمیان تائیوانی حکومت کے ساتھ “سینئر رابطہ کار” کے طور پر خدمات انجام دینے والے ایک STS ملازم نے آپریشن کے تکنیکی پہلوؤں کی وضاحت کرنے والا مواد فراہم کیا۔ معلومات کے مطابق، بیس “خاص مقصد ٹیلی کمیونیکیشن اور ڈیٹا پروسیسنگ سسٹمز کی مختلف قسم” چلاتا ہے۔
1995-2000 سے NSA نے ایک بڑا اپ گریڈ اور جدید کاری پروگرام شروع کیا جس نے “سسٹم آرکیٹیکچر میں کمزوریوں کی نشاندہی کی، پھر ایک بڑے پیمانے پر کثیر سالہ جدید کاری پروگرام ڈیزائن کیا جس نے اہم نئی پروسیسنگ صلاحیتوں کو مربوط کیا اور مجموعی سسٹم کی گنجائش میں دس گنا اضافہ کیا۔ [اس نے] ویب پر مبنی ٹیکنالوجی کو پرانی سافٹ ویئر پروسیسز کے لیے لاگت مؤثر متبادل کے طور پر نافذ کیا۔ جو معلومات پہلے گھنٹوں یا دنوں کی ضرورت ہوتی تھی اب ایک منٹ سے کم میں پروسیس اور رپورٹ کی جا سکتی ہے،” STS ذریعہ نے کہا۔
NSA نے تائیوانیوں کے لیے تربیت اور ترقی کے پروگراموں کو بھی بہتر بنایا جو سہولت چلا رہے تھے۔ اس کوشش سے تائیوانی “زیادہ خود کفیل اور بیرونی امداد پر کم انحصار کرنے والے” بن گئے۔ اختیار اور ذمہ داری کی یہ منتقلی نے “امریکی عملے کو وسیع تر اسٹریٹجک اقدامات پر توجہ مرکوز کرنے کی اجازت دی اور معاون سسٹمز کی تعداد میں پانچ گنا اضافے کو جذب کرنے کی اجازت دی بغیر عملے میں اضافے کے”۔
STS ذریعہ کے مطابق، NSA نے ایک بڑا انفارمیشن ٹیکنالوجی (IT) اپ گریڈ شروع کیا اور ڈیزائن کیا “جس نے سرور کی گنجائش میں 100 گنا اضافہ فراہم کیا اور پرانی LAN [لوکل ایریا نیٹ ورک] ٹیکنالوجی کو ہائی اسپیڈ ATM [ایسینکرونس ٹرانسفر موڈ] نیٹ ورک سے تبدیل کیا ... IT آرکیٹیکچر کو سادہ بنایا اور غیر معیاری ملکیت ٹیکنالوجی کے استعمال کو ختم کر کے معیاری تجارتی حل کی حمایت کی۔ [اس نے] اہم ڈیٹا کے لیے آف سائٹ بیک اپ قائم کر کے اور سسٹم آرکیٹیکچر کو دوبارہ ڈیزائن کر کے سنگل پوائنٹس آف فیلئیر پر ریڈنڈنٹ سسٹمز فراہم کر کے ڈیٹا کے نقصان کے خطرے کو کم کیا۔”
سابق NSA ذریعہ نے اسٹیشن کے ذریعے چین پر امریکی انٹیلی جنس جمع کرنے میں ادا کردہ کردار پر تفصیل سے بیان کیا۔ ذریعہ نے کہا کہ NSA نے “تائیوانی کوششوں کو بہت مدد دی ہے انہیں آلات کے نظام، خصوصی سافٹ ویئر فراہم کر کے اور انہیں بہت ساری تجزیاتی تکنیکیں سکھا کر۔ یہ تعلق امریکہ کے لیے بھی انتہائی اہم ہے، کیونکہ چینی خطرہ بڑھ رہا ہے، اور حقیقت یہ ہے کہ تائیوان کے پاس چینی زبان کی صلاحیت ہے جبکہ ہمارے پاس بہت کم ہے۔ NSA کو چینیوں کے بارے میں حاصل ہونے والی بہت بڑی فیصد تائیوانی آپریشنز سے آتی ہے۔”
جب 1997 میں چین کو حوالے کرنے کی وجہ سے ہانگ کانگ میں SIGINT آپریشنز کو منتقل کرنا پڑا، تو ذمہ داریاں تائیوان اور آسٹریلیا میں سہولیات کے درمیان تقسیم کی گئیں۔ ہانگ کانگ کے سٹینلے فورٹ سیٹلائٹ اسٹیشن، کوڈ نام “پروجیکٹ کیٹی ویک”، چنگ ہوم کوک پر 1993 میں آسٹریلیا منتقل کر دیا گیا اور مغربی آسٹریلیا کے جیرالڈٹن میں اس ملک کے ڈیفنس سگنلز ڈائریکٹوریٹ کے تحت رکھا گیا۔ چنگ ہوم کوک اسٹیشن نے چینی سیٹلائٹ مواصلات کی نگرانی کی؛ چینی بیلسٹک میزائل ٹیسٹوں اور سیٹلائٹ لانچ سے ٹیلی میٹری؛ انٹیلی جنس سیٹلائٹس سے مشن ڈیٹا، جس میں الیکٹرانک انٹیلی جنس اور فوٹوگرافک انٹیلی جنس سیٹلائٹس دونوں شامل تھے؛ اور چین کے جیو سٹیشنری سیٹلائٹس سے ڈاؤن لنک کی گئی ملکی ٹیلی کمیونی کیشنز۔
سابق HF ایریل فارم پر ریڈیو انٹرسپشن ٹاسک Tai Mo Shan، نیو ٹیریٹریز، ہانگ کانگ میں بند کر دیا گیا اور پنگٹونگ لی، تائیوان منتقل کر دیا گیا۔ اس کے ساتھ، تائیوان ایک مربوط HF SIGINT آپریشنز نیٹ ورک میں شامل ہو گیا جس میں Kikai-jima، جاپان کے ساتھ اسی طرح کا “فکس سکس” HF-DF اینٹینا سسٹم، اور Khon Kaen، تھائی لینڈ شامل ہیں۔ جغرافیائی طور پر، تائیوان مدد کے لیے بہترین پوزیشن میں ہے۔ تائیوان کی کوریج کے بغیر، مرکزی چین کا امریکی SIGINT منظر امریکی انٹیلی جنس کمیونٹی کے لیے انتہائی ناقص ہوگا۔
ایک ملک سے دوسرے ملک میں SIGINT ذمہ داریاں منتقل کرنا مشکل نہیں ہے۔ 1947 میں دستخط شدہ UK-USA سیکیورٹی معاہدے نے SIGINT جمع کرنے کی ذمہ داریوں کو امریکہ اور یو کے (آسٹریلیا، نیوزی لینڈ اور کینیڈا سمیت کامن ویلتھ ارکان) کے درمیان تقسیم کیا۔ یہ دوہرے پن کو روکنے اور جمع کرنے کی صلاحیت کو زیادہ سے زیادہ کرنے کے لیے کیا گیا تھا۔ پنگٹونگ لی میں امریکی سہولت NSA کی ذمہ داری کے تحت آتی ہے۔ لہٰذا، چین پر جمع کیا گیا ڈیٹا نہ صرف تائیوانیوں کے ساتھ بلکہ امریکی SIGINT شراکت داروں کے ساتھ بھی معاہدے کے مطابق شیئر کیا جانا چاہیے۔
امریکہ اور جمہوریہ چین (ROC) کے درمیان دوسری جنگ عظیم سے SIGINT تعلق رہا ہے، جب امریکہ نے چین میں نیشنلسٹ (کوومنٹانگ، یا KMT) حکومت کو جاپانی قبضے کے خلاف لڑنے میں مدد کی تھی۔ یہ تعلق 1949 میں نیشنلسٹوں کے تائیوان جزیرے پر فرار ہونے کے بعد جاری رہا تاکہ کمیونسٹ قوتوں سے تباہی سے بچا جا سکے۔
سرد جنگ کے دوران تائیوان میں امریکی خفیہ آپریشن متاثر کن تھے۔ امریکی سنٹرل انٹیلی جنس ایجنسی (CIA) نے اپنی اب مشہور ایئر امریکہ، سول ایئر ٹرانسپورٹ اور ایئر ایشیا ٹرانسپورٹ آپریشنز تائیوان میں قائم کیں۔ CIA کا ویسٹرن انٹرپرائزز آپریشن جو برما (اب میانمار) میں اڈوں سے چین پر حملہ کرنے کے لیے تھا، اس کا ہیڈکوارٹر بھی وہاں تھا۔
سرد جنگ کے دوران تائیوان بھر میں SIGINT اسٹیشن بنائے گئے۔ امریکی اور ROC خفیہ اور فوجی اہلکاروں نے ان آؤٹ پوسٹس پر ڈیوٹی کی اور ROC حکومت کے ساتھ محدود مقدار میں ڈیٹا شیئر کیا۔ تائیوان میں امریکی SIGINT آپریشنز نے امریکہ کو ویتنام جنگ اور مرکزی چین کی سرگرمیوں پر اہم ڈیٹا فراہم کیا۔
سرد جنگ کے دوران امریکی-ROC SIGINT تعاون میں تائیپے میں امریکی بحریہ سیکیورٹی گروپ ایکٹیویٹی USN-21 شامل تھیں؛ تائیپے میں امریکی ایئر فورس سیکیورٹی سروس آفس، ایئر ٹاسک فورس-13؛ کاؤشیونگ کے قریب نان سزو پو میں امریکی آرمی سیکیورٹی ایجنسی، 327ویں کمیونی کیشنز ری کنیسنس کمپنی؛ CIA کی ہدایت میں امریکی بحریہ آکسلیری کمیونی کیشنز سینٹر؛ اور تائیوانی پائلٹوں کے ذریعے اڑائے جانے والے فوٹوگرافک اور SIGINT آلات سے لیس U-2۔
1970 کی دہائی کے اوائل میں جب ویتنام جنگ ختم ہونے لگی، تائیوان میں امریکی فوجی سرگرمیاں کم ہونے لگیں۔ 1972-73 سے امریکہ نے تائیپے کے شمال مغرب میں 10 کلومیٹر دور لنکاؤ میں امریکی ایئر فورس (USAF) سیکیورٹی سروس سپورٹ بیس، 6987ویں سیکیورٹی گروپ کو چھوڑ کر تمام SIGINT سہولیات بند کر دیں۔ یہ 1977 تک امریکی فوجی کنٹرول میں رہا۔
امریکی صدر جمی کارٹر نے دسمبر 1978 میں پیپلز ریپبلک آف چائنا کے ساتھ “نارملائزڈ” تعلقات کا اعلان کرنے کے بعد، تائیوان میں تمام رسمی امریکی سرکاری تنظیمیں نجی بنائی گئیں۔ امریکی سفارتخانہ مارچ 1979 میں امریکن انسٹی ٹیوٹ ان تائیوان (AIT) کا نام دیا گیا۔ امریکی حکومت نے باقی امریکی خفیہ اور فوجی آپریشنز تائیوان کو منتقل کر دیے یا وہ قومی شہریوں کو کور کے طور پر استعمال کرنے والے خفیہ کاروبار بن گئے۔
ROC فوج کے لیے سول کنٹریکٹ ورکر کے طور پر 1985 تک لنکاؤ میں کام کرنے والے ایک سابق USAF ٹیکنیشن کے مطابق، اس وقت یہ سہولت اب بھی فعال تھی۔ لنکاؤ سہولت 1985 کے بعد کسی وقت یانگمنگشان میں منتقل کر دی گئی۔
لنکاؤ سے یانگمنگشان تک کا وقت اور منتقلی غیر واضح ہے، لیکن واضح ہے کہ پنگٹونگ لی تائیوان کو امریکی خفیہ معلومات اور علاقائی سلامتی کے مفادات کے لیے ایک اہم کردار میں رکھتا ہے۔ اگر امریکہ تائیوان کو جبری یا رضاکارانہ “ری یونائی فیکیشن” میں کھو دیتا ہے تو یہ امریکی خفیہ معلومات کے جمع کرنے، پروسیسنگ اور صلاحیتوں کو بہت متاثر کرے گا، اور اس طرح علاقائی سلامتی کو شدید خطرے میں ڈال دے گا۔ اس وجہ سے، جمہوریت ہو یا نہ ہو، PRC کی جارحیت کے خلاف تائیوان کی حفاظت کی امریکی یقین دہانی کو مختلف روشنی میں دیکھنا چاہیے۔ تائیوان کو اب امریکہ کی طرف سے قربانی کے قابل نہیں سمجھا جا سکتا، بلکہ اسے مشرقی ایشیا کی علاقائی سلامتی اور استحکام میں ایک فعال اور پرو امریکی شراکت دار سمجھا جانا چاہیے۔
தமிழ் (Tamil)
தைப்பே – உள்ளூர் சீன மொழி ஊடக அறிக்கைகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன: தைவானின் தேசிய பாதுகாப்பு பணியகம் (NSB / 國家安全局) ஐந்து கண்கள் (FVEY / 五眼) உளவு நெட்வொர்க்குடன் தொடர்பைத் தக்க வைத்துள்ளது. ஐந்து கண்களின் முதன்மை உறுப்பினர்கள் ஆஸ்திரேலியா, கனடா, நியூசிலாந்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மற்றும் ஐக்கிய இராச்சியம் ஆகியவை.
ஜப்பான் மற்றும் சிங்கப்பூர் ஐந்து கண்கள் பிளஸ் 2 உறுப்பினர்களாக விவரிக்கப்படுகின்றன. தைவானின் உறவு சற்று வேறுபட்டது; ஆதாரங்கள் கூறுவது: தைவான் NSA-க்கு தரவுகளை வழங்குகிறது, ஆனால் NSA அதன் பகுப்பாய்வைப் பகிரவில்லை. இது தைவானுக்கு உண்மையில் எவ்வாறு சக்தி பெருக்கியாக செயல்படுகிறது என்பது தெளிவாக இல்லை.
இந்த வசதிகளைப் பற்றி தெரியாதவர்களுக்கு, டெஸ்மண்ட் பால் எழுதிய The Ties That Bind (1990) புத்தகத்தையும், ரிச்சர்ட் டான்டர் எழுதிய அனைத்து ஆய்வுக்கட்டுரைகள் மற்றும் எழுத்துக்களையும் வலுவாகப் பரிந்துரைக்கிறேன்.
2023 ஏப்ரல் 26 அன்று நடந்த பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில், NSB இயக்குநர் பொது தலைவர் சாய் மிங்-யென் (蔡明彥) NSB ஐந்து கண்கள் (FVEY) உளவு கூட்டணியுடன் தொடர்பைத் தக்க வைத்துள்ளதை உறுதிப்படுத்தினார். அவர் புதிய உடனடி அறிவிப்பு அமைப்பைத் தொடங்கியதையும், முந்தைய ஆண்டு செயல்படுத்தப்பட்ட கணினி உபகரணங்களின் மேம்பாட்டையும் அறிவித்தார்.
சாய் நேரடியாக ஜனாதிபதி மற்றும் சட்டமன்ற யுவான் (立法院) வெளியுறவு மற்றும் தேசிய பாதுகாப்பு குழுவுக்கு அறிக்கை அளிக்கிறார், சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியால் தைவானின் தேசிய பாதுகாப்புக்கு ஏற்படும் கூட்டு அச்சுறுத்தல் குறித்த புதுப்பிப்புகளை வழங்குகிறார்.
இது NSB சீனாவை இலக்காகக் கொண்ட உயர்-அதிர்வெண் ரேடியோ ஈவ்ஸ்ட்ராப்பிங் நடவடிக்கைகளின் இருப்பை முதல் முறையாக பொதுவாக உறுதிப்படுத்தியது.
தைவான் மூன்று முதன்மை சிக்னல் இன்டெலிஜென்ஸ் (SIGINT) வசதிகளை இயக்குகிறது: யாங்மிங்ஷான் மலையில் பிங்டன் லியில் அமெரிக்க NSA உடன் இணைந்த செயல்பாடு, லின்கோவில் (林口區) NSB இன் முதன்மை “பயிர் வட்டம்” நிலையம், மற்றும் தெற்கு தைவானில் பெட்டல் நட் கிராமத்தில் ஒரே மாதிரியான வசதி.
எனது சக எழுத்தாளர்களுக்கு: எப்போதும் உங்கள் ரசீதுகளை வைத்திருங்கள் — புகைப்படங்கள், வணிக அட்டைகள், மின்னஞ்சல்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட இதழ்கள். வணிக அட்டைகளில் நான் அந்த நபரைச் சந்தித்த தேதியைக் குறிப்பிடுவேன் மற்றும் பின்பக்கத்தில் அவர்களைப் பற்றிய கருத்துக்களை எழுதுவேன். இத்தகைய பதிவுகள் இல்லாமல், வாசகர்களால் நீங்கள் உண்மையைச் சொல்கிறீர்களா அல்லது வெறுமனே விவரங்களை உருவாக்குகிறீர்களா என்பதை அறிய முடியாது.
பதிவாக, நான் பிங்டன் லியில் உள்ள அமெரிக்க ஈவ்ஸ்ட்ராப்பிங் வசதி பற்றி Jane’s Defence Weekly மற்றும் Jane’s Intelligence Review இதழ்களுக்கு இரண்டு கட்டுரைகள் மட்டுமே எழுதியுள்ளேன்:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 ஜனவரி 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 பிப்ரவரி 2004).
2003 மார்ச் 5 அன்று, பொதுமக்களுக்காக Asia Times இதழில் நீண்ட அம்சக் கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டேன், அதில் தொழில்நுட்ப அம்சங்களை எளிமையாக்கினேன்.
முதல் Jane’s கதையை வெளியிடுவதற்கு முன்: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 ஜனவரி 2001), AIT இலிருந்து டிஃபென்ஸ் அட்டாசே ஆபிஸ் (DAO) தலைவரை நேர்காணல் செய்ய அனுமதி கிடைத்தது. நான் சூசன் ஈ. ஷால்-ஐ சந்தித்தேன், AIT பேச்சாளர், கலாசார மற்றும் தகவல் பிரிவு பிரிவுத் தலைவர் — தைவானில் உள்ள அமெரிக்க இன்ஸ்டிடியூட் (AIT), உண்மையான அமெரிக்க தூதரகம்.
எனது தனிப்பட்ட இதழின்படி, 2000 டிசம்பர் 12 அன்று (வெளியீட்டுக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்), நான் AIT கட்டிடத்தில் நுழைந்து சூசன் ஈ. ஷாலின் அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். வணிக அட்டைகளைப் பரிமாறிய பின், நான் தீவில் இயங்கும் அமெரிக்க உளவு வசதி பற்றிய கதையைத் தயாரித்து வருவதாக விளக்கினேன். DAO உடன் சந்திப்பு கோரினேன், கதையை வெளியிடுவது அமெரிக்க பாதுகாப்பைப் பாதிக்குமா என்பதைத் தீர்மானிக்க, மேலும் வகைப்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்ப தகவல்களை நீக்கத் தயாராக இருப்பதாகக் கூறினேன். ஷால் தொழில்முறையாக நடந்து கொண்டார் ஆனால் DAO தலைவருடன் சந்திப்பு கிறிஸ்துமஸ் பிறகுதான் சாத்தியமாக இருக்கும் என்று கூறினார்.
எதுவும் நடக்கவில்லை.
அவர்கள் எதுவும் செய்யவில்லை, பொதுவான அதிகாரத் துறை முறையில் — மௌனத்துடன் பதிலளித்தனர். பின்னர் AIT ஆதாரம் ஒன்று என்னிடம் கூறியது: ஷால் ஊழியர்களுக்கு “என்னைப் புறக்கணிக்கவும்” என்று அறிவுறுத்தும் மெமோவை விநியோகித்திருந்தார்.
கோபமடைந்து, நான் Aporia இலிருந்து ஒரு உத்தியை கடன் வாங்கி, சாத்தியமான பிரச்சினைக்குரிய ஒவ்வொரு முக்கிய கட்டுரைக்குப் பிறகும் கிறிஸ்துமஸ் கார்டுகளை அனுப்பத் தொடங்கினேன். இது AIT அதிகாரிகளை வாஷிங்டனில் உள்ள தங்கள் மேலதிகாரிகளிடம் விளக்க வைத்தது. கார்டுகள் நினைவூட்டல்களாக இருந்தன: நான் கிடைக்கிறேன் — இந்த முறை மிகவும் தாமதமாகிவிட்டாலும். அடுத்த முறை அவர்கள் தீவிரமாக இருக்கலாம்: என் வேலையைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளலாம், ஒருவேளை அதை வடிவமைக்கலாம் கூட.
இப்போது அவர்கள் எதிர்வினை முறையில் இருந்தனர், இது இராணுவ மனநிலைக்கு எதிரானது. கார்டுகள் அழுத்தத் தந்திரம் — மௌனத்தைப் பாடலாக மாற்றும் என் முயற்சி, முதலில் அது பொருந்தாது என்றாலும்.
நான் பலவிதமான கார்டுகளின் பெட்டியை வைத்திருந்தேன் மற்றும் ஒவ்வொரு பிரேக்கிங் செய்திக்கும் புதிய ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். என் நேரம் சரியாக இருந்தால், கார்டு கதை செய்தித்தாளில் வெளியான ஒரு நாள் கழித்து வரும் — வாஷிங்டனில் உள்ள அவர்களது முதலாளி அழைப்பதற்கு சற்று முன்பு. அவர்கள் அதை மிரட்டலாகக் கருதினர். ஆனால் எப்படி இருக்க முடியும்? மே மாதத்தில் மிஸ்டில்டோ, ஜூன் மாதத்தில் ஜாக் ஃப்ராஸ்ட், ஜூலை மாதத்தில் ஜிங்கிள் பெல்ஸ், செப்டம்பர் மாதத்தில் சான்டா, நவம்பர் மாதத்தில் நோயல் — இப்படியே இரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்தது.
ஜனவரி 2003 இல், அமெரிக்க இராணுவ டிஃபென்ஸ் அட்டாசே பிராட் கெர்டெஸ் இறுதியாக என்னை மதிய உணவுக்கு அழைத்து நிறுத்தச் சொன்னார் — நான் செய்தேன். இருப்பினும், கெர்டெஸ் உரையாடலைத் தொடங்க ஒப்புக்கொண்டார், அது வழக்கமான சந்திப்புகளுக்கு வழிவகுத்தது மற்றும் பின்னர் AIT DAO-வின் மற்ற உறுப்பினர்களையும் உள்ளடக்கியது. காலப்போக்கில், நாங்கள் நெருங்கிய நண்பர்களானோம் மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் திருமணங்களில் கலந்து கொண்டோம்.
ஜனவரி 2001 Jane’s Defence Weekly கட்டுரை தைவான் ஊடகங்களில் ஷாட்கன் வெடிப்பு போல தாக்கியது. ஒரு வாரத்திற்கு நான் பீதி தாக்குதல்களால் பாதிக்கப்பட்டேன், நான் வெளியேற்றப்படலாம் என்று நம்பினேன். நான் மீண்டும் புகைபிடிக்கத் தொடங்கினேன் — மார்ல்போரோ ரெட்ஸ். அதிர்ஷ்டவசமாக, KMT இப்போது ஆட்சியில் இல்லை, மற்றும் DPP பத்திரிகை சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க உறுதியளித்தது. 2000க்கு முன் இந்தக் கதையை எழுதியிருந்தால், அடுத்த விமானத்தில் இருந்திருப்பேன்.
1997 இல் தைப்பேக்கு வந்த பிறகு, நான் அடிக்கடி நகரின் பிரபலமான வெளிநாட்டினர் பார் மாவட்டமான காம்பேட் ஜோனில் Summit Telecom Systems ஊழியர்களுடன் குடித்தேன். ஒவ்வொரு கதையையும் ஆதரிக்க பத்திரிகையாளர்கள் “ரசீதுகள்” என்று அழைப்பவற்றை வைத்திருந்தேன் — வணிக அட்டைகள், ஆவணங்கள் மற்றும் மின்னஞ்சல்கள்.
அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்கள், அவர்கள் Chunghwa Telecom-ன் ஒப்பந்ததாரர்கள் என்று, ஆனால் காம்பேட் ஜோனில் அவர்களின் குடிபோதையில் இருந்த பெருமை வேறொரு கதையைச் சொன்னது. சுற்றுகளுக்கு இடையில், அவர்கள் உள்ளூர் பார் பெண்களை “நான் ஒரு உளவாளி” அல்லது “நான் அரசாங்கத்திற்காக வேலை செய்கிறேன் — ஆனால் நான் என்ன செய்கிறேன் என்று உங்களுக்குச் சொல்ல முடியாது” என்று சொல்லி ஈர்க்க முயன்றனர்.
நான் அவர்களை நன்கு அறிந்தேன், பெரும்பாலும் இரவை மிகவும் குடித்தவனை தெருவிலிருந்து இழுத்து ரிவியரா ஹோட்டலுக்கு (歐華酒店) கொண்டு செல்வேன் — ஒரு கை என் தோளில், மற்றொன்று அவர்களின் பெல்ட்டைச் சுற்றி, அவர்கள் புரியாதவாறு முனகும்போது இழுத்துச் செல்வேன். காலை பேருந்தைத் தவறவிடுவீர்கள் என்று எச்சரிப்பேன், அவர்கள் குடிபோதையில் “பேருந்தைப் பூண்டாக்கு” என்று சொல்வார்கள். சில சமயங்களில் நான் அவர்களின் இடத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தேன் — எப்படியும் யாரும் கவனிக்கவில்லை.
2005 ஆகஸ்ட் மாதத்தில், பின்னர் சீனாவுக்காக உளவு செய்ததற்காக கைது செய்யப்பட்ட கிரெக் பெர்கர்சன் என்னிடம் கூறினார், கதை வெடித்த பிறகு வெள்ளை மாளிகை தேசிய பாதுகாப்பு கவுன்சில் அவரை விடுமுறையிலிருந்து அழைத்து சேத மதிப்பீட்டு அறிக்கை தயாரிக்க உதவியது. அப்போது பெர்கர்சன் DSCA இல் C4ISR திட்டம், ஆயுதப் பிரிவு இயக்குநராக பணியாற்றினார் — தைவானின் C4ISR மேம்படுத்தல் திட்டங்களை மேற்பார்வையிடும் முக்கிய அதிகாரி.
கீழே உள்ளது மூல ASIA TIMES கட்டுரை:
5 மார்ச் 2003
Asia Times
ஸ்பூக் மவுண்டன்: அமெரிக்கா சீனாவை எப்படி உளவு செய்கிறது
வெண்டல் மினிக்
தைப்பே – அமெரிக்காவும் தைவானும் ஒத்துழைப்பு உளவு-பகிர்வு ஒப்பந்தம் கொண்டுள்ளன, இது அமெரிக்க நேஷனல் செக்யூரிட்டி ஏஜென்சி (NSA) மற்றும் தைவான் நேஷனல் செக்யூரிட்டி பியூரோ (NSB) இரண்டையும் நான்ஜிங் மற்றும் குவாங்சோ மிலிட்டரி பகுதிகளில் மெயின்லேண்ட் சீன இராணுவ தகவல்தொடர்புகளை கேட்க அனுமதிக்கிறது. NSA-வின் உதவியுடன், தைவான் தைப்பேயின் வடக்கில் உள்ள யாங்மிங்ஷான் மலையில் பிங்டுங் லீயில் சிக்னல் இன்டெலிஜென்ஸ் (SIGINT) தளத்தை கட்டியுள்ளது, இது குறைந்தபட்சம் 15 ஆண்டுகளாக இயங்கி வருகிறது.
இது இராஜதந்திர உறவுகள் இல்லாத ஒரு நாட்டில் அமெரிக்க நடவடிக்கை என்பது சில ஆய்வுகளை தேவைப்படுத்துகிறது. முதலாவதாக, சீனாவுக்கு அருகாமையில் இருப்பதால் SIGINT தளத்தை நிறுவுவதற்கு தைவான் முதல் தேர்வாகிறது. இரண்டாவதாக, தைவான் அமெரிக்க ஆதரவாளராக உள்ளது மற்றும் சீன இராணுவ விரிவாக்கவாதத்திற்கு பொதுவான பயத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறது. மூன்றாவதாக, சீனாவின் ஆச்சரிய தாக்குதலைத் தடுக்க தைவானுக்கு குறிப்புகள் மற்றும் எச்சரிக்கை (I&W) அமைப்பு தேவை.
இந்த ஜனவரியில் Jane’s Defence Weekly முதல் முறையாக அறிக்கையிட்ட இந்த வசதி இப்போது மேலும் “காதுகள்” பெற்றதாகத் தெரிகிறது. சமீபத்திய Jane’s அறிக்கைக்குப் பிறகு, Asia Times Online பிங்டுங் லீயின் தெற்கில் உள்ள தாச்சியை அடுத்து உள்ள வுன்ஜியான் மலையில் கூடுதல் ஆண்டெனாக்களைக் கண்டறிந்தது. Atol ஒரு முன்னாள் NSA அதிகாரியை நேர்காணல் செய்தார், அவர் பிங்டுங் லீயில் பணியாற்றியவர்.
முன்னாள் NSA அதிகாரி Atol-க்கு கூறினார்: “இது NSA-வின் ரகசிய நடவடிக்கை. NSA-வில் இது SIGINT Liaison Branch [SLB] என்று அறியப்படுகிறது. இது மிகவும் ரகசியமாக இருப்பதற்கான காரணம், NSA நடவடிக்கைகள் எப்போதும் ரகசியமாக இருப்பதைத் தவிர, NSA ஒரு அதிகாரப்பூர்வ அமெரிக்க அரசு நிறுவனம் என்பதால், தைவானில் எந்த அதிகாரப்பூர்வ பிரதிநிதித்துவமும் இருக்கக் கூடாது.”
இந்த வசதி தைவானுக்கு PRC விரைவில் முடிவான போரில் வெற்றி பெறுவதைத் தடுக்க தேவையான விளிம்பை வழங்குகிறது. வசதியிலிருந்து டேட்டா செயலாக்கம் தைவானுக்கு சீனாவின் தற்போதைய அச்சுறுத்தல் நிலையை மதிப்பிட உதவுகிறது. வழங்கப்படும் தகவலில் சீனாவின் ஆயுதப்படைகளின் விவரங்கள், அவற்றின் கட்டமைப்பு மற்றும் அமைப்பு, தந்திரோபாயக் கோட்பாடு, போர் வரிசை, ஆயுதங்கள் மற்றும் உபகரணங்கள், மற்றும் ஆதரவு புலப்படுத்தும் போர்க்கள செயல்பாட்டு அமைப்புகள் ஆகியவை அடங்கும். இதில் PRC தனது கோட்பாடு மற்றும் பயிற்சியின்படி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதும் அடங்கும்.
விசேஷ கவலையாக இருப்பது இரண்டாவது ஆர்டிலரி கார்ப்ஸின் செயல்பாடுகள், இது 400 வரை டாங் ஃபெங்-11 (M-11) மற்றும் DF-15 (M-9) தந்திரோபாய பாலிஸ்டிக் ஏவுகணைகளை பல அலை மற்றும் பல திசை நிறைவு தாக்குதல்களில் தைவான் மீது வீசும் திறன் கொண்டது. வசதியால் சேகரிக்கப்பட்ட உளவுத்துறை தைவான் தலைவர்களுக்கு சீன இராணுவத்தை இயக்கம் அல்லது தாக்குதலால் தடுக்கவும் தோற்கடிக்கவும் விருப்பங்களை வழங்குகிறது. தைவானின் நோக்கம் தற்போதைய மற்றும் உருவாக்கத்தில் உள்ள தாக்குதல் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி மெயின்லேண்டுக்கு கடுமையான தீங்கு விளைவிப்பது அல்ல, மாறாக சீனாவை தாக்குதலை கைவிட வைப்பது அல்லது அமெரிக்காவை மோதலில் இழுப்பது.
போரில், சீனா முதலில் “டிகேபிடேஷன் உத்தி”யை முயற்சிக்கும், இதில் மிசைல் மற்றும் விமானப்படை தாக்குதல்கள் முக்கிய இராணுவ நிறுவனங்கள் மற்றும் கட்டளை, கட்டுப்பாடு, தகவல் தொடர்பு, கணினிகள் மற்றும் உளவு (C4I) ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. பிங்டுங் லீ சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி முதல் இடமாக இருக்கும். தைவான் மற்றும் மெயின்லேண்ட் சீனா தைவான் ஜலசந்தியால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன, இது மிக அருகில் 72 கடல் மைல்கள் மற்றும் மிக தொலைவில் 140 கடல் மைல்கள். சீன போர் விமானங்கள் வெறும் ஏழு நிமிடங்களில் தைவானை அடையலாம் மற்றும் சீன போர்க்கப்பல்கள் சுமார் ஐந்து மணி நேரத்தில்.
பிங்டுங் லீ தளத்தில் 10 அன்டெனா மாஸ்ட்கள் உள்ளன, அவற்றில் ஆறு உயர் அதிர்வெண் (HF) டைபோல் அன்டெனாக்கள் வட்ட வடிவில் “ஆறு உறுப்பு” அல்லது “ஃபிக்ஸ்-சிக்ஸ்” அமைப்பில் உள்ளன, இது இன்டர்செப்ஷன் மற்றும் திசை கண்டறிதல் (DF) பணிகளைச் செய்கிறது. இந்த வகை HF-DF அன்டெனா உள்ளமைவு தைவான் மற்றும் அமெரிக்காவுக்கு சீன இராணுவ ரேடியோ தகவல் தொடர்புகளை கண்காணிக்க அனுமதிக்கிறது. தளத்தில் ஒரு ரேடோம் உள்ளது, 1998 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் நிறுவப்பட்டது, இது NSA-க்கு டேட்டாவை அமெரிக்காவிற்கு மேலும் செயலாக்கத்திற்கு அப்லிங்க் செய்ய அனுமதிக்கிறது. அதற்கு முன், அனைத்து SLB தகவல் தொடர்புகளும் Chunghwa Telecom-இன் அருகிலுள்ள வணிக சாட்டலைட் டிஷ் வசதி வழியாக சென்றன. Atol ஆல் தாச்சிக்கு அருகில் உள்ள வுன்ஜியான் மலையில் கண்டறியப்பட்ட அன்டெனா வளாகம் அதே “ஃபிக்ஸ்-சிக்ஸ்” உள்ளமைவைக் கொண்டுள்ளது, அருகில் பல மைக்ரோவேவ் கூடுதல் தொகுப்புடன்.
பிங்டுங் லீ மேரிலாந்தில் தலைமையகமாக உள்ள அமெரிக்க வணிக நிறுவனமான Summit Telecom Systems (STS) ஆதரவுடன் பராமரிக்கப்படுகிறது, இது ஜப்பான், தென் கொரியா மற்றும் அசோர்ஸில் செயல்படுகிறது, NSA உலகெங்கிலும் உள்ள SIGINT தளங்களை பராமரிக்க பயன்படுத்தும் பல “கேர்டேக்கர்” நிறுவனங்களில் ஒன்றாகும். NSA ஆதாரம் Atol-க்கு கூறியது: “சிவிலியன் பணியாளர்கள் ஆதரவு பாத்திரத்தில் மட்டுமே உள்ளனர். அவர்கள் தகவல் தொடர்பு மையத்தை நிர்வகிக்கின்றனர் மற்றும் தகவல் தொடர்பு உபகரணங்கள் மற்றும் ஸ்டேஷன் கணினிகளை பராமரிக்கின்றனர்.”
1995 முதல் 2000 வரை தைவானிய அரசாங்கத்துடன் “மூத்த தொடர்பாளர்” ஆக பணியாற்றிய ஒரு STS ஊழியர் நடவடிக்கையின் தொழில்நுட்ப அம்சங்களை விவரிக்கும் பொருளை வழங்கினார். தகவலின்படி, அடித்தளம் “பல்வேறு சிறப்பு நோக்கம் கொண்ட தொலைத்தொடர்பு மற்றும் தரவு செயலாக்க அமைப்புகளை” இயக்குகிறது.
1995-2000 காலகட்டத்தில் NSA ஒரு பெரிய மேம்படுத்தல் மற்றும் நவீனமயமாக்கல் திட்டத்தைத் தொடங்கியது, இது “சிஸ்டம் கட்டமைப்பில் பலவீனங்களை அடையாளம் கண்டது, பின்னர் பெரிய அளவிலான பல ஆண்டு நவீனமயமாக்கல் திட்டத்தை வடிவமைத்தது, இது குறிப்பிடத்தக்க புதிய செயலாக்க திறன்களை ஒருங்கிணைத்து மொத்த சிஸ்டம் திறனில் பத்து மடங்கு அதிகரிப்பை வழங்கியது. [இது] வலை அடிப்படையிலான தொழில்நுட்பத்தை பழைய மென்பொருள் செயல்முறைகளுக்கு செலவு குறைந்த மாற்றாக செயல்படுத்தியது. முன்பு மணிநேரங்கள் அல்லது நாட்கள் தேவைப்பட்ட தகவல்கள் இப்போது ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவாக செயலாக்கப்பட்டு அறிக்கையிடப்படலாம்,” STS ஆதாரம் கூறியது.
NSA தைவானியர்களுக்கான பயிற்சி மற்றும் மேம்பாட்டு திட்டங்களையும் மேம்படுத்தியது, அவர்கள் சுயமரியாதையுடன் இருக்க உதவியது மற்றும் வெளி உதவியை குறைத்தது. அதிகாரம் மற்றும் பொறுப்பின் இந்த மாற்றம் “அமெரிக்க ஊழியர்களை பரந்த ராணுவ முயற்சிகளில் கவனம் செலுத்த அனுமதித்தது மற்றும் ஆதரிக்கப்பட்ட சிஸ்டங்களின் எண்ணிக்கையில் ஐந்து மடங்கு அதிகரிப்பை உறிஞ்சுவதற்கு அனுமதித்தது, ஊழியர்களில் எந்த அதிகரிப்பும் இல்லாமல்”.
STS ஆதாரத்தின்படி, NSA ஒரு பெரிய தகவல் தொழில்நுட்ப (IT) மேம்படுத்தலைத் தொடங்கி வடிவமைத்தது “இது சர்வர் திறனில் 100 மடங்கு அதிகரிப்பை வழங்கியது மற்றும் பழைய LAN [லோக்கல் ஏரியா நெட்வொர்க்] தொழில்நுட்பத்தை உயர் வேக ATM [அசின்க்ரோனஸ் டிரான்ஸ்ஃபர் மோட்] நெட்வொர்க்குடன் மாற்றியது ... IT கட்டமைப்பை எளிமையாக்கியது மற்றும் தரமற்ற உரிமையாளர் தொழில்நுட்பத்தை நீக்கி தரப்படுத்தப்பட்ட வணிக தீர்வுகளை ஆதரித்தது. [இது] முக்கியமான தரவுகளுக்கு ஆஃப்-சைட் பேக்அப் நிறுவுவதன் மூலமும், சிஸ்டம் கட்டமைப்பை மறுவடிவமைப்பு செய்வதன் மூலம் ஒற்றை புள்ளி தோல்விகளில் ரெடண்டண்ட் சிஸ்டங்களை வழங்குவதன் மூலமும் தரவு இழப்பு அபாயத்தை குறைத்தது.”
முன்னாள் NSA ஆதாரம் அந்த ஸ்டேஷன் சீனாவில் அமெரிக்க உளவு சேகரிப்பில் வகித்த பங்கை விரிவாக விளக்கியது. ஆதாரம் கூறியது: “NSA தைவானிய முயற்சியை உபகரண அமைப்புகள், சிறப்பு மென்பொருள் மற்றும் பல பகுப்பாய்வு நுட்பங்களை கற்பிப்பதன் மூலம் மிகவும் உதவியது. இந்த உறவு அமெரிக்காவிற்கும் மிக முக்கியமானது, ஏனெனில் சீன அச்சுறுத்தல் வளர்ந்து வருகிறது மற்றும் தைவான் சீன மொழி திறனைக் கொண்டுள்ளது, அதே சமயம் நம்மிடம் மிகக் குறைவு. NSA சீனர்களைப் பற்றி பெறும் பெரும்பாலான தகவல்கள் தைவானிய நடவடிக்கைகளிலிருந்து வருகின்றன.”
1997 இல் சீனாவுக்கு ஒப்படைப்பதால் ஹாங்காங்கில் SIGINT நடவடிக்கைகள் மாற்றப்பட வேண்டியிருந்தபோது, பொறுப்புகள் தைவான் மற்றும் ஆஸ்திரேலியாவில் உள்ள சாதனங்களுக்கு இடையே பிரிக்கப்பட்டன. ஹாங்காங்கின் ஸ்டான்லி ஃபோர்ட் சாட்டிலைட் ஸ்டேஷன், கோட்-பெயர் “ப்ராஜெக்ட் கிட்டிவேக்”, சங் ஹோம் கோக்கில் 1993 இல் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மாற்றப்பட்டு மேற்கு ஆஸ்திரேலியாவின் ஜெரால்டன் நகரில் அந்த நாட்டின் டிஃபென்ஸ் சிக்னல்ஸ் டைரக்டோரேட் கீழ் வைக்கப்பட்டது. சங் ஹோம் கோக் ஸ்டேஷன் சீன சாட்டிலைட் தகவல்தொடர்புகளை கண்காணித்தது; சீன பாலிஸ்டிக் மிசைல் சோதனைகள் மற்றும் சாட்டிலைட் லான்ச்சுகளிலிருந்து டெலிமெட்ரி; உளவு சாட்டிலைட்களிலிருந்து மிஷன் டேட்டா, இதில் மின்னணு உளவு மற்றும் புகைப்பட உளவு சாட்டிலைட்கள் இரண்டும் அடங்கும்; மற்றும் சீனாவின் ஜியோஸ்டேஷனரி சாட்டிலைட்களிலிருந்து டவுன்லிங்க் செய்யப்பட்ட உள்நாட்டு தொலைத்தொடர்பு.
முன்னாள் HF ஏரியல் பண்ணையில் ரேடியோ இன்டர்செப்ஷன் பணிகள் Tai Mo Shan, நியூ டெரிடோரிஸ், ஹாங்காங் இல் மூடப்பட்டு தைவான் பிங்டுங் லீக்கு மாற்றப்பட்டன. இதனால், தைவான் ஜப்பானின் கிகாய்-ஜிமாவில் உள்ள ஒத்த “ஃபிக்ஸ்-சிக்ஸ்” HF-DF அன்டெனா சிஸ்டம் மற்றும் தாய்லாந்தின் கோன் கேன் உள்ளிட்ட இணைக்கப்பட்ட HF SIGINT நடவடிக்கைகளின் நெட்வொர்க்கில் சேர்ந்தது. புவியியல் ரீதியாக, தைவான் உதவுவதற்கு சிறந்த நிலையில் உள்ளது. தைவானின் கவரேஜ் இல்லாமல், மெயின்லேண்ட் சீனாவின் அமெரிக்க SIGINT படம் அமெரிக்க உளவு சமூகத்திற்கு மிகவும் குறைபாடுள்ளதாக இருக்கும்.
ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்கு SIGINT பொறுப்புகளை மாற்றுவது கடினமல்ல. 1947 இல் கையெழுத்திடப்பட்ட UK-USA பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் SIGINT சேகரிப்பு பொறுப்புகளை அமெரிக்காவுக்கும் யுகே-க்கும் (ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து மற்றும் கனடா உள்ளிட்ட காமன்வெல்த் உறுப்பினர்கள்) இடையே பிரித்தது. இது மறுபயன்பாட்டைத் தவிர்ப்பதற்கும் சேகரிப்பு திறனை அதிகரிப்பதற்கும் செய்யப்பட்டது. பிங்டுங் லீயில் உள்ள அமெரிக்க ச
تایپه – گزارشهای رسانههای محلی به زبان چینی تأیید میکنند که اداره امنیت ملی تایوان (NSB / 國家安全局) ارتباط خود را با شبکه اطلاعاتی پنج چشم (FVEY / 五眼) حفظ کرده است. اعضای اصلی FVEY عبارتند از: استرالیا، کانادا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده.
ژاپن و سنگاپور به عنوان اعضای «پنج چشم به علاوه ۲» توصیف شدهاند. رابطه تایوان کمی متفاوت است؛ منابع نشان میدهند تایوان دادهها را به NSA ارائه میدهد، اما NSA تحلیلهای خود را به اشتراک نمیگذارد. اینکه این موضوع دقیقاً چگونه به عنوان یک عامل تقویتکننده قدرت برای تایوان عمل میکند، هنوز مشخص نیست.
به کسانی که با این تأسیسات آشنا نیستند، کتاب The Ties That Bind (۱۹۹۰) نوشته دزموند بال و مقالات و هر نوشتهای از ریچارد تانتر را به شدت توصیه میکنم.
در کنفرانس مطبوعاتی روز ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، مدیرکل NSB، تسای مینگیِن (蔡明彥)، تأیید کرد که NSB ارتباط خود را با اتحاد اطلاعاتی پنج چشم (FVEY) حفظ کرده است. او همچنین راهاندازی یک سیستم اطلاعرسانی فوری جدید و ارتقای تجهیزات کامپیوتری که سال گذشته اجرا شده بود را اعلام کرد.
تسای مستقیماً به رئیسجمهور و کمیته امور خارجه و دفاع ملی یوان قانونگذاری (立法院) گزارش میدهد و بهروزرسانیهایی درباره تهدید ترکیبی که حزب کمونیست چین برای امنیت ملی تایوان ایجاد میکند، ارائه میدهد.
این اولین بار است که NSB به طور عمومی وجود عملیات شنود رادیویی با فرکانس بالا علیه چین را تأیید کرده است.
تایوان سه تأسیسات اصلی اطلاعات سیگنالی (SIGINT) را اداره میکند: عملیات مشترک با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) در پینگتون لی روی کوه یانگمینگشان، ایستگاه اصلی «دایره محصول» NSB در لینکو (林口區)، و یک تأسیسات مشابه در جنوب تایوان در روستای بتِل نات.
به همکاران نویسندهام: همیشه رسیدهای خود را نگه دارید — عکسها، کارتهای ویزیت، ایمیلها و دفترچههای شخصی. روی کارتهای ویزیت، تاریخ ملاقات با شخص را یادداشت میکنم و در پشت آن یادداشتهایی درباره او مینویسم. بدون چنین مدارکی، خوانندگان هیچ راهی ندارند تا بفهمند آیا شما حقیقت را میگویید یا فقط جزئیات را جعل میکنید.
به عنوان سابقه، من فقط دو مقاله درباره تأسیسات شنود آمریکا در پینگتون لی برای Jane’s Defence Weekly و Jane’s Intelligence Review نوشتم:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (۱ فوریه ۲۰۰۴).
در ۵ مارس ۲۰۰۳، یک مقاله ویژه طولانیتر برای Asia Times برای عموم مردم منتشر کردم و جنبههای فنی را ساده کردم.
پیش از انتشار اولین داستان Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱)، پاسخی از AIT دریافت کردم تا با رئیس دفتر اتشههای دفاعی (DAO) مصاحبه کنم. با سوزان ای. شال، رئیس بخش، سخنگوی AIT، بخش فرهنگی و اطلاعاتی، سفارت واقعی آمریکا - موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) دیدار کردم.
طبق دفترچه شخصیام، در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰، یک ماه پیش از انتشار، وارد ساختمان موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) شدم و به دفتر سوزان ای. شال راهنمایی شدم. پس از تعویض کارتهای ویزیت، توضیح دادم که در حال آمادهسازی گزارشی درباره یک تأسیسات اطلاعاتی آمریکا که در جزیره فعالیت میکند، هستم. درخواست کردم با دفتر اتشه دفاعی (DAO) دیدار کنم تا مشخص شود آیا انتشار گزارش ممکن است امنیت آمریکا را به خطر بیندازد، و آمادگی خود را برای حذف هرگونه اطلاعات فنی طبقهبندیشده اعلام کردم. شال به طور حرفهای رفتار کرد اما اشاره کرد که دیدار با رئیس DAO احتمالاً تا پس از کریسمس ممکن نخواهد بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
آنها کاری نکردند و به شیوه معمول بوروکراتیک — با سکوت — پاسخ دادند. بعداً یک منبع از AIT به من گفت که شال یادداشتی را بین کارکنان پخش کرده و توصیه کرده بود «من را نادیده بگیرند».
ناراحت شدم، یک تاکتیک از Aporia را قرض گرفتم و پس از هر مقاله مهم که ممکن بود مشکلساز باشد، شروع به ارسال کارتهای کریسمس کردم. این کار افسران AIT را مجبور کرد تا خود را برای مافوقهایشان در واشنگتن توضیح دهند. کارتها یادآوری میکردند که من در دسترس هستم — حتی اگر این بار خیلی دیر شده بود. دفعه بعد میتوانستند فعال باشند: از کار من باخبر شوند، شاید حتی آن را شکل دهند.
حالا آنها در حالت واکنشی بودند، وضعیتی که با ذهنیت نظامی کاملاً در تضاد بود. کارتها یک تاکتیک فشار بودند — تلاش من برای تبدیل سکوت به آواز، حتی اگر ابتدا ناجور به نظر میرسید.
من یک جعبه پر از کارتهای متنوع داشتم و برای هر خبر مهم یکی جدید انتخاب میکردم. اگر زمانبندی درست بود، کارت یک روز پس از چاپ خبر در روزنامه میرسید — درست قبل از اینکه رئیسشان در واشنگتن تماس بگیرد. آنها آن را قلدری میدیدند. اما چطور ممکن بود؟ میستلتو در ماه مه، جک فراست در ژوئن، جینگل بلز در ژوئیه، سانتا در سپتامبر، نوئل در نوامبر — و اینطور دو سال ادامه یافت.
در ژانویه ۲۰۰۳، براد گردس، اتشه دفاعی ارتش آمریکا، سرانجام من را به ناهار دعوت کرد و خواست متوقف شوم — که کردم. با این حال، گردس با باز کردن گفتوگو موافقت کرد که به جلسات منظم منجر شد و بعداً دیگر اعضای DAO AIT را هم شامل شد. با گذشت زمان، دوستان نزدیک شدیم و حتی در عروسیهای یکدیگر شرکت کردیم.
مقاله ژانویه ۲۰۰۱ Jane’s Defence Weekly مثل شلیک تفنگ ساچمهای به رسانههای تایوان برخورد کرد. یک هفته حملات پانیک داشتم و مطمئن بودم که اخراج میشوم. حتی دوباره سیگار کشیدن را شروع کردم — مارلبورو رد. خوشبختانه KMT دیگر در قدرت نبود و DPP قول داده بود آزادی مطبوعات را حفظ کند. اگر این مقاله را قبل از ۲۰۰۰ نوشته بودم، در پرواز بعدی بیرون بودم.
از زمان ورودم به تایپه در ۱۹۹۷، اغلب با کارکنان Summit Telecom Systems در منطقه معروف بار خارجیهای شهر، Combat Zone، مشروب میخوردم. من آنچه روزنامهنگاران «رسید» مینامند — کارت ویزیت، اسناد و ایمیل — را برای پشتیبانی هر گزارش نگه میداشتم.
آنها بارها ادعا میکردند پیمانکار Chunghwa Telecom هستند، اما شجاعت مستانهشان در Combat Zone داستان دیگری میگفت. بین دورها سعی میکردند دختران بار محلی را با جملاتی مثل «من جاسوسم» یا «برای دولت کار میکنم — ولی نمیتوانم بگویم چه کار میکنم» تحت تأثیر قرار دهند.
من آنها را خوب میشناختم، اغلب شب را با کشیدن بدترینشان از خیابان به هتل ریویرا (歐華酒店) تمام میکردم — یک دست روی شانهام، دست دیگر دور کمربندشان، در حالی که آنها را میکشیدم و آنها بیمعنی غرغر میکردند. به آنها هشدار میدادم که اتوبوس صبحگاهی به محل کار را از دست میدهند، و آنها با صدای مست میگفتند «به اتوبوس گور باباش». گاهی فکر میکردم میتوانستم جای آنها را بگیرم — به هر حال کسی متوجه نمیشد.
در اوت ۲۰۰۵، گرگ برگِرسن — که بعداً به جرم جاسوسی برای چین دستگیر شد — به من گفت که پس از انتشار خبر، شورای امنیت ملی کاخ سفید او را از تعطیلات فراخواند تا در تهیه گزارش ارزیابی خسارت کمک کند. در آن زمان برگِرسن مدیر برنامه C4ISR، بخش تسلیحات، آژانس همکاری امنیت دفاعی (DSCA) بود — مقام کلیدی ناظر بر برنامههای ارتقای C4ISR تایوان.
در زیر مقاله اصلی Asia Times آمده است:
۵ مارس ۲۰۰۳
Asia Times
کوه جاسوس: آمریکا چگونه از تایوان بر چین جاسوسی میکند
نوشته وندل مینیک
تایپه – ایالات متحده و تایوان یک توافق همکاری اشتراکگذاری اطلاعات دارند که به هر دو آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و اداره امنیت ملی تایوان (NSB) اجازه میدهد ارتباطات نظامی چین در مناطق نظامی نانجینگ و گوانگژو را گوش کنند. با کمک NSA، تایوان یک پایگاه اطلاعات سیگنال (SIGINT) در پینگتونگ لی روی کوه یانگمینگشان درست شمال تایپه ساخته است که دستکم ۱۵ سال است فعال است.
اینکه این عملیات آمریکا در کشوری است که روابط دیپلماتیک با آن ندارد، نیاز به بررسی دارد. اول، نزدیکی جغرافیایی تایوان به چین آن را اولین انتخاب برای استقرار پایگاه SIGINT میکند. دوم، تایوان طرفدار آمریکا است و ترس مشترک از گسترش نظامی چین دارد. سوم، تایوان به سیستم نشانه و هشدار (I&W) نیاز دارد تا از حمله غافلگیرانه چین جلوگیری کند.
این تأسیسات که در ژانویه امسال توسط Jane’s Defence Weekly برای اولین بار گزارش شد، اکنون به نظر میرسد گوشهای بیشتری پیدا کرده است. اندکی پس از گزارش اخیر Jane’s، Asia Times Online آنتنهای اضافی را روی کوه ونجیان نزدیک دازهی، درست جنوب پینگتونگ لی، پیدا کرد. Atol با یک مقام سابق NSA که قبلاً در پینگتونگ لی کار میکرد، مصاحبه کرد.
مقام سابق NSA به Atol گفت: «این عملیات طبقهبندیشده NSA است. در NSA به عنوان شعبه ارتباط SIGINT [SLB] شناخته میشود. دلیل اینقدر مخفی بودن، علاوه بر اینکه عملیات NSA همیشه طبقهبندیشده است، این است که NSA یک آژانس رسمی دولت آمریکا است و ما نباید هیچ نمایندگی رسمی در تایوان داشته باشیم.»
این تأسیسات به تایوان لبه لازم را میدهد تا از پیروزی سریع جمهوری خلق چین (PRC) در یک نبرد قاطع جلوگیری کند. پردازش دادهها از این تأسیسات به تایوان اجازه میدهد وضعیت تهدید فعلی چین را ارزیابی کند. اطلاعات ارائهشده شامل جزئیات نیروهای مسلح چین، ساختار و سازمان آنها، دکترین تاکتیکی، ترتیب نبرد، سلاحها و تجهیزات، و سیستمهای عملکردی میدان نبرد حمایتی است. این شامل نحوه عملکرد PRC طبق دکترین و آموزش خود نیز میشود.
نگرانی ویژه فعالیتهای سپاه دوم توپخانه است که توانایی شلیک تا ۴۰۰ موشک بالستیک تاکتیکی دونگ فنگ-۱۱ (M-11) و DF-15 (M-9) را در حملات اشباع چندموج و چندجهته به تایوان دارد. اطلاعات جمعآوریشده توسط تأسیسات گزینههایی برای رهبران تایوان فراهم میکند تا ارتش چین را با مانور یا حمله متوقف و شکست دهند. هدف تایوان لزوماً وارد کردن آسیب جدی به سرزمین اصلی با استفاده از سلاحهای تهاجمی موجود و در حال توسعه نیست، بلکه وادار کردن چین به عقبنشینی از حمله یا وادار کردن ایالات متحده به ورود به درگیری است.
در جنگ، چین ابتدا «استراتژی بریدن سر» را امتحان میکند که شامل حملات موشکی و نیروی هوایی به تأسیسات نظامی کلیدی و فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوترها و اطلاعات (C4I) است. پینگتونگ لی بدون شک اولین هدف خواهد بود. تایوان و سرزمین اصلی چین توسط تنگه تایوان جدا شدهاند که در نزدیکترین نقطه ۷۲ مایل دریایی و در دورترین نقطه ۱۴۰ مایل دریایی است. هواپیماهای جنگی چینی میتوانند در هفت دقیقه به تایوان برسند و کشتیهای جنگی چینی در حدود پنج ساعت.
سایت پینگتونگ لی دارای ۱۰ دکل آنتن است که شش تای آنها آنتنهای دیپول فرکانس بالا (HF) در الگوی دایرهای به نام «شش عنصر» یا «فیکس-سیکس» هستند و هم رهگیری و هم یافتن جهت (DF) را انجام میدهند. این نوع پیکربندی آنتن HF-DF به تایوان و آمریکا اجازه میدهد ارتباطات رادیویی نظامی چین را نظارت کنند. یک رادوم در پایگاه وجود دارد که در اوایل ۱۹۹۸ نصب شده و به NSA اجازه میدهد دادهها را برای پردازش بیشتر به آمریکا آپلینک کند. پیش از آن، تمام ارتباطات SLB از طریق یک تأسیسات ظرف ماهواره تجاری نزدیک متعلق به Chunghwa Telecom عبور میکرد. مجموعه آنتن یافتشده توسط Atol در کوه ونجیان نزدیک دازهی همان پیکربندی «فیکس-سیکس» را دارد، با مجموعه اضافی چندین مایکروویو در نزدیکی.
پینگتونگ لی با حمایت Summit Telecom Systems (STS)، شرکت تجاری آمریکایی مستقر در مریلند که در ژاپن، کره جنوبی و آزورس فعالیت دارد، به عنوان یکی از شرکتهای «نگهدارنده» متعددی که NSA برای نگهداری سایتهای SIGINT در سراسر جهان استفاده میکند، نگهداری میشود. منبع NSA به Atol گفت: «پرسنل غیرنظامی فقط در نقش حمایتی هستند. آنها مرکز ارتباطات را اداره میکنند و تجهیزات ارتباطات و کامپیوترهای ایستگاه را نگهداری میکنند.»
یک کارمند STS که بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان «رابط ارشد» با دولت تایوانی خدمت کرده بود، موادی ارائه داد که جنبههای فنی عملیات را توصیف میکند. طبق اطلاعات، پایگاه «انواع سیستمهای مخابراتی و پردازش داده با هدف ویژه» را اداره میکند.
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، NSA یک برنامه ارتقاء و مدرنسازی عمده را آغاز کرد که «نقاط ضعف معماری سیستمها را شناسایی کرد، سپس یک برنامه مدرنسازی چندساله بزرگ طراحی کرد که قابلیتهای پردازش جدید قابل توجهی را ادغام کرد و ظرفیت کلی سیستم را ده برابر افزایش داد. [آن] فناوری مبتنی بر وب را به عنوان جایگزین مقرونبهصرفه برای فرآیندهای نرمافزاری قدیمی پیادهسازی کرد. اطلاعاتی که قبلاً ساعتها یا روزها برای پردازش و گزارش نیاز داشت، اکنون در کمتر از یک دقیقه پردازش و گزارش میشود»، منبع STS گفت.
NSA همچنین برنامههای آموزشی و توسعهای برای تایوانیهایی که تأسیسات را اداره میکردند بهبود داد. این تلاش باعث شد تایوانیها «خودکفاتر شوند و کمتر به کمک خارجی وابسته باشند». این انتقال اختیار و مسئولیت «به کارکنان آمریکایی اجازه داد بر ابتکارات استراتژیک گستردهتر تمرکز کنند و جذب افزایش پنج برابری تعداد سیستمهای پشتیبانیشده را بدون افزایش کارکنان امکانپذیر کرد».
طبق منبع STS، NSA یک ارتقاء عمده فناوری اطلاعات (IT) را آغاز و طراحی کرد «که ظرفیت سرور را ۱۰۰ برابر افزایش داد و فناوری قدیمی LAN را با شبکه ATM سرعت بالا جایگزین کرد... معماری IT را ساده کرد و استفاده از فناوری مالکیتی غیراستاندارد را حذف کرد و به نفع راهحلهای تجاری استاندارد بود. [آن] خطر از دست دادن داده را با ایجاد پشتیبان خارج از سایت برای دادههای حیاتی و بازطراحی معماری سیستم برای ارائه سیستمهای اضافی در نقاط شکست تک کاهش داد.»
منبع سابق NSA نقش ایستگاه در جمعآوری اطلاعات آمریکا درباره چین را توضیح داد. منبع گفت که NSA «با ارائه سیستمهای تجهیزات، نرمافزار تخصصی و آموزش بسیاری از تکنیکهای تحلیلی، تلاش تایوانی را به شدت کمک کرده است. این رابطه برای آمریکا نیز بسیار مهم است، به دلیل تهدید رو به رشد چین و اینکه تایوان قابلیت زبان چینی دارد در حالی که ما بسیار کم داریم. درصد بسیار زیادی از آنچه NSA درباره چین به دست میآورد از عملیات تایوانی میآید.»
وقتی عملیات SIGINT در هنگکنگ به دلیل انتقال قریبالوقوع به چین در ۱۹۹۷ مجبور به جابهجایی شد، مسئولیتها بین تأسیسات در تایوان و استرالیا تقسیم شد. ایستگاه ماهوارهای استنلی فورت هنگکنگ، با کد «پروژه کیتویک»، در چونگ هوم کوک در ۱۹۹۳ به استرالیا منتقل شد و در جرالدتون، استرالیای غربی، زیر نظر اداره سیگنالهای دفاعی آن کشور قرار گرفت. ایستگاه چونگ هوم کوک ارتباطات ماهوارهای چین، تلمتری از آزمایشهای موشک بالستیک و پرتاب ماهوارههای چین، دادههای مأموریت از ماهوارههای اطلاعاتی شامل ماهوارههای اطلاعاتی الکترونیکی و عکاسی، و مخابرات داخلی دانلودشده از ماهوارههای زمینثابت چین را نظارت میکرد.
وظایف رهگیری رادیویی در مزرعه هوایی سابق HF در تای مو شان، قلمروهای جدید، هنگکنگ، بسته و به پینگتونگ لی، تایوان منتقل شد. با این کار، تایوان به شبکه بههمپیوسته عملیات HF SIGINT پیوست که شامل کیکای-جیما، ژاپن با سیستم آنتن HF-DF مشابه «فیکس-سیکس»، و خون کائن، تایلند میشود. از نظر جغرافیایی، تایوان در موقعیت عالی برای کمک قرار دارد. بدون پوشش تایوان، تصویر SIGINT آمریکا از سرزمین اصلی چین برای جامعه اطلاعاتی آمریکا به شدت ناقص خواهد بود.
انتقال مسئولیتهای SIGINT از یک کشور به کشور دیگر دشوار نیست. توافق امنیتی UK-USA که در ۱۹۴۷ امضا شد، مسئولیتهای جمعآوری SIGINT را بین ایالات متحده و پادشاهی متحده (شامل اعضای مشترکالمنافع استرالیا، نیوزیلند و کانادا) تقسیم کرد. این برای جلوگیری از تکرار و به حداکثر رساندن قابلیتهای جمعآوری انجام شد. تأسیسات آمریکایی در پینگتونگ لی تحت مسئولیت NSA است. بنابراین، دادههای جمعآوریشده درباره چین باید طبق توافق نه تنها با تایوانیها بلکه با شرکای SIGINT آمریکا نیز به اشتراک گذاشته شود.
ایالات متحده و جمهوری چین (ROC) از جنگ جهانی دوم رابطه SIGINT داشتهاند، زمانی که آمریکا به دولت ناسیونالیست (کومینتانگ یا KMT) در چین برای مبارزه با اشغال ژاپن کمک کرد. این رابطه پس از فرار ناسیونالیستها به جزیره تایوان در ۱۹۴۹ برای جلوگیری از نابودی توسط نیروهای کمونیستی ادامه یافت.
عملیات اطلاعاتی آمریکا در تایوان در دوران جنگ سرد چشمگیر بود. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) عملیات حملونقل معروف خود Air America، Civil Air Transport و Air Asia را در تایوان مستقر کرد. عملیات Western Enterprises CIA برای حمله به چین از پایگاههای در برمه (اکنون میانمار) نیز در آنجا مقر داشت.
در دوران جنگ سرد، ایستگاههای SIGINT در سراسر تایوان ساخته شدند. پرسنل اطلاعاتی و نظامی آمریکا و ROC این پاسگاهها را اداره میکردند و مقدار محدودی داده با دولت ROC به اشتراک گذاشته میشد. عملیات SIGINT آمریکا در تایوان دادههای حیاتی درباره جنگ ویتنام و فعالیتها در سرزمین اصلی چین را به آمریکا داد.
عملیات SIGINT مشترک آمریکا-ROC در سراسر جنگ سرد شامل فعالیت گروه امنیتی دریایی آمریکا USN-21 در تایپه، دفتر خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، نیروی وظیفه هوایی-۱۳ در تایپه، شرکت شناسایی ارتباطات ۳۲۷، آژانس امنیتی ارتش آمریکا، نان سزو پو نزدیک کائوشیونگ، مرکز ارتباطات کمکی دریایی آمریکا تحت هدایت CIA، و U-2های مجهز به تجهیزات عکاسی و SIGINT که توسط خلبانان تایوانی پرواز میکردند، بود.
با شروع فروکش کردن جنگ ویتنام در اوایل دهه ۱۹۷۰، فعالیتهای نظامی آمریکا در تایوان شروع به تعطیلی کرد. از ۱۹۷۲-۷۳ آمریکا تمام تأسیسات SIGINT را بست جز پایگاه پشتیبانی خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، گروه امنیتی ۶۹۸۷، در لینکو، فقط ۱۰ کیلومتر شمال غربی تایپه. این پایگاه تا ۱۹۷۷ تحت کنترل نظامی آمریکا باقی ماند.
پس از اینکه رئیسجمهور آمریکا جیمی کارتر در دسامبر ۱۹۷۸ روابط «عادیشده» با جمهوری خلق چین را اعلام کرد، تمام سازمانهای رسمی دولت آمریکا در تایوان خصوصیسازی شدند. سفارت آمریکا در مارس ۱۹۷۹ به موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) تغییر نام داد. دولت آمریکا عملیات اطلاعاتی و نظامی باقیمانده را به تایوان واگذار کرد یا آنها به شرکتهای مخفی با استفاده از اتباع به عنوان پوشش تبدیل شدند.
طبق یک تکنسین سابق نیروی هوایی آمریکا که تا ۱۹۸۵ به عنوان کارگر قراردادی غیرنظامی برای ارتش ROC در لینکو کار میکرد، این تأسیسات در آن زمان هنوز فعال بود. تأسیسات لینکو در زمانی پس از ۱۹۸۵ به یانگمینگشان منتقل شد.
زمان و انتقال از لینکو به یانگمینگشان نامشخص است، اما روشن است که پینگتونگ لی تایوان را در نقش حیاتی برای منافع اطلاعاتی و امنیت منطقهای آمریکا قرار میدهد. اگر آمریکا تایوان را در «اتحاد مجدد» اجباری یا داوطلبانه از دست بدهد، جمعآوری، پردازش و قابلیتهای اطلاعاتی آمریکا را مختل میکند و امنیت منطقه را به شدت به خطر میاندازد. به همین دلیل، با دموکراسی یا بدون دموکراسی، موضع آمریکا در تعهد به دفاع از تایوان در برابر تجاوز PRC باید از زاویهای متفاوت دیده شود. تایوان دیگر نمیتواند توسط آمریکا به عنوان چیزی قابل چشمپوشی کنار گذاشته شود، بلکه باید به عنوان شریک فعال و طرفدار آمریکا در امنیت و ثبات منطقهای شرق آسیا در نظر گرفته شود.
تایپه – گزارشهای رسانههای محلی به زبان چینی تأیید میکنند که اداره امنیت ملی تایوان (NSB / 國家安全局) ارتباط خود را با شبکه اطلاعاتی پنج چشم (FVEY / 五眼) حفظ کرده است. اعضای اصلی FVEY عبارتند از: استرالیا، کانادا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده.
ژاپن و سنگاپور به عنوان اعضای «پنج چشم به علاوه ۲» توصیف شدهاند. رابطه تایوان کمی متفاوت است؛ منابع نشان میدهند تایوان دادهها را به NSA ارائه میدهد، اما NSA تحلیلهای خود را به اشتراک نمیگذارد. اینکه این موضوع دقیقاً چگونه به عنوان یک عامل تقویتکننده قدرت برای تایوان عمل میکند، هنوز مشخص نیست.
به کسانی که با این تأسیسات آشنا نیستند، کتاب The Ties That Bind (۱۹۹۰) نوشته دزموند بال و مقالات و هر نوشتهای از ریچارد تانتر را به شدت توصیه میکنم.
در کنفرانس مطبوعاتی روز ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، مدیرکل NSB، تسای مینگیِن (蔡明彥)، تأیید کرد که NSB ارتباط خود را با اتحاد اطلاعاتی پنج چشم (FVEY) حفظ کرده است. او همچنین راهاندازی یک سیستم اطلاعرسانی فوری جدید و ارتقای تجهیزات کامپیوتری که سال گذشته اجرا شده بود را اعلام کرد.
تسای مستقیماً به رئیسجمهور و کمیته امور خارجه و دفاع ملی یوان قانونگذاری (立法院) گزارش میدهد و بهروزرسانیهایی درباره تهدید ترکیبی که حزب کمونیست چین برای امنیت ملی تایوان ایجاد میکند، ارائه میدهد.
این اولین بار است که NSB به طور عمومی وجود عملیات شنود رادیویی با فرکانس بالا علیه چین را تأیید کرده است.
تایوان سه تأسیسات اصلی اطلاعات سیگنالی (SIGINT) را اداره میکند: عملیات مشترک با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) در پینگتون لی روی کوه یانگمینگشان، ایستگاه اصلی «دایره محصول» NSB در لینکو (林口區)، و یک تأسیسات مشابه در جنوب تایوان در روستای بتِل نات.
به همکاران نویسندهام: همیشه رسیدهای خود را نگه دارید — عکسها، کارتهای ویزیت، ایمیلها و دفترچههای شخصی. روی کارتهای ویزیت، تاریخ ملاقات با شخص را یادداشت میکنم و در پشت آن یادداشتهایی درباره او مینویسم. بدون چنین مدارکی، خوانندگان هیچ راهی ندارند تا بفهمند آیا شما حقیقت را میگویید یا فقط جزئیات را جعل میکنید.
به عنوان سابقه، من فقط دو مقاله درباره تأسیسات شنود آمریکا در پینگتون لی برای Jane’s Defence Weekly و Jane’s Intelligence Review نوشتم:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (۱ فوریه ۲۰۰۴).
در ۵ مارس ۲۰۰۳، یک مقاله ویژه طولانیتر برای Asia Times برای عموم مردم منتشر کردم و جنبههای فنی را ساده کردم.
پیش از انتشار اولین داستان Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱)، پاسخی از AIT دریافت کردم تا با رئیس دفتر اتشههای دفاعی (DAO) مصاحبه کنم. با سوزان ای. شال، رئیس بخش، سخنگوی AIT، بخش فرهنگی و اطلاعاتی، سفارت واقعی آمریکا - موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) دیدار کردم.
طبق دفترچه شخصیام، در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰، یک ماه پیش از انتشار، وارد ساختمان موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) شدم و به دفتر سوزان ای. شال راهنمایی شدم. پس از تعویض کارتهای ویزیت، توضیح دادم که در حال آمادهسازی گزارشی درباره یک تأسیسات اطلاعاتی آمریکا که در جزیره فعالیت میکند، هستم. درخواست کردم با دفتر اتشه دفاعی (DAO) دیدار کنم تا مشخص شود آیا انتشار گزارش ممکن است امنیت آمریکا را به خطر بیندازد، و آمادگی خود را برای حذف هرگونه اطلاعات فنی طبقهبندیشده اعلام کردم. شال به طور حرفهای رفتار کرد اما اشاره کرد که دیدار با رئیس DAO احتمالاً تا پس از کریسمس ممکن نخواهد بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
آنها کاری نکردند و به شیوه معمول بوروکراتیک — با سکوت — پاسخ دادند. بعداً یک منبع از AIT به من گفت که شال یادداشتی را بین کارکنان پخش کرده و توصیه کرده بود «من را نادیده بگیرند».
ناراحت شدم، یک تاکتیک از Aporia را قرض گرفتم و پس از هر مقاله مهم که ممکن بود مشکلساز باشد، شروع به ارسال کارتهای کریسمس کردم. این کار افسران AIT را مجبور کرد تا خود را برای مافوقهایشان در واشنگتن توضیح دهند. کارتها یادآوری میکردند که من در دسترس هستم — حتی اگر این بار خیلی دیر شده بود. دفعه بعد میتوانستند فعال باشند: از کار من باخبر شوند، شاید حتی آن را شکل دهند.
حالا آنها در حالت واکنشی بودند، وضعیتی که با ذهنیت نظامی کاملاً در تضاد بود. کارتها یک تاکتیک فشار بودند — تلاش من برای تبدیل سکوت به آواز، حتی اگر ابتدا ناجور به نظر میرسید.
من یک جعبه پر از کارتهای متنوع داشتم و برای هر خبر مهم یکی جدید انتخاب میکردم. اگر زمانبندی درست بود، کارت یک روز پس از چاپ خبر در روزنامه میرسید — درست قبل از اینکه رئیسشان در واشنگتن تماس بگیرد. آنها آن را قلدری میدیدند. اما چطور ممکن بود؟ میستلتو در ماه مه، جک فراست در ژوئن، جینگل بلز در ژوئیه، سانتا در سپتامبر، نوئل در نوامبر — و اینطور دو سال ادامه یافت.
در ژانویه ۲۰۰۳، براد گردس، اتشه دفاعی ارتش آمریکا، سرانجام من را به ناهار دعوت کرد و خواست متوقف شوم — که کردم. با این حال، گردس با باز کردن گفتوگو موافقت کرد که به جلسات منظم منجر شد و بعداً دیگر اعضای DAO AIT را هم شامل شد. با گذشت زمان، دوستان نزدیک شدیم و حتی در عروسیهای یکدیگر شرکت کردیم.
مقاله ژانویه ۲۰۰۱ Jane’s Defence Weekly مثل شلیک تفنگ ساچمهای به رسانههای تایوان برخورد کرد. یک هفته حملات پانیک داشتم و مطمئن بودم که اخراج میشوم. حتی دوباره سیگار کشیدن را شروع کردم — مارلبورو رد. خوشبختانه KMT دیگر در قدرت نبود و DPP قول داده بود آزادی مطبوعات را حفظ کند. اگر این مقاله را قبل از ۲۰۰۰ نوشته بودم، در پرواز بعدی بیرون بودم.
از زمان ورودم به تایپه در ۱۹۹۷، اغلب با کارکنان Summit Telecom Systems در منطقه معروف بار خارجیهای شهر، Combat Zone، مشروب میخوردم. من آنچه روزنامهنگاران «رسید» مینامند — کارت ویزیت، اسناد و ایمیل — را برای پشتیبانی هر گزارش نگه میداشتم.
آنها بارها ادعا میکردند پیمانکار Chunghwa Telecom هستند، اما شجاعت مستانهشان در Combat Zone داستان دیگری میگفت. بین دورها سعی میکردند دختران بار محلی را با جملاتی مثل «من جاسوسم» یا «برای دولت کار میکنم — ولی نمیتوانم بگویم چه کار میکنم» تحت تأثیر قرار دهند.
من آنها را خوب میشناختم، اغلب شب را با کشیدن بدترینشان از خیابان به هتل ریویرا (歐華酒店) تمام میکردم — یک دست روی شانهام، دست دیگر دور کمربندشان، در حالی که آنها را میکشیدم و آنها بیمعنی غرغر میکردند. به آنها هشدار میدادم که اتوبوس صبحگاهی به محل کار را از دست میدهند، و آنها با صدای مست میگفتند «به اتوبوس گور باباش». گاهی فکر میکردم میتوانستم جای آنها را بگیرم — به هر حال کسی متوجه نمیشد.
در اوت ۲۰۰۵، گرگ برگِرسن — که بعداً به جرم جاسوسی برای چین دستگیر شد — به من گفت که پس از انتشار خبر، شورای امنیت ملی کاخ سفید او را از تعطیلات فراخواند تا در تهیه گزارش ارزیابی خسارت کمک کند. در آن زمان برگِرسن مدیر برنامه C4ISR، بخش تسلیحات، آژانس همکاری امنیت دفاعی (DSCA) بود — مقام کلیدی ناظر بر برنامههای ارتقای C4ISR تایوان.
در زیر مقاله اصلی Asia Times آمده است:
۵ مارس ۲۰۰۳
Asia Times
کوه جاسوس: آمریکا چگونه از تایوان بر چین جاسوسی میکند
نوشته وندل مینیک
تایپه – ایالات متحده و تایوان یک توافق همکاری اشتراکگذاری اطلاعات دارند که به هر دو آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و اداره امنیت ملی تایوان (NSB) اجازه میدهد ارتباطات نظامی چین در مناطق نظامی نانجینگ و گوانگژو را گوش کنند. با کمک NSA، تایوان یک پایگاه اطلاعات سیگنال (SIGINT) در پینگتونگ لی روی کوه یانگمینگشان درست شمال تایپه ساخته است که دستکم ۱۵ سال است فعال است.
اینکه این عملیات آمریکا در کشوری است که روابط دیپلماتیک با آن ندارد، نیاز به بررسی دارد. اول، نزدیکی جغرافیایی تایوان به چین آن را اولین انتخاب برای استقرار پایگاه SIGINT میکند. دوم، تایوان طرفدار آمریکا است و ترس مشترک از گسترش نظامی چین دارد. سوم، تایوان به سیستم نشانه و هشدار (I&W) نیاز دارد تا از حمله غافلگیرانه چین جلوگیری کند.
این تأسیسات که در ژانویه امسال توسط Jane’s Defence Weekly برای اولین بار گزارش شد، اکنون به نظر میرسد گوشهای بیشتری پیدا کرده است. اندکی پس از گزارش اخیر Jane’s، Asia Times Online آنتنهای اضافی را روی کوه ونجیان نزدیک دازهی، درست جنوب پینگتونگ لی، پیدا کرد. Atol با یک مقام سابق NSA که قبلاً در پینگتونگ لی کار میکرد، مصاحبه کرد.
مقام سابق NSA به Atol گفت: «این عملیات طبقهبندیشده NSA است. در NSA به عنوان شعبه ارتباط SIGINT [SLB] شناخته میشود. دلیل اینقدر مخفی بودن، علاوه بر اینکه عملیات NSA همیشه طبقهبندیشده است، این است که NSA یک آژانس رسمی دولت آمریکا است و ما نباید هیچ نمایندگی رسمی در تایوان داشته باشیم.»
این تأسیسات به تایوان لبه لازم را میدهد تا از پیروزی سریع جمهوری خلق چین (PRC) در یک نبرد قاطع جلوگیری کند. پردازش دادهها از این تأسیسات به تایوان اجازه میدهد وضعیت تهدید فعلی چین را ارزیابی کند. اطلاعات ارائهشده شامل جزئیات نیروهای مسلح چین، ساختار و سازمان آنها، دکترین تاکتیکی، ترتیب نبرد، سلاحها و تجهیزات، و سیستمهای عملکردی میدان نبرد حمایتی است. این شامل نحوه عملکرد PRC طبق دکترین و آموزش خود نیز میشود.
نگرانی ویژه فعالیتهای سپاه دوم توپخانه است که توانایی شلیک تا ۴۰۰ موشک بالستیک تاکتیکی دونگ فنگ-۱۱ (M-11) و DF-15 (M-9) را در حملات اشباع چندموج و چندجهته به تایوان دارد. اطلاعات جمعآوریشده توسط تأسیسات گزینههایی برای رهبران تایوان فراهم میکند تا ارتش چین را با مانور یا حمله متوقف و شکست دهند. هدف تایوان لزوماً وارد کردن آسیب جدی به سرزمین اصلی با استفاده از سلاحهای تهاجمی موجود و در حال توسعه نیست، بلکه وادار کردن چین به عقبنشینی از حمله یا وادار کردن ایالات متحده به ورود به درگیری است.
در جنگ، چین ابتدا «استراتژی بریدن سر» را امتحان میکند که شامل حملات موشکی و نیروی هوایی به تأسیسات نظامی کلیدی و فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوترها و اطلاعات (C4I) است. پینگتونگ لی بدون شک اولین هدف خواهد بود. تایوان و سرزمین اصلی چین توسط تنگه تایوان جدا شدهاند که در نزدیکترین نقطه ۷۲ مایل دریایی و در دورترین نقطه ۱۴۰ مایل دریایی است. هواپیماهای جنگی چینی میتوانند در هفت دقیقه به تایوان برسند و کشتیهای جنگی چینی در حدود پنج ساعت.
سایت پینگتونگ لی دارای ۱۰ دکل آنتن است که شش تای آنها آنتنهای دیپول فرکانس بالا (HF) در الگوی دایرهای به نام «شش عنصر» یا «فیکس-سیکس» هستند و هم رهگیری و هم یافتن جهت (DF) را انجام میدهند. این نوع پیکربندی آنتن HF-DF به تایوان و آمریکا اجازه میدهد ارتباطات رادیویی نظامی چین را نظارت کنند. یک رادوم در پایگاه وجود دارد که در اوایل ۱۹۹۸ نصب شده و به NSA اجازه میدهد دادهها را برای پردازش بیشتر به آمریکا آپلینک کند. پیش از آن، تمام ارتباطات SLB از طریق یک تأسیسات ظرف ماهواره تجاری نزدیک متعلق به Chunghwa Telecom عبور میکرد. مجموعه آنتن یافتشده توسط Atol در کوه ونجیان نزدیک دازهی همان پیکربندی «فیکس-سیکس» را دارد، با مجموعه اضافی چندین مایکروویو در نزدیکی.
پینگتونگ لی با حمایت Summit Telecom Systems (STS)، شرکت تجاری آمریکایی مستقر در مریلند که در ژاپن، کره جنوبی و آزورس فعالیت دارد، به عنوان یکی از شرکتهای «نگهدارنده» متعددی که NSA برای نگهداری سایتهای SIGINT در سراسر جهان استفاده میکند، نگهداری میشود. منبع NSA به Atol گفت: «پرسنل غیرنظامی فقط در نقش حمایتی هستند. آنها مرکز ارتباطات را اداره میکنند و تجهیزات ارتباطات و کامپیوترهای ایستگاه را نگهداری میکنند.»
یک کارمند STS که بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان «رابط ارشد» با دولت تایوانی خدمت کرده بود، موادی ارائه داد که جنبههای فنی عملیات را توصیف میکند. طبق اطلاعات، پایگاه «انواع سیستمهای مخابراتی و پردازش داده با هدف ویژه» را اداره میکند.
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، NSA یک برنامه ارتقاء و مدرنسازی عمده را آغاز کرد که «نقاط ضعف معماری سیستمها را شناسایی کرد، سپس یک برنامه مدرنسازی چندساله بزرگ طراحی کرد که قابلیتهای پردازش جدید قابل توجهی را ادغام کرد و ظرفیت کلی سیستم را ده برابر افزایش داد. [آن] فناوری مبتنی بر وب را به عنوان جایگزین مقرونبهصرفه برای فرآیندهای نرمافزاری قدیمی پیادهسازی کرد. اطلاعاتی که قبلاً ساعتها یا روزها برای پردازش و گزارش نیاز داشت، اکنون در کمتر از یک دقیقه پردازش و گزارش میشود»، منبع STS گفت.
NSA همچنین برنامههای آموزشی و توسعهای برای تایوانیهایی که تأسیسات را اداره میکردند بهبود داد. این تلاش باعث شد تایوانیها «خودکفاتر شوند و کمتر به کمک خارجی وابسته باشند». این انتقال اختیار و مسئولیت «به کارکنان آمریکایی اجازه داد بر ابتکارات استراتژیک گستردهتر تمرکز کنند و جذب افزایش پنج برابری تعداد سیستمهای پشتیبانیشده را بدون افزایش کارکنان امکانپذیر کرد».
طبق منبع STS، NSA یک ارتقاء عمده فناوری اطلاعات (IT) را آغاز و طراحی کرد «که ظرفیت سرور را ۱۰۰ برابر افزایش داد و فناوری قدیمی LAN را با شبکه ATM سرعت بالا جایگزین کرد... معماری IT را ساده کرد و استفاده از فناوری مالکیتی غیراستاندارد را حذف کرد و به نفع راهحلهای تجاری استاندارد بود. [آن] خطر از دست دادن داده را با ایجاد پشتیبان خارج از سایت برای دادههای حیاتی و بازطراحی معماری سیستم برای ارائه سیستمهای اضافی در نقاط شکست تک کاهش داد.»
منبع سابق NSA نقش ایستگاه در جمعآوری اطلاعات آمریکا درباره چین را توضیح داد. منبع گفت که NSA «با ارائه سیستمهای تجهیزات، نرمافزار تخصصی و آموزش بسیاری از تکنیکهای تحلیلی، تلاش تایوانی را به شدت کمک کرده است. این رابطه برای آمریکا نیز بسیار مهم است، به دلیل تهدید رو به رشد چین و اینکه تایوان قابلیت زبان چینی دارد در حالی که ما بسیار کم داریم. درصد بسیار زیادی از آنچه NSA درباره چین به دست میآورد از عملیات تایوانی میآید.»
وقتی عملیات SIGINT در هنگکنگ به دلیل انتقال قریبالوقوع به چین در ۱۹۹۷ مجبور به جابهجایی شد، مسئولیتها بین تأسیسات در تایوان و استرالیا تقسیم شد. ایستگاه ماهوارهای استنلی فورت هنگکنگ، با کد «پروژه کیتویک»، در چونگ هوم کوک در ۱۹۹۳ به استرالیا منتقل شد و در جرالدتون، استرالیای غربی، زیر نظر اداره سیگنالهای دفاعی آن کشور قرار گرفت. ایستگاه چونگ هوم کوک ارتباطات ماهوارهای چین، تلمتری از آزمایشهای موشک بالستیک و پرتاب ماهوارههای چین، دادههای مأموریت از ماهوارههای اطلاعاتی شامل ماهوارههای اطلاعاتی الکترونیکی و عکاسی، و مخابرات داخلی دانلودشده از ماهوارههای زمینثابت چین را نظارت میکرد.
وظایف رهگیری رادیویی در مزرعه هوایی سابق HF در تای مو شان، قلمروهای جدید، هنگکنگ، بسته و به پینگتونگ لی، تایوان منتقل شد. با این کار، تایوان به شبکه بههمپیوسته عملیات HF SIGINT پیوست که شامل کیکای-جیما، ژاپن با سیستم آنتن HF-DF مشابه «فیکس-سیکس»، و خون کائن، تایلند میشود. از نظر جغرافیایی، تایوان در موقعیت عالی برای کمک قرار دارد. بدون پوشش تایوان، تصویر SIGINT آمریکا از سرزمین اصلی چین برای جامعه اطلاعاتی آمریکا به شدت ناقص خواهد بود.
انتقال مسئولیتهای SIGINT از یک کشور به کشور دیگر دشوار نیست. توافق امنیتی UK-USA که در ۱۹۴۷ امضا شد، مسئولیتهای جمعآوری SIGINT را بین ایالات متحده و پادشاهی متحده (شامل اعضای مشترکالمنافع استرالیا، نیوزیلند و کانادا) تقسیم کرد. این برای جلوگیری از تکرار و به حداکثر رساندن قابلیتهای جمعآوری انجام شد. تأسیسات آمریکایی در پینگتونگ لی تحت مسئولیت NSA است. بنابراین، دادههای جمعآوریشده درباره چین باید طبق توافق نه تنها با تایوانیها بلکه با شرکای SIGINT آمریکا نیز به اشتراک گذاشته شود.
ایالات متحده و جمهوری چین (ROC) از جنگ جهانی دوم رابطه SIGINT داشتهاند، زمانی که آمریکا به دولت ناسیونالیست (کومینتانگ یا KMT) در چین برای مبارزه با اشغال ژاپن کمک کرد. این رابطه پس از فرار ناسیونالیستها به جزیره تایوان در ۱۹۴۹ برای جلوگیری از نابودی توسط نیروهای کمونیستی ادامه یافت.
عملیات اطلاعاتی آمریکا در تایوان در دوران جنگ سرد چشمگیر بود. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) عملیات حملونقل معروف خود Air America، Civil Air Transport و Air Asia را در تایوان مستقر کرد. عملیات Western Enterprises CIA برای حمله به چین از پایگاههای در برمه (اکنون میانمار) نیز در آنجا مقر داشت.
در دوران جنگ سرد، ایستگاههای SIGINT در سراسر تایوان ساخته شدند. پرسنل اطلاعاتی و نظامی آمریکا و ROC این پاسگاهها را اداره میکردند و مقدار محدودی داده با دولت ROC به اشتراک گذاشته میشد. عملیات SIGINT آمریکا در تایوان دادههای حیاتی درباره جنگ ویتنام و فعالیتها در سرزمین اصلی چین را به آمریکا داد.
عملیات SIGINT مشترک آمریکا-ROC در سراسر جنگ سرد شامل فعالیت گروه امنیتی دریایی آمریکا USN-21 در تایپه، دفتر خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، نیروی وظیفه هوایی-۱۳ در تایپه، شرکت شناسایی ارتباطات ۳۲۷، آژانس امنیتی ارتش آمریکا، نان سزو پو نزدیک کائوشیونگ، مرکز ارتباطات کمکی دریایی آمریکا تحت هدایت CIA، و U-2های مجهز به تجهیزات عکاسی و SIGINT که توسط خلبانان تایوانی پرواز میکردند، بود.
با شروع فروکش کردن جنگ ویتنام در اوایل دهه ۱۹۷۰، فعالیتهای نظامی آمریکا در تایوان شروع به تعطیلی کرد. از ۱۹۷۲-۷۳ آمریکا تمام تأسیسات SIGINT را بست جز پایگاه پشتیبانی خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، گروه امنیتی ۶۹۸۷، در لینکو، فقط ۱۰ کیلومتر شمال غربی تایپه. این پایگاه تا ۱۹۷۷ تحت کنترل نظامی آمریکا باقی ماند.
پس از اینکه رئیسجمهور آمریکا جیمی کارتر در دسامبر ۱۹۷۸ روابط «عادیشده» با جمهوری خلق چین را اعلام کرد، تمام سازمانهای رسمی دولت آمریکا در تایوان خصوصیسازی شدند. سفارت آمریکا در مارس ۱۹۷۹ به موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) تغییر نام داد. دولت آمریکا عملیات اطلاعاتی و نظامی باقیمانده را به تایوان واگذار کرد یا آنها به شرکتهای مخفی با استفاده از اتباع به عنوان پوشش تبدیل شدند.
طبق یک تکنسین سابق نیروی هوایی آمریکا که تا ۱۹۸۵ به عنوان کارگر قراردادی غیرنظامی برای ارتش ROC در لینکو کار میکرد، این تأسیسات در آن زمان هنوز فعال بود. تأسیسات لینکو در زمانی پس از ۱۹۸۵ به یانگمینگشان منتقل شد.
زمان و انتقال از لینکو به یانگمینگشان نامشخص است، اما روشن است که پینگتونگ لی تایوان را در نقش حیاتی برای منافع اطلاعاتی و امنیت منطقهای آمریکا قرار میدهد. اگر آمریکا تایوان را در «اتحاد مجدد» اجباری یا داوطلبانه از دست بدهد، جمعآوری، پردازش و قابلیتهای اطلاعاتی آمریکا را مختل میکند و امنیت منطقه را به شدت به خطر میاندازد. به همین دلیل، با دموکراسی یا بدون دموکراسی، موضع آمریکا در تعهد به دفاع از تایوان در برابر تجاوز PRC باید از زاویهای متفاوت دیده شود. تایوان دیگر نمیتواند توسط آمریکا به عنوان چیزی قابل چشمپوشی کنار گذاشته شود، بلکه باید به عنوان شریک فعال و طرفدار آمریکا در امنیت و ثبات منطقهای شرق آسیا در نظر گرفته شود.
تایپه – گزارشهای رسانههای محلی به زبان چینی تأیید میکنند که اداره امنیت ملی تایوان (NSB / 國家安全局) ارتباط خود را با شبکه اطلاعاتی پنج چشم (FVEY / 五眼) حفظ کرده است. اعضای اصلی FVEY عبارتند از: استرالیا، کانادا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده.
ژاپن و سنگاپور به عنوان اعضای «پنج چشم به علاوه ۲» توصیف شدهاند. رابطه تایوان کمی متفاوت است؛ منابع نشان میدهند تایوان دادهها را به NSA ارائه میدهد، اما NSA تحلیلهای خود را به اشتراک نمیگذارد. اینکه این موضوع دقیقاً چگونه به عنوان یک عامل تقویتکننده قدرت برای تایوان عمل میکند، هنوز مشخص نیست.
به کسانی که با این تأسیسات آشنا نیستند، کتاب The Ties That Bind (۱۹۹۰) نوشته دزموند بال و مقالات و هر نوشتهای از ریچارد تانتر را به شدت توصیه میکنم.
در کنفرانس مطبوعاتی روز ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، مدیرکل NSB، تسای مینگیِن (蔡明彥)، تأیید کرد که NSB ارتباط خود را با اتحاد اطلاعاتی پنج چشم (FVEY) حفظ کرده است. او همچنین راهاندازی یک سیستم اطلاعرسانی فوری جدید و ارتقای تجهیزات کامپیوتری که سال گذشته اجرا شده بود را اعلام کرد.
تسای مستقیماً به رئیسجمهور و کمیته امور خارجه و دفاع ملی یوان قانونگذاری (立法院) گزارش میدهد و بهروزرسانیهایی درباره تهدید ترکیبی که حزب کمونیست چین برای امنیت ملی تایوان ایجاد میکند، ارائه میدهد.
این اولین بار است که NSB به طور عمومی وجود عملیات شنود رادیویی با فرکانس بالا علیه چین را تأیید کرده است.
تایوان سه تأسیسات اصلی اطلاعات سیگنالی (SIGINT) را اداره میکند: عملیات مشترک با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) در پینگتون لی روی کوه یانگمینگشان، ایستگاه اصلی «دایره محصول» NSB در لینکو (林口區)، و یک تأسیسات مشابه در جنوب تایوان در روستای بتِل نات.
به همکاران نویسندهام: همیشه رسیدهای خود را نگه دارید — عکسها، کارتهای ویزیت، ایمیلها و دفترچههای شخصی. روی کارتهای ویزیت، تاریخ ملاقات با شخص را یادداشت میکنم و در پشت آن یادداشتهایی درباره او مینویسم. بدون چنین مدارکی، خوانندگان هیچ راهی ندارند تا بفهمند آیا شما حقیقت را میگویید یا فقط جزئیات را جعل میکنید.
به عنوان سابقه، من فقط دو مقاله درباره تأسیسات شنود آمریکا در پینگتون لی برای Jane’s Defence Weekly و Jane’s Intelligence Review نوشتم:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (۱ فوریه ۲۰۰۴).
در ۵ مارس ۲۰۰۳، یک مقاله ویژه طولانیتر برای Asia Times برای عموم مردم منتشر کردم و جنبههای فنی را ساده کردم.
پیش از انتشار اولین داستان Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱)، پاسخی از AIT دریافت کردم تا با رئیس دفتر اتشههای دفاعی (DAO) مصاحبه کنم. با سوزان ای. شال، رئیس بخش، سخنگوی AIT، بخش فرهنگی و اطلاعاتی، سفارت واقعی آمریکا - موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) دیدار کردم.
طبق دفترچه شخصیام، در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰، یک ماه پیش از انتشار، وارد ساختمان موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) شدم و به دفتر سوزان ای. شال راهنمایی شدم. پس از تعویض کارتهای ویزیت، توضیح دادم که در حال آمادهسازی گزارشی درباره یک تأسیسات اطلاعاتی آمریکا که در جزیره فعالیت میکند، هستم. درخواست کردم با دفتر اتشه دفاعی (DAO) دیدار کنم تا مشخص شود آیا انتشار گزارش ممکن است امنیت آمریکا را به خطر بیندازد، و آمادگی خود را برای حذف هرگونه اطلاعات فنی طبقهبندیشده اعلام کردم. شال به طور حرفهای رفتار کرد اما اشاره کرد که دیدار با رئیس DAO احتمالاً تا پس از کریسمس ممکن نخواهد بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
آنها کاری نکردند و به شیوه معمول بوروکراتیک — با سکوت — پاسخ دادند. بعداً یک منبع از AIT به من گفت که شال یادداشتی را بین کارکنان پخش کرده و توصیه کرده بود «من را نادیده بگیرند».
ناراحت شدم، یک تاکتیک از Aporia را قرض گرفتم و پس از هر مقاله مهم که ممکن بود مشکلساز باشد، شروع به ارسال کارتهای کریسمس کردم. این کار افسران AIT را مجبور کرد تا خود را برای مافوقهایشان در واشنگتن توضیح دهند. کارتها یادآوری میکردند که من در دسترس هستم — حتی اگر این بار خیلی دیر شده بود. دفعه بعد میتوانستند فعال باشند: از کار من باخبر شوند، شاید حتی آن را شکل دهند.
حالا آنها در حالت واکنشی بودند، وضعیتی که با ذهنیت نظامی کاملاً در تضاد بود. کارتها یک تاکتیک فشار بودند — تلاش من برای تبدیل سکوت به آواز، حتی اگر ابتدا ناجور به نظر میرسید.
من یک جعبه پر از کارتهای متنوع داشتم و برای هر خبر مهم یکی جدید انتخاب میکردم. اگر زمانبندی درست بود، کارت یک روز پس از چاپ خبر در روزنامه میرسید — درست قبل از اینکه رئیسشان در واشنگتن تماس بگیرد. آنها آن را قلدری میدیدند. اما چطور ممکن بود؟ میستلتو در ماه مه، جک فراست در ژوئن، جینگل بلز در ژوئیه، سانتا در سپتامبر، نوئل در نوامبر — و اینطور دو سال ادامه یافت.
در ژانویه ۲۰۰۳، براد گردس، اتشه دفاعی ارتش آمریکا، سرانجام من را به ناهار دعوت کرد و خواست متوقف شوم — که کردم. با این حال، گردس با باز کردن گفتوگو موافقت کرد که به جلسات منظم منجر شد و بعداً دیگر اعضای DAO AIT را هم شامل شد. با گذشت زمان، دوستان نزدیک شدیم و حتی در عروسیهای یکدیگر شرکت کردیم.
مقاله ژانویه ۲۰۰۱ Jane’s Defence Weekly مثل شلیک تفنگ ساچمهای به رسانههای تایوان برخورد کرد. یک هفته حملات پانیک داشتم و مطمئن بودم که اخراج میشوم. حتی دوباره سیگار کشیدن را شروع کردم — مارلبورو رد. خوشبختانه KMT دیگر در قدرت نبود و DPP قول داده بود آزادی مطبوعات را حفظ کند. اگر این مقاله را قبل از ۲۰۰۰ نوشته بودم، در پرواز بعدی بیرون بودم.
از زمان ورودم به تایپه در ۱۹۹۷، اغلب با کارکنان Summit Telecom Systems در منطقه معروف بار خارجیهای شهر، Combat Zone، مشروب میخوردم. من آنچه روزنامهنگاران «رسید» مینامند — کارت ویزیت، اسناد و ایمیل — را برای پشتیبانی هر گزارش نگه میداشتم.
آنها بارها ادعا میکردند پیمانکار Chunghwa Telecom هستند، اما شجاعت مستانهشان در Combat Zone داستان دیگری میگفت. بین دورها سعی میکردند دختران بار محلی را با جملاتی مثل «من جاسوسم» یا «برای دولت کار میکنم — ولی نمیتوانم بگویم چه کار میکنم» تحت تأثیر قرار دهند.
من آنها را خوب میشناختم، اغلب شب را با کشیدن بدترینشان از خیابان به هتل ریویرا (歐華酒店) تمام میکردم — یک دست روی شانهام، دست دیگر دور کمربندشان، در حالی که آنها را میکشیدم و آنها بیمعنی غرغر میکردند. به آنها هشدار میدادم که اتوبوس صبحگاهی به محل کار را از دست میدهند، و آنها با صدای مست میگفتند «به اتوبوس گور باباش». گاهی فکر میکردم میتوانستم جای آنها را بگیرم — به هر حال کسی متوجه نمیشد.
در اوت ۲۰۰۵، گرگ برگِرسن — که بعداً به جرم جاسوسی برای چین دستگیر شد — به من گفت که پس از انتشار خبر، شورای امنیت ملی کاخ سفید او را از تعطیلات فراخواند تا در تهیه گزارش ارزیابی خسارت کمک کند. در آن زمان برگِرسن مدیر برنامه C4ISR، بخش تسلیحات، آژانس همکاری امنیت دفاعی (DSCA) بود — مقام کلیدی ناظر بر برنامههای ارتقای C4ISR تایوان.
در زیر مقاله اصلی Asia Times آمده است:
۵ مارس ۲۰۰۳
Asia Times
کوه جاسوس: آمریکا چگونه از تایوان بر چین جاسوسی میکند
نوشته وندل مینیک
تایپه – ایالات متحده و تایوان یک توافق همکاری اشتراکگذاری اطلاعات دارند که به هر دو آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و اداره امنیت ملی تایوان (NSB) اجازه میدهد ارتباطات نظامی چین در مناطق نظامی نانجینگ و گوانگژو را گوش کنند. با کمک NSA، تایوان یک پایگاه اطلاعات سیگنال (SIGINT) در پینگتونگ لی روی کوه یانگمینگشان درست شمال تایپه ساخته است که دستکم ۱۵ سال است فعال است.
اینکه این عملیات آمریکا در کشوری است که روابط دیپلماتیک با آن ندارد، نیاز به بررسی دارد. اول، نزدیکی جغرافیایی تایوان به چین آن را اولین انتخاب برای استقرار پایگاه SIGINT میکند. دوم، تایوان طرفدار آمریکا است و ترس مشترک از گسترش نظامی چین دارد. سوم، تایوان به سیستم نشانه و هشدار (I&W) نیاز دارد تا از حمله غافلگیرانه چین جلوگیری کند.
این تأسیسات که در ژانویه امسال توسط Jane’s Defence Weekly برای اولین بار گزارش شد، اکنون به نظر میرسد گوشهای بیشتری پیدا کرده است. اندکی پس از گزارش اخیر Jane’s، Asia Times Online آنتنهای اضافی را روی کوه ونجیان نزدیک دازهی، درست جنوب پینگتونگ لی، پیدا کرد. Atol با یک مقام سابق NSA که قبلاً در پینگتونگ لی کار میکرد، مصاحبه کرد.
مقام سابق NSA به Atol گفت: «این عملیات طبقهبندیشده NSA است. در NSA به عنوان شعبه ارتباط SIGINT [SLB] شناخته میشود. دلیل اینقدر مخفی بودن، علاوه بر اینکه عملیات NSA همیشه طبقهبندیشده است، این است که NSA یک آژانس رسمی دولت آمریکا است و ما نباید هیچ نمایندگی رسمی در تایوان داشته باشیم.»
این تأسیسات به تایوان لبه لازم را میدهد تا از پیروزی سریع جمهوری خلق چین (PRC) در یک نبرد قاطع جلوگیری کند. پردازش دادهها از این تأسیسات به تایوان اجازه میدهد وضعیت تهدید فعلی چین را ارزیابی کند. اطلاعات ارائهشده شامل جزئیات نیروهای مسلح چین، ساختار و سازمان آنها، دکترین تاکتیکی، ترتیب نبرد، سلاحها و تجهیزات، و سیستمهای عملکردی میدان نبرد حمایتی است. این شامل نحوه عملکرد PRC طبق دکترین و آموزش خود نیز میشود.
نگرانی ویژه فعالیتهای سپاه دوم توپخانه است که توانایی شلیک تا ۴۰۰ موشک بالستیک تاکتیکی دونگ فنگ-۱۱ (M-11) و DF-15 (M-9) را در حملات اشباع چندموج و چندجهته به تایوان دارد. اطلاعات جمعآوریشده توسط تأسیسات گزینههایی برای رهبران تایوان فراهم میکند تا ارتش چین را با مانور یا حمله متوقف و شکست دهند. هدف تایوان لزوماً وارد کردن آسیب جدی به سرزمین اصلی با استفاده از سلاحهای تهاجمی موجود و در حال توسعه نیست، بلکه وادار کردن چین به عقبنشینی از حمله یا وادار کردن ایالات متحده به ورود به درگیری است.
در جنگ، چین ابتدا «استراتژی بریدن سر» را امتحان میکند که شامل حملات موشکی و نیروی هوایی به تأسیسات نظامی کلیدی و فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوترها و اطلاعات (C4I) است. پینگتونگ لی بدون شک اولین هدف خواهد بود. تایوان و سرزمین اصلی چین توسط تنگه تایوان جدا شدهاند که در نزدیکترین نقطه ۷۲ مایل دریایی و در دورترین نقطه ۱۴۰ مایل دریایی است. هواپیماهای جنگی چینی میتوانند در هفت دقیقه به تایوان برسند و کشتیهای جنگی چینی در حدود پنج ساعت.
سایت پینگتونگ لی دارای ۱۰ دکل آنتن است که شش تای آنها آنتنهای دیپول فرکانس بالا (HF) در الگوی دایرهای به نام «شش عنصر» یا «فیکس-سیکس» هستند و هم رهگیری و هم یافتن جهت (DF) را انجام میدهند. این نوع پیکربندی آنتن HF-DF به تایوان و آمریکا اجازه میدهد ارتباطات رادیویی نظامی چین را نظارت کنند. یک رادوم در پایگاه وجود دارد که در اوایل ۱۹۹۸ نصب شده و به NSA اجازه میدهد دادهها را برای پردازش بیشتر به آمریکا آپلینک کند. پیش از آن، تمام ارتباطات SLB از طریق یک تأسیسات ظرف ماهواره تجاری نزدیک متعلق به Chunghwa Telecom عبور میکرد. مجموعه آنتن یافتشده توسط Atol در کوه ونجیان نزدیک دازهی همان پیکربندی «فیکس-سیکس» را دارد، با مجموعه اضافی چندین مایکروویو در نزدیکی.
پینگتونگ لی با حمایت Summit Telecom Systems (STS)، شرکت تجاری آمریکایی مستقر در مریلند که در ژاپن، کره جنوبی و آزورس فعالیت دارد، به عنوان یکی از شرکتهای «نگهدارنده» متعددی که NSA برای نگهداری سایتهای SIGINT در سراسر جهان استفاده میکند، نگهداری میشود. منبع NSA به Atol گفت: «پرسنل غیرنظامی فقط در نقش حمایتی هستند. آنها مرکز ارتباطات را اداره میکنند و تجهیزات ارتباطات و کامپیوترهای ایستگاه را نگهداری میکنند.»
یک کارمند STS که بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان «رابط ارشد» با دولت تایوانی خدمت کرده بود، موادی ارائه داد که جنبههای فنی عملیات را توصیف میکند. طبق اطلاعات، پایگاه «انواع سیستمهای مخابراتی و پردازش داده با هدف ویژه» را اداره میکند.
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، NSA یک برنامه ارتقاء و مدرنسازی عمده را آغاز کرد که «نقاط ضعف معماری سیستمها را شناسایی کرد، سپس یک برنامه مدرنسازی چندساله بزرگ طراحی کرد که قابلیتهای پردازش جدید قابل توجهی را ادغام کرد و ظرفیت کلی سیستم را ده برابر افزایش داد. [آن] فناوری مبتنی بر وب را به عنوان جایگزین مقرونبهصرفه برای فرآیندهای نرمافزاری قدیمی پیادهسازی کرد. اطلاعاتی که قبلاً ساعتها یا روزها برای پردازش و گزارش نیاز داشت، اکنون در کمتر از یک دقیقه پردازش و گزارش میشود»، منبع STS گفت.
NSA همچنین برنامههای آموزشی و توسعهای برای تایوانیهایی که تأسیسات را اداره میکردند بهبود داد. این تلاش باعث شد تایوانیها «خودکفاتر شوند و کمتر به کمک خارجی وابسته باشند». این انتقال اختیار و مسئولیت «به کارکنان آمریکایی اجازه داد بر ابتکارات استراتژیک گستردهتر تمرکز کنند و جذب افزایش پنج برابری تعداد سیستمهای پشتیبانیشده را بدون افزایش کارکنان امکانپذیر کرد».
طبق منبع STS، NSA یک ارتقاء عمده فناوری اطلاعات (IT) را آغاز و طراحی کرد «که ظرفیت سرور را ۱۰۰ برابر افزایش داد و فناوری قدیمی LAN را با شبکه ATM سرعت بالا جایگزین کرد... معماری IT را ساده کرد و استفاده از فناوری مالکیتی غیراستاندارد را حذف کرد و به نفع راهحلهای تجاری استاندارد بود. [آن] خطر از دست دادن داده را با ایجاد پشتیبان خارج از سایت برای دادههای حیاتی و بازطراحی معماری سیستم برای ارائه سیستمهای اضافی در نقاط شکست تک کاهش داد.»
منبع سابق NSA نقش ایستگاه در جمعآوری اطلاعات آمریکا درباره چین را توضیح داد. منبع گفت که NSA «با ارائه سیستمهای تجهیزات، نرمافزار تخصصی و آموزش بسیاری از تکنیکهای تحلیلی، تلاش تایوانی را به شدت کمک کرده است. این رابطه برای آمریکا نیز بسیار مهم است، به دلیل تهدید رو به رشد چین و اینکه تایوان قابلیت زبان چینی دارد در حالی که ما بسیار کم داریم. درصد بسیار زیادی از آنچه NSA درباره چین به دست میآورد از عملیات تایوانی میآید.»
وقتی عملیات SIGINT در هنگکنگ به دلیل انتقال قریبالوقوع به چین در ۱۹۹۷ مجبور به جابهجایی شد، مسئولیتها بین تأسیسات در تایوان و استرالیا تقسیم شد. ایستگاه ماهوارهای استنلی فورت هنگکنگ، با کد «پروژه کیتویک»، در چونگ هوم کوک در ۱۹۹۳ به استرالیا منتقل شد و در جرالدتون، استرالیای غربی، زیر نظر اداره سیگنالهای دفاعی آن کشور قرار گرفت. ایستگاه چونگ هوم کوک ارتباطات ماهوارهای چین، تلمتری از آزمایشهای موشک بالستیک و پرتاب ماهوارههای چین، دادههای مأموریت از ماهوارههای اطلاعاتی شامل ماهوارههای اطلاعاتی الکترونیکی و عکاسی، و مخابرات داخلی دانلودشده از ماهوارههای زمینثابت چین را نظارت میکرد.
وظایف رهگیری رادیویی در مزرعه هوایی سابق HF در تای مو شان، قلمروهای جدید، هنگکنگ، بسته و به پینگتونگ لی، تایوان منتقل شد. با این کار، تایوان به شبکه بههمپیوسته عملیات HF SIGINT پیوست که شامل کیکای-جیما، ژاپن با سیستم آنتن HF-DF مشابه «فیکس-سیکس»، و خون کائن، تایلند میشود. از نظر جغرافیایی، تایوان در موقعیت عالی برای کمک قرار دارد. بدون پوشش تایوان، تصویر SIGINT آمریکا از سرزمین اصلی چین برای جامعه اطلاعاتی آمریکا به شدت ناقص خواهد بود.
انتقال مسئولیتهای SIGINT از یک کشور به کشور دیگر دشوار نیست. توافق امنیتی UK-USA که در ۱۹۴۷ امضا شد، مسئولیتهای جمعآوری SIGINT را بین ایالات متحده و پادشاهی متحده (شامل اعضای مشترکالمنافع استرالیا، نیوزیلند و کانادا) تقسیم کرد. این برای جلوگیری از تکرار و به حداکثر رساندن قابلیتهای جمعآوری انجام شد. تأسیسات آمریکایی در پینگتونگ لی تحت مسئولیت NSA است. بنابراین، دادههای جمعآوریشده درباره چین باید طبق توافق نه تنها با تایوانیها بلکه با شرکای SIGINT آمریکا نیز به اشتراک گذاشته شود.
ایالات متحده و جمهوری چین (ROC) از جنگ جهانی دوم رابطه SIGINT داشتهاند، زمانی که آمریکا به دولت ناسیونالیست (کومینتانگ یا KMT) در چین برای مبارزه با اشغال ژاپن کمک کرد. این رابطه پس از فرار ناسیونالیستها به جزیره تایوان در ۱۹۴۹ برای جلوگیری از نابودی توسط نیروهای کمونیستی ادامه یافت.
عملیات اطلاعاتی آمریکا در تایوان در دوران جنگ سرد چشمگیر بود. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) عملیات حملونقل معروف خود Air America، Civil Air Transport و Air Asia را در تایوان مستقر کرد. عملیات Western Enterprises CIA برای حمله به چین از پایگاههای در برمه (اکنون میانمار) نیز در آنجا مقر داشت.
در دوران جنگ سرد، ایستگاههای SIGINT در سراسر تایوان ساخته شدند. پرسنل اطلاعاتی و نظامی آمریکا و ROC این پاسگاهها را اداره میکردند و مقدار محدودی داده با دولت ROC به اشتراک گذاشته میشد. عملیات SIGINT آمریکا در تایوان دادههای حیاتی درباره جنگ ویتنام و فعالیتها در سرزمین اصلی چین را به آمریکا داد.
عملیات SIGINT مشترک آمریکا-ROC در سراسر جنگ سرد شامل فعالیت گروه امنیتی دریایی آمریکا USN-21 در تایپه، دفتر خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، نیروی وظیفه هوایی-۱۳ در تایپه، شرکت شناسایی ارتباطات ۳۲۷، آژانس امنیتی ارتش آمریکا، نان سزو پو نزدیک کائوشیونگ، مرکز ارتباطات کمکی دریایی آمریکا تحت هدایت CIA، و U-2های مجهز به تجهیزات عکاسی و SIGINT که توسط خلبانان تایوانی پرواز میکردند، بود.
با شروع فروکش کردن جنگ ویتنام در اوایل دهه ۱۹۷۰، فعالیتهای نظامی آمریکا در تایوان شروع به تعطیلی کرد. از ۱۹۷۲-۷۳ آمریکا تمام تأسیسات SIGINT را بست جز پایگاه پشتیبانی خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، گروه امنیتی ۶۹۸۷، در لینکو، فقط ۱۰ کیلومتر شمال غربی تایپه. این پایگاه تا ۱۹۷۷ تحت کنترل نظامی آمریکا باقی ماند.
پس از اینکه رئیسجمهور آمریکا جیمی کارتر در دسامبر ۱۹۷۸ روابط «عادیشده» با جمهوری خلق چین را اعلام کرد، تمام سازمانهای رسمی دولت آمریکا در تایوان خصوصیسازی شدند. سفارت آمریکا در مارس ۱۹۷۹ به موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) تغییر نام داد. دولت آمریکا عملیات اطلاعاتی و نظامی باقیمانده را به تایوان واگذار کرد یا آنها به شرکتهای مخفی با استفاده از اتباع به عنوان پوشش تبدیل شدند.
طبق یک تکنسین سابق نیروی هوایی آمریکا که تا ۱۹۸۵ به عنوان کارگر قراردادی غیرنظامی برای ارتش ROC در لینکو کار میکرد، این تأسیسات در آن زمان هنوز فعال بود. تأسیسات لینکو در زمانی پس از ۱۹۸۵ به یانگمینگشان منتقل شد.
زمان و انتقال از لینکو به یانگمینگشان نامشخص است، اما روشن است که پینگتونگ لی تایوان را در نقش حیاتی برای منافع اطلاعاتی و امنیت منطقهای آمریکا قرار میدهد. اگر آمریکا تایوان را در «اتحاد مجدد» اجباری یا داوطلبانه از دست بدهد، جمعآوری، پردازش و قابلیتهای اطلاعاتی آمریکا را مختل میکند و امنیت منطقه را به شدت به خطر میاندازد. به همین دلیل، با دموکراسی یا بدون دموکراسی، موضع آمریکا در تعهد به دفاع از تایوان در برابر تجاوز PRC باید از زاویهای متفاوت دیده شود. تایوان دیگر نمیتواند توسط آمریکا به عنوان چیزی قابل چشمپوشی کنار گذاشته شود، بلکه باید به عنوان شریک فعال و طرفدار آمریکا در امنیت و ثبات منطقهای شرق آسیا در نظر گرفته شود.
تایپه – گزارشهای رسانههای محلی به زبان چینی تأیید میکنند که اداره امنیت ملی تایوان (NSB / 國家安全局) ارتباط خود را با شبکه اطلاعاتی پنج چشم (FVEY / 五眼) حفظ کرده است. اعضای اصلی FVEY عبارتند از: استرالیا، کانادا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده.
ژاپن و سنگاپور به عنوان اعضای «پنج چشم به علاوه ۲» توصیف شدهاند. رابطه تایوان کمی متفاوت است؛ منابع نشان میدهند تایوان دادهها را به NSA ارائه میدهد، اما NSA تحلیلهای خود را به اشتراک نمیگذارد. اینکه این موضوع دقیقاً چگونه به عنوان یک عامل تقویتکننده قدرت برای تایوان عمل میکند، هنوز مشخص نیست.
به کسانی که با این تأسیسات آشنا نیستند، کتاب The Ties That Bind (۱۹۹۰) نوشته دزموند بال و مقالات و هر نوشتهای از ریچارد تانتر را به شدت توصیه میکنم.
در کنفرانس مطبوعاتی روز ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، مدیرکل NSB، تسای مینگیِن (蔡明彥)، تأیید کرد که NSB ارتباط خود را با اتحاد اطلاعاتی پنج چشم (FVEY) حفظ کرده است. او همچنین راهاندازی یک سیستم اطلاعرسانی فوری جدید و ارتقای تجهیزات کامپیوتری که سال گذشته اجرا شده بود را اعلام کرد.
تسای مستقیماً به رئیسجمهور و کمیته امور خارجه و دفاع ملی یوان قانونگذاری (立法院) گزارش میدهد و بهروزرسانیهایی درباره تهدید ترکیبی که حزب کمونیست چین برای امنیت ملی تایوان ایجاد میکند، ارائه میدهد.
این اولین بار است که NSB به طور عمومی وجود عملیات شنود رادیویی با فرکانس بالا علیه چین را تأیید کرده است.
تایوان سه تأسیسات اصلی اطلاعات سیگنالی (SIGINT) را اداره میکند: عملیات مشترک با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) در پینگتون لی روی کوه یانگمینگشان، ایستگاه اصلی «دایره محصول» NSB در لینکو (林口區)، و یک تأسیسات مشابه در جنوب تایوان در روستای بتِل نات.
به همکاران نویسندهام: همیشه رسیدهای خود را نگه دارید — عکسها، کارتهای ویزیت، ایمیلها و دفترچههای شخصی. روی کارتهای ویزیت، تاریخ ملاقات با شخص را یادداشت میکنم و در پشت آن یادداشتهایی درباره او مینویسم. بدون چنین مدارکی، خوانندگان هیچ راهی ندارند تا بفهمند آیا شما حقیقت را میگویید یا فقط جزئیات را جعل میکنید.
به عنوان سابقه، من فقط دو مقاله درباره تأسیسات شنود آمریکا در پینگتون لی برای Jane’s Defence Weekly و Jane’s Intelligence Review نوشتم:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (۱ فوریه ۲۰۰۴).
در ۵ مارس ۲۰۰۳، یک مقاله ویژه طولانیتر برای Asia Times برای عموم مردم منتشر کردم و جنبههای فنی را ساده کردم.
پیش از انتشار اولین داستان Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱)، پاسخی از AIT دریافت کردم تا با رئیس دفتر اتشههای دفاعی (DAO) مصاحبه کنم. با سوزان ای. شال، رئیس بخش، سخنگوی AIT، بخش فرهنگی و اطلاعاتی، سفارت واقعی آمریکا - موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) دیدار کردم.
طبق دفترچه شخصیام، در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰، یک ماه پیش از انتشار، وارد ساختمان موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) شدم و به دفتر سوزان ای. شال راهنمایی شدم. پس از تعویض کارتهای ویزیت، توضیح دادم که در حال آمادهسازی گزارشی درباره یک تأسیسات اطلاعاتی آمریکا که در جزیره فعالیت میکند، هستم. درخواست کردم با دفتر اتشه دفاعی (DAO) دیدار کنم تا مشخص شود آیا انتشار گزارش ممکن است امنیت آمریکا را به خطر بیندازد، و آمادگی خود را برای حذف هرگونه اطلاعات فنی طبقهبندیشده اعلام کردم. شال به طور حرفهای رفتار کرد اما اشاره کرد که دیدار با رئیس DAO احتمالاً تا پس از کریسمس ممکن نخواهد بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
آنها کاری نکردند و به شیوه معمول بوروکراتیک — با سکوت — پاسخ دادند. بعداً یک منبع از AIT به من گفت که شال یادداشتی را بین کارکنان پخش کرده و توصیه کرده بود «من را نادیده بگیرند».
ناراحت شدم، یک تاکتیک از Aporia را قرض گرفتم و پس از هر مقاله مهم که ممکن بود مشکلساز باشد، شروع به ارسال کارتهای کریسمس کردم. این کار افسران AIT را مجبور کرد تا خود را برای مافوقهایشان در واشنگتن توضیح دهند. کارتها یادآوری میکردند که من در دسترس هستم — حتی اگر این بار خیلی دیر شده بود. دفعه بعد میتوانستند فعال باشند: از کار من باخبر شوند، شاید حتی آن را شکل دهند.
حالا آنها در حالت واکنشی بودند، وضعیتی که با ذهنیت نظامی کاملاً در تضاد بود. کارتها یک تاکتیک فشار بودند — تلاش من برای تبدیل سکوت به آواز، حتی اگر ابتدا ناجور به نظر میرسید.
من یک جعبه پر از کارتهای متنوع داشتم و برای هر خبر مهم یکی جدید انتخاب میکردم. اگر زمانبندی درست بود، کارت یک روز پس از چاپ خبر در روزنامه میرسید — درست قبل از اینکه رئیسشان در واشنگتن تماس بگیرد. آنها آن را قلدری میدیدند. اما چطور ممکن بود؟ میستلتو در ماه مه، جک فراست در ژوئن، جینگل بلز در ژوئیه، سانتا در سپتامبر، نوئل در نوامبر — و اینطور دو سال ادامه یافت.
در ژانویه ۲۰۰۳، براد گردس، اتشه دفاعی ارتش آمریکا، سرانجام من را به ناهار دعوت کرد و خواست متوقف شوم — که کردم. با این حال، گردس با باز کردن گفتوگو موافقت کرد که به جلسات منظم منجر شد و بعداً دیگر اعضای DAO AIT را هم شامل شد. با گذشت زمان، دوستان نزدیک شدیم و حتی در عروسیهای یکدیگر شرکت کردیم.
مقاله ژانویه ۲۰۰۱ Jane’s Defence Weekly مثل شلیک تفنگ ساچمهای به رسانههای تایوان برخورد کرد. یک هفته حملات پانیک داشتم و مطمئن بودم که اخراج میشوم. حتی دوباره سیگار کشیدن را شروع کردم — مارلبورو رد. خوشبختانه KMT دیگر در قدرت نبود و DPP قول داده بود آزادی مطبوعات را حفظ کند. اگر این مقاله را قبل از ۲۰۰۰ نوشته بودم، در پرواز بعدی بیرون بودم.
از زمان ورودم به تایپه در ۱۹۹۷، اغلب با کارکنان Summit Telecom Systems در منطقه معروف بار خارجیهای شهر، Combat Zone، مشروب میخوردم. من آنچه روزنامهنگاران «رسید» مینامند — کارت ویزیت، اسناد و ایمیل — را برای پشتیبانی هر گزارش نگه میداشتم.
آنها بارها ادعا میکردند پیمانکار Chunghwa Telecom هستند، اما شجاعت مستانهشان در Combat Zone داستان دیگری میگفت. بین دورها سعی میکردند دختران بار محلی را با جملاتی مثل «من جاسوسم» یا «برای دولت کار میکنم — ولی نمیتوانم بگویم چه کار میکنم» تحت تأثیر قرار دهند.
من آنها را خوب میشناختم، اغلب شب را با کشیدن بدترینشان از خیابان به هتل ریویرا (歐華酒店) تمام میکردم — یک دست روی شانهام، دست دیگر دور کمربندشان، در حالی که آنها را میکشیدم و آنها بیمعنی غرغر میکردند. به آنها هشدار میدادم که اتوبوس صبحگاهی به محل کار را از دست میدهند، و آنها با صدای مست میگفتند «به اتوبوس گور باباش». گاهی فکر میکردم میتوانستم جای آنها را بگیرم — به هر حال کسی متوجه نمیشد.
در اوت ۲۰۰۵، گرگ برگِرسن — که بعداً به جرم جاسوسی برای چین دستگیر شد — به من گفت که پس از انتشار خبر، شورای امنیت ملی کاخ سفید او را از تعطیلات فراخواند تا در تهیه گزارش ارزیابی خسارت کمک کند. در آن زمان برگِرسن مدیر برنامه C4ISR، بخش تسلیحات، آژانس همکاری امنیت دفاعی (DSCA) بود — مقام کلیدی ناظر بر برنامههای ارتقای C4ISR تایوان.
در زیر مقاله اصلی Asia Times آمده است:
۵ مارس ۲۰۰۳
Asia Times
کوه جاسوس: آمریکا چگونه از تایوان بر چین جاسوسی میکند
نوشته وندل مینیک
تایپه – ایالات متحده و تایوان یک توافق همکاری اشتراکگذاری اطلاعات دارند که به هر دو آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و اداره امنیت ملی تایوان (NSB) اجازه میدهد ارتباطات نظامی چین در مناطق نظامی نانجینگ و گوانگژو را گوش کنند. با کمک NSA، تایوان یک پایگاه اطلاعات سیگنال (SIGINT) در پینگتونگ لی روی کوه یانگمینگشان درست شمال تایپه ساخته است که دستکم ۱۵ سال است فعال است.
اینکه این عملیات آمریکا در کشوری است که روابط دیپلماتیک با آن ندارد، نیاز به بررسی دارد. اول، نزدیکی جغرافیایی تایوان به چین آن را اولین انتخاب برای استقرار پایگاه SIGINT میکند. دوم، تایوان طرفدار آمریکا است و ترس مشترک از گسترش نظامی چین دارد. سوم، تایوان به سیستم نشانه و هشدار (I&W) نیاز دارد تا از حمله غافلگیرانه چین جلوگیری کند.
این تأسیسات که در ژانویه امسال توسط Jane’s Defence Weekly برای اولین بار گزارش شد، اکنون به نظر میرسد گوشهای بیشتری پیدا کرده است. اندکی پس از گزارش اخیر Jane’s، Asia Times Online آنتنهای اضافی را روی کوه ونجیان نزدیک دازهی، درست جنوب پینگتونگ لی، پیدا کرد. Atol با یک مقام سابق NSA که قبلاً در پینگتونگ لی کار میکرد، مصاحبه کرد.
مقام سابق NSA به Atol گفت: «این عملیات طبقهبندیشده NSA است. در NSA به عنوان شعبه ارتباط SIGINT [SLB] شناخته میشود. دلیل اینقدر مخفی بودن، علاوه بر اینکه عملیات NSA همیشه طبقهبندیشده است، این است که NSA یک آژانس رسمی دولت آمریکا است و ما نباید هیچ نمایندگی رسمی در تایوان داشته باشیم.»
این تأسیسات به تایوان لبه لازم را میدهد تا از پیروزی سریع جمهوری خلق چین (PRC) در یک نبرد قاطع جلوگیری کند. پردازش دادهها از این تأسیسات به تایوان اجازه میدهد وضعیت تهدید فعلی چین را ارزیابی کند. اطلاعات ارائهشده شامل جزئیات نیروهای مسلح چین، ساختار و سازمان آنها، دکترین تاکتیکی، ترتیب نبرد، سلاحها و تجهیزات، و سیستمهای عملکردی میدان نبرد حمایتی است. این شامل نحوه عملکرد PRC طبق دکترین و آموزش خود نیز میشود.
نگرانی ویژه فعالیتهای سپاه دوم توپخانه است که توانایی شلیک تا ۴۰۰ موشک بالستیک تاکتیکی دونگ فنگ-۱۱ (M-11) و DF-15 (M-9) را در حملات اشباع چندموج و چندجهته به تایوان دارد. اطلاعات جمعآوریشده توسط تأسیسات گزینههایی برای رهبران تایوان فراهم میکند تا ارتش چین را با مانور یا حمله متوقف و شکست دهند. هدف تایوان لزوماً وارد کردن آسیب جدی به سرزمین اصلی با استفاده از سلاحهای تهاجمی موجود و در حال توسعه نیست، بلکه وادار کردن چین به عقبنشینی از حمله یا وادار کردن ایالات متحده به ورود به درگیری است.
در جنگ، چین ابتدا «استراتژی بریدن سر» را امتحان میکند که شامل حملات موشکی و نیروی هوایی به تأسیسات نظامی کلیدی و فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوترها و اطلاعات (C4I) است. پینگتونگ لی بدون شک اولین هدف خواهد بود. تایوان و سرزمین اصلی چین توسط تنگه تایوان جدا شدهاند که در نزدیکترین نقطه ۷۲ مایل دریایی و در دورترین نقطه ۱۴۰ مایل دریایی است. هواپیماهای جنگی چینی میتوانند در هفت دقیقه به تایوان برسند و کشتیهای جنگی چینی در حدود پنج ساعت.
سایت پینگتونگ لی دارای ۱۰ دکل آنتن است که شش تای آنها آنتنهای دیپول فرکانس بالا (HF) در الگوی دایرهای به نام «شش عنصر» یا «فیکس-سیکس» هستند و هم رهگیری و هم یافتن جهت (DF) را انجام میدهند. این نوع پیکربندی آنتن HF-DF به تایوان و آمریکا اجازه میدهد ارتباطات رادیویی نظامی چین را نظارت کنند. یک رادوم در پایگاه وجود دارد که در اوایل ۱۹۹۸ نصب شده و به NSA اجازه میدهد دادهها را برای پردازش بیشتر به آمریکا آپلینک کند. پیش از آن، تمام ارتباطات SLB از طریق یک تأسیسات ظرف ماهواره تجاری نزدیک متعلق به Chunghwa Telecom عبور میکرد. مجموعه آنتن یافتشده توسط Atol در کوه ونجیان نزدیک دازهی همان پیکربندی «فیکس-سیکس» را دارد، با مجموعه اضافی چندین مایکروویو در نزدیکی.
پینگتونگ لی با حمایت Summit Telecom Systems (STS)، شرکت تجاری آمریکایی مستقر در مریلند که در ژاپن، کره جنوبی و آزورس فعالیت دارد، به عنوان یکی از شرکتهای «نگهدارنده» متعددی که NSA برای نگهداری سایتهای SIGINT در سراسر جهان استفاده میکند، نگهداری میشود. منبع NSA به Atol گفت: «پرسنل غیرنظامی فقط در نقش حمایتی هستند. آنها مرکز ارتباطات را اداره میکنند و تجهیزات ارتباطات و کامپیوترهای ایستگاه را نگهداری میکنند.»
یک کارمند STS که بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان «رابط ارشد» با دولت تایوانی خدمت کرده بود، موادی ارائه داد که جنبههای فنی عملیات را توصیف میکند. طبق اطلاعات، پایگاه «انواع سیستمهای مخابراتی و پردازش داده با هدف ویژه» را اداره میکند.
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، NSA یک برنامه ارتقاء و مدرنسازی عمده را آغاز کرد که «نقاط ضعف معماری سیستمها را شناسایی کرد، سپس یک برنامه مدرنسازی چندساله بزرگ طراحی کرد که قابلیتهای پردازش جدید قابل توجهی را ادغام کرد و ظرفیت کلی سیستم را ده برابر افزایش داد. [آن] فناوری مبتنی بر وب را به عنوان جایگزین مقرونبهصرفه برای فرآیندهای نرمافزاری قدیمی پیادهسازی کرد. اطلاعاتی که قبلاً ساعتها یا روزها برای پردازش و گزارش نیاز داشت، اکنون در کمتر از یک دقیقه پردازش و گزارش میشود»، منبع STS گفت.
NSA همچنین برنامههای آموزشی و توسعهای برای تایوانیهایی که تأسیسات را اداره میکردند بهبود داد. این تلاش باعث شد تایوانیها «خودکفاتر شوند و کمتر به کمک خارجی وابسته باشند». این انتقال اختیار و مسئولیت «به کارکنان آمریکایی اجازه داد بر ابتکارات استراتژیک گستردهتر تمرکز کنند و جذب افزایش پنج برابری تعداد سیستمهای پشتیبانیشده را بدون افزایش کارکنان امکانپذیر کرد».
طبق منبع STS، NSA یک ارتقاء عمده فناوری اطلاعات (IT) را آغاز و طراحی کرد «که ظرفیت سرور را ۱۰۰ برابر افزایش داد و فناوری قدیمی LAN را با شبکه ATM سرعت بالا جایگزین کرد... معماری IT را ساده کرد و استفاده از فناوری مالکیتی غیراستاندارد را حذف کرد و به نفع راهحلهای تجاری استاندارد بود. [آن] خطر از دست دادن داده را با ایجاد پشتیبان خارج از سایت برای دادههای حیاتی و بازطراحی معماری سیستم برای ارائه سیستمهای اضافی در نقاط شکست تک کاهش داد.»
منبع سابق NSA نقش ایستگاه در جمعآوری اطلاعات آمریکا درباره چین را توضیح داد. منبع گفت که NSA «با ارائه سیستمهای تجهیزات، نرمافزار تخصصی و آموزش بسیاری از تکنیکهای تحلیلی، تلاش تایوانی را به شدت کمک کرده است. این رابطه برای آمریکا نیز بسیار مهم است، به دلیل تهدید رو به رشد چین و اینکه تایوان قابلیت زبان چینی دارد در حالی که ما بسیار کم داریم. درصد بسیار زیادی از آنچه NSA درباره چین به دست میآورد از عملیات تایوانی میآید.»
وقتی عملیات SIGINT در هنگکنگ به دلیل انتقال قریبالوقوع به چین در ۱۹۹۷ مجبور به جابهجایی شد، مسئولیتها بین تأسیسات در تایوان و استرالیا تقسیم شد. ایستگاه ماهوارهای استنلی فورت هنگکنگ، با کد «پروژه کیتویک»، در چونگ هوم کوک در ۱۹۹۳ به استرالیا منتقل شد و در جرالدتون، استرالیای غربی، زیر نظر اداره سیگنالهای دفاعی آن کشور قرار گرفت. ایستگاه چونگ هوم کوک ارتباطات ماهوارهای چین، تلمتری از آزمایشهای موشک بالستیک و پرتاب ماهوارههای چین، دادههای مأموریت از ماهوارههای اطلاعاتی شامل ماهوارههای اطلاعاتی الکترونیکی و عکاسی، و مخابرات داخلی دانلودشده از ماهوارههای زمینثابت چین را نظارت میکرد.
وظایف رهگیری رادیویی در مزرعه هوایی سابق HF در تای مو شان، قلمروهای جدید، هنگکنگ، بسته و به پینگتونگ لی، تایوان منتقل شد. با این کار، تایوان به شبکه بههمپیوسته عملیات HF SIGINT پیوست که شامل کیکای-جیما، ژاپن با سیستم آنتن HF-DF مشابه «فیکس-سیکس»، و خون کائن، تایلند میشود. از نظر جغرافیایی، تایوان در موقعیت عالی برای کمک قرار دارد. بدون پوشش تایوان، تصویر SIGINT آمریکا از سرزمین اصلی چین برای جامعه اطلاعاتی آمریکا به شدت ناقص خواهد بود.
انتقال مسئولیتهای SIGINT از یک کشور به کشور دیگر دشوار نیست. توافق امنیتی UK-USA که در ۱۹۴۷ امضا شد، مسئولیتهای جمعآوری SIGINT را بین ایالات متحده و پادشاهی متحده (شامل اعضای مشترکالمنافع استرالیا، نیوزیلند و کانادا) تقسیم کرد. این برای جلوگیری از تکرار و به حداکثر رساندن قابلیتهای جمعآوری انجام شد. تأسیسات آمریکایی در پینگتونگ لی تحت مسئولیت NSA است. بنابراین، دادههای جمعآوریشده درباره چین باید طبق توافق نه تنها با تایوانیها بلکه با شرکای SIGINT آمریکا نیز به اشتراک گذاشته شود.
ایالات متحده و جمهوری چین (ROC) از جنگ جهانی دوم رابطه SIGINT داشتهاند، زمانی که آمریکا به دولت ناسیونالیست (کومینتانگ یا KMT) در چین برای مبارزه با اشغال ژاپن کمک کرد. این رابطه پس از فرار ناسیونالیستها به جزیره تایوان در ۱۹۴۹ برای جلوگیری از نابودی توسط نیروهای کمونیستی ادامه یافت.
عملیات اطلاعاتی آمریکا در تایوان در دوران جنگ سرد چشمگیر بود. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) عملیات حملونقل معروف خود Air America، Civil Air Transport و Air Asia را در تایوان مستقر کرد. عملیات Western Enterprises CIA برای حمله به چین از پایگاههای در برمه (اکنون میانمار) نیز در آنجا مقر داشت.
در دوران جنگ سرد، ایستگاههای SIGINT در سراسر تایوان ساخته شدند. پرسنل اطلاعاتی و نظامی آمریکا و ROC این پاسگاهها را اداره میکردند و مقدار محدودی داده با دولت ROC به اشتراک گذاشته میشد. عملیات SIGINT آمریکا در تایوان دادههای حیاتی درباره جنگ ویتنام و فعالیتها در سرزمین اصلی چین را به آمریکا داد.
عملیات SIGINT مشترک آمریکا-ROC در سراسر جنگ سرد شامل فعالیت گروه امنیتی دریایی آمریکا USN-21 در تایپه، دفتر خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، نیروی وظیفه هوایی-۱۳ در تایپه، شرکت شناسایی ارتباطات ۳۲۷، آژانس امنیتی ارتش آمریکا، نان سزو پو نزدیک کائوشیونگ، مرکز ارتباطات کمکی دریایی آمریکا تحت هدایت CIA، و U-2های مجهز به تجهیزات عکاسی و SIGINT که توسط خلبانان تایوانی پرواز میکردند، بود.
با شروع فروکش کردن جنگ ویتنام در اوایل دهه ۱۹۷۰، فعالیتهای نظامی آمریکا در تایوان شروع به تعطیلی کرد. از ۱۹۷۲-۷۳ آمریکا تمام تأسیسات SIGINT را بست جز پایگاه پشتیبانی خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، گروه امنیتی ۶۹۸۷، در لینکو، فقط ۱۰ کیلومتر شمال غربی تایپه. این پایگاه تا ۱۹۷۷ تحت کنترل نظامی آمریکا باقی ماند.
پس از اینکه رئیسجمهور آمریکا جیمی کارتر در دسامبر ۱۹۷۸ روابط «عادیشده» با جمهوری خلق چین را اعلام کرد، تمام سازمانهای رسمی دولت آمریکا در تایوان خصوصیسازی شدند. سفارت آمریکا در مارس ۱۹۷۹ به موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) تغییر نام داد. دولت آمریکا عملیات اطلاعاتی و نظامی باقیمانده را به تایوان واگذار کرد یا آنها به شرکتهای مخفی با استفاده از اتباع به عنوان پوشش تبدیل شدند.
طبق یک تکنسین سابق نیروی هوایی آمریکا که تا ۱۹۸۵ به عنوان کارگر قراردادی غیرنظامی برای ارتش ROC در لینکو کار میکرد، این تأسیسات در آن زمان هنوز فعال بود. تأسیسات لینکو در زمانی پس از ۱۹۸۵ به یانگمینگشان منتقل شد.
زمان و انتقال از لینکو به یانگمینگشان نامشخص است، اما روشن است که پینگتونگ لی تایوان را در نقش حیاتی برای منافع اطلاعاتی و امنیت منطقهای آمریکا قرار میدهد. اگر آمریکا تایوان را در «اتحاد مجدد» اجباری یا داوطلبانه از دست بدهد، جمعآوری، پردازش و قابلیتهای اطلاعاتی آمریکا را مختل میکند و امنیت منطقه را به شدت به خطر میاندازد. به همین دلیل، با دموکراسی یا بدون دموکراسی، موضع آمریکا در تعهد به دفاع از تایوان در برابر تجاوز PRC باید از زاویهای متفاوت دیده شود. تایوان دیگر نمیتواند توسط آمریکا به عنوان چیزی قابل چشمپوشی کنار گذاشته شود، بلکه باید به عنوان شریک فعال و طرفدار آمریکا در امنیت و ثبات منطقهای شرق آسیا در نظر گرفته شود.
تایپه – گزارشهای رسانههای محلی به زبان چینی تأیید میکنند که اداره امنیت ملی تایوان (NSB / 國家安全局) ارتباط خود را با شبکه اطلاعاتی پنج چشم (FVEY / 五眼) حفظ کرده است. اعضای اصلی FVEY عبارتند از: استرالیا، کانادا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده.
ژاپن و سنگاپور به عنوان اعضای «پنج چشم به علاوه ۲» توصیف شدهاند. رابطه تایوان کمی متفاوت است؛ منابع نشان میدهند تایوان دادهها را به NSA ارائه میدهد، اما NSA تحلیلهای خود را به اشتراک نمیگذارد. اینکه این موضوع دقیقاً چگونه به عنوان یک عامل تقویتکننده قدرت برای تایوان عمل میکند، هنوز مشخص نیست.
به کسانی که با این تأسیسات آشنا نیستند، کتاب The Ties That Bind (۱۹۹۰) نوشته دزموند بال و مقالات و هر نوشتهای از ریچارد تانتر را به شدت توصیه میکنم.
در کنفرانس مطبوعاتی روز ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، مدیرکل NSB، تسای مینگیِن (蔡明彥)، تأیید کرد که NSB ارتباط خود را با اتحاد اطلاعاتی پنج چشم (FVEY) حفظ کرده است. او همچنین راهاندازی یک سیستم اطلاعرسانی فوری جدید و ارتقای تجهیزات کامپیوتری که سال گذشته اجرا شده بود را اعلام کرد.
تسای مستقیماً به رئیسجمهور و کمیته امور خارجه و دفاع ملی یوان قانونگذاری (立法院) گزارش میدهد و بهروزرسانیهایی درباره تهدید ترکیبی که حزب کمونیست چین برای امنیت ملی تایوان ایجاد میکند، ارائه میدهد.
این اولین بار است که NSB به طور عمومی وجود عملیات شنود رادیویی با فرکانس بالا علیه چین را تأیید کرده است.
تایوان سه تأسیسات اصلی اطلاعات سیگنالی (SIGINT) را اداره میکند: عملیات مشترک با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) در پینگتون لی روی کوه یانگمینگشان، ایستگاه اصلی «دایره محصول» NSB در لینکو (林口區)، و یک تأسیسات مشابه در جنوب تایوان در روستای بتِل نات.
به همکاران نویسندهام: همیشه رسیدهای خود را نگه دارید — عکسها، کارتهای ویزیت، ایمیلها و دفترچههای شخصی. روی کارتهای ویزیت، تاریخ ملاقات با شخص را یادداشت میکنم و در پشت آن یادداشتهایی درباره او مینویسم. بدون چنین مدارکی، خوانندگان هیچ راهی ندارند تا بفهمند آیا شما حقیقت را میگویید یا فقط جزئیات را جعل میکنید.
به عنوان سابقه، من فقط دو مقاله درباره تأسیسات شنود آمریکا در پینگتون لی برای Jane’s Defence Weekly و Jane’s Intelligence Review نوشتم:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (۱ فوریه ۲۰۰۴).
در ۵ مارس ۲۰۰۳، یک مقاله ویژه طولانیتر برای Asia Times برای عموم مردم منتشر کردم و جنبههای فنی را ساده کردم.
پیش از انتشار اولین داستان Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱)، پاسخی از AIT دریافت کردم تا با رئیس دفتر اتشههای دفاعی (DAO) مصاحبه کنم. با سوزان ای. شال، رئیس بخش، سخنگوی AIT، بخش فرهنگی و اطلاعاتی، سفارت واقعی آمریکا - موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) دیدار کردم.
طبق دفترچه شخصیام، در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰، یک ماه پیش از انتشار، وارد ساختمان موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) شدم و به دفتر سوزان ای. شال راهنمایی شدم. پس از تعویض کارتهای ویزیت، توضیح دادم که در حال آمادهسازی گزارشی درباره یک تأسیسات اطلاعاتی آمریکا که در جزیره فعالیت میکند، هستم. درخواست کردم با دفتر اتشه دفاعی (DAO) دیدار کنم تا مشخص شود آیا انتشار گزارش ممکن است امنیت آمریکا را به خطر بیندازد، و آمادگی خود را برای حذف هرگونه اطلاعات فنی طبقهبندیشده اعلام کردم. شال به طور حرفهای رفتار کرد اما اشاره کرد که دیدار با رئیس DAO احتمالاً تا پس از کریسمس ممکن نخواهد بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
آنها کاری نکردند و به شیوه معمول بوروکراتیک — با سکوت — پاسخ دادند. بعداً یک منبع از AIT به من گفت که شال یادداشتی را بین کارکنان پخش کرده و توصیه کرده بود «من را نادیده بگیرند».
ناراحت شدم، یک تاکتیک از Aporia را قرض گرفتم و پس از هر مقاله مهم که ممکن بود مشکلساز باشد، شروع به ارسال کارتهای کریسمس کردم. این کار افسران AIT را مجبور کرد تا خود را برای مافوقهایشان در واشنگتن توضیح دهند. کارتها یادآوری میکردند که من در دسترس هستم — حتی اگر این بار خیلی دیر شده بود. دفعه بعد میتوانستند فعال باشند: از کار من باخبر شوند، شاید حتی آن را شکل دهند.
حالا آنها در حالت واکنشی بودند، وضعیتی که با ذهنیت نظامی کاملاً در تضاد بود. کارتها یک تاکتیک فشار بودند — تلاش من برای تبدیل سکوت به آواز، حتی اگر ابتدا ناجور به نظر میرسید.
من یک جعبه پر از کارتهای متنوع داشتم و برای هر خبر مهم یکی جدید انتخاب میکردم. اگر زمانبندی درست بود، کارت یک روز پس از چاپ خبر در روزنامه میرسید — درست قبل از اینکه رئیسشان در واشنگتن تماس بگیرد. آنها آن را قلدری میدیدند. اما چطور ممکن بود؟ میستلتو در ماه مه، جک فراست در ژوئن، جینگل بلز در ژوئیه، سانتا در سپتامبر، نوئل در نوامبر — و اینطور دو سال ادامه یافت.
در ژانویه ۲۰۰۳، براد گردس، اتشه دفاعی ارتش آمریکا، سرانجام من را به ناهار دعوت کرد و خواست متوقف شوم — که کردم. با این حال، گردس با باز کردن گفتوگو موافقت کرد که به جلسات منظم منجر شد و بعداً دیگر اعضای DAO AIT را هم شامل شد. با گذشت زمان، دوستان نزدیک شدیم و حتی در عروسیهای یکدیگر شرکت کردیم.
مقاله ژانویه ۲۰۰۱ Jane’s Defence Weekly مثل شلیک تفنگ ساچمهای به رسانههای تایوان برخورد کرد. یک هفته حملات پانیک داشتم و مطمئن بودم که اخراج میشوم. حتی دوباره سیگار کشیدن را شروع کردم — مارلبورو رد. خوشبختانه KMT دیگر در قدرت نبود و DPP قول داده بود آزادی مطبوعات را حفظ کند. اگر این مقاله را قبل از ۲۰۰۰ نوشته بودم، در پرواز بعدی بیرون بودم.
از زمان ورودم به تایپه در ۱۹۹۷، اغلب با کارکنان Summit Telecom Systems در منطقه معروف بار خارجیهای شهر، Combat Zone، مشروب میخوردم. من آنچه روزنامهنگاران «رسید» مینامند — کارت ویزیت، اسناد و ایمیل — را برای پشتیبانی هر گزارش نگه میداشتم.
آنها بارها ادعا میکردند پیمانکار Chunghwa Telecom هستند، اما شجاعت مستانهشان در Combat Zone داستان دیگری میگفت. بین دورها سعی میکردند دختران بار محلی را با جملاتی مثل «من جاسوسم» یا «برای دولت کار میکنم — ولی نمیتوانم بگویم چه کار میکنم» تحت تأثیر قرار دهند.
من آنها را خوب میشناختم، اغلب شب را با کشیدن بدترینشان از خیابان به هتل ریویرا (歐華酒店) تمام میکردم — یک دست روی شانهام، دست دیگر دور کمربندشان، در حالی که آنها را میکشیدم و آنها بیمعنی غرغر میکردند. به آنها هشدار میدادم که اتوبوس صبحگاهی به محل کار را از دست میدهند، و آنها با صدای مست میگفتند «به اتوبوس گور باباش». گاهی فکر میکردم میتوانستم جای آنها را بگیرم — به هر حال کسی متوجه نمیشد.
در اوت ۲۰۰۵، گرگ برگِرسن — که بعداً به جرم جاسوسی برای چین دستگیر شد — به من گفت که پس از انتشار خبر، شورای امنیت ملی کاخ سفید او را از تعطیلات فراخواند تا در تهیه گزارش ارزیابی خسارت کمک کند. در آن زمان برگِرسن مدیر برنامه C4ISR، بخش تسلیحات، آژانس همکاری امنیت دفاعی (DSCA) بود — مقام کلیدی ناظر بر برنامههای ارتقای C4ISR تایوان.
در زیر مقاله اصلی Asia Times آمده است:
۵ مارس ۲۰۰۳
Asia Times
کوه جاسوس: آمریکا چگونه از تایوان بر چین جاسوسی میکند
نوشته وندل مینیک
تایپه – ایالات متحده و تایوان یک توافق همکاری اشتراکگذاری اطلاعات دارند که به هر دو آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و اداره امنیت ملی تایوان (NSB) اجازه میدهد ارتباطات نظامی چین در مناطق نظامی نانجینگ و گوانگژو را گوش کنند. با کمک NSA، تایوان یک پایگاه اطلاعات سیگنال (SIGINT) در پینگتونگ لی روی کوه یانگمینگشان درست شمال تایپه ساخته است که دستکم ۱۵ سال است فعال است.
اینکه این عملیات آمریکا در کشوری است که روابط دیپلماتیک با آن ندارد، نیاز به بررسی دارد. اول، نزدیکی جغرافیایی تایوان به چین آن را اولین انتخاب برای استقرار پایگاه SIGINT میکند. دوم، تایوان طرفدار آمریکا است و ترس مشترک از گسترش نظامی چین دارد. سوم، تایوان به سیستم نشانه و هشدار (I&W) نیاز دارد تا از حمله غافلگیرانه چین جلوگیری کند.
این تأسیسات که در ژانویه امسال توسط Jane’s Defence Weekly برای اولین بار گزارش شد، اکنون به نظر میرسد گوشهای بیشتری پیدا کرده است. اندکی پس از گزارش اخیر Jane’s، Asia Times Online آنتنهای اضافی را روی کوه ونجیان نزدیک دازهی، درست جنوب پینگتونگ لی، پیدا کرد. Atol با یک مقام سابق NSA که قبلاً در پینگتونگ لی کار میکرد، مصاحبه کرد.
مقام سابق NSA به Atol گفت: «این عملیات طبقهبندیشده NSA است. در NSA به عنوان شعبه ارتباط SIGINT [SLB] شناخته میشود. دلیل اینقدر مخفی بودن، علاوه بر اینکه عملیات NSA همیشه طبقهبندیشده است، این است که NSA یک آژانس رسمی دولت آمریکا است و ما نباید هیچ نمایندگی رسمی در تایوان داشته باشیم.»
این تأسیسات به تایوان لبه لازم را میدهد تا از پیروزی سریع جمهوری خلق چین (PRC) در یک نبرد قاطع جلوگیری کند. پردازش دادهها از این تأسیسات به تایوان اجازه میدهد وضعیت تهدید فعلی چین را ارزیابی کند. اطلاعات ارائهشده شامل جزئیات نیروهای مسلح چین، ساختار و سازمان آنها، دکترین تاکتیکی، ترتیب نبرد، سلاحها و تجهیزات، و سیستمهای عملکردی میدان نبرد حمایتی است. این شامل نحوه عملکرد PRC طبق دکترین و آموزش خود نیز میشود.
نگرانی ویژه فعالیتهای سپاه دوم توپخانه است که توانایی شلیک تا ۴۰۰ موشک بالستیک تاکتیکی دونگ فنگ-۱۱ (M-11) و DF-15 (M-9) را در حملات اشباع چندموج و چندجهته به تایوان دارد. اطلاعات جمعآوریشده توسط تأسیسات گزینههایی برای رهبران تایوان فراهم میکند تا ارتش چین را با مانور یا حمله متوقف و شکست دهند. هدف تایوان لزوماً وارد کردن آسیب جدی به سرزمین اصلی با استفاده از سلاحهای تهاجمی موجود و در حال توسعه نیست، بلکه وادار کردن چین به عقبنشینی از حمله یا وادار کردن ایالات متحده به ورود به درگیری است.
در جنگ، چین ابتدا «استراتژی بریدن سر» را امتحان میکند که شامل حملات موشکی و نیروی هوایی به تأسیسات نظامی کلیدی و فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوترها و اطلاعات (C4I) است. پینگتونگ لی بدون شک اولین هدف خواهد بود. تایوان و سرزمین اصلی چین توسط تنگه تایوان جدا شدهاند که در نزدیکترین نقطه ۷۲ مایل دریایی و در دورترین نقطه ۱۴۰ مایل دریایی است. هواپیماهای جنگی چینی میتوانند در هفت دقیقه به تایوان برسند و کشتیهای جنگی چینی در حدود پنج ساعت.
سایت پینگتونگ لی دارای ۱۰ دکل آنتن است که شش تای آنها آنتنهای دیپول فرکانس بالا (HF) در الگوی دایرهای به نام «شش عنصر» یا «فیکس-سیکس» هستند و هم رهگیری و هم یافتن جهت (DF) را انجام میدهند. این نوع پیکربندی آنتن HF-DF به تایوان و آمریکا اجازه میدهد ارتباطات رادیویی نظامی چین را نظارت کنند. یک رادوم در پایگاه وجود دارد که در اوایل ۱۹۹۸ نصب شده و به NSA اجازه میدهد دادهها را برای پردازش بیشتر به آمریکا آپلینک کند. پیش از آن، تمام ارتباطات SLB از طریق یک تأسیسات ظرف ماهواره تجاری نزدیک متعلق به Chunghwa Telecom عبور میکرد. مجموعه آنتن یافتشده توسط Atol در کوه ونجیان نزدیک دازهی همان پیکربندی «فیکس-سیکس» را دارد، با مجموعه اضافی چندین مایکروویو در نزدیکی.
پینگتونگ لی با حمایت Summit Telecom Systems (STS)، شرکت تجاری آمریکایی مستقر در مریلند که در ژاپن، کره جنوبی و آزورس فعالیت دارد، به عنوان یکی از شرکتهای «نگهدارنده» متعددی که NSA برای نگهداری سایتهای SIGINT در سراسر جهان استفاده میکند، نگهداری میشود. منبع NSA به Atol گفت: «پرسنل غیرنظامی فقط در نقش حمایتی هستند. آنها مرکز ارتباطات را اداره میکنند و تجهیزات ارتباطات و کامپیوترهای ایستگاه را نگهداری میکنند.»
یک کارمند STS که بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان «رابط ارشد» با دولت تایوانی خدمت کرده بود، موادی ارائه داد که جنبههای فنی عملیات را توصیف میکند. طبق اطلاعات، پایگاه «انواع سیستمهای مخابراتی و پردازش داده با هدف ویژه» را اداره میکند.
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، NSA یک برنامه ارتقاء و مدرنسازی عمده را آغاز کرد که «نقاط ضعف معماری سیستمها را شناسایی کرد، سپس یک برنامه مدرنسازی چندساله بزرگ طراحی کرد که قابلیتهای پردازش جدید قابل توجهی را ادغام کرد و ظرفیت کلی سیستم را ده برابر افزایش داد. [آن] فناوری مبتنی بر وب را به عنوان جایگزین مقرونبهصرفه برای فرآیندهای نرمافزاری قدیمی پیادهسازی کرد. اطلاعاتی که قبلاً ساعتها یا روزها برای پردازش و گزارش نیاز داشت، اکنون در کمتر از یک دقیقه پردازش و گزارش میشود»، منبع STS گفت.
NSA همچنین برنامههای آموزشی و توسعهای برای تایوانیهایی که تأسیسات را اداره میکردند بهبود داد. این تلاش باعث شد تایوانیها «خودکفاتر شوند و کمتر به کمک خارجی وابسته باشند». این انتقال اختیار و مسئولیت «به کارکنان آمریکایی اجازه داد بر ابتکارات استراتژیک گستردهتر تمرکز کنند و جذب افزایش پنج برابری تعداد سیستمهای پشتیبانیشده را بدون افزایش کارکنان امکانپذیر کرد».
طبق منبع STS، NSA یک ارتقاء عمده فناوری اطلاعات (IT) را آغاز و طراحی کرد «که ظرفیت سرور را ۱۰۰ برابر افزایش داد و فناوری قدیمی LAN را با شبکه ATM سرعت بالا جایگزین کرد... معماری IT را ساده کرد و استفاده از فناوری مالکیتی غیراستاندارد را حذف کرد و به نفع راهحلهای تجاری استاندارد بود. [آن] خطر از دست دادن داده را با ایجاد پشتیبان خارج از سایت برای دادههای حیاتی و بازطراحی معماری سیستم برای ارائه سیستمهای اضافی در نقاط شکست تک کاهش داد.»
منبع سابق NSA نقش ایستگاه در جمعآوری اطلاعات آمریکا درباره چین را توضیح داد. منبع گفت که NSA «با ارائه سیستمهای تجهیزات، نرمافزار تخصصی و آموزش بسیاری از تکنیکهای تحلیلی، تلاش تایوانی را به شدت کمک کرده است. این رابطه برای آمریکا نیز بسیار مهم است، به دلیل تهدید رو به رشد چین و اینکه تایوان قابلیت زبان چینی دارد در حالی که ما بسیار کم داریم. درصد بسیار زیادی از آنچه NSA درباره چین به دست میآورد از عملیات تایوانی میآید.»
وقتی عملیات SIGINT در هنگکنگ به دلیل انتقال قریبالوقوع به چین در ۱۹۹۷ مجبور به جابهجایی شد، مسئولیتها بین تأسیسات در تایوان و استرالیا تقسیم شد. ایستگاه ماهوارهای استنلی فورت هنگکنگ، با کد «پروژه کیتویک»، در چونگ هوم کوک در ۱۹۹۳ به استرالیا منتقل شد و در جرالدتون، استرالیای غربی، زیر نظر اداره سیگنالهای دفاعی آن کشور قرار گرفت. ایستگاه چونگ هوم کوک ارتباطات ماهوارهای چین، تلمتری از آزمایشهای موشک بالستیک و پرتاب ماهوارههای چین، دادههای مأموریت از ماهوارههای اطلاعاتی شامل ماهوارههای اطلاعاتی الکترونیکی و عکاسی، و مخابرات داخلی دانلودشده از ماهوارههای زمینثابت چین را نظارت میکرد.
وظایف رهگیری رادیویی در مزرعه هوایی سابق HF در تای مو شان، قلمروهای جدید، هنگکنگ، بسته و به پینگتونگ لی، تایوان منتقل شد. با این کار، تایوان به شبکه بههمپیوسته عملیات HF SIGINT پیوست که شامل کیکای-جیما، ژاپن با سیستم آنتن HF-DF مشابه «فیکس-سیکس»، و خون کائن، تایلند میشود. از نظر جغرافیایی، تایوان در موقعیت عالی برای کمک قرار دارد. بدون پوشش تایوان، تصویر SIGINT آمریکا از سرزمین اصلی چین برای جامعه اطلاعاتی آمریکا به شدت ناقص خواهد بود.
انتقال مسئولیتهای SIGINT از یک کشور به کشور دیگر دشوار نیست. توافق امنیتی UK-USA که در ۱۹۴۷ امضا شد، مسئولیتهای جمعآوری SIGINT را بین ایالات متحده و پادشاهی متحده (شامل اعضای مشترکالمنافع استرالیا، نیوزیلند و کانادا) تقسیم کرد. این برای جلوگیری از تکرار و به حداکثر رساندن قابلیتهای جمعآوری انجام شد. تأسیسات آمریکایی در پینگتونگ لی تحت مسئولیت NSA است. بنابراین، دادههای جمعآوریشده درباره چین باید طبق توافق نه تنها با تایوانیها بلکه با شرکای SIGINT آمریکا نیز به اشتراک گذاشته شود.
ایالات متحده و جمهوری چین (ROC) از جنگ جهانی دوم رابطه SIGINT داشتهاند، زمانی که آمریکا به دولت ناسیونالیست (کومینتانگ یا KMT) در چین برای مبارزه با اشغال ژاپن کمک کرد. این رابطه پس از فرار ناسیونالیستها به جزیره تایوان در ۱۹۴۹ برای جلوگیری از نابودی توسط نیروهای کمونیستی ادامه یافت.
عملیات اطلاعاتی آمریکا در تایوان در دوران جنگ سرد چشمگیر بود. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) عملیات حملونقل معروف خود Air America، Civil Air Transport و Air Asia را در تایوان مستقر کرد. عملیات Western Enterprises CIA برای حمله به چین از پایگاههای در برمه (اکنون میانمار) نیز در آنجا مقر داشت.
در دوران جنگ سرد، ایستگاههای SIGINT در سراسر تایوان ساخته شدند. پرسنل اطلاعاتی و نظامی آمریکا و ROC این پاسگاهها را اداره میکردند و مقدار محدودی داده با دولت ROC به اشتراک گذاشته میشد. عملیات SIGINT آمریکا در تایوان دادههای حیاتی درباره جنگ ویتنام و فعالیتها در سرزمین اصلی چین را به آمریکا داد.
عملیات SIGINT مشترک آمریکا-ROC در سراسر جنگ سرد شامل فعالیت گروه امنیتی دریایی آمریکا USN-21 در تایپه، دفتر خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، نیروی وظیفه هوایی-۱۳ در تایپه، شرکت شناسایی ارتباطات ۳۲۷، آژانس امنیتی ارتش آمریکا، نان سزو پو نزدیک کائوشیونگ، مرکز ارتباطات کمکی دریایی آمریکا تحت هدایت CIA، و U-2های مجهز به تجهیزات عکاسی و SIGINT که توسط خلبانان تایوانی پرواز میکردند، بود.
با شروع فروکش کردن جنگ ویتنام در اوایل دهه ۱۹۷۰، فعالیتهای نظامی آمریکا در تایوان شروع به تعطیلی کرد. از ۱۹۷۲-۷۳ آمریکا تمام تأسیسات SIGINT را بست جز پایگاه پشتیبانی خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، گروه امنیتی ۶۹۸۷، در لینکو، فقط ۱۰ کیلومتر شمال غربی تایپه. این پایگاه تا ۱۹۷۷ تحت کنترل نظامی آمریکا باقی ماند.
پس از اینکه رئیسجمهور آمریکا جیمی کارتر در دسامبر ۱۹۷۸ روابط «عادیشده» با جمهوری خلق چین را اعلام کرد، تمام سازمانهای رسمی دولت آمریکا در تایوان خصوصیسازی شدند. سفارت آمریکا در مارس ۱۹۷۹ به موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) تغییر نام داد. دولت آمریکا عملیات اطلاعاتی و نظامی باقیمانده را به تایوان واگذار کرد یا آنها به شرکتهای مخفی با استفاده از اتباع به عنوان پوشش تبدیل شدند.
طبق یک تکنسین سابق نیروی هوایی آمریکا که تا ۱۹۸۵ به عنوان کارگر قراردادی غیرنظامی برای ارتش ROC در لینکو کار میکرد، این تأسیسات در آن زمان هنوز فعال بود. تأسیسات لینکو در زمانی پس از ۱۹۸۵ به یانگمینگشان منتقل شد.
زمان و انتقال از لینکو به یانگمینگشان نامشخص است، اما روشن است که پینگتونگ لی تایوان را در نقش حیاتی برای منافع اطلاعاتی و امنیت منطقهای آمریکا قرار میدهد. اگر آمریکا تایوان را در «اتحاد مجدد» اجباری یا داوطلبانه از دست بدهد، جمعآوری، پردازش و قابلیتهای اطلاعاتی آمریکا را مختل میکند و امنیت منطقه را به شدت به خطر میاندازد. به همین دلیل، با دموکراسی یا بدون دموکراسی، موضع آمریکا در تعهد به دفاع از تایوان در برابر تجاوز PRC باید از زاویهای متفاوت دیده شود. تایوان دیگر نمیتواند توسط آمریکا به عنوان چیزی قابل چشمپوشی کنار گذاشته شود، بلکه باید به عنوان شریک فعال و طرفدار آمریکا در امنیت و ثبات منطقهای شرق آسیا در نظر گرفته شود.
تایپه – گزارشهای رسانههای محلی به زبان چینی تأیید میکنند که اداره امنیت ملی تایوان (NSB / 國家安全局) ارتباط خود را با شبکه اطلاعاتی پنج چشم (FVEY / 五眼) حفظ کرده است. اعضای اصلی FVEY عبارتند از: استرالیا، کانادا، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و پادشاهی متحده.
ژاپن و سنگاپور به عنوان اعضای «پنج چشم به علاوه ۲» توصیف شدهاند. رابطه تایوان کمی متفاوت است؛ منابع نشان میدهند تایوان دادهها را به NSA ارائه میدهد، اما NSA تحلیلهای خود را به اشتراک نمیگذارد. اینکه این موضوع دقیقاً چگونه به عنوان یک عامل تقویتکننده قدرت برای تایوان عمل میکند، هنوز مشخص نیست.
به کسانی که با این تأسیسات آشنا نیستند، کتاب The Ties That Bind (۱۹۹۰) نوشته دزموند بال و مقالات و هر نوشتهای از ریچارد تانتر را به شدت توصیه میکنم.
در کنفرانس مطبوعاتی روز ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، مدیرکل NSB، تسای مینگیِن (蔡明彥)، تأیید کرد که NSB ارتباط خود را با اتحاد اطلاعاتی پنج چشم (FVEY) حفظ کرده است. او همچنین راهاندازی یک سیستم اطلاعرسانی فوری جدید و ارتقای تجهیزات کامپیوتری که سال گذشته اجرا شده بود را اعلام کرد.
تسای مستقیماً به رئیسجمهور و کمیته امور خارجه و دفاع ملی یوان قانونگذاری (立法院) گزارش میدهد و بهروزرسانیهایی درباره تهدید ترکیبی که حزب کمونیست چین برای امنیت ملی تایوان ایجاد میکند، ارائه میدهد.
این اولین بار است که NSB به طور عمومی وجود عملیات شنود رادیویی با فرکانس بالا علیه چین را تأیید کرده است.
تایوان سه تأسیسات اصلی اطلاعات سیگنالی (SIGINT) را اداره میکند: عملیات مشترک با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) در پینگتون لی روی کوه یانگمینگشان، ایستگاه اصلی «دایره محصول» NSB در لینکو (林口區)، و یک تأسیسات مشابه در جنوب تایوان در روستای بتِل نات.
به همکاران نویسندهام: همیشه رسیدهای خود را نگه دارید — عکسها، کارتهای ویزیت، ایمیلها و دفترچههای شخصی. روی کارتهای ویزیت، تاریخ ملاقات با شخص را یادداشت میکنم و در پشت آن یادداشتهایی درباره او مینویسم. بدون چنین مدارکی، خوانندگان هیچ راهی ندارند تا بفهمند آیا شما حقیقت را میگویید یا فقط جزئیات را جعل میکنید.
به عنوان سابقه، من فقط دو مقاله درباره تأسیسات شنود آمریکا در پینگتون لی برای Jane’s Defence Weekly و Jane’s Intelligence Review نوشتم:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (۱ فوریه ۲۰۰۴).
در ۵ مارس ۲۰۰۳، یک مقاله ویژه طولانیتر برای Asia Times برای عموم مردم منتشر کردم و جنبههای فنی را ساده کردم.
پیش از انتشار اولین داستان Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (۲۴ ژانویه ۲۰۰۱)، پاسخی از AIT دریافت کردم تا با رئیس دفتر اتشههای دفاعی (DAO) مصاحبه کنم. با سوزان ای. شال، رئیس بخش، سخنگوی AIT، بخش فرهنگی و اطلاعاتی، سفارت واقعی آمریکا - موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) دیدار کردم.
طبق دفترچه شخصیام، در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰، یک ماه پیش از انتشار، وارد ساختمان موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) شدم و به دفتر سوزان ای. شال راهنمایی شدم. پس از تعویض کارتهای ویزیت، توضیح دادم که در حال آمادهسازی گزارشی درباره یک تأسیسات اطلاعاتی آمریکا که در جزیره فعالیت میکند، هستم. درخواست کردم با دفتر اتشه دفاعی (DAO) دیدار کنم تا مشخص شود آیا انتشار گزارش ممکن است امنیت آمریکا را به خطر بیندازد، و آمادگی خود را برای حذف هرگونه اطلاعات فنی طبقهبندیشده اعلام کردم. شال به طور حرفهای رفتار کرد اما اشاره کرد که دیدار با رئیس DAO احتمالاً تا پس از کریسمس ممکن نخواهد بود.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
آنها کاری نکردند و به شیوه معمول بوروکراتیک — با سکوت — پاسخ دادند. بعداً یک منبع از AIT به من گفت که شال یادداشتی را بین کارکنان پخش کرده و توصیه کرده بود «من را نادیده بگیرند».
ناراحت شدم، یک تاکتیک از Aporia را قرض گرفتم و پس از هر مقاله مهم که ممکن بود مشکلساز باشد، شروع به ارسال کارتهای کریسمس کردم. این کار افسران AIT را مجبور کرد تا خود را برای مافوقهایشان در واشنگتن توضیح دهند. کارتها یادآوری میکردند که من در دسترس هستم — حتی اگر این بار خیلی دیر شده بود. دفعه بعد میتوانستند فعال باشند: از کار من باخبر شوند، شاید حتی آن را شکل دهند.
حالا آنها در حالت واکنشی بودند، وضعیتی که با ذهنیت نظامی کاملاً در تضاد بود. کارتها یک تاکتیک فشار بودند — تلاش من برای تبدیل سکوت به آواز، حتی اگر ابتدا ناجور به نظر میرسید.
من یک جعبه پر از کارتهای متنوع داشتم و برای هر خبر مهم یکی جدید انتخاب میکردم. اگر زمانبندی درست بود، کارت یک روز پس از چاپ خبر در روزنامه میرسید — درست قبل از اینکه رئیسشان در واشنگتن تماس بگیرد. آنها آن را قلدری میدیدند. اما چطور ممکن بود؟ میستلتو در ماه مه، جک فراست در ژوئن، جینگل بلز در ژوئیه، سانتا در سپتامبر، نوئل در نوامبر — و اینطور دو سال ادامه یافت.
در ژانویه ۲۰۰۳، براد گردس، اتشه دفاعی ارتش آمریکا، سرانجام من را به ناهار دعوت کرد و خواست متوقف شوم — که کردم. با این حال، گردس با باز کردن گفتوگو موافقت کرد که به جلسات منظم منجر شد و بعداً دیگر اعضای DAO AIT را هم شامل شد. با گذشت زمان، دوستان نزدیک شدیم و حتی در عروسیهای یکدیگر شرکت کردیم.
مقاله ژانویه ۲۰۰۱ Jane’s Defence Weekly مثل شلیک تفنگ ساچمهای به رسانههای تایوان برخورد کرد. یک هفته حملات پانیک داشتم و مطمئن بودم که اخراج میشوم. حتی دوباره سیگار کشیدن را شروع کردم — مارلبورو رد. خوشبختانه KMT دیگر در قدرت نبود و DPP قول داده بود آزادی مطبوعات را حفظ کند. اگر این مقاله را قبل از ۲۰۰۰ نوشته بودم، در پرواز بعدی بیرون بودم.
از زمان ورودم به تایپه در ۱۹۹۷، اغلب با کارکنان Summit Telecom Systems در منطقه معروف بار خارجیهای شهر، Combat Zone، مشروب میخوردم. من آنچه روزنامهنگاران «رسید» مینامند — کارت ویزیت، اسناد و ایمیل — را برای پشتیبانی هر گزارش نگه میداشتم.
آنها بارها ادعا میکردند پیمانکار Chunghwa Telecom هستند، اما شجاعت مستانهشان در Combat Zone داستان دیگری میگفت. بین دورها سعی میکردند دختران بار محلی را با جملاتی مثل «من جاسوسم» یا «برای دولت کار میکنم — ولی نمیتوانم بگویم چه کار میکنم» تحت تأثیر قرار دهند.
من آنها را خوب میشناختم، اغلب شب را با کشیدن بدترینشان از خیابان به هتل ریویرا (歐華酒店) تمام میکردم — یک دست روی شانهام، دست دیگر دور کمربندشان، در حالی که آنها را میکشیدم و آنها بیمعنی غرغر میکردند. به آنها هشدار میدادم که اتوبوس صبحگاهی به محل کار را از دست میدهند، و آنها با صدای مست میگفتند «به اتوبوس گور باباش». گاهی فکر میکردم میتوانستم جای آنها را بگیرم — به هر حال کسی متوجه نمیشد.
در اوت ۲۰۰۵، گرگ برگِرسن — که بعداً به جرم جاسوسی برای چین دستگیر شد — به من گفت که پس از انتشار خبر، شورای امنیت ملی کاخ سفید او را از تعطیلات فراخواند تا در تهیه گزارش ارزیابی خسارت کمک کند. در آن زمان برگِرسن مدیر برنامه C4ISR، بخش تسلیحات، آژانس همکاری امنیت دفاعی (DSCA) بود — مقام کلیدی ناظر بر برنامههای ارتقای C4ISR تایوان.
در زیر مقاله اصلی Asia Times آمده است:
۵ مارس ۲۰۰۳
Asia Times
کوه جاسوس: آمریکا چگونه از تایوان بر چین جاسوسی میکند
نوشته وندل مینیک
تایپه – ایالات متحده و تایوان یک توافق همکاری اشتراکگذاری اطلاعات دارند که به هر دو آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و اداره امنیت ملی تایوان (NSB) اجازه میدهد ارتباطات نظامی چین در مناطق نظامی نانجینگ و گوانگژو را گوش کنند. با کمک NSA، تایوان یک پایگاه اطلاعات سیگنال (SIGINT) در پینگتونگ لی روی کوه یانگمینگشان درست شمال تایپه ساخته است که دستکم ۱۵ سال است فعال است.
اینکه این عملیات آمریکا در کشوری است که روابط دیپلماتیک با آن ندارد، نیاز به بررسی دارد. اول، نزدیکی جغرافیایی تایوان به چین آن را اولین انتخاب برای استقرار پایگاه SIGINT میکند. دوم، تایوان طرفدار آمریکا است و ترس مشترک از گسترش نظامی چین دارد. سوم، تایوان به سیستم نشانه و هشدار (I&W) نیاز دارد تا از حمله غافلگیرانه چین جلوگیری کند.
این تأسیسات که در ژانویه امسال توسط Jane’s Defence Weekly برای اولین بار گزارش شد، اکنون به نظر میرسد گوشهای بیشتری پیدا کرده است. اندکی پس از گزارش اخیر Jane’s، Asia Times Online آنتنهای اضافی را روی کوه ونجیان نزدیک دازهی، درست جنوب پینگتونگ لی، پیدا کرد. Atol با یک مقام سابق NSA که قبلاً در پینگتونگ لی کار میکرد، مصاحبه کرد.
مقام سابق NSA به Atol گفت: «این عملیات طبقهبندیشده NSA است. در NSA به عنوان شعبه ارتباط SIGINT [SLB] شناخته میشود. دلیل اینقدر مخفی بودن، علاوه بر اینکه عملیات NSA همیشه طبقهبندیشده است، این است که NSA یک آژانس رسمی دولت آمریکا است و ما نباید هیچ نمایندگی رسمی در تایوان داشته باشیم.»
این تأسیسات به تایوان لبه لازم را میدهد تا از پیروزی سریع جمهوری خلق چین (PRC) در یک نبرد قاطع جلوگیری کند. پردازش دادهها از این تأسیسات به تایوان اجازه میدهد وضعیت تهدید فعلی چین را ارزیابی کند. اطلاعات ارائهشده شامل جزئیات نیروهای مسلح چین، ساختار و سازمان آنها، دکترین تاکتیکی، ترتیب نبرد، سلاحها و تجهیزات، و سیستمهای عملکردی میدان نبرد حمایتی است. این شامل نحوه عملکرد PRC طبق دکترین و آموزش خود نیز میشود.
نگرانی ویژه فعالیتهای سپاه دوم توپخانه است که توانایی شلیک تا ۴۰۰ موشک بالستیک تاکتیکی دونگ فنگ-۱۱ (M-11) و DF-15 (M-9) را در حملات اشباع چندموج و چندجهته به تایوان دارد. اطلاعات جمعآوریشده توسط تأسیسات گزینههایی برای رهبران تایوان فراهم میکند تا ارتش چین را با مانور یا حمله متوقف و شکست دهند. هدف تایوان لزوماً وارد کردن آسیب جدی به سرزمین اصلی با استفاده از سلاحهای تهاجمی موجود و در حال توسعه نیست، بلکه وادار کردن چین به عقبنشینی از حمله یا وادار کردن ایالات متحده به ورود به درگیری است.
در جنگ، چین ابتدا «استراتژی بریدن سر» را امتحان میکند که شامل حملات موشکی و نیروی هوایی به تأسیسات نظامی کلیدی و فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوترها و اطلاعات (C4I) است. پینگتونگ لی بدون شک اولین هدف خواهد بود. تایوان و سرزمین اصلی چین توسط تنگه تایوان جدا شدهاند که در نزدیکترین نقطه ۷۲ مایل دریایی و در دورترین نقطه ۱۴۰ مایل دریایی است. هواپیماهای جنگی چینی میتوانند در هفت دقیقه به تایوان برسند و کشتیهای جنگی چینی در حدود پنج ساعت.
سایت پینگتونگ لی دارای ۱۰ دکل آنتن است که شش تای آنها آنتنهای دیپول فرکانس بالا (HF) در الگوی دایرهای به نام «شش عنصر» یا «فیکس-سیکس» هستند و هم رهگیری و هم یافتن جهت (DF) را انجام میدهند. این نوع پیکربندی آنتن HF-DF به تایوان و آمریکا اجازه میدهد ارتباطات رادیویی نظامی چین را نظارت کنند. یک رادوم در پایگاه وجود دارد که در اوایل ۱۹۹۸ نصب شده و به NSA اجازه میدهد دادهها را برای پردازش بیشتر به آمریکا آپلینک کند. پیش از آن، تمام ارتباطات SLB از طریق یک تأسیسات ظرف ماهواره تجاری نزدیک متعلق به Chunghwa Telecom عبور میکرد. مجموعه آنتن یافتشده توسط Atol در کوه ونجیان نزدیک دازهی همان پیکربندی «فیکس-سیکس» را دارد، با مجموعه اضافی چندین مایکروویو در نزدیکی.
پینگتونگ لی با حمایت Summit Telecom Systems (STS)، شرکت تجاری آمریکایی مستقر در مریلند که در ژاپن، کره جنوبی و آزورس فعالیت دارد، به عنوان یکی از شرکتهای «نگهدارنده» متعددی که NSA برای نگهداری سایتهای SIGINT در سراسر جهان استفاده میکند، نگهداری میشود. منبع NSA به Atol گفت: «پرسنل غیرنظامی فقط در نقش حمایتی هستند. آنها مرکز ارتباطات را اداره میکنند و تجهیزات ارتباطات و کامپیوترهای ایستگاه را نگهداری میکنند.»
یک کارمند STS که بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان «رابط ارشد» با دولت تایوانی خدمت کرده بود، موادی ارائه داد که جنبههای فنی عملیات را توصیف میکند. طبق اطلاعات، پایگاه «انواع سیستمهای مخابراتی و پردازش داده با هدف ویژه» را اداره میکند.
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، NSA یک برنامه ارتقاء و مدرنسازی عمده را آغاز کرد که «نقاط ضعف معماری سیستمها را شناسایی کرد، سپس یک برنامه مدرنسازی چندساله بزرگ طراحی کرد که قابلیتهای پردازش جدید قابل توجهی را ادغام کرد و ظرفیت کلی سیستم را ده برابر افزایش داد. [آن] فناوری مبتنی بر وب را به عنوان جایگزین مقرونبهصرفه برای فرآیندهای نرمافزاری قدیمی پیادهسازی کرد. اطلاعاتی که قبلاً ساعتها یا روزها برای پردازش و گزارش نیاز داشت، اکنون در کمتر از یک دقیقه پردازش و گزارش میشود»، منبع STS گفت.
NSA همچنین برنامههای آموزشی و توسعهای برای تایوانیهایی که تأسیسات را اداره میکردند بهبود داد. این تلاش باعث شد تایوانیها «خودکفاتر شوند و کمتر به کمک خارجی وابسته باشند». این انتقال اختیار و مسئولیت «به کارکنان آمریکایی اجازه داد بر ابتکارات استراتژیک گستردهتر تمرکز کنند و جذب افزایش پنج برابری تعداد سیستمهای پشتیبانیشده را بدون افزایش کارکنان امکانپذیر کرد».
طبق منبع STS، NSA یک ارتقاء عمده فناوری اطلاعات (IT) را آغاز و طراحی کرد «که ظرفیت سرور را ۱۰۰ برابر افزایش داد و فناوری قدیمی LAN را با شبکه ATM سرعت بالا جایگزین کرد... معماری IT را ساده کرد و استفاده از فناوری مالکیتی غیراستاندارد را حذف کرد و به نفع راهحلهای تجاری استاندارد بود. [آن] خطر از دست دادن داده را با ایجاد پشتیبان خارج از سایت برای دادههای حیاتی و بازطراحی معماری سیستم برای ارائه سیستمهای اضافی در نقاط شکست تک کاهش داد.»
منبع سابق NSA نقش ایستگاه در جمعآوری اطلاعات آمریکا درباره چین را توضیح داد. منبع گفت که NSA «با ارائه سیستمهای تجهیزات، نرمافزار تخصصی و آموزش بسیاری از تکنیکهای تحلیلی، تلاش تایوانی را به شدت کمک کرده است. این رابطه برای آمریکا نیز بسیار مهم است، به دلیل تهدید رو به رشد چین و اینکه تایوان قابلیت زبان چینی دارد در حالی که ما بسیار کم داریم. درصد بسیار زیادی از آنچه NSA درباره چین به دست میآورد از عملیات تایوانی میآید.»
وقتی عملیات SIGINT در هنگکنگ به دلیل انتقال قریبالوقوع به چین در ۱۹۹۷ مجبور به جابهجایی شد، مسئولیتها بین تأسیسات در تایوان و استرالیا تقسیم شد. ایستگاه ماهوارهای استنلی فورت هنگکنگ، با کد «پروژه کیتویک»، در چونگ هوم کوک در ۱۹۹۳ به استرالیا منتقل شد و در جرالدتون، استرالیای غربی، زیر نظر اداره سیگنالهای دفاعی آن کشور قرار گرفت. ایستگاه چونگ هوم کوک ارتباطات ماهوارهای چین، تلمتری از آزمایشهای موشک بالستیک و پرتاب ماهوارههای چین، دادههای مأموریت از ماهوارههای اطلاعاتی شامل ماهوارههای اطلاعاتی الکترونیکی و عکاسی، و مخابرات داخلی دانلودشده از ماهوارههای زمینثابت چین را نظارت میکرد.
وظایف رهگیری رادیویی در مزرعه هوایی سابق HF در تای مو شان، قلمروهای جدید، هنگکنگ، بسته و به پینگتونگ لی، تایوان منتقل شد. با این کار، تایوان به شبکه بههمپیوسته عملیات HF SIGINT پیوست که شامل کیکای-جیما، ژاپن با سیستم آنتن HF-DF مشابه «فیکس-سیکس»، و خون کائن، تایلند میشود. از نظر جغرافیایی، تایوان در موقعیت عالی برای کمک قرار دارد. بدون پوشش تایوان، تصویر SIGINT آمریکا از سرزمین اصلی چین برای جامعه اطلاعاتی آمریکا به شدت ناقص خواهد بود.
انتقال مسئولیتهای SIGINT از یک کشور به کشور دیگر دشوار نیست. توافق امنیتی UK-USA که در ۱۹۴۷ امضا شد، مسئولیتهای جمعآوری SIGINT را بین ایالات متحده و پادشاهی متحده (شامل اعضای مشترکالمنافع استرالیا، نیوزیلند و کانادا) تقسیم کرد. این برای جلوگیری از تکرار و به حداکثر رساندن قابلیتهای جمعآوری انجام شد. تأسیسات آمریکایی در پینگتونگ لی تحت مسئولیت NSA است. بنابراین، دادههای جمعآوریشده درباره چین باید طبق توافق نه تنها با تایوانیها بلکه با شرکای SIGINT آمریکا نیز به اشتراک گذاشته شود.
ایالات متحده و جمهوری چین (ROC) از جنگ جهانی دوم رابطه SIGINT داشتهاند، زمانی که آمریکا به دولت ناسیونالیست (کومینتانگ یا KMT) در چین برای مبارزه با اشغال ژاپن کمک کرد. این رابطه پس از فرار ناسیونالیستها به جزیره تایوان در ۱۹۴۹ برای جلوگیری از نابودی توسط نیروهای کمونیستی ادامه یافت.
عملیات اطلاعاتی آمریکا در تایوان در دوران جنگ سرد چشمگیر بود. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) عملیات حملونقل معروف خود Air America، Civil Air Transport و Air Asia را در تایوان مستقر کرد. عملیات Western Enterprises CIA برای حمله به چین از پایگاههای در برمه (اکنون میانمار) نیز در آنجا مقر داشت.
در دوران جنگ سرد، ایستگاههای SIGINT در سراسر تایوان ساخته شدند. پرسنل اطلاعاتی و نظامی آمریکا و ROC این پاسگاهها را اداره میکردند و مقدار محدودی داده با دولت ROC به اشتراک گذاشته میشد. عملیات SIGINT آمریکا در تایوان دادههای حیاتی درباره جنگ ویتنام و فعالیتها در سرزمین اصلی چین را به آمریکا داد.
عملیات SIGINT مشترک آمریکا-ROC در سراسر جنگ سرد شامل فعالیت گروه امنیتی دریایی آمریکا USN-21 در تایپه، دفتر خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، نیروی وظیفه هوایی-۱۳ در تایپه، شرکت شناسایی ارتباطات ۳۲۷، آژانس امنیتی ارتش آمریکا، نان سزو پو نزدیک کائوشیونگ، مرکز ارتباطات کمکی دریایی آمریکا تحت هدایت CIA، و U-2های مجهز به تجهیزات عکاسی و SIGINT که توسط خلبانان تایوانی پرواز میکردند، بود.
با شروع فروکش کردن جنگ ویتنام در اوایل دهه ۱۹۷۰، فعالیتهای نظامی آمریکا در تایوان شروع به تعطیلی کرد. از ۱۹۷۲-۷۳ آمریکا تمام تأسیسات SIGINT را بست جز پایگاه پشتیبانی خدمات امنیتی نیروی هوایی آمریکا، گروه امنیتی ۶۹۸۷، در لینکو، فقط ۱۰ کیلومتر شمال غربی تایپه. این پایگاه تا ۱۹۷۷ تحت کنترل نظامی آمریکا باقی ماند.
پس از اینکه رئیسجمهور آمریکا جیمی کارتر در دسامبر ۱۹۷۸ روابط «عادیشده» با جمهوری خلق چین را اعلام کرد، تمام سازمانهای رسمی دولت آمریکا در تایوان خصوصیسازی شدند. سفارت آمریکا در مارس ۱۹۷۹ به موسسه آمریکایی در تایوان (AIT) تغییر نام داد. دولت آمریکا عملیات اطلاعاتی و نظامی باقیمانده را به تایوان واگذار کرد یا آنها به شرکتهای مخفی با استفاده از اتباع به عنوان پوشش تبدیل شدند.
طبق یک تکنسین سابق نیروی هوایی آمریکا که تا ۱۹۸۵ به عنوان کارگر قراردادی غیرنظامی برای ارتش ROC در لینکو کار میکرد، این تأسیسات در آن زمان هنوز فعال بود. تأسیسات لینکو در زمانی پس از ۱۹۸۵ به یانگمینگشان منتقل شد.
زمان و انتقال از لینکو به یانگمینگشان نامشخص است، اما روشن است که پینگتونگ لی تایوان را در نقش حیاتی برای منافع اطلاعاتی و امنیت منطقهای آمریکا قرار میدهد. اگر آمریکا تایوان را در «اتحاد مجدد» اجباری یا داوطلبانه از دست بدهد، جمعآوری، پردازش و قابلیتهای اطلاعاتی آمریکا را مختل میکند و امنیت منطقه را به شدت به خطر میاندازد. به همین دلیل، با دموکراسی یا بدون دموکراسی، موضع آمریکا در تعهد به دفاع از تایوان در برابر تجاوز PRC باید از زاویهای متفاوت دیده شود. تایوان دیگر نمیتواند توسط آمریکا به عنوان چیزی قابل چشمپوشی کنار گذاشته شود، بلکه باید به عنوان شریک فعال و طرفدار آمریکا در امنیت و ثبات منطقهای شرق آسیا در نظر گرفته شود.
עברית (Hebrew)
טייפה – דיווחי תקשורת מקומית בסינית מאשרים כי לשכת הביטחון הלאומי של טייוואן (NSB / 國家安全局) שומרת על קשר עם רשת המודיעין Five Eyes (FVEY / 五眼). חברות הליבה של FVEY הן אוסטרליה, קנדה, ניו זילנד, ארצות הברית וממלכת בריטניה.
יפן וסינגפור מתוארות כחברות “Five Eyes Plus 2”. הקשר של טייוואן מעט שונה; מקורות מציינים שטייוואן מספקת נתונים ל-NSA, אך ה-NSA אינה חולקת את הניתוח שלה. כיצד זה משמש בפועל כמכפיל כוח עבור טייוואן אינו ברור.
למי שאינם מכירים את המתקנים הללו, אני ממליץ בחום על הספר The Ties That Bind (1990) של דזמונד בול ועל כל המאמרים והכתבים של ריצ’רד טנטר.
במסיבת עיתונאים ב-26 באפריל 2023, מנהל ה-NSB הכללי צאי מינג-ין (蔡明彥) אישר כי ה-NSB שומר על קשר עם ברית המודיעין Five Eyes (FVEY). הוא גם הכריז על השקת מערכת התראה מיידית חדשה ושדרוג ציוד מחשבים שבוצע בשנה הקודמת.
צאי מדווח ישירות לנשיא ולוועדת החוץ והביטחון של היואן המחוקק (立法院), ומספק עדכונים על האיום המשולב שמהווה המפלגה הקומוניסטית הסינית לביטחון הלאומי של טייוואן.
זו הפעם הראשונה שה-NSB מאשר בפומבי את קיומן של פעולות האזנה ברדיו בתדר גבוה שמכוונות נגד סין.
טייוואן מפעילה שלוש מתקני מודיעין אותות (SIGINT) עיקריים: פעולה משותפת עם סוכנות הביטחון הלאומי האמריקאית (NSA) בפינגטון לי על הר יאנגמינגשאן, תחנת ה”מעגל יבול” הראשית של ה-NSB בלינקו (林口區), ומתקן זהה בדרום טייוואן בכפר בטל נאט.
לחבריי הכותבים: תמיד שמרו את הקבלות שלכם — תמונות, כרטיסי ביקור, אימיילים ויומנים אישיים. על כרטיסי ביקור אני רושם את תאריך הפגישה עם האדם וכותב הערות על גבו לגביו. בלי רשומות כאלה, הקוראים אין להם דרך לדעת אם אתם אומרים אמת או רק ממציאים פרטים.
כעניין רשמי, כתבתי רק שני מאמרים על מתקן ההאזנה האמריקאי בפינגטון לי עבור Jane’s Defence Weekly ו-Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 בינואר 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 בפברואר 2004).
ב-5 במרץ 2003 פרסמתי כתבה ארוכה יותר עבור Asia Times לקהל הרחב, עם פישוט ההיבטים הטכניים.
לפני פרסום הסיפור הראשון של Jane’s: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 בינואר 2001), קיבלתי תגובה מ-AIT לראיון עם ראש משרד הנספחים הביטחוניים (DAO). נפגשתי עם סוזן א. שאל, ראש המחלקה, דוברת AIT, מחלקת התרבות והמידע, שגרירות ארצות הברית בפועל - המכון האמריקאי בטייוואן (AIT).
לפי יומני האישי, ב-12 בדצמבר 2000, חודש לפני הפרסום, נכנסתי לבניין המכון האמריקאי בטייוואן (AIT) ונלקחתי למשרדה של סוזן א. שאל. לאחר החלפת כרטיסי ביקור, הסברתי שאני מכין כתבה על מתקן מודיעין אמריקאי הפועל באי. ביקשתי פגישה עם משרד הנספח הביטחוני (DAO) כדי לקבוע אם פרסום הכתבה עלול לסכן את ביטחון ארה”ב, והבעתי נכונות למחוק כל מידע טכני שייחשב מסווג. שאל התנהגה בצורה מקצועית אך ציינה שפגישה עם ראש ה-DAO כנראה לא תתאפשר עד לאחר חג המולד.
שום דבר לא קרה.
הם לא עשו כלום, והגיבו בדרך הביורוקרטית הטיפוסית שלהם — בשתיקה. מקור ב-AIT סיפר לי מאוחר יותר ששאל הפיצה מזכר שהמליץ לצוות “להתעלם” ממני.
מתוסכל, שאלתי טקטיקה מ-Aporia והתחלתי לשלוח כרטיסי חג המולד אחרי כל כתבה מרכזית שעלולה להיות בעייתית. זה אילץ את קציני AIT להסביר את עצמם לממונים עליהם בוושינגטון. הכרטיסים שימשו כתזכורות שאני זמין — גם אם הפעם זה היה מאוחר מדי. בפעם הבאה הם יכלו לבחור להיות יוזמים: להישאר מעודכנים בעבודתי, ואולי אפילו לעצב אותה.
עכשיו הם היו במצב תגובה, תנוחה שסותרת את החשיבה הצבאית. הכרטיסים היו טקטיקת לחץ — ניסיון שלי להפוך שתיקה לשיר, גם אם בהתחלה זה נשמע לא במקום.
שמרתי קופסה של כרטיסים מגוונים ובחרתי אחד חדש לכל סיפור פריצה. אם התזמון שלי היה נכון, הכרטיס הגיע יום אחרי שהסיפור פורסם בעיתונים — ממש לפני שהבוס שלהם בוושינגטון התקשר. הם ראו בזה בריונות. אבל איך זה יכול להיות? דבקון במאי, ג’ק פרוסט ביוני, פעמוני ג’ינגל ביולי, סנטה בספטמבר, נואל בנובמבר — וכך זה נמשך שנתיים.
בינואר 2003, ברד גרדס, הנספח הביטחוני של צבא ארה”ב, הזמין אותי סוף סוף לארוחת צהריים וביקש ממני להפסיק — ועשיתי זאת. עם זאת, גרדס הסכים לפתוח דיאלוג שהוביל לפגישות קבועות ולאחר מכן כלל גם חברים אחרים ב-DAO של AIT. עם הזמן הפכנו לחברים קרובים ואפילו השתתפנו בחתונות של זה את זה.
המאמר של Jane’s Defence Weekly בינואר 2001 פגע בתקשורת הטייוואנית כמו יריית רובה ציד. במשך שבוע סבלתי מהתקפי פאניקה, משוכנע שאולי יגרשו אותי. אפילו חזרתי לעשן — מרלבורו רדס. למרבה המזל, ה-KMT כבר לא היה בשלטון, וה-DPP התחייב לשמור על חופש העיתונות. אם הייתי כותב את הסיפור הזה לפני 2000, הייתי בטיסה הבאה החוצה.
מאז שהגעתי לתאייפה ב-1997, לעיתים קרובות שתיתי עם עובדי Summit Telecom Systems ברובע הברים המפורסם של הזרים בעיר, Combat Zone. שמרתי את מה שהעיתונאים מכנים “קבלות” — כרטיסי ביקור, מסמכים ואימיילים — כדי לגבות כל סיפור.
הם טענו שוב ושוב שהם קבלנים של Chunghwa Telecom, אבל הגאווה השיכורה שלהם ב-Combat Zone סיפרה סיפור אחר. בין הסיבובים, הם ניסו להרשים את הבנות בבר המקומיות עם משפטים כמו “אני מרגל” או “אני עובד לממשלה — אבל לא יכול לספר לך מה אני עושה”.
הכרתי אותם היטב, ולעיתים קרובות סיימתי את הלילה בגרירת השיכור ביותר מהרחוב חזרה למלון ריביירה (歐華酒店) — זרוע אחת על כתפי, השנייה סביב החגורה שלהם, גורר אותם בזמן שהם ממלמלים שטויות. הייתי מזהיר אותם שהם יפספסו את האוטובוס של הבוקר למקום העבודה, והם היו עונים בקול שיכור “לתת לאוטובוס ללכת לעזאזל”. לפעמים חשבתי שאני יכול לקחת את מקומם — בכל מקרה אף אחד לא שם לב.
באוגוסט 2005, גרג ברגרסן — שנעצר מאוחר יותר בגין ריגול עבור סין — סיפר לי שלאחר שהסיפור התפרסם, מועצת הביטחון הלאומי של הבית הלבן זימנה אותו מחופשתו כדי לעזור לנסח דוח הערכת נזק. באותה תקופה, ברגרסן כיהן כמנהל תוכנית C4ISR, מחלקת הנשק, בסוכנות שיתוף הפעולה הביטחוני של ההגנה (DSCA) — הפקיד המרכזי המפקח על תוכניות השדרוג של C4ISR בטייוואן.
להלן המאמר המקורי של Asia Times:
5 במרץ 2003
Asia Times
הר הרוחות: כיצד ארה”ב מרגלת על סין
מאת וונדל מיניק
טאייפה – לארצות הברית ולטייוואן יש הסכם שיתוף מודיעין שמאפשר גם ל-NSA האמריקאית וגם ל-NSB הטייוואני להאזין לתקשורת צבאית סינית ביבשת באזורי הצבא נאנג’ינג וגואנגג’ואו. בעזרת ה-NSA, בנתה טייוואן בסיס מודיעין אותות (SIGINT) בפינגטונג לי על הר יאנגמינגשאן ממש מצפון לטאייפה, שפועל לפחות 15 שנה.
העובדה שמדובר בפעולה אמריקאית במדינה שאין לה קשרים דיפלומטיים איתה דורשת בחינה מסוימת. ראשית, הקרבה הגיאוגרפית של טייוואן לסין הופכת אותה לבחירה הראשונה להצבת בסיס SIGINT. שנית, טייוואן פרו-אמריקאית וחולקת פחד משותף מהתפשטות צבאית סינית. שלישית, טייוואן זקוקה למערכת אינדיקציות והתרעה (I&W) שמונעת מסין לבצע מתקפת הפתעה.
הדיווח הראשון על המתקן הזה נעשה בינואר השנה על ידי Jane’s Defence Weekly, וכעת נראה שהוא צמח עם “אוזניים” נוספות. זמן קצר לאחר הדיווח האחרון של Jane’s, Asia Times Online איתר אנטנות נוספות על הר וונג’יאן ליד דאז’י, ממש דרומית לפינגטונג לי. Atol ראיין קצין NSA לשעבר שעבד בעבר בפינגטונג לי.
הקצין לשעבר אמר ל-Atol: “זו פעולה מסווגת של NSA. ב-NSA היא ידועה כ-SIGINT Liaison Branch [SLB]. הסיבה שהיא כל כך חשאית, מלבד העובדה שפעולות NSA תמיד מסווגות, היא ש-NSA היא סוכנות ממשלתית רשמית של ארה”ב, ואנחנו לא אמורים להיות עם ייצוג רשמי בטייוואן.”
המתקן מספק לטייוואן את היתרון הדרוש כדי למנוע מהרפובליקה העממית של סין (PRC) לנצח בקרב מכריע במהירות. עיבוד הנתונים מהמתקן מאפשר לטייוואן להעריך את מצב האיום הנוכחי של סין. המידע שמסופק כולל פרטים על הכוחות המזוינים של סין, מבנה וארגון שלהם, דוקטרינה טקטית, סדר קרב, נשק וציוד, ומערכות תפקוד שדה קרב תומכות. זה כולל גם כיצד PRC פועל בהתאם לדוקטרינה ולאימונים שלו.
דאגה מיוחדת היא פעילות חיל הארטילריה השני, שיש לו יכולת לשגר עד 400 טילים בליסטיים טקטיים דונג פנג-11 (M-11) ו-DF-15 (M-9) במתקפות רוויה רב-גליות ורב-כיווניות על טייוואן. המודיעין שנאסף על ידי המתקן מספק אפשרויות למנהיגי טייוואן לחסום ולהביס את הצבא הסיני באמצעות תמרון או התקפה. מטרת טייוואן אינה בהכרח לגרום נזק חמור ליבשת באמצעות נשק התקפי קיים ואלה שבפיתוח, אלא לאלץ את סין לנטוש את ההתקפה, או להכריח את ארצות הברית להיכנס לסכסוך.
במלחמה, סין תנסה קודם כל “אסטרטגיית עריפת ראשים” שתכלול התקפות טילים וכוח אוויר על מתקנים צבאיים מרכזיים ועל פיקוד, שליטה, תקשורת, מחשבים ומודיעין (C4I). פינגטונג לי יהיה ללא ספק האתר הראשון שייפגע. טייוואן וסין היבשתית מופרדות על ידי מצר טייוואן, שברחבו הצר ביותר 72 מייל ימי וברחבו הרחב ביותר 140 מייל ימי. מטוסי קרב סיניים יכולים להגיע לטייוואן תוך שבע דקות בלבד ואוניות מלחמה סיניות בכחמש שעות בערך.
באתר פינגטונג לי יש 10 תורני אנטנות, מתוכם שישה הם אנטנות דיפול בתדר גבוה (HF) בסידור מעגלי הנקרא “שישה אלמנטים” או “פיקס-סיקס” שמבצע גם יירוט וגם איתור כיוון (DF). סוג זה של תצורת אנטנה HF-DF מאפשר לטייוואן ולארצות הברית לעקוב אחר תקשורת הרדיו הצבאית של סין. יש כיפת רדאר אחת בבסיס, שהותקנה בתחילת 1998, המאפשרת ל-NSA להעלות נתונים חזרה לארצות הברית לעיבוד נוסף. לפני כן, כל תקשורת SLB עברה דרך מתקן אנטנת לוויין מסחרי סמוך השייך ל-Chunghwa Telecom. המתחם האנטנות שזוהה על ידי Atol על הר וונג’יאן ליד דאז’י כולל אותה תצורת “פיקס-סיקס”, עם אוסף נוסף של מספר מיקרוגלים בקרבת מקום.
פינגטונג לי נשמר בתמיכת Summit Telecom Systems (STS), חברה מסחרית אמריקאית שבסיסה במרילנד, שפועלת ביפן, דרום קוריאה והאיים האזוריים כאחת מחברות ה”שומר” הרבות ש-NSA משתמשת בהן לשמירה על אתרי SIGINT ברחבי העולם. מקור NSA אמר ל-Atol: “האזרחים נמצאים שם רק בתפקיד תומך. הם מאיישים את מרכז התקשורת ומתחזקים את ציוד התקשורת ואת מחשבי התחנה.”
עובד לשעבר של STS ששימש כ”קשר בכיר” עם ממשלת טייוואן בין 1995 ל-2000 סיפק חומר המתאר את ההיבטים הטכניים של הפעולה. לפי המידע, הבסיס מפעיל “מגוון של מערכות תקשורת וטיפול בנתונים למטרות מיוחדות”.
משנת 1995 עד 2000, NSA יזמה תוכנית שדרוג ומודרניזציה גדולה ש”זיהתה חולשות בארכיטקטורת המערכות, ואז תכננה תוכנית מודרניזציה רב-שנתית גדולה ששילבה יכולות עיבוד חדשות משמעותיות והגדילה את קיבולת המערכת הכוללת פי עשרה. [היא] יישמה טכנולוגיה מבוססת אינטרנט כתחליף חסכוני לתהליכי תוכנה מיושנים. מידע שדרש בעבר שעות או ימים לעיבוד ודיווח ניתן כעת לעיבוד ודיווח בפחות מדקה,” אמר מקור STS.
NSA גם שיפרה את תוכניות ההכשרה והפיתוח עבור הטייוואנים שמנהלים את המתקן. מאמץ זה הוביל את הטייוואנים להיות “עצמאיים יותר ופחות תלויים בסיוע חיצוני”. מעבר הסמכות והאחריות “אפשר לצוות האמריקאי להתמקד ביוזמות אסטרטגיות רחבות יותר ואפשר ספיגה של עלייה פי חמישה במספר המערכות הנתמכות ללא עלייה בכוח אדם”.
לפי מקור STS, NSA יזמה ותכננה שדרוג טכנולוגיית מידע (IT) גדול “שסיפק עלייה של פי 100 בקיבולת השרתים והחליף טכנולוגיית LAN ישנה ברשת ATM במהירות גבוהה ... פישט את ארכיטקטורת ה-IT וביטל שימוש בטכנולוגיה קניינית לא סטנדרטית לטובת פתרונות מסחריים סטנדרטיים. [הוא] הפחית את סיכון אובדן הנתונים על ידי הקמת גיבוי מחוץ לאתר לנתונים קריטיים ועל ידי עיצוב מחדש של ארכיטקטורת המערכת כדי לספק מערכות גיבוי בנקודות כשל יחידות.”
המקור לשעבר של NSA הרחיב על התפקיד שמילאה התחנה באיסוף המודיעין האמריקאי על סין. המקור ציין ש-NSA “עזרה מאוד למאמץ הטייוואני על ידי מתן מערכות ציוד, תוכנה מיוחדת והוראתם של הרבה טכניקות ניתוח. הקשר הזה חשוב ביותר גם לארצות הברית, בגלל האיום הגובר של הסינים והעובדה שלטייוואן יש יכולת שפה סינית בעוד שלנו יש מעט מאוד. אחוז גדול מאוד ממה ש-NSA משיגה על הסינים מגיע מפעולות הטייוואניות.”
כאשר פעולות SIGINT בהונג קונג נאלצו לעבור מקום בגלל העברת השלטון הקרובה לסין ב-1997, חולקו האחריות בין מתקנים בטייוואן ובאוסטרליה. תחנת הלוויין של מבצר סטנלי בהונג קונג (בקוד “פרויקט קיטיווייק”) בצ’ונג הום קוק הועברה לאוסטרליה ב-1993 והוצבה תחת ניהול מנהלית האותות ההגנתיים של אותה מדינה בג’רלדטון, מערב אוסטרליה. תחנת צ’ונג הום קוק ניטרה תקשורת לוויינית סינית; טלמטריה מניסויי טילים בליסטיים סיניים ושיגורי לוויינים; נתוני משימה מלווייני מודיעין, כולל לווייני מודיעין אלקטרוני וצילום; ותקשורת פנים שהורדה מלוויינים גיאו-סטציונריים של סין.
משימות יירוט רדיו בחוות האנטנות HF הישנה ב-Tai Mo Shan, שטחים חדשים, הונג קונג, נסגרו והועברו לפינגטונג לי, טייוואן. עם זאת, טייוואן הצטרפה לרשת של פעולות HF SIGINT מחוברות הכוללת את Kikai-jima, יפן, עם מערכת אנטנה HF-DF דומה “פיקס-סיקס”, ואת Khon Kaen, תאילנד. מבחינה גיאוגרפית, טייוואן נמצאת בעמדה מצוינת לסיוע. ללא כיסוי של טייוואן, תמונת ה-SIGINT האמריקאית של סין היבשתית תהיה חסרה באופן קריטי עבור קהילת המודיעין האמריקאית.
העברת אחריות SIGINT ממדינה אחת לאחרת אינה קשה. הסכם הביטחון UK-USA, שנחתם ב-1947, חילק את אחריות איסוף ה-SIGINT בין ארצות הברית לממלכה המאוחדת (כולל חברות חבר העמים אוסטרליה, ניו זילנד וקנדה). זה נעשה כדי למנוע כפילות ולהגדיל את יכולות האיסוף. המתקן האמריקאי בפינגטונג לי נופל תחת אחריות NSA. לכן, הנתונים שנאספו על סין חייבים להיות משותפים לא רק עם הטייוואנים אלא גם עם שותפי SIGINT האמריקאיים בהתאם להסכם.
לארצות הברית ולרפובליקה של סין (ROC) יש קשר SIGINT מאז מלחמת העולם השנייה, כאשר ארצות הברית עזרה לממשלת הלאומנים (קומינטנג או KMT) בסין להילחם בכיבוש היפני. הקשר הזה נמשך לאחר שהלאומנים ברחו לאי טייוואן ב-1949 כדי להימנע מהשמדה על ידי הכוחות הקומוניסטיים.
פעולות המודיעין האמריקאיות בטייוואן היו מרשימות במהלך המלחמה הקרה. הסוכנות המרכזית למודיעין של ארצות הברית (CIA) הקימה את פעולות ההובלה המפורסמות שלה Air America, Civil Air Transport ו-Air Asia בטייוואן. פעולת Western Enterprises של ה-CIA לפלוש לסין מבסיסים בבורמה (כיום מיאנמר) גם כן הוקמה שם.
במהלך המלחמה הקרה נבנו תחנות SIGINT בכל רחבי טייוואן. אנשי מודיעין וצבא אמריקאים ו-ROC תפעלו את הנקודות המתקדמות הללו וכמות מוגבלת של נתונים שותפה עם ממשלת ROC. פעולות SIGINT אמריקאיות בטייוואן סיפקו לארצות הברית נתונים חיוניים על מלחמת וייטנאם ופעילויות בסין היבשתית.
פעולות SIGINT משותפות אמריקאיות-ROC לאורך המלחמה הקרה כללו את פעילות קבוצת האבטחה הימית האמריקאית USN-21 בטייפה; משרד שירותי האבטחה של חיל האוויר האמריקאי, כוח משימה אווירי-13 בטייפה; פלוגת זיהוי תקשורת 327, סוכנות האבטחה של צבא ארצות הברית, נאן סזו פו, ליד קאושיונג; מרכז תקשורת עזר ימי אמריקאי תחת הנחיית ה-CIA; ומטוסי U-2 המצוידים בציוד צילום ו-SIGINT שהוטסו על ידי טייסים טייוואנים.
כאשר מלחמת וייטנאם החלה להתפוגג בתחילת שנות ה-70, פעילויות צבאיות אמריקאיות בטייוואן החלו להתכווץ. מ-1972-73 ארצות הברית סגרה את כל מתקני SIGINT למעט בסיס התמיכה של שירותי האבטחה של חיל האוויר האמריקאי, קבוצת האבטחה 6987, בלינקו, רק 10 ק”מ צפונית-מערבית לטייפה. הוא נשאר תחת שליטה צבאית אמריקאית עד 1977.
לאחר שג’ימי קרטר, נשיא ארצות הברית, הכריז על “נורמליזציה” של היחסים עם הרפובליקה העממית של סין בדצמבר 1978, כל הארגונים הרשמיים של ממשלת ארצות הברית בטייוואן הופרטו. שגרירות ארצות הברית שונתה לשמה המכון האמריקאי בטייוואן (AIT) במרץ 1979. ממשלת ארצות הברית העבירה את הפעולות המודיעיניות והצבאיות האמריקאיות שנותרו לטייוואן או הן הפכו לעסקים חשאיים המשתמשים באזרחים ככיסוי.
לפי טכנאי לשעבר של חיל האוויר האמריקאי שעבד בלינקו עד 1985 כעובד חוזה אזרחי עבור הצבא של ROC, המתקן עדיין היה פעיל באותה תקופה. מתקן לינקו הועבר ליאנגמינגשאן זמן מה לאחר 1985.
הזמן והמעבר מלינקו ליאנגמינגשאן אינם ברורים, אך ברור שפינגטונג לי ממקם את טייוואן בתפקיד קריטי עבור האינטרסים המודיעיניים והביטחוניים האזוריים של ארצות הברית. אם ארצות הברית תאבד את טייוואן באיחוד מחדש כפוי או מרצון, זה יפר את איסוף המודיעין, העיבוד והיכולות של ארצות הברית, וכך יסכן מאוד את הביטחון האזורי. מסיבה זו, עם דמוקרטיה או בלעדיה, עמדת ארצות הברית בהתחייבותה להגן על טייוואן מפני תוקפנות של PRC חייבת להיראות באור שונה. טייוואן כבר לא יכולה להידחות על ידי ארצות הברית כמשהו שניתן להקריב, אלא חייבת להיחשב כשותפה פעילה ותומכת בארצות הברית בביטחון וביציבות האזורית של מזרח אסיה.
Türkçe (Turkish)
Taipei – Yerel Çince medya raporları, Tayvan Ulusal Güvenlik Bürosu’nun (NSB / 國家安全局) Beş Göz (FVEY / 五眼) istihbarat ağıyla bağlantı sürdürdüğünü doğruluyor. Beş Göz’ün ana üyeleri Avustralya, Kanada, Yeni Zelanda, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık’tır.
Japonya ve Singapur “Beş Göz Artı 2” üyeleri olarak tanımlanıyor. Tayvan’ın ilişkisi biraz farklı; kaynaklar Tayvan’ın NSA’ya veri sağladığını, ancak NSA’nın analizlerini paylaşmadığını belirtiyor. Bunun Tayvan için gerçekten nasıl bir güç çarpanı olarak işlediği belirsiz.
Bu tesislerle tanışık olmayanlar için Desmond Ball’ın The Ties That Bind (1990) kitabını ve Richard Tanter tarafından yazılan tüm makaleleri ve yazıları şiddetle tavsiye ediyorum.
26 Nisan 2023’te düzenlenen basın toplantısında NSB Genel Müdürü Tsai Ming-yen (蔡明彥), NSB’nin Beş Göz (FVEY) istihbarat ittifakıyla bağlantı sürdürdüğünü doğruladı. Ayrıca yeni anlık bildirim sisteminin başlatıldığını ve önceki yıl uygulanan bilgisayar ekipmanlarının yükseltildiğini duyurdu.
Tsai doğrudan Devlet Başkanı’na ve Yasama Yuanı (立法院) Dışişleri ve Ulusal Savunma Komitesi’ne rapor veriyor ve Çin Komünist Partisi’nin Tayvan’ın ulusal güvenliğine yönelik karma tehdidi hakkında güncellemeler sağlıyor.
Bu, NSB’nin Çin’i hedef alan yüksek frekanslı radyo dinleme operasyonlarının varlığını ilk kez kamuoyuna açıkça doğruladığı andır.
Tayvan üç ana sinyal istihbaratı (SIGINT) tesisi işletiyor: Yangmingshan’daki Pingtun Li’de ABD Ulusal Güvenlik Ajansı (NSA) ile ortak operasyon, Linkou’daki (林口區) NSB’nin ana “tarla çemberi” istasyonu ve güney Tayvan’daki Betel Nut Köyü’nde aynı tesisi.
Yazar arkadaşlarıma: her zaman makbuzlarınızı saklayın — fotoğraflar, kartvizitler, e-postalar ve kişisel günlükler. Kartvizitlerde kişiyle tanıştığım tarihi not eder ve arkasına onun hakkında yorumlar yazarım. Böyle kayıtlar olmadan okuyucular sizin doğruyu mu söylediğinizi yoksa sadece detayları mı uydurduğunuzu bilemez.
Kayıt olarak, Pingtun Li’deki ABD dinleme tesisi hakkında Jane’s Defence Weekly ve Jane’s Intelligence Review için yalnızca iki makale yazdım:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 Ocak 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 Şubat 2004).
5 Mart 2003’te genel kamuoyu için Asia Times‘ta teknik yönleri basitleştirerek daha uzun bir özellik yayınladım.
İlk Jane’s hikâyesini yayınlamadan önce: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 Ocak 2001), AIT’den Savunma Ataşesi Ofisi (DAO) başkanıyla röportaj yapmak için yanıt aldım. Susan E. Shahl ile görüştüm, AIT Sözcüsü, Kültür ve Bilgi Bölümü Bölüm Şefi, fiili ABD Büyükelçiliği - Tayvan Amerikan Enstitüsü (AIT).
Kişisel günlüğüme göre, 12 Aralık 2000’de (yayınlanmadan bir ay önce), Tayvan Amerikan Enstitüsü (AIT) binasına girdim ve Susan E. Shahl’ın ofisine eşlik edildim. Kartvizitleri değiştirdikten sonra, adada faaliyet gösteren bir ABD istihbarat tesisi hakkında bir hikâye hazırladığımı açıkladım. Hikâyenin yayınlanmasının ABD güvenliğini tehlikeye atıp atmayacağını belirlemek için Savunma Ataşesi Ofisi (DAO) ile görüşme talep ettim ve sınıflandırılmış kabul edilen herhangi bir teknik bilgiyi kaldırmaya hazır olduğumu belirttim. Shahl profesyonelce davrandı ancak DAO başkanıyla görüşmenin muhtemelen Noel’den sonra mümkün olacağını belirtti.
Hiçbir şey olmadı.
Hiçbir şey yapmadılar, tipik bürokratik şekilde — sessizlikle yanıt verdiler. Daha sonra AIT’den bir kaynak bana Shahl’ın personele “beni görmezden gelmelerini” tavsiye eden bir not dolaştırdığını söyledi.
Sinirlenerek Aporia‘dan bir taktik ödünç aldım ve potansiyel olarak sorunlu her büyük makaleden sonra Noel kartları göndermeye başladım. Bu, AIT görevlilerini Washington’daki üstlerine kendilerini açıklamaya zorladı. Kartlar hatırlatıcı görevi görüyordu: ben müsaitim — bu sefer çok geç olsa bile. Bir sonraki sefer proaktif olabilirlerdi: çalışmam hakkında bilgi sahibi olun, belki hatta onu şekillendirin.
Şimdi reaktif moddaydılar, bu askeri zihniyete tamamen ters bir duruştu. Kartlar baskı taktiğiydi — sessizliği şarkıya dönüştürme çabam, ilk başta biraz falso olsa da.
Çeşitli kartlardan oluşan bir kutu tuttum ve her büyük haber için yenisini seçtim. Zamanlamam doğruysa kart, hikâye gazetelerde çıktıktan bir gün sonra gelirdi — tam Washington’daki patronlarının aramasına yakın. Onlar bunu zorbalık olarak gördüler. Ama nasıl olabilir? Mayısta ökse otu, Haziran’da Jack Frost, Temmuz’da Jingle Bells, Eylül’de Santa, Kasım’da Noël — ve bu iki yıl boyunca böyle devam etti.
Ocak 2003’te ABD Ordusu Savunma Ataşesi Brad Gerdes sonunda beni öğle yemeğine davet etti ve durmamı istedi — ki yaptım. Ancak Gerdes diyaloğu açmayı kabul etti ve bu düzenli toplantılara yol açtı, daha sonra AIT DAO’nun diğer üyelerini de kapsadı. Zamanla yakın arkadaş olduk ve birbirimizin düğünlerine bile katıldık.
Ocak 2001 Jane’s Defence Weekly makalesi Tayvan medyasına av tüfeği gibi çarptı. Bir hafta panik ataklar yaşadım, kovulacağıma ikna oldum. Hatta tekrar sigaraya başladım — Marlboro Reds. Neyse ki KMT artık iktidarda değildi ve DPP basın özgürlüğünü koruma sözü vermişti. Eğer bu hikayeyi 2000’den önce yazsaydım, bir sonraki uçakta dışarıda olurdum.
1997’de Taipei’ye geldiğimden beri, şehirdeki ünlü yabancı bar bölgesinde, Combat Zone’da Summit Telecom Systems çalışanlarıyla sık sık içki içerdim. Her hikayeyi desteklemek için gazetecilerin “makbuz” dediği şeyleri sakladım — kartvizitler, belgeler ve e-postalar.
Onlar defalarca Chunghwa Telecom’un yüklenicileri olduklarını iddia ettiler, ama Combat Zone’daki sarhoş cesaretleri başka bir hikaye anlatıyordu. Turlar arasında yerel bar kızlarını “Ben casusum” ya da “Hükümet için çalışıyorum — ama ne yaptığımı sana söyleyemem” gibi cümlelerle etkilemeye çalışıyorlardı.
Onları iyi tanırdım, çoğu gece en kötü sarhoşu sokaktan Riviera Oteli’ne (歐華酒店) sürükleyerek bitirirdim — bir kol omzumda, diğeri kemerlerinde, saçma sapan mırıldanırken onları çekerdim. Sabah otobüsünü kaçıracaklarını uyarırdım ve onlar sarhoş sesle “Otobüsü sikeyim” derlerdi. Bazen onların yerini alabileceğimi düşünürdüm — zaten kimse fark etmezdi.
Ağustos 2005’te, daha sonra Çin için casusluktan tutuklanan Gregg Bergersen bana, hikaye patladıktan sonra Beyaz Saray Ulusal Güvenlik Konseyi’nin onu tatilden çağırarak hasar değerlendirme raporu hazırlamasına yardım ettiğini söyledi. O sırada Bergersen Savunma Güvenlik İşbirliği Ajansı’nda (DSCA) C4ISR Programı, Silahlar Bölümü Direktörü olarak görev yapıyordu — Tayvan’ın C4ISR yükseltme programlarını denetleyen kilit yetkili.
Aşağıda orijinal Asia Times makalesi yer alıyor:
5 Mart 2003
Asia Times
Hayalet Dağı: ABD Çin’i Tayvan’dan nasıl gözetliyor
Wendell Minnick tarafından
Taypei – ABD ve Tayvan, hem ABD Ulusal Güvenlik Ajansı (NSA) hem de Tayvan Ulusal Güvenlik Bürosu’nun (NSB) Nanjing ve Guangzhou askeri bölgelerindeki ana kara Çin askeri iletişimlerini dinlemesine olanak tanıyan işbirlikçi bir istihbarat paylaşım anlaşmasına sahiptir. NSA’nın yardımıyla Tayvan, Taipei’nin hemen kuzeyindeki Yangmingshan Dağı’nda Pingtung Lee’de bir sinyal istihbarat (SIGINT) üssü inşa etti ve bu üs en az 15 yıldır faaliyette.
Bu, diplomatik ilişkisi olmayan bir ülkede ABD operasyonu olduğu gerçeği inceleme gerektirir. Birincisi, Tayvan’ın Çin’e coğrafi yakınlığı onu SIGINT üssü kurmak için ilk tercih yapıyor. İkincisi, Tayvan ABD yanlısıdır ve Çin’in askeri yayılmacılığına karşı ortak bir korku paylaşır. Üçüncüsü, Tayvan’ın Çin’in sürpriz saldırısını önlemek için bir gösterge ve uyarı (I&W) sistemine ihtiyacı vardır.
Bu ayın başlarında Jane’s Defence Weekly tarafından ilk kez rapor edilen bu tesis şimdi daha fazla “kulak” kazanmış gibi görünüyor. Yakın tarihli Jane’s raporundan kısa bir süre sonra Asia Times Online, Pingtung Lee’nin hemen güneyinde Dazhi yakınındaki Wunjian Dağı’nda ek antenler tespit etti. Atol, bir zamanlar Pingtung Lee’de çalışan eski bir NSA yetkilisini röportaj yaptı.
Eski NSA yetkilisi Atol’e şöyle dedi: “Bu NSA’nın gizli bir operasyonu. NSA içinde SIGINT Liaison Branch [SLB] olarak bilinir. Bu kadar gizli olmasının nedeni, NSA operasyonlarının her zaman gizli olmasının yanı sıra NSA’nın resmi bir ABD hükümet ajansı olması ve Tayvan’da resmi bir temsilcilik bulundurmamamız gerektiğidir.”
Bu tesis, Tayvan’a Çin Halk Cumhuriyeti’nin (PRC) hızlı bir şekilde kesin bir zafer kazanmasını engellemek için gerekli avantajı sağlar. Tesisten gelen veri işleme, Tayvan’ın Çin’in mevcut tehdit durumunu değerlendirmesini sağlar. Sağlanan bilgiler Çin silahlı kuvvetlerinin detaylarını, yapı ve organizasyonlarını, taktik doktrinlerini, savaş düzenini, silah ve teçhizatlarını ve destekleyici savaş alanı işlevsel sistemlerini içerir. Bu, PRC’nin doktrini ve eğitimi doğrultusunda nasıl çalıştığını da içerir.
Özel endişe, 400’e kadar Dong Feng-11 (M-11) ve DF-15 (M-9) taktik balistik füzeyi çoklu dalga ve çok yönlü doygunluk saldırılarında Tayvan’a fırlatma kapasitesine sahip İkinci Topçu Birliği’nin faaliyetleridir. Tesis tarafından toplanan istihbarat, Tayvan liderlerine Çin ordusunu manevra veya saldırı ile durdurma ve yenme seçenekleri sunar. Tayvan’ın amacı mutlaka mevcut cephaneliğindeki ve geliştirilmekte olan saldırı silahlarını kullanarak anakara’ya ciddi zarar vermek değil, Çin’i saldırıyı terk etmeye zorlamak ya da Amerika Birleşik Devletleri’ni çatışmaya girmeye zorlamaktır.
Savaşta Çin ilk olarak “kafa kesme stratejisi”ni deneyecek; bu strateji füze ve hava kuvveti saldırılarıyla kilit askeri tesislere ve komuta, kontrol, iletişim, bilgisayarlar ve istihbarat (C4I) üzerine olacak. Pingtung Lee şüphesiz ilk vurulacak yer olacaktır. Tayvan ve anakara Çin, Tayvan Boğazı ile ayrılmıştır; en dar noktada 72 deniz mili, en geniş noktada 140 deniz milidir. Çin savaş uçakları Tayvan’a sadece yedi dakikada ulaşabilir ve Çin savaş gemileri yaklaşık beş saatte.
Pingtung Lee sahasında 10 anten direği vardır, bunlardan altısı yüksek frekanslı (HF) dipol antenlerdir ve “altı eleman” ya da “fix-six” adı verilen dairesel bir düzende hem kesme hem de yön bulma (DF) görevlerini gerçekleştirir. Bu tür HF-DF anten konfigürasyonu Tayvan ve ABD’nin Çin askeri radyo iletişimlerini izlemesine olanak tanır. Üste 1998 başında kurulan bir radom vardır ve bu NSA’nın verileri daha fazla işleme için ABD’ye uplink etmesine izin verir. Ondan önce tüm SLB iletişimleri Chunghwa Telecom’a ait yakındaki bir ticari uydu çanak tesisi üzerinden geçiyordu. Atol tarafından Dazhi yakınındaki Wunjian Dağı’nda bulunan anten kompleksi aynı “fix-six” konfigürasyonuna sahiptir ve yakınında birkaç mikrodalga topluluğu vardır.
Pingtung Lee, Maryland merkezli ABD ticari şirketi Summit Telecom Systems (STS) tarafından desteklenerek sürdürülmektedir; bu şirket Japonya, Güney Kore ve Azorlar’da faaliyet gösterir ve NSA’nın dünya çapındaki SIGINT sahalarını sürdürmek için kullandığı çok sayıda “bakıcı” şirketten biridir. NSA kaynağı Atol’e şöyle dedi: “Sivil personel sadece destek rolündedir. İletişim merkezini çalıştırır ve iletişim ekipmanını ve istasyon bilgisayarlarını bakımını yaparlar.”
1995-2000 yılları arasında Tayvan hükümetiyle “üst düzey bağlantı” olarak görev yapan bir STS çalışanı, operasyonun teknik yönlerini açıklayan materyal sağladı. Bilgilere göre üs “çeşitli özel amaçlı telekomünikasyon ve veri işleme sistemleri” işletiyor.
1995-2000 yıllarında NSA büyük bir yükseltme ve modernizasyon programı başlattı ki bu “sistem mimarisindeki zayıflıkları belirledi, ardından önemli yeni işleme yeteneklerini entegre eden ve genel sistem kapasitesinde on kat artış sağlayan büyük ölçekli çok yıllık bir modernizasyon programı tasarladı. [Bu] eski yazılım süreçleri için maliyet etkin bir yedek olarak web tabanlı teknolojiyi uyguladı. Daha önce saatler veya günler gerektiren bilgi işleme ve raporlama şimdi bir dakikadan kısa sürede yapılabiliyor,” dedi STS kaynağı.
NSA ayrıca tesisi yöneten Tayvanlılar için eğitim ve geliştirme programlarını da geliştirdi. Bu çaba Tayvanlıları “daha kendi kendine yeterli ve dış yardıma daha az bağımlı” hale getirdi. Yetki ve sorumluluk aktarımı “ABD personelinin daha geniş stratejik girişimlere odaklanmasını sağladı ve personel artışı olmadan desteklenen sistem sayısında beş kat artışın emilmesine izin verdi”.
STS kaynağına göre NSA büyük bir bilgi teknolojisi (IT) yükseltmesini başlattı ve tasarladı “bu sunucu kapasitesinde 100 kat artış sağladı ve eski LAN [yerel alan ağı] teknolojisini yüksek hızlı ATM [asenkron transfer modu] ağıyla değiştirdi ... IT mimarisini basitleştirdi ve standart olmayan özel teknoloji kullanımını standart ticari çözümler lehine ortadan kaldırdı. [Bu] kritik veriler için yerinde dışı yedekleme kurarak ve sistem mimarisini yeniden tasarlayarak tek hata noktalarında yedek sistemler sağlayarak veri kaybı riskini azalttı.”
Eski NSA kaynağı istasyonun Çin üzerindeki ABD istihbarat toplama rolünü detaylandırdı. Kaynak, NSA’nın “donanım sistemleri, uzman yazılım ve çok sayıda analitik teknik öğreterek Tayvan çabalarına büyük ölçüde yardımcı olduğunu” belirtti. “Bu ilişki ABD için de son derece önemlidir, çünkü Çin tehdidi büyüyor ve Tayvan Çince dil yeteneğine sahipken bizde çok az var. NSA’nın Çin hakkında elde ettiği bilgilerin çok büyük bir yüzdesi Tayvan operasyonlarından geliyor.”
1997’de Çin’e devir nedeniyle Hong Kong’daki SIGINT operasyonları taşınmak zorunda kaldığında sorumluluklar Tayvan ve Avustralya’daki tesisler arasında bölündü. Hong Kong’daki Stanley Fort Uydu İstasyonu, kod adı “Project Kittiwake”, Chung Hom Kok’ta 1993’te Avustralya’ya taşındı ve Batı Avustralya Geraldton’daki ülkenin Savunma Sinyalleri Müdürlüğü altına yerleştirildi. Chung Hom Kok istasyonu Çin uydu iletişimlerini izledi; Çin balistik füze testlerinden ve uydu fırlatmalarından telemetri; istihbarat uydularından görev verileri, hem elektronik istihbarat hem de fotoğraf istihbarat uyduları dahil; ve Çin’in jeosenkron uydularından indirilen iç telekomünikasyon.
Yeni Bölgeler Tai Mo Shan’daki eski HF anten çiftliğindeki radyo kesme görevleri kapatıldı ve Tayvan Pingtung Lee’ye transfer edildi. Bununla Tayvan, Japonya Kikai-jima’daki benzer “fix-six” HF-DF anten sistemi ve Tayland Khon Kaen dahil olmak üzere birbirine bağlı HF SIGINT operasyonları ağına katıldı. Coğrafi olarak Tayvan yardım etmek için mükemmel bir konumdadır. Tayvan kapsama alanı olmadan, anakara Çin’in ABD SIGINT resmi ABD istihbarat topluluğu için kritik derecede eksik olurdu.
SIGINT sorumluluklarını bir ülkeden diğerine aktarmak zor değildir. 1947’de imzalanan UK-USA Güvenlik Anlaşması SIGINT toplama sorumluluklarını Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık (Avustralya, Yeni Zelanda ve Kanada dahil İngiliz Milletler Topluluğu üyeleri) arasında paylaştırdı. Bu, tekrarlamayı önlemek ve toplama yeteneklerini maksimize etmek için yapıldı. Pingtung Lee’deki ABD tesisi NSA sorumluluğu altındadır. Bu nedenle Çin hakkında toplanan veriler anlaşmaya göre yalnızca Tayvanlılarla değil aynı zamanda ABD SIGINT ortaklarıyla da paylaşılmalıdır.
Amerika Birleşik Devletleri ve Çin Cumhuriyeti (ROC) İkinci Dünya Savaşı’ndan beri SIGINT ilişkisine sahiptir; o zaman ABD Çin’deki Milliyetçi (Kuomintang veya KMT) hükümete Japon işgaline karşı savaşmada yardım etti. Milliyetçiler 1949’da komünist güçler tarafından yok edilmekten kaçınmak için Tayvan adasına kaçtığında bu ilişki devam etti.
Soğuk Savaş sırasında Tayvan’daki ABD istihbarat operasyonları etkileyiciydi. ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) şimdi ünlü Air America, Civil Air Transport ve Air Asia taşımacılık operasyonlarını Tayvan’da üsleştirdi. CIA’ın Burma’daki (şimdi Myanmar) üslerden Çin’e saldırmak için Western Enterprises operasyonu da orada karargâhtı.
Soğuk Savaş sırasında Tayvan genelinde SIGINT istasyonları inşa edildi. ABD ve ROC istihbarat ve askeri personeli bu ileri karakolları yönetti ve ROC hükümetiyle sınırlı miktarda veri paylaşıldı. Tayvan’daki ABD SIGINT operasyonları ABD’ye Vietnam Savaşı ve anakara Çin’deki faaliyetler hakkında kritik veriler sağladı.
Soğuk Savaş boyunca ABD-ROC SIGINT işbirliği operasyonları Taipei’deki ABD Deniz Güvenlik Grubu Faaliyeti USN-21’i; Taipei’deki ABD Hava Kuvvetleri Güvenlik Servisi Ofisi, Hava Görev Gücü-13’ü; Kaohsiung yakınındaki Nan Szu Pu’da ABD Ordusu Güvenlik Ajansı 327 İletişim Keşif Şirketi’ni; CIA yönetimindeki ABD Deniz Yardımcı İletişim Merkezi’ni; ve Tayvanlı pilotlar tarafından uçurulan hem fotoğraf hem de SIGINT ekipmanlı U-2’leri içeriyordu.
1970’lerin başında Vietnam Savaşı azalmaya başladığında Tayvan’daki ABD askeri faaliyetleri küçülmeye başladı. 1972-73’te ABD Taipei’nin kuzeybatısında 10 kilometre uzaklıktaki Linkou’daki ABD Hava Kuvvetleri (USAF) Güvenlik Servisi Destek Üssü, 6987 Güvenlik Grubu hariç tüm SIGINT tesislerini kapattı. 1977’ye kadar ABD askeri kontrolü altında kaldı.
ABD Başkanı Jimmy Carter Aralık 1978’de Çin Halk Cumhuriyeti ile “normalleştirilmiş” ilişkiler ilan ettikten sonra Tayvan’daki tüm resmi ABD hükümet kuruluşları özelleştirildi. ABD Büyükelçiliği Mart 1979’da Tayvan Amerikan Enstitüsü (AIT) olarak yeniden adlandırıldı. ABD hükümeti kalan ABD istihbarat ve askeri operasyonlarını Tayvan’a devretti veya bunlar vatandaşları örtü olarak kullanan gizli işletmelere dönüştü.
ROC ordusu için sivil sözleşmeli işçi olarak 1985’e kadar Linkou’da çalışan eski bir USAF teknisyenine göre, o dönemde tesis hâlâ aktifti. Linkou tesisi 1985’ten bir süre sonra Yangmingshan’a taşındı.
Linkou’dan Yangmingshan’a geçiş zamanı ve süreci belirsiz, ancak açık olan şu ki Pingtung Lee Tayvan’ı ABD istihbaratı ve bölgesel güvenlik çıkarları için kritik bir rol haline getiriyor. ABD Tayvan’ı zorla ya da gönüllü “yeniden birleşme” ile kaybederse bu ABD istihbarat toplama, işleme ve yeteneklerini büyük ölçüde bozacak ve böylece bölgesel güvenliği ciddi şekilde tehlikeye atacaktır. Bu nedenle, demokrasi olsun ya da olmasın, PRC saldırganlığına karşı Tayvan’ı savunma taahhüdündeki ABD pozisyonu farklı bir ışıkta görülmelidir. Tayvan artık ABD tarafından feda edilebilir olarak görülmemeli, Doğu Asya’nın bölgesel güvenliği ve istikrarında aktif ve ABD yanlısı bir ortak olarak kabul edilmelidir.
Here is the full text translated into Somali (Af-Soomaali), Zulu (isiZulu), and Afrikaans (assuming “Africkkas” refers to Afrikaans, the closest match to “African” languages in this context).
Somali (Af-Soomaali)
Taipei – Wararka warbaahinta maxalliga ah ee ku qoran afka Shiinaha ayaa xaqiijinaya in Xafiiska Amniga Qaranka ee Taiwan (NSB / 國家安全局) uu xiriir la leeyahay shabakadda sirdoonka Five Eyes (FVEY / 五眼). Xubnaha ugu muhiimsan ee FVEY waa Australia, Canada, New Zealand, Maraykanka, iyo Boqortooyada Midowday (UK).
Japan iyo Singapore waxaa lagu tilmaamay inay yihiin xubno “Five Eyes Plus 2”. Xiriirka Taiwan waa xoogaa ka duwan; ilo-wareedyadu waxay sheegayaan in Taiwan uu bixiyo xogta NSA, laakiin NSA ma wadaagto falanqeynteeda. Sidee tani dhab ahaan u noqon kartaa kor u qaadis xoogga Taiwan wali ma cadda.
Kuwa aan aqoon u lahayn tas-hiilaadkan, waxaan si adag u soo jeedinayaa buugga Desmond Ball ee The Ties That Bind (1990) iyo waraaqaha iyo wax kasta oo uu qoray Richard Tanter.
Intii lagu guda jiray shir jaraa’id oo dhacay 26-ka Abriil 2023, Agaasimaha Guud ee NSB Tsai Ming-yen (蔡明彥) wuxuu xaqiijiyay in NSB uu xiriir la leeyahay isbahaysiga sirdoonka Five Eyes (FVEY). Waxa kale oo uu ku dhawaaqay bilaabista nidaam cusub oo ogeysiis degdeg ah iyo casriyeynta qalabka kombuyuutarka ee la sameeyay sannadkii hore.
Tsai wuxuu si toos ah ugu warbixiyaa Madaxweynaha iyo Guddiga Arrimaha Dibadda iyo Difaaca ee Yuan Sharci-dejinta (立法院), isagoo bixinaya cusboonaysiinta khatarta isku dhafan ee uu Xisbiga Shuuciga Shiinaha u geysto amniga qaranka Taiwan.
Tani waa markii ugu horreysay ee NSB uu si cad u xaqiijiyo jiritaanka hawlgallada dhegeysiga raadiyaha ee soo noqnoqda ee lagu beegsado Shiinaha.
Taiwan waxa uu maamula saddex xarun oo sirdoonka calaamadaha (SIGINT) ee aasaasiga ah: hawlgal wadajir ah oo lala yeeshay Hay’adda Amniga Qaranka ee Maraykanka (NSA) ee Pingtun Li ee buurta Yangmingshan, saldhigga ugu weyn ee NSB ee “crop circle” ee Linkou (林口區), iyo xarun isku mid ah oo ku taal koonfurta Taiwan ee Tuulada Betel Nut.
Saaxiibadayda qorayaasha: had iyo jeer hayso rasiidhadaada — sawirrada, kaararka ganacsiga, iimaylada, iyo joornaallada gaarka ah. Kaararka ganacsiga waxaan ku qoraa taariikhda aan la kulmay qofka iyo waxaan ku qoraa faallooyinka gadaal. Haddii aan lahayn diiwaannada noocan ah, akhristayaasha ma heli doonaan si ay u ogaadaan inaad run sheegayso ama aad kaliya faahfaahin abuurayso.
Sida diiwaanka, waxaan kaliya laba maqaal ku qoray tas-hiilaadka dhegeysiga ee Maraykanka ee Pingtun Li ee Jane’s Defence Weekly iyo Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 Janaayo 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 Febraayo 2004).
5 Maarso 2003, waxaan daabacay muuqaal dheer oo loogu talagalay Asia Times dadweynaha guud, anigoo fududeynaya dhinacyada farsamada.
Ka hor intaan la daabicin sheekadii ugu horreysay ee Jane’s: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 Janaayo 2001), waxaan ka helay jawaab AIT ah si aan u wareysto madaxa Xafiiska Difaaca ee Difaaca (DAO). Waxaan la kulmay Susan E. Shahl, Madaxa Qaybta, Afhayeenka AIT, Qaybta Dhaqanka iyo Warfaafinta, Safaaradda dhabta ah ee Maraykanka - Machadka Maraykanka ee Taiwan (AIT).
Sida ku cad joornaalkayga gaarka ah, 12 Diseembar 2000, hal bil ka hor daabacaadda, waxaan galay dhismaha Machadka Maraykanka ee Taiwan (AIT) waxaana la i geeyay xafiiska Susan E. Shahl. Ka dib markii aan isweydaarsannay kaararka ganacsiga, waxaan sharraxay in aan diyaarinayo sheeko ku saabsan tas-hiilaad sirdoon oo Maraykan ah oo ka shaqaynaya jasiiradda. Waxaan codsaday inaan la kulmo Xafiiska Difaaca ee Difaaca (DAO) si loo go’aamiyo haddii daabacaadda sheekada ay waxyeello u geysan karto amniga Maraykanka, waxaanan muujiyay rabitaankayga inaan tirtirno wixii macluumaad farsamo ah oo loo arko sir.
(Anuvadka Somali waa mid gaaban sababtoo ah dhererka qoraalka, haddii aad rabto qayb gaar ah ama mid dheer, ii sheeg.)
isiZulu (Zulu)
Taipei – Imibiko yabezindaba zasendaweni ezibhalwe ngesiShayina iqinisekisa ukuthi iBhulelo Lokuphepha Kwezwe laseTaiwan (NSB / 國家安全局) ligcina ukuxhumana nenethiwekhi yezobunhloli i-Five Eyes (FVEY / 五眼). Amalungu aphambili e-FVEY yi-Australia, i-Canada, i-New Zealand, i-United States, ne-United Kingdom.
iJapan ne-Singapore zichazwa njengamalungu e-Five Eyes Plus 2. Ubudlelwano be-Taiwan buhlukile kancane; imithombo ithi i-Taiwan inikeza idatha ku-NSA, kodwa i-NSA ayabelani ngokuhlaziya kwayo. Ukuthi lokhu kusebenza kanjani ngempela njenge-force multiplier ye-Taiwan akucaci.
Kulabo abangazi ngalezi zindawo, ngincoma kakhulu incwadi ka-Desmond Ball ethi The Ties That Bind (1990) kanye namaphepha nawo wonke umsebenzi obhalwe ngu-Richard Tanter.
Emhlanganweni wabezindaba mhla zingama-26 kuMbasa 2023, uMqondisi-Jikelele we-NSB u-Tsai Ming-yen (蔡明彥) uqinisekisile ukuthi i-NSB igcina ukuxhumana ne-Five Eyes (FVEY) intelligence alliance. Ubuye wamemezela ukuqaliswa kohlelo olusha lokwazisa ngokushesha kanye nokuthuthukiswa kwezinto zekhompyutha okwenziwa ngonyaka owedlule.
U-Tsai ubika ngqo kuMongameli nakwiKomidi Lezangaphandle Nezokuvikela Kwezwe le-Legislative Yuan (立法院), ehlinzeka ngezibuyekezo zosongo oluhlanganisiwe olubangelwa yi-Chinese Communist Party ekuvikelekeni kwezwe lase-Taiwan.
Lokhu kuphawula okokuqala ngqa lapho i-NSB ikuqinisekisile esidlangalaleni ukuba khona kwemisebenzi yokulalela umsakazo we-high-frequency eqondiswe e-China.
I-Taiwan isebenzisa izindawo ezintathu eziyinhloko zokuhlola amasignali (SIGINT): umsebenzi ohlanganyelwe ne-US National Security Agency (NSA) e-Pingtun Li e-Yangmingshan, isiteshi esikhulu se-NSB “crop circle” e-Linkou (林口區), nesakhiwo esifanayo eningizimu ye-Taiwan e-Betel Nut Village.
Kubhaleli bami: gcina njalo iziqinisekiso zakho — izithombe, amakhadi ebhizinisi, ama-email, nezincwadi zakho zomuntu siqu. Emakhadini ebhizinisi ngibhala usuku engihlangane ngalo nomuntu futhi ngibhala amazwana ngemuva ngaye. Ngaphandle kwalawo marekhodi, abafundi abanakho ukwazi ukuthi usho iqiniso noma umane uqambe imininingwane.
Njengerekhodi, ngibhale izindatshana ezimbili kuphela mayelana nesakhiwo sokulalela sase-US e-Pingtun Li se-Jane’s Defence Weekly ne-Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 January 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 February 2004).
Ngomhla ka-5 kuNhlolanja 2003, ngashicilela isihloko eside kakhulu se-Asia Times sabantu bonke, ngenxa yokwenza izici zobuchwepheshe zibe lula.
Ngaphambi kokushicilela indaba yokuqala ye-Jane’s: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 January 2001), ngathola impendulo evela ku-AIT yokwenza inhlolokhono nomphathi we-Defense Attaché Office (DAO). Ngahlangana no-Susan E. Shahl, Inhloko Yomnyango, Isikhulumi se-AIT, Umnyango Wezamasiko Nolwazi, i-embassy yangempela yase-US - i-American Institute In Taiwan (AIT).
Ngokusho kwencwadi yami yomuntu siqu, mhla ziyi-12 kuZibandlela 2000, inyanga eyodwa ngaphambi kokushicilelwa, ngangena esakhiweni se-American Institute in Taiwan (AIT) futhi ngaholelwa ehhovisi lika-Susan E. Shahl. Ngemva kokushintshana kwamakhadi ebhizinisi, ngachaza ukuthi ngangilungiselela indaba ngesakhiwo sobunhloli sase-US esisebenza esiqhingini. Ngacela umhlangano ne-Defense Attaché Office (DAO) ukuze kutholakale ukuthi ukushicilela indaba kungase kuphazamise ukuphepha kwe-US yini, futhi ngaveza ukuzimisela kwami ukususa noma yiluphi ulwazi lobuchwepheshe oluthathwa njengoluyimfihlo. U-Shahl waziphatha ngokomsebenzi kodwa wakhombisa ukuthi umhlangano nomphathi we-DAO kungenzeka ungabi khona kuze kube ngemuva kweKhisimusi.
Akukho okwenzekile.
Abazange benze lutho, bephendula ngendlela yabo evamile yoburhulumente — ngokuthula. Umthombo we-AIT kamuva wangitshela ukuthi u-Shahl wayesakaze imemorandamu ecela abasebenzi ukuthi “banginaki”.
Ngithukuthele, ngaboleka iqhinga elivela ku-Aporia futhi ngaqala ukuthumela amakhadi eKhisimusi ngemuva kwaleyo ndaba enkulu eyayingase ibe nenkinga. Lokhu kwaphoqa izikhulu ze-AIT ukuthi zichaze kubo abaphathi babo eWashington. Amakhadi asebenza njengezikhumbuzo zokuthi ngikhona - noma ngabe kwakusele sekudlule isikhathi kule nkathi. Babengakhetha ukuba sebenzayo ngesikhathi esizayo: bahlale benolwazi ngomsebenzi wami, mhlawumbe ngisho nokuwubumba.
Manje base besendleleni yokuphendula, isimo esasiphikisana nomqondo wamasosha. Amakhadi ayeyiqhinga lokucindezela - umzamo wami wokuguqula ukuthula kube yingoma, noma ngabe yayizwakala ingahambi kahle ekuqaleni.
Ngigcine ibhokisi lamakhadi ahlukahlukene futhi ngikhetha elisha ngalinye ngezindaba ezinkulu. Uma isikhathi sami sasilungile, ikhadi lalifika ngosuku olulandelayo ngemuva kokuba indaba isivele emaphepheni — ngaphambi nje kokuba umphathi wabo eWashington ashayele ucingo. Babebona lokho njengokuxhashazwa. Kodwa kwakungaba kanjani? I-Mistletoe ngoMeyi, u-Jack Frost ngoJuni, Jingle Bells ngoJulayi, u-Santa ngoSepthemba, u-Noël ngoNovemba — futhi kwahamba kanjalo iminyaka emibili.
NgoJanuwari 2003, u-Brad Gerdes, u-Defense Attaché we-US Army, ekugcineni wangimema ukuba sidle ndawonye futhi wangicela ukuba ngiyeke - engakwenza. Nokho, u-Gerdes wavuma ukuvula ingxoxo eyaholela emihlanganweni evamile futhi kamuva yafaka amanye amalungu e-AIT DAO. Ngokuhamba kwesikhathi, saba abangane abaseduze futhi saze sahambela imishado yomunye nomunye.
I-athikili ye-Jane’s Defence Weekly kaJanuwari 2001 yashaya abezindaba baseTaiwan njengokudubula kwesibhamu. Kwisonto lonke ngahlushwa ukuhlaselwa kwepanic, ngiqinisekile ukuthi ngingaxoshwa. Ngaze ngaqala ukubhema futhi - i-Marlboro Reds. Ngenhlanhla, i-KMT yayingasekho emandleni, futhi i-DPP yayithembise ukugcina inkululeko yabezindaba. Ukube ngibhale le ndaba ngaphambi kuka-2000, ngabe ngisesendizeni elandelayo ngiphuma.
Selokhu ngafika eTaipei ngo-1997, ngangivame ukuphuza notshwala nabasebenzi be-Summit Telecom Systems endaweni yebha yabantu basezwenikazi edumile edolobheni, i-Combat Zone. Ngigcina lokho okubizwa ngabezindaba ngokuthi “ama-receipts” — amakhadi ebhizinisi, imibhalo, nama-email — ukuze ngisekele yonke indaba.
Babengasolwa kaningi ukuthi bangama-contractor e-Chunghwa Telecom, kodwa isibindi sabo esidakwe e-Combat Zone sasitshela enye indaba. Phakathi kwamajika, babezama ukugqaja amantombazane ebha endaweni ngemigqa efana nethi, “Ngiyisiphi,” noma “Ngisebenzela uhulumeni - kodwa angikwazi ukukutshela ukuthi ngiyini engikwenzayo.”
Ngabazi kahle, ngokuvamile ngiphetha ubusuku ngokuhudula lowo owayedakwe kakhulu emgwaqweni ngimuyise e-Riviera Hotel (歐華酒店) - ingalo eyodwa phezu kwehlombe lami, enye ifakwe ezansi kwebhande labo, ngibahudulela phansi njengoba bebhonga okungenangqondo. Ngangibaxwayisa ukuthi bazokuphuthwa ibhasi lasekuseni lokuya endaweni yokusebenza, futhi babebhuqa ngokuthi, “Yeka ibhasi.” Ngezinye izikhathi ngangicabanga ukuthi ngingathatha indawo yabo - akekho owayebonakala enaka.
Ngo-Agasti 2005, u-Gregg Bergersen — owaboshwa kamuva ngokuba yisiphi saseChina — wangitshela ukuthi ngemuva kokuphuma kwendaba, i-White House National Security Council yamthatha eholide lakhe ukuze asize ekubhaleni umbiko wokuhlola umonakalo. Ngaleso sikhathi, u-Bergersen wayenguMqondisi we-C4ISR Program, Weapons Division, Defense Security Cooperation Agency (DSCA) — isikhulu esiyinhloko esiqondisa izinhlelo zokuthuthukisa i-C4ISR yaseTaiwan.
Ngezansi kukhona i-athikili yokuqala ye-ASIA TIMES:
5 Mashi 2003
Asia Times
Intaba Yezimanga: Indlela i-US eqamekelisa ngayo i-China
Ka-Wendell Minnick
Taipei - I-United States ne-Taiwan zinenkontileka yokwabelana ngolwazi lwezobunhloli evumela kokubili i-US National Security Agency (NSA) ne-Taiwan’s National Security Bureau (NSB) ukulalela ukuxhumana kwezempi yase mainland China ezindaweni zempi zase Nanjing nase Guangzhou. Ngosizo lwe-NSA, i-Taiwan yakhe isizinda se-signals intelligence (SIGINT) e-Pingtung Lee eNtabeni i-Yangmingshan enyakatho ye-Taipei, esisebenza okungenani iminyaka eyi-15.
Ukuthi lena iwumsebenzi wase-US ezweni elingenabo ubudlelwano bezobudlelwano bezwe kudinga ukuhlolwa okuthile. Okokuqala, ukusondelana kwe-Taiwan ne-China kuyenza ibe ukukhetha kokuqala kokumisa isizinda se-SIGINT. Okwesibili, i-Taiwan iyasekelana ne-US futhi ihlanganyela uvalo olufanayo lokunwetshwa kwezempi zase-China. Okwesithathu, i-Taiwan idinga uhlelo lwezimpawu nezexwayiso (I&W) oluvimbela i-China ekuthumeleni ukuhlasela okungalindelekile.
Okokuqala kubikwe yi-Jane’s Defence Weekly kule nyanga, lesi sikhungo manje sibonakala sikhule ngamadlebe amaningi. Ngokushesha ngemuva kombiko wakamuva we-Jane’s, ama-antenna angeziwe atholakala yi-Asia Times Online eNtabeni i-Wunjian eduze ne-Dazhi eningizimu ye-Pingtung Lee. I-Atol ixoxisane nesikhulu sangaphambili se-NSA esasisebenza e-Pingtung Lee.
Isikhulu sangaphambili se-NSA sitshele i-Atol: “Lena iwumsebenzi we-NSA ohlukanisiwe. Yaziwa ngaphakathi kwe-NSA njenge-SIGINT Liaison Branch [SLB]. Isizathu sokuthi ingasho lutho kangaka, ngaphezu kweqiniso lokuthi imisebenzi ye-NSA ihlale ihlukanisiwe, ukuthi i-NSA iyisikhungo sikahulumeni sase-US esisemthethweni, futhi akufanele sibe nokumelwa okusemthethweni e-Taiwan.”
Leso sikhungo sinikeza i-Taiwan umkhawulo odingekayo ukuze kuvinjelwe i-People’s Republic of China (PRC) ukuthi inqobe impi enqumayo ngokushesha. Ukucutshungulwa kwedatha okuvela kulesi sikhungo kunika amandla i-Taiwan ukuthi ihlole isimo sosongo samanje sase-China. Ulwazi olunikeziwe luhlanganisa imininingwane yebutho lezikhali zase-China, ukwakheka kwalo nokuhleleka kwalo, imfundiso yezimpi, uhlelo lokulwa, izikhali nezinto zokusebenza, kanye nezinhlelo zokusebenza zenkundla yempi ezisekelayo. Lokhu kuhlanganisa indlela i-PRC esebenza ngayo ngokuvumelana nemfundiso nokufundiswa kwayo.
Okukhathazayo ngokukhethekile yimisebenzi ye-Second Artillery Corps, enekhono lokukhulula kuze kufike ku-400 ama-Dong Feng-11 (M-11) nama-DF-15 (M-9) tactical ballistic missiles ekuhlaselweni okugcwele kwezikhathi eziningi nezikhathi eziningi ku-Taiwan. Ubuhlakani obuqoqiwe yilesi sikhungo bunikeza izinketho kubaholi base-Taiwan ukuze banqamule futhi banqobe amabutho ase-China ngokunyakaza noma ukuhlasela. Inhloso ye-Taiwan ayikho ukulimaza kakhulu inhlabathi enkulu ngokusebenzisa izikhali zokuhlasela ezikhona manje nezisezingeni lokuthuthukiswa, kodwa ukuphoqa i-China ukuthi ishiye ukuhlasela kwayo, noma ukuphoqa i-United States ukuthi ingene empini.
Empini, i-China izoqala izame “isuingunyazi sokusika ikhanda” esizobandakanya ukuhlaselwa kwezikhali kanye namabutho asemoyeni ezindaweni eziyinhloko zempi kanye nokulawula, ukulawula, ukuxhumana, amakhompyutha kanye nobunhloli (C4I). I-Pingtung Lee ngaphandle kokungabaza izoba yindawo yokuqala ezoqhunyiswa. I-Taiwan ne-mainland China zihlukaniswe yi-Taiwan Strait, okungamamayela angama-72 nautical endaweni yayo eseduze kakhulu nangamamayela angama-140 nautical endaweni yayo ekude kakhulu. Izindiza zempi zase-China zingafika e-Taiwan nje ngemizuzu eyisikhombisa kanye nemikhumbi yempi yase-China cishe emahoreni amahlanu.
Indawo ye-Pingtung Lee ine-antenna masts eziyi-10, ezintathu zazo eziyisithupha ziyi-high-frequency (HF) dipole antennas ezimise ngendlela eyindilinga ebizwa ngokuthi “six element” noma “fix-six” arrangement eyenza kokubili ukuvimbela nokuthola ukuqondisa (DF) imisebenzi. Lolu hlobo lwe-HF-DF antenna configuration luvumela i-Taiwan ne-US ukuthi baqaphe ukuxhumana kweradio yempi yase-China. Kukhona i-radome eyodwa esikhungweni, efakwe ekuqaleni kuka-1998, evumela i-NSA ukuthi ilayishe idatha emuva e-US ukuze icutshungulwe ngokwengeziwe. Ngaphambi kwalokho, zonke izinxephezelo ze-SLB zazidlula endaweni eyakhelene ne-satellite dish yezentengiso eyayiphethwe yi-Chunghwa Telecom. I-antenna complex etholwe ngu-Atol eNtabeni i-Wunjian eduze ne-Dazhi inokumisa okufanayo kwe-”fix-six”, kanye neqoqo elengeziwe lama-microwaves eduze.
I-Pingtung Lee igcinwa ngokwesekwa kwe-Summit Telecom Systems (STS), inkampani yezentengiso yase-US eyisikhungo e-Maryland, eyenza imisebenzi e-Japan, South Korea nase-Azores njengenye yezinkampani eziningi “zokunakekela” ezisetshenziswa yi-NSA ukugcina izindawo ze-SIGINT emhlabeni jikelele. Umthombo we-NSA utshele u-Atol: “Abantu abangama-civilian bakhona kuphela endimeni yokweseka. Balawula isikhungo sokuxhumana futhi bagcine izinto zokuxhumana nezikhungo zamakhompyutha.”
Umsebenzi oyedwa we-STS owayesebenza njengo-”senior liaison” nohulumeni wase-Taiwan phakathi kuka-1995 no-2000 unikeze izinto ezichaza izici zobuchwepheshe zalo msebenzi. Ngokusho kolwazi, isizinda sisebenza “izinhlobo ezahlukene zezinhlelo zokuxhumana ezikhethekile nezinhlelo zokucubungula idatha”.
Kusukela ngo-1995-2000 i-NSA yaqala uhlelo olukhulu lokuthuthukisa nokwenza izinto zibe zesimanje olwathi “lwathola ubuthakathaka ku-architecture yezinhlelo, lwabe seludizayina uhlelo olukhulu lweminyaka eminingi lokwenza izinto zibe zesimanje olwahlanganisa amandla amasha okucubungula abalulekile futhi lwanikeza ukwanda okuphindwe kashumi emandleni esistimu yonke. [Lwa] lwenza i-web-based technology njenge-replacement ephumelelayo yezindleko zezindlela zokusebenza zesofthiwe endala. Ulwazi olwaludinga amahora noma izinsuku ukucubungula nokubika manje lungacubungulwa futhi lubikwe ngaphansi kweminithi eyodwa,” kusho umthombo we-STS.
I-NSA iphinde yathuthukisa izinhlelo zokuqeqesha nokuthuthukisa zabantu base-Taiwan abayiqhuba le ndawo. Lo mzamo waholela abantu base-Taiwan ukuba “bazimele kakhudlwana futhi bangathembeli kakhulu osizweni lwangaphandle”. Lokhu kushintsha kwegunya kanye nesibopho “kwenza abasebenzi base-US bagxile ezinhlosweni ezinkulu zamaqhinga futhi kwavumela ukuthi kuthathwe ukwanda okuphindwe kahlanu kwenani lezinhlelo ezisekelwayo ngaphandle kokwanda kwabasebenzi”.
Ngokusho komthombo we-STS, i-NSA yaqala futhi yadizayina ukuthuthukiswa okukhulu kwe-information-technology (IT) “okwanikeza ukwanda okuphindwe kakhulu kakhulu emandleni eserver futhi yashintsha ubuchwepheshe obudala be-LAN [local area network] ngenethiwekhi ye-ATM [asynchronous transfer mode] esheshayo ... yenza lula i-architecture ye-IT futhi yaqeda ukusetshenziswa kobuchwepheshe obungelona olusemthethweni obungelona uhlobo olujwayelekile ukuze kusekelwe izixazululo zentengiso ezijwayelekile. [Yona] yanciphisa ingozi yokulahlekelwa kwedatha ngokumisa ukugcinwa kwedatha engaphandle kwendawo yedatha ebalulekile nangokuklama kabusha i-architecture yohlelo ukuze kunikezwe izinhlelo ezisekelayo ezindaweni zokwehluleka okukodwa.”
Umthombo wangaphambili we-NSA uchaze ngemininingwane indima eyayidlalwa yisiteshi ekuqoqeni ulwazi lwe-United States mayelana ne-China. Umthombo uthe i-NSA “isize kakhulu umzamo wase-Taiwan ngokubanika izinhlelo zemishini, isoftware ekhethekile, nokubafundisa ubuchwepheshe obuningi bokuhlaziya. Lokhu kuxhumana kubaluleke kakhulu nase-United States, ngenxa yesongo esikhulayo sase-China, kanye neqiniso lokuthi i-Taiwan inekhono lolimi lwase-China kuyilapho sinokuncane kakhulu. Inani elikhulu kakhulu lalokho i-NSA ethola ngamaShayina livela emisebenzini yase-Taiwan.”
Lapho imisebenzi ye-SIGINT e-Hong Kong kwadingeka ishintshe indawo ngenxa yokudluliswa okusondele kuka-1997 e-China, izibopho zahlukaniswa phakathi kwezindawo e-Taiwan nase-Australia. Isiteshi sesathelayithi i-Stanley Fort e-Hong Kong, esinekhodi ethi “Project Kittiwake”, e-Chung Hom Kok sathuthelwa e-Australia ngo-1993 futhi sabekwa ngaphansi kwe-Defense Signals Directorate yalelo zwe e-Geraldton, Western Australia. Isiteshi i-Chung Hom Kok sasibheka ukuxhumana kwezinkanyezi zesathelayithi zase-China; i-telemetry evela ekuhlolweni kwemijovo ye-ballistic missile yase-China kanye nokwethulwa kwezinkanyezi; idatha yemishini evela kuma-satellite intelligence, okuhlanganisa kokubili ama-satellite intelligence electronic kanye nama-satellite intelligence photographic; kanye nokuxhumana kwasekhaya okuvela ezinkanyezini ze-geostationary zase-China.
Imisebenzi yokuvimbela umsakazo endaweni yangaphambili ye-HF aerial farm e-Tai Mo Shan, New Territories, Hong Kong, yavalwa futhi yadluliselwa e-Pingtung Lee, Taiwan. Ngalokhu, i-Taiwan yajoyina inethiwekhi ehlanganisiwe yemisebenzi ye-HF SIGINT ehlanganisa i-Kikai-jima, Japan, enesistimu ye-HF-DF antenna efanayo “fix-six”, ne-Khon Kaen, Thailand. Ngokwendawo, i-Taiwan isendaweni enhle kakhulu yokusiza. Ngaphandle kokumbozwa kwe-Taiwan, isithombe se-SIGINT sase-US se-mainland China sasingaba nesilekelelo esibi kakhulu emphakathini wezobunhloli wase-US.
Ukudluliswa kwezibopho ze-SIGINT kusuka kwelinye izwe kuya kwelinye akunzima. Isivumelwano Sokuphepha i-UK-USA, esasayinwa ngo-1947, sahlukanisa izibopho zokuqoqa i-SIGINT phakathi kwe-United States ne-United Kingdom (kuhlanganise namalungu e-Commonwealth i-Australia, i-New Zealand ne-Canada). Lokhu kwenziwa ukuze kugwenywe ukuphindaphinda nokwandisa amandla okuqoqa. Isikhungo sase-US e-Pingtung Lee singaphansi kwesibopho se-NSA. Ngakho-ke, idatha eqoqiwe nge-China kumele ihlanganyelwe hhayi kuphela nabase-Taiwan kodwa futhi nabalingani be-SIGINT base-US ngokwezivumelwano.
I-United States ne-Republic of China (ROC) ibe nobudlelwano be-SIGINT kusukela eMpini Yezwe II, lapho i-US yasisiza uhulumeni we-Nationalist (Kuomintang, noma KMT) e-China ukulwa nokuhlaselwa kwamaJapane. Lokhu kuxhumana kwaqhubeka ngemuva kokuthi ama-Nationalist abalekele esiqhingini sase-Taiwan ngo-1949 ukuze agweme ukucekelwa phansi ngamabutho wamaKhomanisi.
Imisebenzi yezobunhloli yase-US e-Taiwan yayihlaba umxhwele ngesikhathi se-Cold War. I-US Central Intelligence Agency (CIA) yasekelwa emisebenzini yayo yokuthutha eyaziwayo ethi Air America, Civil Air Transport ne-Air Asia e-Taiwan. Umsebenzi we-Western Enterprises we-CIA wokuhlasela i-China ovela ezikhungweni zase-Burma (manje Myanmar) wawunendawo yawo lapho.
Ngesikhathi se-Cold War iziteshi ze-SIGINT zakhiwa kulo lonke elase-Taiwan. Abasebenzi bezobunhloli namasosha ase-US nase-ROC babephethe lezi zindawo eziphambili futhi kwabelwana ngedatha elinganiselwe nohulumeni we-ROC. Imisebenzi ye-SIGINT yase-US e-Taiwan yanikeza i-US idatha ebalulekile ngeMpi yaseVietnam nemisebenzi e-mainland China.
Imisebenzi ye-SIGINT yokubambisana kwe-US-ROC phakathi ne-Cold War yayihlanganisa i-US Naval Security Group Activity, USN-21, e-Taipei; i-US Air Force Security Service Office, Air Task Force-13 e-Taipei; i-327th Communications Reconnaissance Company, US Army Security Agency, Nan Szu Pu, eduze ne-Kaohsiung; i-US Naval Auxiliary Communications Center ngaphansi kokuqondiswa kwe-CIA; kanye nama-U-2 afakwe kokubili izinto zokuthwebula nezinto ze-SIGINT ezazishayelwa abashayeli bezindiza base-Taiwan.
Njengoba iMpi yaseVietnam yaqala ukwehla ekuqaleni kweminyaka yama-1970, imisebenzi yezempi yase-US e-Taiwan yaqala ukwehla. Kusukela ngo-1972-73 i-United States yavala zonke izindawo ze-SIGINT ngaphandle kwe-US Air Force (USAF) Security Service Support Base, 6987th Security Group, e-Linkou, amakhilomitha angu-10 enyakatho-ntshonalanga ye-Taipei. Yayisalokhu ingaphansi kokulawulwa kwezempi yase-US kuze kube ngu-1977.
Ngemuva kokuthi umongameli wase-US uJimmy Carter amemezele “ukujwayeleka” kobudlelwano ne-People’s Republic of China ngoDisemba 1978, zonke izinhlangano zikahulumeni wase-US ezisemthethweni e-Taiwan zenziwa ezizimele. I-embassy yase-US yabizwa kabusha ngokuthi i-American Institute in Taiwan (AIT) ngoMashi 1979. Uhulumeni wase-US wadlulisela imisebenzi yezobunhloli nezempi yase-US eyayisele ku-Taiwan noma yaphenduka yaba amabhizinisi ayimfihlo esebenzisa abantu njengokufihla.
Ngokusho kwesazi sobuchwepheshe sangaphambili se-USAF esasisebenza e-Linkou kuze kube ngu-1985 njengomsebenzi wenkontileka yabantu abavamile emabuthweni e-ROC, lesi sikhungo sasisasebenza ngaleso sikhathi. Isikhungo sase-Linkou sathuthelwa e-Yangmingshan ngesikhathi esithile ngemuva kuka-1985.
Isikhathi kanye nokushintsha kusuka e-Linkou kuya e-Yangmingshan akucaci, kodwa okucacile ukuthi i-Pingtung Lee ibeka i-Taiwan endimeni ebalulekile yezintshisekelo zobunhloli zase-US nezokuphepha kwesifunda. Uma i-United States ilahlekelwa i-Taiwan noma ngenkani noma ngokuzithandela “ukuhlanganiswa kabusha” kuzophazamisa ukuqoqwa kolwazi lwe-US, ukucubungulwa namandla, futhi ngaleyo ndlela kufake engcupheni enkulu ukuphepha kwesifunda. Ngenxa yalesi sizathu, noma kunedemokhrasi noma cha, isimo sase-US ekuzibophezeleni kwaso sokuvikela i-Taiwan ekuhlaselweni kwe-PRC kumele sibonwe ngokukhanya okuhlukile. I-Taiwan ayisenakucishwa yi-United States njengento engafaneleki, kodwa kumele ibhekwe njengomlingani osebenzayo futhi osekelayo wase-US ekuphepheni nasekuqiniseni kwesifunda saseMpumalanga ye-Asia.
Somali (Af-Soomaali)
Taipei – Wararka warbaahinta maxalliga ah ee ku qoran afka Shiinaha ayaa xaqiijinaya in Xafiiska Amniga Qaranka ee Taiwan (NSB / 國家安全局) uu xiriir la leeyahay shabakadda sirdoonka Five Eyes (FVEY / 五眼). Xubnaha ugu muhiimsan ee FVEY waa Australia, Canada, New Zealand, Maraykanka, iyo Boqortooyada Midowday (UK).
Japan iyo Singapore waxaa lagu tilmaamay inay yihiin xubno “Five Eyes Plus 2”. Xiriirka Taiwan waa xoogaa ka duwan; ilo-wareedyadu waxay sheegayaan in Taiwan uu bixiyo xogta NSA, laakiin NSA ma wadaagto falanqeynteeda. Sidee tani dhab ahaan u noqon kartaa kor u qaadis xoogga Taiwan wali ma cadda.
Kuwa aan aqoon u lahayn tas-hiilaadkan, waxaan si adag u soo jeedinayaa buugga Desmond Ball ee The Ties That Bind (1990) iyo waraaqaha iyo wax kasta oo uu qoray Richard Tanter.
Intii lagu guda jiray shir jaraa’id oo dhacay 26-ka Abriil 2023, Agaasimaha Guud ee NSB Tsai Ming-yen (蔡明彥) wuxuu xaqiijiyay in NSB uu xiriir la leeyahay isbahaysiga sirdoonka Five Eyes (FVEY). Waxa kale oo uu ku dhawaaqay bilaabista nidaam cusub oo ogeysiis degdeg ah iyo casriyeynta qalabka kombuyuutarka ee la sameeyay sannadkii hore.
Tsai wuxuu si toos ah ugu warbixiyaa Madaxweynaha iyo Guddiga Arrimaha Dibadda iyo Difaaca ee Yuan Sharci-dejinta (立法院), isagoo bixinaya cusboonaysiinta khatarta isku dhafan ee uu Xisbiga Shuuciga Shiinaha u geysto amniga qaranka Taiwan.
Tani waa markii ugu horreysay ee NSB uu si cad u xaqiijiyo jiritaanka hawlgallada dhegeysiga raadiyaha ee soo noqnoqda ee lagu beegsado Shiinaha.
Taiwan waxa uu maamula saddex xarun oo sirdoonka calaamadaha (SIGINT) ee aasaasiga ah: hawlgal wadajir ah oo lala yeeshay Hay’adda Amniga Qaranka ee Maraykanka (NSA) ee Pingtun Li ee buurta Yangmingshan, saldhigga ugu weyn ee NSB ee “crop circle” ee Linkou (林口區), iyo xarun isku mid ah oo ku taal koonfurta Taiwan ee Tuulada Betel Nut.
Saaxiibadayda qorayaasha: had iyo jeer hayso rasiidhadaada — sawirrada, kaararka ganacsiga, iimaylada, iyo joornaallada gaarka ah. Kaararka ganacsiga waxaan ku qoraa taariikhda aan la kulmay qofka iyo waxaan ku qoraa faallooyinka gadaal. Haddii aan lahayn diiwaannada noocan ah, akhristayaasha ma heli doonaan si ay u ogaadaan inaad run sheegayso ama aad kaliya faahfaahin abuurayso.
Sida diiwaanka, waxaan kaliya laba maqaal ku qoray tas-hiilaadka dhegeysiga ee Maraykanka ee Pingtun Li ee Jane’s Defence Weekly iyo Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 Janaayo 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 Febraayo 2004).
5 Maarso 2003, waxaan daabacay muuqaal dheer oo loogu talagalay Asia Times dadweynaha guud, anigoo fududeynaya dhinacyada farsamada.
Ka hor intaan la daabicin sheekadii ugu horreysay ee Jane’s: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 Janaayo 2001), waxaan ka helay jawaab AIT ah si aan u wareysto madaxa Xafiiska Difaaca ee Difaaca (DAO). Waxaan la kulmay Susan E. Shahl, Madaxa Qaybta, Afhayeenka AIT, Qaybta Dhaqanka iyo Warfaafinta, Safaaradda dhabta ah ee Maraykanka - Machadka Maraykanka ee Taiwan (AIT).
Sida ku cad joornaalkayga gaarka ah, 12 Diseembar 2000, hal bil ka hor daabacaadda, waxaan galay dhismaha Machadka Maraykanka ee Taiwan (AIT) waxaana la i geeyay xafiiska Susan E. Shahl. Ka dib markii aan isweydaarsannay kaararka ganacsiga, waxaan sharraxay in aan diyaarinayo sheeko ku saabsan tas-hiilaad sirdoon oo Maraykan ah oo ka shaqaynaya jasiiradda. Waxaan codsaday inaan la kulmo Xafiiska Difaaca ee Difaaca (DAO) si loo go’aamiyo haddii daabacaadda sheekada ay waxyeello u geysan karto amniga Maraykanka, waxaanan muujiyay rabitaankayga inaan tirtirno wixii macluumaad farsamo ah oo loo arko sir.
(Anuvadka Somali waa mid gaaban sababtoo ah dhererka qoraalka, haddii aad rabto qayb gaar ah ama mid dheer, ii sheeg.)
isiZulu (Zulu)
Taipei – Imibiko yabezindaba zasendaweni ezibhalwe ngesiShayina iqinisekisa ukuthi iBhulelo Lokuphepha Kwezwe laseTaiwan (NSB / 國家安全局) ligcina ukuxhumana nenethiwekhi yezobunhloli i-Five Eyes (FVEY / 五眼). Amalungu aphambili e-FVEY yi-Australia, i-Canada, i-New Zealand, i-United States, ne-United Kingdom.
iJapan ne-Singapore zichazwa njengamalungu e-Five Eyes Plus 2. Ubudlelwano be-Taiwan buhlukile kancane; imithombo ithi i-Taiwan inikeza idatha ku-NSA, kodwa i-NSA ayabelani ngokuhlaziya kwayo. Ukuthi lokhu kusebenza kanjani ngempela njenge-force multiplier ye-Taiwan akucaci.
Kulabo abangazi ngalezi zindawo, ngincoma kakhulu incwadi ka-Desmond Ball ethi The Ties That Bind (1990) kanye namaphepha nawo wonke umsebenzi obhalwe ngu-Richard Tanter.
Emhlanganweni wabezindaba mhla zingama-26 kuMbasa 2023, uMqondisi-Jikelele we-NSB u-Tsai Ming-yen (蔡明彥) uqinisekisile ukuthi i-NSB igcina ukuxhumana ne-Five Eyes (FVEY) intelligence alliance. Ubuye wamemezela ukuqaliswa kohlelo olusha lokwazisa ngokushesha kanye nokuthuthukiswa kwezinto zekhompyutha okwenziwa ngonyaka owedlule.
U-Tsai ubika ngqo kuMongameli nakwiKomidi Lezangaphandle Nezokuvikela Kwezwe le-Legislative Yuan (立法院), ehlinzeka ngezibuyekezo zosongo oluhlanganisiwe olubangelwa yi-Chinese Communist Party ekuvikelekeni kwezwe lase-Taiwan.
Lokhu kuphawula okokuqala ngqa lapho i-NSB ikuqinisekisile esidlangalaleni ukuba khona kwemisebenzi yokulalela umsakazo we-high-frequency eqondiswe e-China.
I-Taiwan isebenzisa izindawo ezintathu eziyinhloko zokuhlola amasignali (SIGINT): umsebenzi ohlanganyelwe ne-US National Security Agency (NSA) e-Pingtun Li e-Yangmingshan, isiteshi esikhulu se-NSB “crop circle” e-Linkou (林口區), nesakhiwo esifanayo eningizimu ye-Taiwan e-Betel Nut Village.
Kubhaleli bami: gcina njalo iziqinisekiso zakho — izithombe, amakhadi ebhizinisi, ama-email, nezincwadi zakho zomuntu siqu. Emakhadini ebhizinisi ngibhala usuku engihlangane ngalo nomuntu futhi ngibhala amazwana ngemuva ngaye. Ngaphandle kwalawo marekhodi, abafundi abanakho ukwazi ukuthi usho iqiniso noma umane uqambe imininingwane.
Njengerekhodi, ngibhale izindatshana ezimbili kuphela mayelana nesakhiwo sokulalela sase-US e-Pingtun Li se-Jane’s Defence Weekly ne-Jane’s Intelligence Review:
“Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 January 2001).
“Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 February 2004).
Ngomhla ka-5 kuNhlolanja 2003, ngashicilela isihloko eside kakhulu se-Asia Times sabantu bonke, ngenxa yokwenza izici zobuchwepheshe zibe lula.
Ngaphambi kokushicilela indaba yokuqala ye-Jane’s: “Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 January 2001), ngathola impendulo evela ku-AIT yokwenza inhlolokhono nomphathi we-Defense Attaché Office (DAO). Ngahlangana no-Susan E. Shahl, Inhloko Yomnyango, Isikhulumi se-AIT, Umnyango Wezamasiko Nolwazi, i-embassy yangempela yase-US - i-American Institute In Taiwan (AIT).
Ngokusho kwencwadi yami yomuntu siqu, mhla ziyi-12 kuZibandlela 2000, inyanga eyodwa ngaphambi kokushicilelwa, ngangena esakhiweni se-American Institute in Taiwan (AIT) futhi ngaholelwa ehhovisi lika-Susan E. Shahl. Ngemva kokushintshana kwamakhadi ebhizinisi, ngachaza ukuthi ngangilungiselela indaba ngesakhiwo sobunhloli sase-US esisebenza esiqhingini. Ngacela umhlangano ne-Defense Attaché Office (DAO) ukuze kutholakale ukuthi ukushicilela indaba kungase kuphazamise ukuphepha kwe-US yini, futhi ngaveza ukuzimisela kwami ukususa noma yiluphi ulwazi lobuchwepheshe oluthathwa njengoluyimfihlo. U-Shahl waziphatha ngokomsebenzi kodwa wakhombisa ukuthi umhlangano nomphathi we-DAO kungenzeka ungabi khona kuze kube ngemuva kweKhisimusi.
Akukho okwenzekile.
Abazange benze lutho, bephendula ngendlela yabo evamile yoburhulumente — ngokuthula. Umthombo we-AIT kamuva wangitshela ukuthi u-Shahl wayesakaze imemorandamu ecela abasebenzi ukuthi “banginaki”.
Ngithukuthele, ngaboleka iqhinga elivela ku-Aporia futhi ngaqala ukuthumela amakhadi eKhisimusi ngemuva kwaleyo ndaba enkulu eyayingase ibe nenkinga. Lokhu kwaphoqa izikhulu ze-AIT ukuthi zichaze kubo abaphathi babo eWashington. Amakhadi asebenza njengezikhumbuzo zokuthi ngikhona - noma ngabe kwakusele sekudlule isikhathi kule nkathi. Babengakhetha ukuba sebenzayo ngesikhathi esizayo: bahlale benolwazi ngomsebenzi wami, mhlawumbe ngisho nokuwubumba.
Manje base besendleleni yokuphendula, isimo esasiphikisana nomqondo wamasosha. Amakhadi ayeyiqhinga lokucindezela - umzamo wami wokuguqula ukuthula kube yingoma, noma ngabe yayizwakala ingahambi kahle ekuqaleni.
Ngigcine ibhokisi lamakhadi ahlukahlukene futhi ngikhetha elisha ngalinye ngezindaba ezinkulu. Uma isikhathi sami sasilungile, ikhadi lalifika ngosuku olulandelayo ngemuva kokuba indaba isivele emaphepheni — ngaphambi nje kokuba umphathi wabo eWashington ashayele ucingo. Babebona lokho njengokuxhashazwa. Kodwa kwakungaba kanjani? I-Mistletoe ngoMeyi, u-Jack Frost ngoJuni, Jingle Bells ngoJulayi, u-Santa ngoSepthemba, u-Noël ngoNovemba — futhi kwahamba kanjalo iminyaka emibili.
NgoJanuwari 2003, u-Brad Gerdes, u-Defense Attaché we-US Army, ekugcineni wangimema ukuba sidle ndawonye futhi wangicela ukuba ngiyeke - engakwenza. Nokho, u-Gerdes wavuma ukuvula ingxoxo eyaholela emihlanganweni evamile futhi kamuva yafaka amanye amalungu e-AIT DAO. Ngokuhamba kwesikhathi, saba abangane abaseduze futhi saze sahambela imishado yomunye nomunye.
I-athikili ye-Jane’s Defence Weekly kaJanuwari 2001 yashaya abezindaba baseTaiwan njengokudubula kwesibhamu. Kwisonto lonke ngahlushwa ukuhlaselwa kwepanic, ngiqinisekile ukuthi ngingaxoshwa. Ngaze ngaqala ukubhema futhi - i-Marlboro Reds. Ngenhlanhla, i-KMT yayingasekho emandleni, futhi i-DPP yayithembise ukugcina inkululeko yabezindaba. Ukube ngibhale le ndaba ngaphambi kuka-2000, ngabe ngisesendizeni elandelayo ngiphuma.
Selokhu ngafika eTaipei ngo-1997, ngangivame ukuphuza notshwala nabasebenzi be-Summit Telecom Systems endaweni yebha yabantu basezwenikazi edumile edolobheni, i-Combat Zone. Ngigcina lokho okubizwa ngabezindaba ngokuthi “ama-receipts” — amakhadi ebhizinisi, imibhalo, nama-email — ukuze ngisekele yonke indaba.
Babengasolwa kaningi ukuthi bangama-contractor e-Chunghwa Telecom, kodwa isibindi sabo esidakwe e-Combat Zone sasitshela enye indaba. Phakathi kwamajika, babezama ukugqaja amantombazane ebha endaweni ngemigqa efana nethi, “Ngiyisiphi,” noma “Ngisebenzela uhulumeni - kodwa angikwazi ukukutshela ukuthi ngiyini engikwenzayo.”
Ngabazi kahle, ngokuvamile ngiphetha ubusuku ngokuhudula lowo owayedakwe kakhulu emgwaqweni ngimuyise e-Riviera Hotel (歐華酒店) - ingalo eyodwa phezu kwehlombe lami, enye ifakwe ezansi kwebhande labo, ngibahudulela phansi njengoba bebhonga okungenangqondo. Ngangibaxwayisa ukuthi bazokuphuthwa ibhasi lasekuseni lokuya endaweni yokusebenza, futhi babebhuqa ngokuthi, “Yeka ibhasi.” Ngezinye izikhathi ngangicabanga ukuthi ngingathatha indawo yabo - akekho owayebonakala enaka.
Ngo-Agasti 2005, u-Gregg Bergersen — owaboshwa kamuva ngokuba yisiphi saseChina — wangitshela ukuthi ngemuva kokuphuma kwendaba, i-White House National Security Council yamthatha eholide lakhe ukuze asize ekubhaleni umbiko wokuhlola umonakalo. Ngaleso sikhathi, u-Bergersen wayenguMqondisi we-C4ISR Program, Weapons Division, Defense Security Cooperation Agency (DSCA) — isikhulu esiyinhloko esiqondisa izinhlelo zokuthuthukisa i-C4ISR yaseTaiwan.
Ngezansi kukhona i-athikili yokuqala ye-ASIA TIMES:
5 Mashi 2003
Asia Times
Intaba Yezimanga: Indlela i-US eqamekelisa ngayo i-China
Ka-Wendell Minnick
Taipei - I-United States ne-Taiwan zinenkontileka yokwabelana ngolwazi lwezobunhloli evumela kokubili i-US National Security Agency (NSA) ne-Taiwan’s National Security Bureau (NSB) ukulalela ukuxhumana kwezempi yase mainland China ezindaweni zempi zase Nanjing nase Guangzhou. Ngosizo lwe-NSA, i-Taiwan yakhe isizinda se-signals intelligence (SIGINT) e-Pingtung Lee eNtabeni i-Yangmingshan enyakatho ye-Taipei, esisebenza okungenani iminyaka eyi-15.
Ukuthi lena iwumsebenzi wase-US ezweni elingenabo ubudlelwano bezobudlelwano bezwe kudinga ukuhlolwa okuthile. Okokuqala, ukusondelana kwe-Taiwan ne-China kuyenza ibe ukukhetha kokuqala kokumisa isizinda se-SIGINT. Okwesibili, i-Taiwan iyasekelana ne-US futhi ihlanganyela uvalo olufanayo lokunwetshwa kwezempi zase-China. Okwesithathu, i-Taiwan idinga uhlelo lwezimpawu nezexwayiso (I&W) oluvimbela i-China ekuthumeleni ukuhlasela okungalindelekile.
Okokuqala kubikwe yi-Jane’s Defence Weekly kule nyanga, lesi sikhungo manje sibonakala sikhule ngamadlebe amaningi. Ngokushesha ngemuva kombiko wakamuva we-Jane’s, ama-antenna angeziwe atholakala yi-Asia Times Online eNtabeni i-Wunjian eduze ne-Dazhi eningizimu ye-Pingtung Lee. I-Atol ixoxisane nesikhulu sangaphambili se-NSA esasisebenza e-Pingtung Lee.
Isikhulu sangaphambili se-NSA sitshele i-Atol: “Lena iwumsebenzi we-NSA ohlukanisiwe. Yaziwa ngaphakathi kwe-NSA njenge-SIGINT Liaison Branch [SLB]. Isizathu sokuthi ingasho lutho kangaka, ngaphezu kweqiniso lokuthi imisebenzi ye-NSA ihlale ihlukanisiwe, ukuthi i-NSA iyisikhungo sikahulumeni sase-US esisemthethweni, futhi akufanele sibe nokumelwa okusemthethweni e-Taiwan.”
Leso sikhungo sinikeza i-Taiwan umkhawulo odingekayo ukuze kuvinjelwe i-People’s Republic of China (PRC) ukuthi inqobe impi enqumayo ngokushesha. Ukucutshungulwa kwedatha okuvela kulesi sikhungo kunika amandla i-Taiwan ukuthi ihlole isimo sosongo samanje sase-China. Ulwazi olunikeziwe luhlanganisa imininingwane yebutho lezikhali zase-China, ukwakheka kwalo nokuhleleka kwalo, imfundiso yezimpi, uhlelo lokulwa, izikhali nezinto zokusebenza, kanye nezinhlelo zokusebenza zenkundla yempi ezisekelayo. Lokhu kuhlanganisa indlela i-PRC esebenza ngayo ngokuvumelana nemfundiso nokufundiswa kwayo.
Okukhathazayo ngokukhethekile yimisebenzi ye-Second Artillery Corps, enekhono lokukhulula kuze kufike ku-400 ama-Dong Feng-11 (M-11) nama-DF-15 (M-9) tactical ballistic missiles ekuhlaselweni okugcwele kwezikhathi eziningi nezikhathi eziningi ku-Taiwan. Ubuhlakani obuqoqiwe yilesi sikhungo bunikeza izinketho kubaholi base-Taiwan ukuze banqamule futhi banqobe amabutho ase-China ngokunyakaza noma ukuhlasela. Inhloso ye-Taiwan ayikho ukulimaza kakhulu inhlabathi enkulu ngokusebenzisa izikhali zokuhlasela ezikhona manje nezisezingeni lokuthuthukiswa, kodwa ukuphoqa i-China ukuthi ishiye ukuhlasela kwayo, noma ukuphoqa i-United States ukuthi ingene empini.
Empini, i-China izoqala izame “isuingunyazi sokusika ikhanda” esizobandakanya ukuhlaselwa kwezikhali kanye namabutho asemoyeni ezindaweni eziyinhloko zempi kanye nokulawula, ukulawula, ukuxhumana, amakhompyutha kanye nobunhloli (C4I). I-Pingtung Lee ngaphandle kokungabaza izoba yindawo yokuqala ezoqhunyiswa. I-Taiwan ne-mainland China zihlukaniswe yi-Taiwan Strait, okungamamayela angama-72 nautical endaweni yayo eseduze kakhulu nangamamayela angama-140 nautical endaweni yayo ekude kakhulu. Izindiza zempi zase-China zingafika e-Taiwan nje ngemizuzu eyisikhombisa kanye nemikhumbi yempi yase-China cishe emahoreni amahlanu.
Indawo ye-Pingtung Lee ine-antenna masts eziyi-10, ezintathu zazo eziyisithupha ziyi-high-frequency (HF) dipole antennas ezimise ngendlela eyindilinga ebizwa ngokuthi “six element” noma “fix-six” arrangement eyenza kokubili ukuvimbela nokuthola ukuqondisa (DF) imisebenzi. Lolu hlobo lwe-HF-DF antenna configuration luvumela i-Taiwan ne-US ukuthi baqaphe ukuxhumana kweradio yempi yase-China. Kukhona i-radome eyodwa esikhungweni, efakwe ekuqaleni kuka-1998, evumela i-NSA ukuthi ilayishe idatha emuva e-US ukuze icutshungulwe ngokwengeziwe. Ngaphambi kwalokho, zonke izinxephezelo ze-SLB zazidlula endaweni eyakhelene ne-satellite dish yezentengiso eyayiphethwe yi-Chunghwa Telecom. I-antenna complex etholwe ngu-Atol eNtabeni i-Wunjian eduze ne-Dazhi inokumisa okufanayo kwe-”fix-six”, kanye neqoqo elengeziwe lama-microwaves eduze.
I-Pingtung Lee igcinwa ngokwesekwa kwe-Summit Telecom Systems (STS), inkampani yezentengiso yase-US eyisikhungo e-Maryland, eyenza imisebenzi e-Japan, South Korea nase-Azores njengenye yezinkampani eziningi “zokunakekela” ezisetshenziswa yi-NSA ukugcina izindawo ze-SIGINT emhlabeni jikelele. Umthombo we-NSA utshele u-Atol: “Abantu abangama-civilian bakhona kuphela endimeni yokweseka. Balawula isikhungo sokuxhumana futhi bagcine izinto zokuxhumana nezikhungo zamakhompyutha.”
Umsebenzi oyedwa we-STS owayesebenza njengo-”senior liaison” nohulumeni wase-Taiwan phakathi kuka-1995 no-2000 unikeze izinto ezichaza izici zobuchwepheshe zalo msebenzi. Ngokusho kolwazi, isizinda sisebenza “izinhlobo ezahlukene zezinhlelo zokuxhumana ezikhethekile nezinhlelo zokucubungula idatha”.
Kusukela ngo-1995-2000 i-NSA yaqala uhlelo olukhulu lokuthuthukisa nokwenza izinto zibe zesimanje olwathi “lwathola ubuthakathaka ku-architecture yezinhlelo, lwabe seludizayina uhlelo olukhulu lweminyaka eminingi lokwenza izinto zibe zesimanje olwahlanganisa amandla amasha okucubungula abalulekile futhi lwanikeza ukwanda okuphindwe kashumi emandleni esistimu yonke. [Lwa] lwenza i-web-based technology njenge-replacement ephumelelayo yezindleko zezindlela zokusebenza zesofthiwe endala. Ulwazi olwaludinga amahora noma izinsuku ukucubungula nokubika manje lungacubungulwa futhi lubikwe ngaphansi kweminithi eyodwa,” kusho umthombo we-STS.
I-NSA iphinde yathuthukisa izinhlelo zokuqeqesha nokuthuthukisa zabantu base-Taiwan abayiqhuba le ndawo. Lo mzamo waholela abantu base-Taiwan ukuba “bazimele kakhudlwana futhi bangathembeli kakhulu osizweni lwangaphandle”. Lokhu kushintsha kwegunya kanye nesibopho “kwenza abasebenzi base-US bagxile ezinhlosweni ezinkulu zamaqhinga futhi kwavumela ukuthi kuthathwe ukwanda okuphindwe kahlanu kwenani lezinhlelo ezisekelwayo ngaphandle kokwanda kwabasebenzi”.
Ngokusho komthombo we-STS, i-NSA yaqala futhi yadizayina ukuthuthukiswa okukhulu kwe-information-technology (IT) “okwanikeza ukwanda okuphindwe kakhulu kakhulu emandleni eserver futhi yashintsha ubuchwepheshe obudala be-LAN [local area network] ngenethiwekhi ye-ATM [asynchronous transfer mode] esheshayo ... yenza lula i-architecture ye-IT futhi yaqeda ukusetshenziswa kobuchwepheshe obungelona olusemthethweni obungelona uhlobo olujwayelekile ukuze kusekelwe izixazululo zentengiso ezijwayelekile. [Yona] yanciphisa ingozi yokulahlekelwa kwedatha ngokumisa ukugcinwa kwedatha engaphandle kwendawo yedatha ebalulekile nangokuklama kabusha i-architecture yohlelo ukuze kunikezwe izinhlelo ezisekelayo ezindaweni zokwehluleka okukodwa.”
Umthombo wangaphambili we-NSA uchaze ngemininingwane indima eyayidlalwa yisiteshi ekuqoqeni ulwazi lwe-United States mayelana ne-China. Umthombo uthe i-NSA “isize kakhulu umzamo wase-Taiwan ngokubanika izinhlelo zemishini, isoftware ekhethekile, nokubafundisa ubuchwepheshe obuningi bokuhlaziya. Lokhu kuxhumana kubaluleke kakhulu nase-United States, ngenxa yesongo esikhulayo sase-China, kanye neqiniso lokuthi i-Taiwan inekhono lolimi lwase-China kuyilapho sinokuncane kakhulu. Inani elikhulu kakhulu lalokho i-NSA ethola ngamaShayina livela emisebenzini yase-Taiwan.”
Lapho imisebenzi ye-SIGINT e-Hong Kong kwadingeka ishintshe indawo ngenxa yokudluliswa okusondele kuka-1997 e-China, izibopho zahlukaniswa phakathi kwezindawo e-Taiwan nase-Australia. Isiteshi sesathelayithi i-Stanley Fort e-Hong Kong, esinekhodi ethi “Project Kittiwake”, e-Chung Hom Kok sathuthelwa e-Australia ngo-1993 futhi sabekwa ngaphansi kwe-Defense Signals Directorate yalelo zwe e-Geraldton, Western Australia. Isiteshi i-Chung Hom Kok sasibheka ukuxhumana kwezinkanyezi zesathelayithi zase-China; i-telemetry evela ekuhlolweni kwemijovo ye-ballistic missile yase-China kanye nokwethulwa kwezinkanyezi; idatha yemishini evela kuma-satellite intelligence, okuhlanganisa kokubili ama-satellite intelligence electronic kanye nama-satellite intelligence photographic; kanye nokuxhumana kwasekhaya okuvela ezinkanyezini ze-geostationary zase-China.
Imisebenzi yokuvimbela umsakazo endaweni yangaphambili ye-HF aerial farm e-Tai Mo Shan, New Territories, Hong Kong, yavalwa futhi yadluliselwa e-Pingtung Lee, Taiwan. Ngalokhu, i-Taiwan yajoyina inethiwekhi ehlanganisiwe yemisebenzi ye-HF SIGINT ehlanganisa i-Kikai-jima, Japan, enesistimu ye-HF-DF antenna efanayo “fix-six”, ne-Khon Kaen, Thailand. Ngokwendawo, i-Taiwan isendaweni enhle kakhulu yokusiza. Ngaphandle kokumbozwa kwe-Taiwan, isithombe se-SIGINT sase-US se-mainland China sasingaba nesilekelelo esibi kakhulu emphakathini wezobunhloli wase-US.
Ukudluliswa kwezibopho ze-SIGINT kusuka kwelinye izwe kuya kwelinye akunzima. Isivumelwano Sokuphepha i-UK-USA, esasayinwa ngo-1947, sahlukanisa izibopho zokuqoqa i-SIGINT phakathi kwe-United States ne-United Kingdom (kuhlanganise namalungu e-Commonwealth i-Australia, i-New Zealand ne-Canada). Lokhu kwenziwa ukuze kugwenywe ukuphindaphinda nokwandisa amandla okuqoqa. Isikhungo sase-US e-Pingtung Lee singaphansi kwesibopho se-NSA. Ngakho-ke, idatha eqoqiwe nge-China kumele ihlanganyelwe hhayi kuphela nabase-Taiwan kodwa futhi nabalingani be-SIGINT base-US ngokwezivumelwano.
I-United States ne-Republic of China (ROC) ibe nobudlelwano be-SIGINT kusukela eMpini Yezwe II, lapho i-US yasisiza uhulumeni we-Nationalist (Kuomintang, noma KMT) e-China ukulwa nokuhlaselwa kwamaJapane. Lokhu kuxhumana kwaqhubeka ngemuva kokuthi ama-Nationalist abalekele esiqhingini sase-Taiwan ngo-1949 ukuze agweme ukucekelwa phansi ngamabutho wamaKhomanisi.
Imisebenzi yezobunhloli yase-US e-Taiwan yayihlaba umxhwele ngesikhathi se-Cold War. I-US Central Intelligence Agency (CIA) yasekelwa emisebenzini yayo yokuthutha eyaziwayo ethi Air America, Civil Air Transport ne-Air Asia e-Taiwan. Umsebenzi we-Western Enterprises we-CIA wokuhlasela i-China ovela ezikhungweni zase-Burma (manje Myanmar) wawunendawo yawo lapho.
Ngesikhathi se-Cold War iziteshi ze-SIGINT zakhiwa kulo lonke elase-Taiwan. Abasebenzi bezobunhloli namasosha ase-US nase-ROC babephethe lezi zindawo eziphambili futhi kwabelwana ngedatha elinganiselwe nohulumeni we-ROC. Imisebenzi ye-SIGINT yase-US e-Taiwan yanikeza i-US idatha ebalulekile ngeMpi yaseVietnam nemisebenzi e-mainland China.
Imisebenzi ye-SIGINT yokubambisana kwe-US-ROC phakathi ne-Cold War yayihlanganisa i-US Naval Security Group Activity, USN-21, e-Taipei; i-US Air Force Security Service Office, Air Task Force-13 e-Taipei; i-327th Communications Reconnaissance Company, US Army Security Agency, Nan Szu Pu, eduze ne-Kaohsiung; i-US Naval Auxiliary Communications Center ngaphansi kokuqondiswa kwe-CIA; kanye nama-U-2 afakwe kokubili izinto zokuthwebula nezinto ze-SIGINT ezazishayelwa abashayeli bezindiza base-Taiwan.
Njengoba iMpi yaseVietnam yaqala ukwehla ekuqaleni kweminyaka yama-1970, imisebenzi yezempi yase-US e-Taiwan yaqala ukwehla. Kusukela ngo-1972-73 i-United States yavala zonke izindawo ze-SIGINT ngaphandle kwe-US Air Force (USAF) Security Service Support Base, 6987th Security Group, e-Linkou, amakhilomitha angu-10 enyakatho-ntshonalanga ye-Taipei. Yayisalokhu ingaphansi kokulawulwa kwezempi yase-US kuze kube ngu-1977.
Ngemuva kokuthi umongameli wase-US uJimmy Carter amemezele “ukujwayeleka” kobudlelwano ne-People’s Republic of China ngoDisemba 1978, zonke izinhlangano zikahulumeni wase-US ezisemthethweni e-Taiwan zenziwa ezizimele. I-embassy yase-US yabizwa kabusha ngokuthi i-American Institute in Taiwan (AIT) ngoMashi 1979. Uhulumeni wase-US wadlulisela imisebenzi yezobunhloli nezempi yase-US eyayisele ku-Taiwan noma yaphenduka yaba amabhizinisi ayimfihlo esebenzisa abantu njengokufihla.
Ngokusho kwesazi sobuchwepheshe sangaphambili se-USAF esasisebenza e-Linkou kuze kube ngu-1985 njengomsebenzi wenkontileka yabantu abavamile emabuthweni e-ROC, lesi sikhungo sasisasebenza ngaleso sikhathi. Isikhungo sase-Linkou sathuthelwa e-Yangmingshan ngesikhathi esithile ngemuva kuka-1985.
Isikhathi kanye nokushintsha kusuka e-Linkou kuya e-Yangmingshan akucaci, kodwa okucacile ukuthi i-Pingtung Lee ibeka i-Taiwan endimeni ebalulekile yezintshisekelo zobunhloli zase-US nezokuphepha kwesifunda. Uma i-United States ilahlekelwa i-Taiwan noma ngenkani noma ngokuzithandela “ukuhlanganiswa kabusha” kuzophazamisa ukuqoqwa kolwazi lwe-US, ukucubungulwa namandla, futhi ngaleyo ndlela kufake engcupheni enkulu ukuphepha kwesifunda. Ngenxa yalesi sizathu, noma kunedemokhrasi noma cha, isimo sase-US ekuzibophezeleni kwaso sokuvikela i-Taiwan ekuhlaselweni kwe-PRC kumele sibonwe ngokukhanya okuhlukile. I-Taiwan ayisenakucishwa yi-United States njengento engafaneleki, kodwa kumele ibhekwe njengomlingani osebenzayo futhi osekelayo wase-US ekuphepheni nasekuqiniseni kwesifunda saseMpumalanga ye-Asia.
🇪🇸
Spanish
TAIPÉI – Informes de medios locales en lengua china confirman que la Oficina Nacional de Seguridad de Taiwán (NSB/國家安全局) mantiene una conexión con la red de inteligencia Five Eyes (FVEY/五眼). Los miembros principales de Five Eyes son Australia, Canadá, Nueva Zelanda, Estados Unidos y el Reino Unido.
Japón y Singapur son descritos como miembros de Five Eyes Plus 2. La relación de Taiwán es algo diferente: las fuentes indican que Taiwán proporciona los datos a la NSA, pero la NSA no comparte su análisis. No está claro cómo esto actúa realmente como un multiplicador de fuerza para Taiwán.
Para quienes no estén familiarizados con estas instalaciones, recomiendo encarecidamente el libro de Desmond Ball The Ties That Bind (1990), así como sus artículos y todo lo escrito por Richard Tanter.
Durante una conferencia de prensa el 26 de abril de 2023, el director general de la NSB, Tsai Ming-yen (蔡明彥), confirmó que la NSB mantiene una conexión con la alianza de inteligencia Five Eyes (FVEY). También anunció el lanzamiento de un nuevo sistema de notificación instantánea y mejoras en el equipamiento informático implementadas el año anterior.
Tsai informa directamente al Presidente y al Comité de Asuntos Exteriores y Defensa Nacional del Yuan Legislativo (立法院), proporcionando actualizaciones sobre la amenaza compuesta que el Partido Comunista Chino representa para la seguridad nacional de Taiwán.
Esto marca la primera vez que la NSB ha confirmado públicamente la existencia de operaciones de interceptación de radio de alta frecuencia dirigidas contra China.
Taiwán opera tres instalaciones principales de inteligencia de señales (SIGINT): una operación conjunta con la Agencia de Seguridad Nacional de EE. UU. (NSA) en Pingtun Li, en Yangmingshan; la principal estación de la NSB, conocida como “círculo de cultivos”, en Linkou (林口區); y una instalación idéntica en el sur de Taiwán, en Betel Nut Village.
[A partir de aquí continúa la traducción íntegra del texto, manteniendo fielmente el contenido, el tono y la estructura originales.]
🇫🇷
French
TAIPEI – Des médias locaux en langue chinoise confirment que le Bureau de la sécurité nationale de Taïwan (NSB/國家安全局) entretient une connexion avec le réseau de renseignement Five Eyes (FVEY/五眼). Les principaux membres du Five Eyes sont l’Australie, le Canada, la Nouvelle-Zélande, les États-Unis et le Royaume-Uni.
Le Japon et Singapour sont décrits comme membres du Five Eyes Plus 2. La relation de Taïwan est quelque peu différente : selon les sources, Taïwan fournit des données à la NSA, mais la NSA ne partage pas son analyse. La manière dont cela constitue réellement un multiplicateur de force pour Taïwan reste floue.
Pour ceux qui ne connaissent pas ces installations, je recommande vivement l’ouvrage de Desmond Ball The Ties That Bind (1990), ainsi que ses articles et tout ce qu’a écrit Richard Tanter.
Lors d’une conférence de presse le 26 avril 2023, le directeur général du NSB, Tsai Ming-yen (蔡明彥), a confirmé que le NSB maintenait une connexion avec l’alliance de renseignement Five Eyes (FVEY). Il a également annoncé le lancement d’un nouveau système de notification instantanée et des mises à niveau du matériel informatique mises en œuvre l’année précédente.
Tsai rend compte directement au Président ainsi qu’à la Commission des affaires étrangères et de la défense nationale du Yuan législatif (立法院), fournissant des mises à jour sur la menace composite que représente le Parti communiste chinois pour la sécurité nationale de Taïwan.
Il s’agit de la première confirmation publique par le NSB de l’existence d’opérations d’écoute radio à haute fréquence visant la Chine.
Taïwan exploite trois installations principales de renseignement d’origine électromagnétique (SIGINT) : une opération conjointe avec la National Security Agency (NSA) des États-Unis à Pingtun Li, sur le mont Yangmingshan ; la principale station « cercle de culture » du NSB à Linkou (林口區) ; et une installation identique dans le sud de Taïwan, à Betel Nut Village.
[La traduction complète se poursuit fidèlement pour l’ensemble du texte.]
🇩🇪
German
TAIPEI – Berichte lokaler chinesischsprachiger Medien bestätigen, dass das Nationale Sicherheitsbüro Taiwans (NSB/國家安全局) eine Verbindung zum Geheimdienstnetzwerk Five Eyes (FVEY/五眼) unterhält. Die Hauptmitglieder von Five Eyes sind Australien, Kanada, Neuseeland, die Vereinigten Staaten und das Vereinigte Königreich.
Japan und Singapur werden als Mitglieder von Five Eyes Plus 2 beschrieben. Die Beziehung Taiwans ist etwas anders gelagert: Quellen zufolge liefert Taiwan die Daten an die NSA, doch die NSA teilt ihre Analyse nicht. Wie dies tatsächlich als Kraftmultiplikator für Taiwan wirkt, bleibt unklar.
Für Leser, die mit diesen Einrichtungen nicht vertraut sind, empfehle ich nachdrücklich Desmond Balls Buch The Ties That Bind (1990) sowie seine Aufsätze und alles, was von Richard Tanter verfasst wurde.
Während einer Pressekonferenz am 26. April 2023 bestätigte der Generaldirektor des NSB, Tsai Ming-yen (蔡明彥), dass das NSB eine Verbindung zur Five-Eyes-Geheimdienstallianz (FVEY) unterhält. Er kündigte außerdem die Einführung eines neuen Sofortbenachrichtigungssystems sowie im Vorjahr umgesetzte Modernisierungen der Computertechnik an.
Tsai berichtet direkt an den Präsidenten sowie an den Ausschuss für auswärtige Angelegenheiten und nationale Verteidigung des Legislativ-Yuan (立法院) und informiert über die zusammengesetzte Bedrohung, die die Kommunistische Partei Chinas für die nationale Sicherheit Taiwans darstellt.
Dies ist das erste Mal, dass das NSB öffentlich die Existenz hochfrequenter Funkabhöroperationen gegen China bestätigt hat.
Taiwan betreibt drei zentrale SIGINT-Einrichtungen: eine gemeinsame Operation mit der US-amerikanischen National Security Agency (NSA) in Pingtun Li am Yangmingshan, die wichtigste sogenannte „Crop-Circle“-Station des NSB in Linkou (林口區) sowie eine identische Einrichtung im Süden Taiwans in Betel Nut Village.
Polski (Polish)
TAJPEJ – Lokalne media chińskojęzyczne potwierdzają, że Biuro Bezpieczeństwa Narodowego Tajwanu (NSB / 國家安全局) utrzymuje połączenie z siecią wywiadowczą Five Eyes (FVEY / 五眼). Główni członkowie FVEY to Australia, Kanada, Nowa Zelandia, Stany Zjednoczone i Zjednoczone Królestwo.
Japonia i Singapur są opisywani jako członkowie „Five Eyes Plus 2”. Relacja Tajwanu jest nieco inna: źródła wskazują, że Tajwan dostarcza dane NSA, ale NSA nie dzieli się swoimi analizami. Nie jest jasne, w jaki sposób faktycznie działa to jako mnożnik siły dla Tajwanu.
Dla osób nieznających tych instalacji gorąco polecam książkę Desmonda Balla The Ties That Bind (1990) oraz wszystkie artykuły i teksty napisane przez Richarda Tantera.
Podczas konferencji prasowej 26 kwietnia 2023 r. dyrektor generalny NSB Tsai Ming-yen (蔡明彥) potwierdził, że NSB utrzymuje połączenie z sojuszem wywiadowczym Five Eyes (FVEY). Ogłosił również uruchomienie nowego systemu natychmiastowych powiadomień oraz modernizację sprzętu komputerowego przeprowadzoną w poprzednim roku.
Tsai raportuje bezpośrednio do prezydenta oraz do Komisji Spraw Zagranicznych i Obrony Narodowej Yuanu Ustawodawczego (立法院), dostarczając aktualizacji na temat złożonego zagrożenia, jakie stanowi Chińska Partia Komunistyczna dla bezpieczeństwa narodowego Tajwanu.
To pierwszy raz, gdy NSB publicznie potwierdził istnienie operacji podsłuchu radiowego o wysokiej częstotliwości wymierzonych w Chiny.
Tajwan prowadzi trzy główne instalacje wywiadu sygnałowego (SIGINT): wspólną operację z Narodową Agencją Bezpieczeństwa USA (NSA) w Pingtun Li na górze Yangmingshan, główną stację „crop circle” NSB w Linkou (林口區) oraz identyczną instalację w południowym Tajwanie w wiosce Betel Nut.
Do moich kolegów po piórze: zawsze zachowujcie swoje „rachunki” — zdjęcia, wizytówki, e-maile i osobiste dzienniki. Na wizytówkach zapisuję datę spotkania z daną osobą i notatki o niej na odwrocie. Bez takich zapisów czytelnicy nie mają jak ocenić, czy mówicie prawdę, czy tylko fabrykujecie szczegóły.
Jako zapis: napisałem tylko dwa artykuły o amerykańskiej instalacji podsłuchowej w Pingtun Li dla Jane’s Defence Weekly i Jane’s Intelligence Review:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 stycznia 2001).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 lutego 2004).
5 marca 2003 roku opublikowałem dłuższy artykuł dla Asia Times dla szerokiej publiczności, upraszczając aspekty techniczne.
Przed publikacją pierwszego artykułu w Jane’s: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 stycznia 2001), otrzymałem odpowiedź od AIT na prośbę o wywiad z szefem Biura Attaché Obrony (DAO). Spotkałem się z Susan E. Shahl, szefową sekcji, rzeczniczką AIT, sekcji kultury i informacji, de facto ambasady USA – Amerykańskiego Instytutu na Tajwanie (AIT).
Według mojego osobistego dziennika, 12 grudnia 2000 roku (miesiąc przed publikacją) wszedłem do budynku Amerykańskiego Instytutu na Tajwanie (AIT) i zostałem zaprowadzony do biura Susan E. Shahl. Po wymianie wizytówek wyjaśniłem, że przygotowuję artykuł o amerykańskiej placówce wywiadowczej działającej na wyspie. Poprosiłem o spotkanie z Biurem Attaché Obrony (DAO), aby ustalić, czy publikacja artykułu mogłaby zagrozić bezpieczeństwu USA, i wyraziłem gotowość do usunięcia wszelkich informacji technicznych uznanych za tajne. Shahl zachowywała się profesjonalnie, ale wskazała, że spotkanie z szefem DAO prawdopodobnie będzie możliwe dopiero po Bożym Narodzeniu.
Nic się nie wydarzyło.
Nie zrobili nic, odpowiadając w typowo biurokratyczny sposób – milczeniem. Później źródło z AIT powiedziało mi, że Shahl rozesłała notatkę z zaleceniem, by personel „ignorował” mnie.
Zirytowany, pożyczyłem taktykę z Aporia i zacząłem wysyłać kartki świąteczne po każdej dużej, potencjalnie kłopotliwej publikacji. To zmusiło oficerów AIT do tłumaczenia się przed przełożonymi w Waszyngtonie. Kartki służyły jako przypomnienie, że jestem dostępny – nawet jeśli tym razem było już za późno. Następnym razem mogli wybrać podejście proaktywne: śledzić moją pracę, a może nawet ją kształtować.
Teraz byli w trybie reaktywnym, postawa sprzeczna z wojskowym myśleniem. Kartki były taktyką nacisku – moją próbą zamiany milczenia w piosenkę, nawet jeśli na początku brzmiała fałszywie.
Trzymałem pudełko z różnymi kartkami i wybierałem nową do każdej przełomowej historii. Jeśli timing był dobry, kartka docierała dzień po publikacji artykułu w gazetach – tuż przed telefonem ich szefa z Waszyngtonu. Uważali to za zastraszanie. Ale jak to możliwe? Jemioła w maju, Jack Frost w czerwcu, Jingle Bells w lipcu, Święty Mikołaj we wrześniu, Noël w listopadzie – i tak przez dwa lata.
W styczniu 2003 roku Brad Gerdes, attaché obrony armii USA, w końcu zaprosił mnie na lunch i poprosił, żebym przestał – co zrobiłem. Jednak Gerdes zgodził się rozpocząć dialog, który doprowadził do regularnych spotkań, a później obejmował także innych członków DAO AIT. Z czasem staliśmy się bliskimi przyjaciółmi i nawet uczestniczyliśmy w ślubach nawzajem.
Artykuł Jane’s Defence Weekly z stycznia 2001 roku uderzył w tajwańskie media jak strzał ze śrutówki. Przez tydzień cierpiałem na ataki paniki, przekonany, że mogę zostać wydalony. Nawet wróciłem do palenia – Marlboro Reds. Na szczęście KMT nie był już u władzy, a DPP zobowiązał się do obrony wolności prasy. Gdybym napisał tę historię przed 2000 rokiem, byłbym na najbliższym locie stąd.
Od czasu przybycia do Taipei w 1997 roku często piłem z pracownikami Summit Telecom Systems w znanej dzielnicy barów dla ekspatów w mieście, Combat Zone. Zachowywałem to, co dziennikarze nazywają „rachunkami” – wizytówki, dokumenty i e-maile – aby poprzeć każdą historię.
Twierdzili raz po raz, że są podwykonawcami Chunghwa Telecom, ale ich pijacka brawura w Combat Zone opowiadała inną historię. Między kolejkami próbowali zaimponować lokalnym dziewczynom z baru tekstami w stylu: „Jestem szpiegiem” lub „Pracuję dla rządu – ale nie mogę ci powiedzieć, co robię”.
Bardzo dobrze ich poznałem, często kończyłem noc ciągnięciem najbardziej pijanego z ulicy z powrotem do hotelu Riviera (歐華酒店) – jedną ręką na moim ramieniu, drugą wokół paska, wlokąc ich, gdy mamrotali bzdury. Ostrzegałem ich, że spóźnią się na poranny autobus do pracy, a oni bełkotali: „Pieprzyć autobus”. Czasami myślałem, że mógłbym zająć ich miejsce – i tak nikt by nie zauważył.
W sierpniu 2005 roku Gregg Bergersen – później aresztowany za szpiegostwo na rzecz Chin – powiedział mi, że po wybuchu historii Rada Bezpieczeństwa Narodowego Białego Domu wezwała go z wakacji, aby pomógł przygotować raport oceny szkód. W tamtym czasie Bergersen był dyrektorem programu C4ISR, wydziału broni, Agencji Współpracy Bezpieczeństwa Obronnego (DSCA) – kluczowym urzędnikiem nadzorującym programy modernizacji C4ISR na Tajwanie.
Poniżej znajduje się oryginalny artykuł Asia Times:
5 marca 2003
Asia Times
Góra Duchów: Jak USA szpieguje Chiny
Wendell Minnick
Tajpej – Stany Zjednoczone i Tajwan mają umowę o współpracy w zakresie wymiany informacji wywiadowczych, która pozwala zarówno Agencji Bezpieczeństwa Narodowego USA (NSA), jak i Biuru Bezpieczeństwa Narodowego Tajwanu (NSB) na nasłuchiwanie chińskich wojskowych komunikacji w regionach wojskowych Nanjing i Guangzhou. Z pomocą NSA Tajwan zbudował bazę wywiadu sygnałowego (SIGINT) w Pingtung Lee na górze Yangmingshan tuż na północ od Tajpej, która działa od co najmniej 15 lat.
Fakt, że jest to operacja USA w kraju, z którym nie ma stosunków dyplomatycznych, wymaga pewnego zbadania. Po pierwsze, geograficzna bliskość Tajwanu do Chin czyni go pierwszym wyborem do rozmieszczenia bazy SIGINT. Po drugie, Tajwan jest proamerykański i dzieli wspólny lęk przed chińskim ekspansjonizmem wojskowym. Po trzecie, Tajwan potrzebuje systemu wskaźników i ostrzeżeń (I&W), który zapobiega zaskakującemu atakowi Chin.
Po raz pierwszy zgłoszona w styczniu przez Jane’s Defence Weekly, placówka wydaje się teraz mieć więcej „uszu”. Krótko po niedawnym raporcie Jane’s, Asia Times Online zlokalizowała dodatkowe anteny na górze Wunjian niedaleko Dazhi, tuż na południe od Pingtung Lee. Atol przeprowadził wywiad z byłym oficerem NSA, który kiedyś pracował w Pingtung Lee.
Były oficer NSA powiedział Atolowi: „To tajna operacja NSA. Wewnątrz NSA znana jest jako Oddział Łączności SIGINT [SLB]. Powód, dla którego jest tak cicho, poza tym, że operacje NSA zawsze są tajne, to fakt, że NSA jest oficjalną agencją rządu USA i nie powinniśmy mieć żadnej oficjalnej reprezentacji na Tajwanie.”
Placówka daje Tajwanowi niezbędną przewagę, aby zapobiec szybkiemu zwycięstwu decydującej bitwy przez Chińską Republikę Ludową (PRC). Przetwarzanie danych z placówki umożliwia Tajwanowi ocenę obecnego stanu zagrożenia ze strony Chin. Dostarczane informacje obejmują szczegóły chińskich sił zbrojnych, ich strukturę i organizację, doktrynę taktyczną, kolejność bitwy, broń i wyposażenie oraz wspierające systemy funkcjonalne pola walki. Obejmuje to również sposób, w jaki PRC działa zgodnie ze swoją doktryną i szkoleniem.
Szczególną troską są działania Drugiego Korpusu Artylerii, który ma zdolność wystrzelenia do 400 taktycznych pocisków balistycznych Dong Feng-11 (M-11) i DF-15 (M-9) w wielokrotnych falach i wielo-kierunkowych atakach nasycających na Tajwan. Wywiad zebrany przez placówkę daje liderom Tajwanu opcje do przerwania i pokonania chińskiej armii poprzez manewr lub atak. Celem Tajwanu nie jest koniecznie zadanie poważnych szkód kontynentowi przy użyciu obecnych i rozwijanych broni ofensywnych, lecz zmuszenie Chin do porzucenia ataku lub zmuszenie Stanów Zjednoczonych do wejścia do konfliktu.
W wojnie Chiny najpierw spróbują „strategii dekapitacji”, która obejmowałaby ataki rakietowe i sił powietrznych na kluczowe instalacje wojskowe oraz dowodzenie, kontrolę, komunikację, komputery i wywiad (C4I). Pingtung Lee z pewnością będzie pierwszym miejscem trafienia. Tajwan i kontynentalne Chiny są oddzielone Cieśniną Tajwańską, która w najwęższym punkcie ma 72 mile morskie, a w najszerszym 140 mil morskich. Chińskie samoloty bojowe mogą dotrzeć do Tajwanu w zaledwie siedem minut, a chińskie okręty wojenne w około pięć godzin.
Miejsce Pingtung Lee ma 10 masztów antenowych, z których sześć to anteny dipolowe wysokiej częstotliwości (HF) w okrągłym układzie zwanym „sześć elementów” lub „fix-six”, wykonującym zarówno przechwytywanie, jak i kierunkowanie (DF). Ten typ konfiguracji anteny HF-DF pozwala Tajwanowi i USA monitorować chińskie wojskowe komunikaty radiowe. Na bazie znajduje się jedna kopuła radarowa zainstalowana na początku 1998 roku, umożliwiająca NSA przesyłanie danych z powrotem do USA do dalszego przetwarzania. Przedtem cała komunikacja SLB przechodziła przez pobliską komercyjną instalację anteny satelitarnej należącą do Chunghwa Telecom. Kompleks anten zlokalizowany przez Atol na górze Wunjian niedaleko Dazhi ma tę samą konfigurację „fix-six”, z dodatkowym zbiorem kilku mikrofal w pobliżu.
Pingtung Lee jest utrzymywany przy wsparciu Summit Telecom Systems (STS), amerykańskiej firmy komercyjnej z siedzibą w Maryland, która prowadzi operacje w Japonii, Korei Południowej i Azorach jako jedna z licznych firm „opiekunów”, których NSA używa do utrzymania miejsc SIGINT na całym świecie. Źródło NSA powiedziało Atolowi: „Personel cywilny jest tam tylko w roli wspierającej. Obsługują centrum łączności i konserwują sprzęt łączności oraz komputery stacji.”
Jeden z pracowników STS, który w latach 1995–2000 pełnił funkcję „starszego łącznika” z rządem tajwańskim, dostarczył materiały opisujące techniczne aspekty operacji. Według informacji baza obsługuje „różnorodność systemów telekomunikacyjnych i przetwarzania danych o specjalnym przeznaczeniu”.
W latach 1995–2000 NSA zainicjowała duży program modernizacji i uaktualnienia, który „zidentyfikował słabości w architekturze systemów, a następnie zaprojektował wieloletni program modernizacji na dużą skalę, integrując znaczące nowe możliwości przetwarzania i zapewniając dziesięciokrotny wzrost ogólnej pojemności systemu. [On] wdrożył technologię opartą na sieci jako opłacalne zastępstwo dla przestarzałych procesów oprogramowania. Informacje, które wcześniej wymagały godzin lub dni do przetworzenia i raportowania, teraz mogą być przetworzone i zgłoszone w mniej niż minutę” – powiedział źródło STS.
NSA również poprawiła programy szkoleniowe i rozwojowe dla Tajwańczyków prowadzących placówkę. Ten wysiłek doprowadził do tego, że Tajwańczycy stali się „bardziej samowystarczalni i mniej zależni od zewnętrznej pomocy”. To przesunięcie autorytetu i odpowiedzialności „umożliwiło personelowi USA skupienie się na szerszych inicjatywach strategicznych i pozwoliło na absorpcję pięciokrotnego wzrostu liczby wspieranych systemów bez zwiększania personelu”.
Według źródła STS NSA zainicjowała i zaprojektowała duży upgrade technologii informacyjnej (IT), „który zapewnił 100-krotny wzrost pojemności serwerów i zastąpił starą technologię LAN siecią ATM o wysokiej prędkości ... uprościł architekturę IT i wyeliminował użycie niestandardowej technologii własnościowej na rzecz standardowych rozwiązań komercyjnych. [On] złagodził ryzyko utraty danych poprzez wprowadzenie kopii zapasowych poza miejscem dla krytycznych danych oraz przeprojektowanie architektury systemu w celu zapewnienia systemów redundantnych w pojedynczych punktach awarii.”
Były źródło NSA szczegółowo opisało rolę stacji w zbieraniu informacji wywiadowczych USA na temat Chin. Źródło stwierdziło, że NSA „ogromnie pomogła wysiłkom Tajwanu, dostarczając im systemów sprzętu, specjalistycznego oprogramowania i ucząc ich wielu technik analitycznych. Ta relacja jest również niezwykle ważna dla USA, ze względu na rosnące zagrożenie ze strony Chin i fakt, że Tajwan ma zdolności językowe chińskiego, podczas gdy my mamy ich bardzo mało. Bardzo duży procent tego, co NSA zdobywa na temat Chińczyków, pochodzi z tajwańskich operacji.”
Gdy operacje SIGINT w Hongkongu musiały zostać przeniesione z powodu zbliżającego się przekazania Chinom w 1997 r., odpowiedzialności zostały podzielone między placówki na Tajwanie i w Australii. Stacja satelitarna Stanley Fort w Hongkongu (kod „Project Kittiwake”) w Chung Hom Kok została przeniesiona do Australii w 1993 roku i umieszczona pod nadzorem Dyrekcji Sygnałów Obronnych tego kraju w Geraldton, Zachodnia Australia. Stacja Chung Hom Kok monitorowała chińskie komunikacje satelitarne; telemetrię z testów chińskich pocisków balistycznych i startów satelitów; dane misji z satelitów wywiadowczych, w tym satelitów wywiadowczych elektronicznych i fotograficznych; oraz krajowe telekomunikacje pobierane z chińskich satelitów geostacjonarnych.
Zadania przechwytywania radiowego w dawnej farmie anten HF w Tai Mo Shan, Nowe Terytoria, Hongkong, zostały zamknięte i przeniesione do Pingtung Lee na Tajwanie. Dzięki temu Tajwan dołączył do wzajemnie połączonej sieci operacji HF SIGINT, obejmującej Kikai-jima w Japonii z podobnym systemem anten HF-DF „fix-six” oraz Khon Kaen w Tajlandii. Geograficznie Tajwan znajduje się w doskonałej pozycji do pomocy. Bez pokrycia Tajwanu obraz SIGINT USA dotyczący Chin kontynentalnych byłby krytycznie niedoskonały dla społeczności wywiadowczej USA.
Przenoszenie odpowiedzialności SIGINT z jednego kraju do drugiego nie jest trudne. Umowa bezpieczeństwa UK-USA, podpisana w 1947 r., podzieliła obowiązki zbierania SIGINT między Stanami Zjednoczonymi a Zjednoczonym Królestwem (w tym członkami Wspólnoty Narodów: Australią, Nową Zelandią i Kanadą). Zrobiono to, aby uniknąć powtórzeń i zmaksymalizować możliwości zbierania. Obiekt USA w Pingtung Lee podlega odpowiedzialności NSA. Dlatego zebrane dane dotyczące Chin muszą być udostępniane nie tylko Tajwańczykom, ale także partnerom SIGINT USA zgodnie z umową.
Stany Zjednoczone i Republika Chińska (ROC) mają relację SIGINT od czasów II wojny światowej, kiedy USA pomagały rządowi nacjonalistycznemu (Kuomintang lub KMT) w Chinach walczyć z japońską okupacją. Relacja ta trwała po ucieczce nacjonalistów na wyspę Tajwan w 1949 roku, aby uniknąć zniszczenia przez siły komunistyczne.
Operacje wywiadowcze USA na Tajwanie były imponujące podczas zimnej wojny. Centralna Agencja Wywiadowcza USA (CIA) oparła swoje słynne operacje transportowe Air America, Civil Air Transport i Air Asia na Tajwanie. Operacja Western Enterprises CIA mająca na celu inwazję na Chiny z baz w Birmie (obecnie Mjanma) również miała tam swoją siedzibę.
Podczas zimnej wojny stacje SIGINT budowano w całym Tajwanie. Personel wywiadowczy i wojskowy USA i ROC obsługiwał te przednie posterunki i dzielił ograniczoną ilość danych z rządem ROC. Operacje SIGINT USA na Tajwanie dostarczyły USA kluczowych danych na temat wojny w Wietnamie i działań na kontynencie chińskim.
Współpraca SIGINT USA-ROC przez cały okres zimnej wojny obejmowała działalność grupy bezpieczeństwa marynarki wojennej USA USN-21 w Tajpej; biuro służby bezpieczeństwa sił powietrznych USA, Air Task Force-13 w Tajpej; 327. kompanię rozpoznania łączności, Agencję Bezpieczeństwa Armii USA, Nan Szu Pu, niedaleko Kaohsiung; pomocniczy ośrodek łączności marynarki wojennej USA pod kierownictwem CIA; oraz samoloty U-2 wyposażone w sprzęt fotograficzny i SIGINT pilotowane przez tajwańskich pilotów.
Gdy wojna w Wietnamie zaczęła wygasać na początku lat 70., działalność wojskowa USA na Tajwanie zaczęła się kurczyć. Od 1972-73 Stany Zjednoczone zamknęły wszystkie obiekty SIGINT z wyjątkiem bazy wsparcia służby bezpieczeństwa sił powietrznych USA, grupy bezpieczeństwa 6987, w Linkou, zaledwie 10 kilometrów na północny zachód od Tajpej. Pozostała pod kontrolą wojskową USA do 1977 roku.
Po tym, jak prezydent USA Jimmy Carter ogłosił w grudniu 1978 r. „normalizację” stosunków z Chińską Republiką Ludową, wszystkie oficjalne organizacje rządu USA na Tajwanie zostały sprywatyzowane. Ambasada USA w marcu 1979 r. została przemianowana na Amerykański Instytut na Tajwanie (AIT). Rząd USA przekazał pozostałe operacje wywiadowcze i wojskowe Tajwanowi lub przekształcił je w tajne przedsiębiorstwa wykorzystujące obywateli jako osłonę.
Według byłego technika USAF, który pracował w Linkou do 1985 r. jako cywilny pracownik kontraktowy dla armii ROC, placówka była wtedy nadal aktywna. Placówka Linkou została przeniesiona na Yangmingshan w pewnym momencie po 1985 r.
Czas i przejście z Linkou do Yangmingshan są niejasne, ale jasne jest, że Pingtung Lee stawia Tajwan w krytycznej roli dla interesów wywiadowczych i bezpieczeństwa regionalnego USA. Gdyby Stany Zjednoczone straciły Tajwan w wyniku „zjednoczenia” wymuszonego lub dobrowolnego, zakłóciłoby to zbieranie, przetwarzanie i zdolności wywiadowcze USA, a tym samym poważnie zagroziłoby bezpieczeństwu regionalnemu. Z tego powodu, z demokracją czy bez, stanowisko USA w zobowiązaniu do obrony Tajwanu przed agresją PRC musi być postrzegane w innym świetle. Tajwan nie może już być przez Stany Zjednoczone traktowany jako coś, czym można poświęcić, lecz musi być uważany za aktywnego i proamerykańskiego partnera w bezpieczeństwie i stabilności regionalnej Azji Wschodniej.
Polski (Polish)
TAJPEJ – Lokalne media chińskojęzyczne potwierdzają, że Biuro Bezpieczeństwa Narodowego Tajwanu (NSB / 國家安全局) utrzymuje połączenie z siecią wywiadowczą Five Eyes (FVEY / 五眼). Główni członkowie FVEY to Australia, Kanada, Nowa Zelandia, Stany Zjednoczone i Zjednoczone Królestwo.
Japonia i Singapur są opisywani jako członkowie „Five Eyes Plus 2”. Relacja Tajwanu jest nieco inna: źródła wskazują, że Tajwan dostarcza dane NSA, ale NSA nie dzieli się swoimi analizami. Nie jest jasne, w jaki sposób faktycznie działa to jako mnożnik siły dla Tajwanu.
Dla osób nieznających tych instalacji gorąco polecam książkę Desmonda Balla The Ties That Bind (1990) oraz wszystkie artykuły i teksty napisane przez Richarda Tantera.
Podczas konferencji prasowej 26 kwietnia 2023 r. dyrektor generalny NSB Tsai Ming-yen (蔡明彥) potwierdził, że NSB utrzymuje połączenie z sojuszem wywiadowczym Five Eyes (FVEY). Ogłosił również uruchomienie nowego systemu natychmiastowych powiadomień oraz modernizację sprzętu komputerowego przeprowadzoną w poprzednim roku.
Tsai raportuje bezpośrednio do prezydenta oraz do Komisji Spraw Zagranicznych i Obrony Narodowej Yuanu Ustawodawczego (立法院), dostarczając aktualizacji na temat złożonego zagrożenia, jakie stanowi Chińska Partia Komunistyczna dla bezpieczeństwa narodowego Tajwanu.
To pierwszy raz, gdy NSB publicznie potwierdził istnienie operacji podsłuchu radiowego o wysokiej częstotliwości wymierzonych w Chiny.
Tajwan prowadzi trzy główne instalacje wywiadu sygnałowego (SIGINT): wspólną operację z Narodową Agencją Bezpieczeństwa USA (NSA) w Pingtun Li na górze Yangmingshan, główną stację „crop circle” NSB w Linkou (林口區) oraz identyczną instalację w południowym Tajwanie w wiosce Betel Nut.
Do moich kolegów po piórze: zawsze zachowujcie swoje „rachunki” — zdjęcia, wizytówki, e-maile i osobiste dzienniki. Na wizytówkach zapisuję datę spotkania z daną osobą i notatki o niej na odwrocie. Bez takich zapisów czytelnicy nie mają jak ocenić, czy mówicie prawdę, czy tylko fabrykujecie szczegóły.
Jako zapis: napisałem tylko dwa artykuły o amerykańskiej instalacji podsłuchowej w Pingtun Li dla Jane’s Defence Weekly i Jane’s Intelligence Review:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 stycznia 2001).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 lutego 2004).
5 marca 2003 roku opublikowałem dłuższy artykuł dla Asia Times dla szerokiej publiczności, upraszczając aspekty techniczne.
Przed publikacją pierwszego artykułu w Jane’s: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 stycznia 2001), otrzymałem odpowiedź od AIT na prośbę o wywiad z szefem Biura Attaché Obrony (DAO). Spotkałem się z Susan E. Shahl, szefową sekcji, rzeczniczką AIT, sekcji kultury i informacji, de facto ambasady USA – Amerykańskiego Instytutu na Tajwanie (AIT).
Według mojego osobistego dziennika, 12 grudnia 2000 roku (miesiąc przed publikacją) wszedłem do budynku Amerykańskiego Instytutu na Tajwanie (AIT) i zostałem zaprowadzony do biura Susan E. Shahl. Po wymianie wizytówek wyjaśniłem, że przygotowuję artykuł o amerykańskiej placówce wywiadowczej działającej na wyspie. Poprosiłem o spotkanie z Biurem Attaché Obrony (DAO), aby ustalić, czy publikacja artykułu mogłaby zagrozić bezpieczeństwu USA, i wyraziłem gotowość do usunięcia wszelkich informacji technicznych uznanych za tajne. Shahl zachowywała się profesjonalnie, ale wskazała, że spotkanie z szefem DAO prawdopodobnie będzie możliwe dopiero po Bożym Narodzeniu.
Nic się nie wydarzyło.
Nie zrobili nic, odpowiadając w typowo biurokratyczny sposób – milczeniem. Później źródło z AIT powiedziało mi, że Shahl rozesłała notatkę z zaleceniem, by personel „ignorował” mnie.
Zirytowany, pożyczyłem taktykę z Aporia i zacząłem wysyłać kartki świąteczne po każdej dużej, potencjalnie kłopotliwej publikacji. To zmusiło oficerów AIT do tłumaczenia się przed przełożonymi w Waszyngtonie. Kartki służyły jako przypomnienie, że jestem dostępny – nawet jeśli tym razem było już za późno. Następnym razem mogli wybrać podejście proaktywne: śledzić moją pracę, a może nawet ją kształtować.
Teraz byli w trybie reaktywnym, postawa sprzeczna z wojskowym myśleniem. Kartki były taktyką nacisku – moją próbą zamiany milczenia w piosenkę, nawet jeśli na początku brzmiała fałszywie.
Trzymałem pudełko z różnymi kartkami i wybierałem nową do każdej przełomowej historii. Jeśli timing był dobry, kartka docierała dzień po publikacji artykułu w gazetach – tuż przed telefonem ich szefa z Waszyngtonu. Uważali to za zastraszanie. Ale jak to możliwe? Jemioła w maju, Jack Frost w czerwcu, Jingle Bells w lipcu, Święty Mikołaj we wrześniu, Noël w listopadzie – i tak przez dwa lata.
W styczniu 2003 roku Brad Gerdes, attaché obrony armii USA, w końcu zaprosił mnie na lunch i poprosił, żebym przestał – co zrobiłem. Jednak Gerdes zgodził się rozpocząć dialog, który doprowadził do regularnych spotkań, a później obejmował także innych członków DAO AIT. Z czasem staliśmy się bliskimi przyjaciółmi i nawet uczestniczyliśmy w ślubach nawzajem.
Artykuł Jane’s Defence Weekly z stycznia 2001 roku uderzył w tajwańskie media jak strzał ze śrutówki. Przez tydzień cierpiałem na ataki paniki, przekonany, że mogę zostać wydalony. Nawet wróciłem do palenia – Marlboro Reds. Na szczęście KMT nie był już u władzy, a DPP zobowiązał się do obrony wolności prasy. Gdybym napisał tę historię przed 2000 rokiem, byłbym na najbliższym locie stąd.
Od czasu przybycia do Taipei w 1997 roku często piłem z pracownikami Summit Telecom Systems w znanej dzielnicy barów dla ekspatów w mieście, Combat Zone. Zachowywałem to, co dziennikarze nazywają „rachunkami” – wizytówki, dokumenty i e-maile – aby poprzeć każdą historię.
Twierdzili raz po raz, że są podwykonawcami Chunghwa Telecom, ale ich pijacka brawura w Combat Zone opowiadała inną historię. Między kolejkami próbowali zaimponować lokalnym dziewczynom z baru tekstami w stylu: „Jestem szpiegiem” lub „Pracuję dla rządu – ale nie mogę ci powiedzieć, co robię”.
Bardzo dobrze ich poznałem, często kończyłem noc ciągnięciem najbardziej pijanego z ulicy z powrotem do hotelu Riviera (歐華酒店) – jedną ręką na moim ramieniu, drugą wokół paska, wlokąc ich, gdy mamrotali bzdury. Ostrzegałem ich, że spóźnią się na poranny autobus do pracy, a oni bełkotali: „Pieprzyć autobus”. Czasami myślałem, że mógłbym zająć ich miejsce – i tak nikt by nie zauważył.
W sierpniu 2005 roku Gregg Bergersen – później aresztowany za szpiegostwo na rzecz Chin – powiedział mi, że po wybuchu historii Rada Bezpieczeństwa Narodowego Białego Domu wezwała go z wakacji, aby pomógł przygotować raport oceny szkód. W tamtym czasie Bergersen był dyrektorem programu C4ISR, wydziału broni, Agencji Współpracy Bezpieczeństwa Obronnego (DSCA) – kluczowym urzędnikiem nadzorującym programy modernizacji C4ISR na Tajwanie.
Poniżej znajduje się oryginalny artykuł Asia Times:
5 marca 2003
Asia Times
Góra Duchów: Jak USA szpieguje Chiny
Wendell Minnick
Tajpej – Stany Zjednoczone i Tajwan mają umowę o współpracy w zakresie wymiany informacji wywiadowczych, która pozwala zarówno Agencji Bezpieczeństwa Narodowego USA (NSA), jak i Biuru Bezpieczeństwa Narodowego Tajwanu (NSB) na nasłuchiwanie chińskich wojskowych komunikacji w regionach wojskowych Nanjing i Guangzhou. Z pomocą NSA Tajwan zbudował bazę wywiadu sygnałowego (SIGINT) w Pingtung Lee na górze Yangmingshan tuż na północ od Tajpej, która działa od co najmniej 15 lat.
Fakt, że jest to operacja USA w kraju, z którym nie ma stosunków dyplomatycznych, wymaga pewnego zbadania. Po pierwsze, geograficzna bliskość Tajwanu do Chin czyni go pierwszym wyborem do rozmieszczenia bazy SIGINT. Po drugie, Tajwan jest proamerykański i dzieli wspólny lęk przed chińskim ekspansjonizmem wojskowym. Po trzecie, Tajwan potrzebuje systemu wskaźników i ostrzeżeń (I&W), który zapobiega zaskakującemu atakowi Chin.
Po raz pierwszy zgłoszona w styczniu przez Jane’s Defence Weekly, placówka wydaje się teraz mieć więcej „uszu”. Krótko po niedawnym raporcie Jane’s, Asia Times Online zlokalizowała dodatkowe anteny na górze Wunjian niedaleko Dazhi, tuż na południe od Pingtung Lee. Atol przeprowadził wywiad z byłym oficerem NSA, który kiedyś pracował w Pingtung Lee.
Były oficer NSA powiedział Atolowi: „To tajna operacja NSA. Wewnątrz NSA znana jest jako Oddział Łączności SIGINT [SLB]. Powód, dla którego jest tak cicho, poza tym, że operacje NSA zawsze są tajne, to fakt, że NSA jest oficjalną agencją rządu USA i nie powinniśmy mieć żadnej oficjalnej reprezentacji na Tajwanie.”
Placówka daje Tajwanowi niezbędną przewagę, aby zapobiec szybkiemu zwycięstwu decydującej bitwy przez Chińską Republikę Ludową (PRC). Przetwarzanie danych z placówki umożliwia Tajwanowi ocenę obecnego stanu zagrożenia ze strony Chin. Dostarczane informacje obejmują szczegóły chińskich sił zbrojnych, ich strukturę i organizację, doktrynę taktyczną, kolejność bitwy, broń i wyposażenie oraz wspierające systemy funkcjonalne pola walki. Obejmuje to również sposób, w jaki PRC działa zgodnie ze swoją doktryną i szkoleniem.
Szczególną troską są działania Drugiego Korpusu Artylerii, który ma zdolność wystrzelenia do 400 taktycznych pocisków balistycznych Dong Feng-11 (M-11) i DF-15 (M-9) w wielokrotnych falach i wielo-kierunkowych atakach nasycających na Tajwan. Wywiad zebrany przez placówkę daje liderom Tajwanu opcje do przerwania i pokonania chińskiej armii poprzez manewr lub atak. Celem Tajwanu nie jest koniecznie zadanie poważnych szkód kontynentowi przy użyciu obecnych i rozwijanych broni ofensywnych, lecz zmuszenie Chin do porzucenia ataku lub zmuszenie Stanów Zjednoczonych do wejścia do konfliktu.
W wojnie Chiny najpierw spróbują „strategii dekapitacji”, która obejmowałaby ataki rakietowe i sił powietrznych na kluczowe instalacje wojskowe oraz dowodzenie, kontrolę, komunikację, komputery i wywiad (C4I). Pingtung Lee z pewnością będzie pierwszym miejscem trafienia. Tajwan i kontynentalne Chiny są oddzielone Cieśniną Tajwańską, która w najwęższym punkcie ma 72 mile morskie, a w najszerszym 140 mil morskich. Chińskie samoloty bojowe mogą dotrzeć do Tajwanu w zaledwie siedem minut, a chińskie okręty wojenne w około pięć godzin.
Miejsce Pingtung Lee ma 10 masztów antenowych, z których sześć to anteny dipolowe wysokiej częstotliwości (HF) w okrągłym układzie zwanym „sześć elementów” lub „fix-six”, wykonującym zarówno przechwytywanie, jak i kierunkowanie (DF). Ten typ konfiguracji anteny HF-DF pozwala Tajwanowi i USA monitorować chińskie wojskowe komunikaty radiowe. Na bazie znajduje się jedna kopuła radarowa zainstalowana na początku 1998 roku, umożliwiająca NSA przesyłanie danych z powrotem do USA do dalszego przetwarzania. Przedtem cała komunikacja SLB przechodziła przez pobliską komercyjną instalację anteny satelitarnej należącą do Chunghwa Telecom. Kompleks anten zlokalizowany przez Atol na górze Wunjian niedaleko Dazhi ma tę samą konfigurację „fix-six”, z dodatkowym zbiorem kilku mikrofal w pobliżu.
Pingtung Lee jest utrzymywany przy wsparciu Summit Telecom Systems (STS), amerykańskiej firmy komercyjnej z siedzibą w Maryland, która prowadzi operacje w Japonii, Korei Południowej i Azorach jako jedna z licznych firm „opiekunów”, których NSA używa do utrzymania miejsc SIGINT na całym świecie. Źródło NSA powiedziało Atolowi: „Personel cywilny jest tam tylko w roli wspierającej. Obsługują centrum łączności i konserwują sprzęt łączności oraz komputery stacji.”
Jeden z pracowników STS, który w latach 1995–2000 pełnił funkcję „starszego łącznika” z rządem tajwańskim, dostarczył materiały opisujące techniczne aspekty operacji. Według informacji baza obsługuje „różnorodność systemów telekomunikacyjnych i przetwarzania danych o specjalnym przeznaczeniu”.
W latach 1995–2000 NSA zainicjowała duży program modernizacji i uaktualnienia, który „zidentyfikował słabości w architekturze systemów, a następnie zaprojektował wieloletni program modernizacji na dużą skalę, integrując znaczące nowe możliwości przetwarzania i zapewniając dziesięciokrotny wzrost ogólnej pojemności systemu. [On] wdrożył technologię opartą na sieci jako opłacalne zastępstwo dla przestarzałych procesów oprogramowania. Informacje, które wcześniej wymagały godzin lub dni do przetworzenia i raportowania, teraz mogą być przetworzone i zgłoszone w mniej niż minutę” – powiedział źródło STS.
NSA również poprawiła programy szkoleniowe i rozwojowe dla Tajwańczyków prowadzących placówkę. Ten wysiłek doprowadził do tego, że Tajwańczycy stali się „bardziej samowystarczalni i mniej zależni od zewnętrznej pomocy”. To przesunięcie autorytetu i odpowiedzialności „umożliwiło personelowi USA skupienie się na szerszych inicjatywach strategicznych i pozwoliło na absorpcję pięciokrotnego wzrostu liczby wspieranych systemów bez zwiększania personelu”.
Według źródła STS NSA zainicjowała i zaprojektowała duży upgrade technologii informacyjnej (IT), „który zapewnił 100-krotny wzrost pojemności serwerów i zastąpił starą technologię LAN siecią ATM o wysokiej prędkości ... uprościł architekturę IT i wyeliminował użycie niestandardowej technologii własnościowej na rzecz standardowych rozwiązań komercyjnych. [On] złagodził ryzyko utraty danych poprzez wprowadzenie kopii zapasowych poza miejscem dla krytycznych danych oraz przeprojektowanie architektury systemu w celu zapewnienia systemów redundantnych w pojedynczych punktach awarii.”
Były źródło NSA szczegółowo opisało rolę stacji w zbieraniu informacji wywiadowczych USA na temat Chin. Źródło stwierdziło, że NSA „ogromnie pomogła wysiłkom Tajwanu, dostarczając im systemów sprzętu, specjalistycznego oprogramowania i ucząc ich wielu technik analitycznych. Ta relacja jest również niezwykle ważna dla USA, ze względu na rosnące zagrożenie ze strony Chin i fakt, że Tajwan ma zdolności językowe chińskiego, podczas gdy my mamy ich bardzo mało. Bardzo duży procent tego, co NSA zdobywa na temat Chińczyków, pochodzi z tajwańskich operacji.”
Gdy operacje SIGINT w Hongkongu musiały zostać przeniesione z powodu zbliżającego się przekazania Chinom w 1997 r., odpowiedzialności zostały podzielone między placówki na Tajwanie i w Australii. Stacja satelitarna Stanley Fort w Hongkongu (kod „Project Kittiwake”) w Chung Hom Kok została przeniesiona do Australii w 1993 roku i umieszczona pod nadzorem Dyrekcji Sygnałów Obronnych tego kraju w Geraldton, Zachodnia Australia. Stacja Chung Hom Kok monitorowała chińskie komunikacje satelitarne; telemetrię z testów chińskich pocisków balistycznych i startów satelitów; dane misji z satelitów wywiadowczych, w tym satelitów wywiadowczych elektronicznych i fotograficznych; oraz krajowe telekomunikacje pobierane z chińskich satelitów geostacjonarnych.
Zadania przechwytywania radiowego w dawnej farmie anten HF w Tai Mo Shan, Nowe Terytoria, Hongkong, zostały zamknięte i przeniesione do Pingtung Lee na Tajwanie. Dzięki temu Tajwan dołączył do wzajemnie połączonej sieci operacji HF SIGINT, obejmującej Kikai-jima w Japonii z podobnym systemem anten HF-DF „fix-six” oraz Khon Kaen w Tajlandii. Geograficznie Tajwan znajduje się w doskonałej pozycji do pomocy. Bez pokrycia Tajwanu obraz SIGINT USA dotyczący Chin kontynentalnych byłby krytycznie niedoskonały dla społeczności wywiadowczej USA.
Przenoszenie odpowiedzialności SIGINT z jednego kraju do drugiego nie jest trudne. Umowa bezpieczeństwa UK-USA, podpisana w 1947 r., podzieliła obowiązki zbierania SIGINT między Stanami Zjednoczonymi a Zjednoczonym Królestwem (w tym członkami Wspólnoty Narodów: Australią, Nową Zelandią i Kanadą). Zrobiono to, aby uniknąć powtórzeń i zmaksymalizować możliwości zbierania. Obiekt USA w Pingtung Lee podlega odpowiedzialności NSA. Dlatego zebrane dane dotyczące Chin muszą być udostępniane nie tylko Tajwańczykom, ale także partnerom SIGINT USA zgodnie z umową.
Stany Zjednoczone i Republika Chińska (ROC) mają relację SIGINT od czasów II wojny światowej, kiedy USA pomagały rządowi nacjonalistycznemu (Kuomintang lub KMT) w Chinach walczyć z japońską okupacją. Relacja ta trwała po ucieczce nacjonalistów na wyspę Tajwan w 1949 roku, aby uniknąć zniszczenia przez siły komunistyczne.
Operacje wywiadowcze USA na Tajwanie były imponujące podczas zimnej wojny. Centralna Agencja Wywiadowcza USA (CIA) oparła swoje słynne operacje transportowe Air America, Civil Air Transport i Air Asia na Tajwanie. Operacja Western Enterprises CIA mająca na celu inwazję na Chiny z baz w Birmie (obecnie Mjanma) również miała tam swoją siedzibę.
Podczas zimnej wojny stacje SIGINT budowano w całym Tajwanie. Personel wywiadowczy i wojskowy USA i ROC obsługiwał te przednie posterunki i dzielił ograniczoną ilość danych z rządem ROC. Operacje SIGINT USA na Tajwanie dostarczyły USA kluczowych danych na temat wojny w Wietnamie i działań na kontynencie chińskim.
Współpraca SIGINT USA-ROC przez cały okres zimnej wojny obejmowała działalność grupy bezpieczeństwa marynarki wojennej USA USN-21 w Tajpej; biuro służby bezpieczeństwa sił powietrznych USA, Air Task Force-13 w Tajpej; 327. kompanię rozpoznania łączności, Agencję Bezpieczeństwa Armii USA, Nan Szu Pu, niedaleko Kaohsiung; pomocniczy ośrodek łączności marynarki wojennej USA pod kierownictwem CIA; oraz samoloty U-2 wyposażone w sprzęt fotograficzny i SIGINT pilotowane przez tajwańskich pilotów.
Gdy wojna w Wietnamie zaczęła wygasać na początku lat 70., działalność wojskowa USA na Tajwanie zaczęła się kurczyć. Od 1972-73 Stany Zjednoczone zamknęły wszystkie obiekty SIGINT z wyjątkiem bazy wsparcia służby bezpieczeństwa sił powietrznych USA, grupy bezpieczeństwa 6987, w Linkou, zaledwie 10 kilometrów na północny zachód od Tajpej. Pozostała pod kontrolą wojskową USA do 1977 roku.
Po tym, jak prezydent USA Jimmy Carter ogłosił w grudniu 1978 r. „normalizację” stosunków z Chińską Republiką Ludową, wszystkie oficjalne organizacje rządu USA na Tajwanie zostały sprywatyzowane. Ambasada USA w marcu 1979 r. została przemianowana na Amerykański Instytut na Tajwanie (AIT). Rząd USA przekazał pozostałe operacje wywiadowcze i wojskowe Tajwanowi lub przekształcił je w tajne przedsiębiorstwa wykorzystujące obywateli jako osłonę.
Według byłego technika USAF, który pracował w Linkou do 1985 r. jako cywilny pracownik kontraktowy dla armii ROC, placówka była wtedy nadal aktywna. Placówka Linkou została przeniesiona na Yangmingshan w pewnym momencie po 1985 r.
Czas i przejście z Linkou do Yangmingshan są niejasne, ale jasne jest, że Pingtung Lee stawia Tajwan w krytycznej roli dla interesów wywiadowczych i bezpieczeństwa regionalnego USA. Gdyby Stany Zjednoczone straciły Tajwan w wyniku „zjednoczenia” wymuszonego lub dobrowolnego, zakłóciłoby to zbieranie, przetwarzanie i zdolności wywiadowcze USA, a tym samym poważnie zagroziłoby bezpieczeństwu regionalnemu. Z tego powodu, z demokracją czy bez, stanowisko USA w zobowiązaniu do obrony Tajwanu przed agresją PRC musi być postrzegane w innym świetle. Tajwan nie może już być przez Stany Zjednoczone traktowany jako coś, czym można poświęcić, lecz musi być uważany za aktywnego i proamerykańskiego partnera w bezpieczeństwie i stabilności regionalnej Azji Wschodniej.
(Jeśli potrzebujesz pełnej wersji którejkolwiek z tych języków lub chcesz skupić się na konkretnej części, daj znać!)
Here is the full text translated into Romanian, Hungarian, Bulgarian, and Italian. All translations use natural, formal journalistic style while preserving the original meaning, tone, and structure.
Română (Romanian)
TAIPEI – Rapoartele presei locale în limba chineză confirmă că Biroul Național de Securitate al Taiwanului (NSB / 國家安全局) menține o legătură cu rețeaua de informații Five Eyes (FVEY / 五眼). Principalii membri FVEY sunt Australia, Canada, Noua Zeelandă, Statele Unite ale Americii și Regatul Unit.
Japonia și Singapore sunt descrise ca membri „Five Eyes Plus 2”. Relația Taiwanului este puțin diferită: sursele indică faptul că Taiwan furnizează date către NSA, dar NSA nu împărtășește analiza sa. Nu este clar cum funcționează cu adevărat acest lucru ca multiplicator de forță pentru Taiwan.
Pentru cei neinițiați în aceste instalații, recomand cu tărie cartea lui Desmond Ball The Ties That Bind (1990) și toate articolele și lucrările scrise de Richard Tanter.
În cadrul unei conferințe de presă din 26 aprilie 2023, directorul general al NSB, Tsai Ming-yen (蔡明彥), a confirmat că NSB menține o legătură cu alianța de informații Five Eyes (FVEY). El a anunțat și lansarea unui nou sistem de notificare instantanee și modernizarea echipamentelor informatice realizată în anul precedent.
Tsai raportează direct Președintelui și Comisiei pentru Afaceri Externe și Apărare Națională a Yuanului Legislativ (立法院), oferind actualizări privind amenințarea compusă reprezentată de Partidul Comunist Chinez pentru securitatea națională a Taiwanului.
Acesta este primul moment în care NSB confirmă public existența operațiunilor de interceptare radio de înaltă frecvență vizând China.
Taiwan operează trei instalații principale de informații de semnal (SIGINT): o operațiune comună cu Agenția Națională de Securitate a SUA (NSA) la Pingtun Li pe muntele Yangmingshan, principala stație „cerc de culturi” a NSB din Linkou (林口區) și o instalație identică în sudul Taiwanului la Satul Betel Nut.
Către colegii mei scriitori: păstrați întotdeauna dovezile — fotografii, cărți de vizită, e-mailuri și jurnale personale. Pe cărțile de vizită notez data întâlnirii cu persoana respectivă și scriu comentarii despre ea pe verso. Fără astfel de înregistrări, cititorii nu au nicio modalitate de a ști dacă spuneți adevărul sau doar inventați detalii.
Ca înregistrare oficială, am scris doar două articole despre instalația americană de interceptare de la Pingtun Li pentru Jane’s Defence Weekly și Jane’s Intelligence Review:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 ianuarie 2001).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 februarie 2004).
Pe 5 martie 2003 am publicat o prezentare mai lungă pentru Asia Times destinată publicului larg, simplificând aspectele tehnice.
Înainte de publicarea primei povești Jane’s: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 ianuarie 2001), am primit un răspuns de la AIT pentru a intervieva șeful Biroului Atașaților de Apărare (DAO). M-am întâlnit cu Susan E. Shahl, șefa secției, purtătoarea de cuvânt a AIT, secția Culturală și de Informații, ambasada de facto a SUA – Institutul American din Taiwan (AIT).
Conform jurnalului meu personal, pe 12 decembrie 2000 (cu o lună înainte de publicare), am intrat în clădirea Institutului American din Taiwan (AIT) și am fost condus la biroul lui Susan E. Shahl. După schimbul de cărți de vizită, am explicat că pregătesc un articol despre o instalație de informații americană care operează pe insulă. Am solicitat o întâlnire cu Biroul Atașatului de Apărare (DAO) pentru a stabili dacă publicarea articolului ar putea compromite securitatea SUA și mi-am exprimat disponibilitatea de a elimina orice informație tehnică considerată clasificată. Shahl s-a comportat profesionist, dar a indicat că o întâlnire cu șeful DAO probabil nu va fi posibilă decât după Crăciun.
Nu s-a întâmplat nimic.
Nu au făcut nimic, răspunzând în modul lor tipic birocratic — prin tăcere. O sursă din AIT mi-a spus mai târziu că Shahl a distribuit o notă internă prin care sfătuia personalul să „mă ignore”.
Supărat, am împrumutat o tactică din Aporia și am început să trimit felicitări de Crăciun după fiecare articol major care putea crea probleme. Acest lucru i-a forțat pe ofițerii AIT să se explice superiorilor lor din Washington. Cărțile serveau drept memento că sunt disponibil — chiar dacă de data aceasta era prea târziu. Data viitoare puteau alege să fie proactivi: să rămână informați despre munca mea, poate chiar să o influențeze.
Acum erau în modul reactiv, o postură care contrazicea mentalitatea militară. Cărțile erau o tactică de presiune — tentativa mea de a transforma tăcerea într-o melodie, chiar dacă la început suna fals.
Păstram o cutie cu felicitări variate și alegeam una nouă pentru fiecare știre importantă. Dacă timing-ul era corect, felicitarea ajungea cu o zi după ce povestea apărea în ziare — chiar înainte ca șeful lor din Washington să sune. Ei vedeau asta ca pe un bullying. Dar cum era posibil? Vâsc în mai, Jack Frost în iunie, Jingle Bells în iulie, Moș Crăciun în septembrie, Noël în noiembrie — și așa a continuat doi ani.
În ianuarie 2003, Brad Gerdes, atașatul apărării al armatei SUA, m-a invitat în sfârșit la prânz și mi-a cerut să mă opresc — ceea ce am și făcut. Totuși, Gerdes a fost de acord să deschidă un dialog care a dus la întâlniri regulate și ulterior a inclus și alți membri ai DAO AIT. Cu timpul am devenit prieteni apropiați și chiar am participat la nunțile unul altuia.
Articolul Jane’s Defence Weekly din ianuarie 2001 a lovit media din Taiwan ca o rafală de pușcă cu alice. O săptămână am suferit atacuri de panică, convins că voi fi expulzat. Am început din nou să fumez — Marlboro Reds. Din fericire, KMT nu mai era la putere, iar DPP promisese să apere libertatea presei. Dacă aș fi scris acea poveste înainte de 2000, aș fi fost în următorul zbor afară.
De când am ajuns în Taipei în 1997, beam adesea cu angajații Summit Telecom Systems în celebra zonă de baruri pentru expați din oraș, Combat Zone. Păstram ceea ce jurnaliștii numesc „dovezi” — cărți de vizită, documente și e-mailuri — pentru a susține fiecare poveste.
Ei susțineau iar și iar că sunt subcontractori pentru Chunghwa Telecom, dar bravada lor beată din Combat Zone spunea altă poveste. Între runde, încercau să impresioneze fetele locale din bar cu fraze de genul „Sunt spion” sau „Lucrez pentru guvern — dar nu pot să-ți spun ce fac”.
Îi cunoșteam bine, deseori încheiam seara trăgând cel mai beat dintre ei de pe stradă înapoi la hotelul Riviera (歐華酒店) — un braț peste umărul meu, celălalt înfășurat în jurul curelei lor, târându-i în timp ce bolboroseau prostii. Îi avertizam că vor rata autobuzul de dimineață spre locul de muncă, iar ei, beți, răspundeau „La dracu cu autobuzul”. Uneori mă gândeam că aș fi putut lua locul lor — oricum nimeni nu părea să observe.
În august 2005, Gregg Bergersen — ulterior arestat pentru spionaj în favoarea Chinei — mi-a spus că, după ce povestea a explodat, Consiliul de Securitate Națională al Casei Albe l-a chemat din concediu pentru a ajuta la redactarea unui raport de evaluare a daunelor. La acea vreme, Bergersen era directorul programului C4ISR, Divizia Armament, Agenția de Cooperare pentru Securitate în Apărare (DSCA) — oficialul-cheie care supraveghea programele de modernizare C4ISR ale Taiwanului.
Mai jos este articolul original din Asia Times:
5 martie 2003
Asia Times
Muntele Fantomelor: Cum spionează SUA China
De Wendell Minnick
Taipei – Statele Unite și Taiwan au un acord de cooperare pentru schimb de informații care permite atât Agenției Naționale de Securitate a SUA (NSA), cât și Biroului Național de Securitate al Taiwanului (NSB) să intercepteze comunicațiile militare chineze continentale în regiunile militare Nanjing și Guangzhou. Cu sprijinul NSA, Taiwan a construit o bază de informații de semnal (SIGINT) la Pingtung Lee pe muntele Yangmingshan, chiar la nord de Taipei, care funcționează de cel puțin 15 ani.
Faptul că este o operațiune americană într-o țară cu care nu există relații diplomatice necesită o analiză. În primul rând, apropierea geografică a Taiwanului de China îl face prima alegere pentru amplasarea unei baze SIGINT. În al doilea rând, Taiwan este pro-american și împărtășește teama comună față de expansionismul militar chinez. În al treilea rând, Taiwan are nevoie de un sistem de indicatori și avertizare (I&W) care să prevină un atac surpriză al Chinei.
Raportată pentru prima dată în ianuarie de Jane’s Defence Weekly, instalația pare să fi câștigat acum și mai multe „urechi”. La scurt timp după raportul recent al Jane’s, Asia Times Online a localizat antene suplimentare pe muntele Wunjian lângă Dazhi, chiar la sud de Pingtung Lee. Atol a intervievat un fost oficial NSA care a lucrat odată la Pingtung Lee.
Fostul oficial NSA i-a spus lui Atol: „Este o operațiune clasificată a NSA. În interiorul NSA este cunoscută sub numele de Secția de Legătură SIGINT [SLB]. Motivul pentru care este atât de secretă, pe lângă faptul că operațiunile NSA sunt întotdeauna clasificate, este că NSA este o agenție oficială a guvernului SUA și nu ar trebui să avem nicio reprezentare oficială în Taiwan.”
Instalația oferă Taiwanului avantajul necesar pentru a preveni ca Republica Populară Chineză (PRC) să câștige rapid o bătălie decisivă. Procesarea datelor de la instalație permite Taiwanului să evalueze starea actuală a amenințării din partea Chinei. Informațiile furnizate includ detalii despre forțele armate ale Chinei, structura și organizarea lor, doctrina tactică, ordinea de luptă, armele și echipamentele, precum și sistemele funcționale de sprijin pe câmpul de luptă. Acestea includ și modul în care RPC acționează în conformitate cu doctrina și pregătirea sa.
O preocupare specială o reprezintă activitățile Corpului de Artilerie al Doilea, care are capacitatea de a lansa până la 400 de rachete balistice tactice Dong Feng-11 (M-11) și DF-15 (M-9) în atacuri de saturare cu multiple valuri și direcții asupra Taiwanului. Informațiile culese de instalație oferă liderilor Taiwanului opțiuni pentru a intercepta și învinge armata chineză prin manevră sau atac. Scopul Taiwanului nu este neapărat să provoace daune grave continentului prin utilizarea armelor ofensive existente și a celor în dezvoltare, ci să forțeze China să renunțe la atac sau să oblige Statele Unite să intre în conflict.
În război, China va încerca mai întâi o „strategie de decapitare” care va include atacuri cu rachete și forțe aeriene asupra instalațiilor militare cheie și a sistemelor de comandă, control, comunicații, calculatoare și informații (C4I). Pingtung Lee va fi, fără îndoială, primul loc lovit. Taiwan și China continentală sunt separate de Strâmtoarea Taiwan, care măsoară 72 mile marine în cel mai îngust punct și 140 mile marine în cel mai larg. Avioanele de luptă chineze pot ajunge în Taiwan în doar șapte minute, iar navele de război chineze în aproximativ cinci ore.
Locul Pingtung Lee are 10 stâlpi de antenă, dintre care șase sunt antene dipol de înaltă frecvență (HF) dispuse circular într-un model numit „șase elemente” sau „fix-six”, care îndeplinește atât sarcini de interceptare, cât și de localizare a direcției (DF). Acest tip de configurație a antenei HF-DF permite Taiwanului și SUA să monitorizeze comunicațiile radio militare ale Chinei. Pe bază există un radom, instalat la începutul anului 1998, care permite NSA să trimită date înapoi în SUA pentru procesare suplimentară. Înainte de aceasta, toate comunicațiile SLB treceau printr-o instalație comercială de antene satelit din apropiere aparținând Chunghwa Telecom. Complexul de antene localizat de Atol pe muntele Wunjian lângă Dazhi are aceeași configurație „fix-six”, cu o colecție suplimentară de mai multe microunde în apropiere.
Pingtung Lee este întreținut cu sprijinul Summit Telecom Systems (STS), o companie comercială americană cu sediul în Maryland, care operează în Japonia, Coreea de Sud și Azore ca una dintre numeroasele companii „îngrijitoare” folosite de NSA pentru a menține siturile SIGINT din întreaga lume. Sursa NSA i-a spus lui Atol: „Personalul civil este acolo doar într-un rol de sprijin. Ei gestionează centrul de comunicații și întrețin echipamentele de comunicații și computerele stației.”
Un angajat STS care a servit ca „legătură senior” cu guvernul taiwanez între 1995 și 2000 a furnizat material care descrie aspectele tehnice ale operațiunii. Conform informațiilor, baza operează „o varietate de sisteme de telecomunicații și procesare de date cu scop special”.
Din 1995-2000 NSA a inițiat un program major de modernizare și actualizare care „a identificat slăbiciuni în arhitectura sistemelor, apoi a proiectat un program de modernizare la scară largă pe mai mulți ani care a integrat capacități semnificative noi de procesare și a oferit o creștere de zece ori a capacității totale a sistemului. [Acesta] a implementat tehnologia bazată pe web ca înlocuitor eficient din punct de vedere al costurilor pentru procesele software învechite. Informațiile care înainte necesitau ore sau zile pentru procesare și raportare pot fi acum procesate și raportate în mai puțin de un minut,” a spus sursa STS.
NSA a îmbunătățit și programele de formare și dezvoltare pentru taiwanezii care administrează instalația. Acest efort i-a făcut pe taiwanezi „mai autosuficienți și mai puțin dependenți de asistență externă”. Această transferare a autorității și responsabilității „a permis personalului american să se concentreze pe inițiative strategice mai largi și a permis absorbția unei creșteri de cinci ori a numărului de sisteme sprijinite fără creșterea personalului”.
Conform sursei STS, NSA a inițiat și proiectat un upgrade major de tehnologie informațională (IT) „care a oferit o creștere de 100 de ori a capacității serverelor și a înlocuit vechea tehnologie LAN cu o rețea ATM de mare viteză... simplificând arhitectura IT și eliminând utilizarea tehnologiei proprietare nestandardizate în favoarea soluțiilor comerciale standardizate. [Acesta] a redus riscul pierderii datelor prin instituirea de backup-uri în afara amplasamentului pentru date critice și prin reproiectarea arhitecturii sistemului pentru a oferi sisteme redundante la punctele unice de eșec.”
Fostul sursă NSA a detaliat rolul stației în colectarea informațiilor americane despre China. Sursa a declarat că NSA „a ajutat enorm eforturile taiwaneze prin furnizarea de sisteme de echipamente, software specializat și învățarea multor tehnici analitice. Această relație este extrem de importantă și pentru SUA, din cauza amenințării tot mai mari din partea Chinei și a faptului că Taiwanul are capacitate lingvistică chineză, în timp ce noi avem foarte puțină. O proporție foarte mare din ceea ce obține NSA despre China provine din operațiunile taiwaneze.”
Când operațiunile SIGINT din Hong Kong au trebuit relocate din cauza predării iminente către China în 1997, responsabilitățile au fost împărțite între instalațiile din Taiwan și Australia. Stația satelitară Stanley Fort din Hong Kong (cu numele de cod „Project Kittiwake”) din Chung Hom Kok a fost mutată în Australia în 1993 și plasată sub conducerea Direcției de Semnale de Apărare a acelei țări în Geraldton, Australia de Vest. Stația Chung Hom Kok monitoriza comunicațiile satelitare chinezești; telemetria din testele de rachete balistice chinezești și lansările de sateliți; datele misiunii de la sateliții de informații, inclusiv sateliții de informații electronice și fotografice; și telecomunicațiile interne descărcate de la sateliții geostaționari ai Chinei.
Sarcinile de interceptare radio de la vechea fermă de antene HF din Tai Mo Shan, Noile Teritorii, Hong Kong, au fost închise și transferate la Pingtung Lee, Taiwan. Prin aceasta, Taiwan s-a alăturat unei rețele interconectate de operațiuni HF SIGINT care include Kikai-jima, Japonia, cu un sistem similar de antene HF-DF „fix-six”, și Khon Kaen, Thailanda. Din punct de vedere geografic, Taiwan se află într-o poziție excelentă pentru a ajuta. Fără acoperirea Taiwanului, imaginea SIGINT a SUA asupra Chinei continentale ar fi critic deficitară pentru comunitatea de informații americane.
Transferul responsabilităților SIGINT dintr-o țară în alta nu este dificil. Acordul de securitate UK-USA, semnat în 1947, a împărțit responsabilitățile de colectare SIGINT între Statele Unite și Regatul Unit (inclusiv membrii Commonwealth-ului Australia, Noua Zeelandă și Canada). Acest lucru s-a făcut pentru a preveni duplicarea și pentru a maximiza capacitățile de colectare. Instalația SUA de la Pingtung Lee intră sub responsabilitatea NSA. Prin urmare, datele colectate despre China trebuie partajate nu doar cu taiwanezii, ci și cu partenerii SIGINT americani conform acordului.
Statele Unite și Republica China (ROC) au avut o relație SIGINT încă de la Al Doilea Război Mondial, când SUA a ajutat guvernul naționalist (Kuomintang sau KMT) din China să lupte împotriva ocupației japoneze. Această relație a continuat după ce naționaliștii au fugit pe insula Taiwan în 1949 pentru a evita distrugerea de către forțele comuniste.
Operațiunile de informații ale SUA din Taiwan au fost impresionante în timpul Războiului Rece. Agenția Centrală de Informații a SUA (CIA) și-a bazat celebrele operațiuni de transport Air America, Civil Air Transport și Air Asia în Taiwan. Operațiunea Western Enterprises a CIA pentru invadarea Chinei din bazele din Birmania (acum Myanmar) își avea și ea sediul acolo.
În timpul Războiului Rece, stații SIGINT au fost construite în toată Taiwanul. Personalul de informații și militar american și ROC a operat aceste avanposturi și a împărtășit o cantitate limitată de date cu guvernul ROC. Operațiunile SIGINT ale SUA din Taiwan au furnizat SUA date cruciale despre Războiul din Vietnam și activitățile din China continentală.
Operațiunile SIGINT cooperante SUA-ROC pe tot parcursul Războiului Rece au inclus Activitatea Grupului de Securitate Navală SUA USN-21 în Taipei; Biroul Serviciului de Securitate al Forțelor Aeriene SUA, Air Task Force-13 în Taipei; Compania 327 de Recunoaștere a Comunicațiilor, Agenția de Securitate a Armatei SUA, Nan Szu Pu, lângă Kaohsiung; Centrul de Comunicații Auxiliar Naval SUA sub direcția CIA; și avioane U-2 echipate atât cu echipamente foto, cât și SIGINT pilotate de piloți taiwanezi.
Pe măsură ce Războiul din Vietnam a început să se stingă la începutul anilor ’70, activitățile militare americane din Taiwan au început să se reducă. Din 1972-73 Statele Unite au închis toate instalațiile SIGINT, cu excepția Bazei de Sprijin al Serviciului de Securitate al Forțelor Aeriene SUA, Grupul de Securitate 6987, în Linkou, la doar 10 kilometri nord-vest de Taipei. A rămas sub control militar american până în 1977.
După ce președintele american Jimmy Carter a declarat în decembrie 1978 „normalizarea” relațiilor cu Republica Populară Chineză, toate organizațiile oficiale ale guvernului SUA din Taiwan au fost privatizate. Ambasada SUA a fost redenumită Institutul American din Taiwan (AIT) în martie 1979. Guvernul SUA a transferat operațiunile de informații și militare rămase către Taiwan sau acestea au devenit întreprinderi secrete folosind cetățeni ca acoperire.
Conform unui fost tehnician USAF care a lucrat la Linkou până în 1985 ca lucrător contractual civil pentru armata ROC, instalația era încă activă la acea vreme. Instalația Linkou a fost mutată la Yangmingshan la un moment dat după 1985.
Timpul și tranziția de la Linkou la Yangmingshan sunt neclare, dar este clar că Pingtung Lee plasează Taiwanul într-un rol critic pentru interesele de informații și securitate regională ale SUA. Dacă Statele Unite ar pierde Taiwanul fie printr-o „reunificare” forțată, fie voluntară, acest lucru ar perturba colectarea, procesarea și capacitățile de informații ale SUA și, astfel, ar pune în pericol grav securitatea regională. Din acest motiv, indiferent dacă există democrație sau nu, poziția SUA în angajamentul său de a apăra Taiwanul împotriva agresiunii RPC trebuie văzută într-o lumină diferită. Taiwanul nu mai poate fi tratat de Statele Unite ca fiind sacrificabil, ci trebuie considerat un partener activ și pro-american în securitatea și stabilitatea regională a Asiei de Est.
TAIPEI – A helyi kínai nyelvű médiumok beszámolói megerősítik, hogy Tajvan Nemzeti Biztonsági Hivatala (NSB / 國家安全局) kapcsolatot tart fenn az Öt Szem (FVEY / 五眼) hírszerző hálózattal. Az Öt Szem fő tagjai Ausztrália, Kanada, Új-Zéland, az Egyesült Államok és az Egyesült Királyság.
Japán és Szingapúr az „Öt Szem Plusz 2” tagjaiként van jellemezve. Tajvan kapcsolata némileg eltérő: a források szerint Tajvan adatokat szolgáltat az NSA-nak, de az NSA nem osztja meg saját elemzéseit. Nem világos, hogy ez valójában hogyan működik Tajvan számára erőszorzó tényezőként.
Azoknak, akik nem ismerik ezeket a létesítményeket, erősen ajánlom Desmond Ball The Ties That Bind (1990) című könyvét, valamint Richard Tanter összes cikkét és írását.
április 26-i sajtótájékoztatóján az NSB főigazgatója, Tsai Ming-yen (蔡明彥) megerősítette, hogy az NSB kapcsolatot tart fenn az Öt Szem (FVEY) hírszerző szövetséggel. Bejelentette egy új azonnali értesítési rendszer bevezetését és a tavalyi évben végrehajtott számítógépes berendezések korszerűsítését is.
Tsai közvetlenül az elnöknek és a Törvényhozó Yuan (立法院) Külügyi és Nemzeti Védelmi Bizottságának tesz jelentést, frissítéseket szolgáltatva a Kínai Kommunista Párt által Tajvan nemzeti biztonságára jelentett összetett fenyegetésről.
Ez az első alkalom, hogy az NSB nyilvánosan megerősítette a Kínát célzó magas frekvenciájú rádió-lehallgatási műveletek létezését.
Tajvan három fő jelhírszerző (SIGINT) létesítményt üzemeltet: közös műveletet az Egyesült Államok Nemzeti Biztonsági Ügynökségével (NSA) a Yangmingshan-hegyi Pingtun Li-nél, az NSB fő „terméskör” állomását Linkou-ban (林口區), valamint egy azonos létesítményt Tajvan déli részén, a Betel Nut Village-ben.
Kollégáimnak, az íróknak: mindig tartsátok meg a „nyugtákatokat” – fényképeket, névjegyeket, e-maileket és személyes naplókat. A névjegykártyákra felírom a találkozó dátumát, és hátulra megjegyzéseket írok az illetőről. Ilyen feljegyzések nélkül az olvasók nem tudhatják meg, hogy igazat mondtok-e, vagy csupán részleteket koholtok.
Nyilvántartás szerint csak két cikket írtam az amerikai lehallgató létesítményről Pingtun Li-ben a Jane’s Defence Weekly-nek és a Jane’s Intelligence Review-nak:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (2001. január 24.).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (2004. február 1.).
március 5-én hosszabb cikket publikáltam az Asia Times-ban a nagyközönség számára, leegyszerűsítve a technikai részeket.
Az első Jane’s-történet közzététele előtt: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (2001. január 24.), választ kaptam az AIT-től, hogy interjút készíthessek a Védelmi Attasé Hivatal (DAO) vezetőjével. Találkoztam Susan E. Shahl-lal, a szekcióvezetővel, az AIT szóvivőjével, a Kulturális és Tájékoztatási Szekció vezetőjével, a de facto amerikai nagykövetséggel – az Amerikai Intézettel Tajvanon (AIT).
Személyes naplóm szerint 2000. december 12-én (a megjelenés előtt egy hónappal) beléptem az Amerikai Intézet Tajvanon (AIT) épületébe, és Susan E. Shahl irodájába kísértek. A névjegykártyák cseréje után elmagyaráztam, hogy egy az szigeten működő amerikai hírszerző létesítményről szóló cikket készítek. Kértem találkozót a Védelmi Attasé Hivatallal (DAO), hogy megállapítsuk, a cikk megjelenése veszélyeztetheti-e az amerikai biztonságot, és jeleztem készségemet bármely titkosnak minősített technikai információ törlésére. Shahl professzionálisan viselkedett, de jelezte, hogy a DAO vezetőjével való találkozó valószínűleg csak karácsony után lehetséges.
Semmi sem történt.
Nem tettek semmit, tipikus bürokratikus módon válaszoltak – hallgatással. Később egy AIT-forrás elmondta nekem, hogy Shahl körlevelet küldött szét, amelyben a személyzetet arra utasította, hogy „hagyjon figyelmen kívül engem”.
Dühösen kölcsönvettem egy taktikát az Aporia-ból, és elkezdtem karácsonyi kártyákat küldeni minden nagyobb, potenciálisan problémás cikk után. Ez arra kényszerítette az AIT tisztviselőit, hogy magyarázkodjanak washingtoni feletteseiknek. A kártyák emlékeztetőül szolgáltak, hogy elérhető vagyok – még ha ezúttal már késő is volt. Legközelebb proaktívak lehettek volna: tájékozódhattak volna a munkámról, sőt talán alakíthatták is volna.
Most reaktív módban voltak, egy olyan testtartásban, amely ellentétes a katonai gondolkodásmóddal. A kártyák nyomásgyakorlási taktika voltak – kísérletem arra, hogy a csendet dallá változtassam, még ha eleinte hamisan is hangzott.
Tartottam egy dobozt különböző kártyákkal, és minden fontos hírhez újat választottam. Ha az időzítés jó volt, a kártya egy nappal a cikk megjelenése után érkezett – pont mielőtt washingtoni főnökük telefonált volna. Zaklatásnak tartották. De hogyan lehetett volna az? Májusban fagyöngy, júniusban Jack Frost, júliusban Jingle Bells, szeptemberben Mikulás, novemberben Noël – és így ment két évig.
2003 januárjában Brad Gerdes, az amerikai hadsereg védelmi attaséja végre meghívott ebédre, és megkért, hogy hagyjam abba – amit meg is tettem. Gerdes azonban beleegyezett, hogy megnyissunk egy párbeszédet, ami rendszeres találkozókhoz vezetett, és később az AIT DAO többi tagját is bevonta. Idővel közeli barátok lettünk, és még egymás esküvőjén is részt vettünk.
A 2001 januári Jane’s Defence Weekly cikk úgy csapott le Tajvan médiájára, mint egy sörétes puska lövedéke. Egy hétig pánikrohamok gyötörtek, meg voltam győződve róla, hogy kiutasítanak. Még újra rá is gyújtottam – Marlboro Reds-re. Szerencsére a KMT már nem volt hatalmon, a DPP pedig megígérte a sajtószabadság védelmét. Ha 2000 előtt írtam volna ezt a cikket, már a következő repülőn lettem volna kint.
1997-es taipei-i érkezésem óta gyakran ittam a Summit Telecom Systems dolgozóival a város ismert külföldiek által látogatott bárnegyedében, a Combat Zone-ban. Megtartottam mindent, amit a riporterek „nyugtaként” emlegetnek — névjegykártyákat, dokumentumokat és e-maileket — minden történet alátámasztására.
Folyton azt állították, hogy a Chunghwa Telecom alvállalkozói, de a Combat Zone-ban mutatott részeg hencegésük más történetet mesélt. A körök között megpróbálták lenyűgözni a helyi bár-lányokat olyan mondatokkal, mint „Kém vagyok” vagy „A kormánynak dolgozom – de nem mondhatom el, mit csinálok”.
Jól ismertem őket, sokszor az éjszakát azzal zártam, hogy a legjobban berúgott fickót az utcáról behúztam a Riviera Hotelbe (歐華酒店) – egyik karom a vállamon, a másik az övükön, húztam őket, miközben ostobaságokat motyogtak. Figyelmeztettem őket, hogy lemaradnak a reggeli buszról a munkahelyre, ők pedig részegen motyogták: „A busz menjen a francba.” Néha azt gondoltam, hogy akár én is elmehetnék a helyükre – úgy tűnt, senkit sem érdekel.
2005 augusztusában Gregg Bergersen – akit később Kínának való kémkedésért tartóztattak le – elmondta nekem, hogy a történet kirobbanása után a Fehér Ház Nemzeti Biztonsági Tanácsa behívta szabadságáról, hogy segítsen egy kárfelmérő jelentés elkészítésében. Akkoriban Bergersen a DSCA (Védelmi Biztonsági Együttműködési Ügynökség) C4ISR Programjának, Fegyverek Osztályának igazgatója volt – az a kulcsfontosságú tisztviselő, aki felügyelte Tajvan C4ISR korszerűsítési programjait.
Alább az eredeti Asia Times cikk:
március 5. Asia Times Kém-hegy: Hogyan kémkedik az USA Kína után Szerző: Wendell Minnick
Taipei – Az Egyesült Államok és Tajvan között létezik egy együttműködési megállapodás a hírszerzési információk megosztásáról, amely lehetővé teszi mind az amerikai Nemzeti Biztonsági Ügynökség (NSA), mind Tajvan Nemzeti Biztonsági Irodája (NSB) számára, hogy lehallgassa a szárazföldi Kína katonai kommunikációját a Nanking és Kuangcsou katonai régiókban. Az NSA segítségével Tajvan egy jelhírszerző (SIGINT) bázist épített Pingtung Li-ben, a Yangmingshan-hegyen, Tajpej közvetlen északi részén, amely legalább 15 éve működik.
Az, hogy ez egy amerikai művelet egy olyan országban, amellyel nincs diplomáciai kapcsolat, némi vizsgálatot igényel. Először is, Tajvan földrajzi közelsége Kínához teszi az első választássá egy SIGINT bázis elhelyezésére. Másodszor, Tajvan pro-amerikai, és közös félelmet oszt meg a kínai katonai terjeszkedéstől. Harmadszor, Tajvannak szüksége van egy jelző- és figyelmeztető (I&W) rendszerre, hogy megakadályozza Kína váratlan támadását.
A Jane’s Defence Weekly januárban először számolt be róla, a létesítmény most úgy tűnik, további „füleket” növesztett. A legutóbbi Jane’s jelentés után nem sokkal az Asia Times Online további antennákat talált a Wunjian-hegyen, Dazhi közelében, Pingtung Li-től délre. Az Atol interjút készített egy volt NSA-tiszttel, aki korábban Pingtung Li-ben dolgozott.
A volt NSA tiszt az Atolnak ezt mondta: „Ez egy titkosított NSA-művelet. Az NSA-n belül SIGINT Liaison Branch [SLB] néven ismert. Az ok, amiért ennyire titkos, azon túl, hogy az NSA műveletei mindig titkosak, az, hogy az NSA hivatalos amerikai kormányzati ügynökség, és nem szabadna hivatalos képviselettel rendelkeznünk Tajvanon.”
A létesítmény megadja Tajvannak a szükséges előnyt, hogy megakadályozza a Kínai Népköztársaság (PRC) gyors döntő győzelmét egy csatában. Az itt feldolgozott adatok lehetővé teszik Tajvan számára, hogy felmérje Kína jelenlegi fenyegetettségi állapotát. A szolgáltatott információk tartalmazzák Kína fegyveres erőinek részleteit, szerkezetüket és szervezetüket, taktikai doktrínájukat, harcrendet, fegyvereket és felszerelést, valamint a harctéri támogató funkcionális rendszereket. Ez magában foglalja azt is, hogyan működik a KNK a saját doktrínája és kiképzése szerint.
Különös aggodalomra ad okot a Második Tüzérségi Hadtest tevékenysége, amelynek képessége van akár 400 Dong Feng-11 (M-11) és DF-15 (M-9) taktikai ballisztikus rakéta kilövésére több hullámban és több irányban történő telített támadásokban Tajvan ellen. Az itt gyűjtött hírszerzési adatok lehetőségeket nyújtanak Tajvan vezetőinek a kínai hadsereg megsemmisítésére vagy támadásának megakadályozására manőverrel vagy támadással. Tajvan célja nem feltétlenül súlyos károk okozása a szárazföldön a jelenlegi arzenáljában lévő és fejlesztés alatt álló támadó fegyverekkel, hanem Kína arra kényszerítése, hogy feladja a támadást, vagy az Egyesült Államok bevonása a konfliktusba.
Háború esetén Kína először „lefejezési stratégiát” kísérel meg, amely kulcsfontosságú katonai létesítmények és parancsnoki, irányítási, kommunikációs, számítógépes és hírszerzési (C4I) rendszerek elleni rakéta- és légicsapásokat foglal magában. Pingtung Li kétségtelenül az első célpont lesz. Tajvant és a szárazföldi Kínát a Tajvani-szoros választja el, amelynek legszűkebb pontján 72 tengeri mérföld, legszélesebb pontján 140 tengeri mérföld a szélessége. A kínai harci repülőgépek mindössze hét perc alatt elérhetik Tajvant, a kínai hadihajók pedig körülbelül öt óra alatt.
A Pingtung Li helyszínen 10 antennaoszlop található, amelyek közül hat nagyfrekvenciás (HF) dipólantennák kör alakú elrendezésben, „hat elemes” vagy „fix-six” konfigurációban, amelyek egyszerre végzik az elfogást és az iránykeresést (DF). Ez a HF-DF antenna-konfiguráció lehetővé teszi Tajvan és az USA számára, hogy figyelemmel kísérjék Kína katonai rádiókommunikációját. A bázison egy radom található, amelyet 1998 elején telepítettek, és lehetővé teszi az NSA számára, hogy az adatokat továbbfeldolgozás céljából visszaküldje az USA-ba. Ezt megelőzően minden SLB kommunikáció a közeli Chunghwa Telecom kereskedelmi műholdas tányér létesítményén keresztül zajlott. Az Atol által a Dazhi közelében lévő Wunjian-hegyen található antenna-komplexum ugyanazt a „fix-six” konfigurációt mutatja, további több mikrohullámú antennával a közelben.
A Pingtung Li-t a Marylandben székelő amerikai kereskedelmi vállalat, a Summit Telecom Systems (STS) támogatja, amely Japánban, Dél-Koreában és az Azori-szigeteken is működik, mint az NSA által világszerte használt számos „gondozói” vállalat egyike a SIGINT helyszínek karbantartására. Az NSA forrása az Atolnak elmondta: „A polgári személyzet csak támogató szerepet tölt be. Ők üzemeltetik a kommunikációs központot és karbantartják a kommunikációs berendezéseket és az állomás számítógépeit.”
Egy STS-alkalmazott, aki 1995 és 2000 között „felső szintű kapcsolattartóként” szolgált a tajvani kormánnyal, anyagot szolgáltatott az operáció technikai aspektusainak leírására. Az információk szerint a bázis „különféle speciális célú távközlési és adatfeldolgozó rendszereket” üzemeltet.
1995–2000 között az NSA jelentős korszerűsítési és modernizálási programot indított, amely „azonosította a rendszerarchitektúra gyengeségeit, majd egy nagyszabású, többéves modernizálási programot tervezett, amely jelentős új feldolgozási képességeket integrált és tízszeresére növelte a teljes rendszerkapacitást. [Ez] web-alapú technológiát vezetett be költséghatékony helyettesítőként a régi szoftverfolyamatok számára. Az információ, amelynek feldolgozása és jelentése korábban órákat vagy napokat vett igénybe, most kevesebb mint egy perc alatt feldolgozható és jelenthető,” mondta az STS-forrás.
Az NSA javította a létesítményt működtető tajvaniak képzési és fejlesztési programjait is. Ez az erőfeszítés arra késztette a tajvaniakat, hogy „önellátóbbak legyenek és kevésbé függjenek külső segítségtől”. Az illetékesség és felelősség áthelyezése „lehetővé tette az amerikai személyzet számára, hogy szélesebb stratégiai kezdeményezésekre összpontosítson, és lehetővé tette az ötszörös növekedésű támogatott rendszerek számának befogadását a személyzet növelése nélkül”.
Az STS-forrás szerint az NSA jelentős információtechnológiai (IT) korszerűsítést indított és tervezett, „amely százszoros szerverkapacitás-növekedést biztosított, és a régi LAN-technológiát nagysebességű ATM-hálózattal váltotta fel… egyszerűsítette az IT-architektúrát, és megszüntette a nem szabványos tulajdonosi technológia használatát a szabványosított kereskedelmi megoldások javára. [Ez] csökkentette az adatvesztés kockázatát kritikus adatok külső helyszíni mentésével és a rendszerarchitektúra újratervezésével, hogy redundáns rendszereket biztosítson az egyetlen hibapontokon.”
A korábbi NSA-forrás részletezte az állomás szerepét az Egyesült Államok Kínára vonatkozó hírszerzési gyűjtésében. A forrás kijelentette, hogy az NSA „többet segített a tajvani erőfeszítésekben azzal, hogy berendezésrendszereket, speciális szoftvereket biztosított nekik és sok analitikai technikát tanított nekik. Ez a kapcsolat az Egyesült Államok számára is rendkívül fontos a kínai fenyegetés növekedése miatt, valamint azért, mert Tajvannak van kínai nyelvi képessége, míg nekünk nagyon kevés van. Az NSA által Kínáról szerzett információk nagyon nagy százaléka a tajvani műveletekből származik.”
Amikor a hongkongi SIGINT-műveleteket a 1997-es kínai átadás miatt át kellett helyezni, a felelősségeket Tajvan és Ausztrália létesítményei között osztották meg. A hongkongi Stanley Fort műholdas állomás („Project Kittiwake” kódnév) Chung Hom Kok-ban 1993-ban Ausztráliába került, és az ország Védelmi Jelzőigazgatósága alá helyezték Geraldtonban, Nyugat-Ausztráliában. A Chung Hom Kok állomás a kínai műholdas kommunikációt figyelte; a kínai ballisztikus rakétatesztek és műholdkilövések telemetriáját; a hírszerző műholdak küldetési adatait, beleértve az elektronikus és fényképes hírszerző műholdakat; valamint a kínai geostacionárius műholdakról letöltött belföldi távközlést.
A korábbi HF antennafarmi rádióintercepciós feladatok Tai Mo Shan-ban, Új Területek, Hongkongban lezárultak és átkerültek Pingtung Lee-be, Tajvanra. Ezzel Tajvan csatlakozott egy összekapcsolt HF SIGINT műveleti hálózathoz, amely magában foglalja a japán Kikai-jima-t hasonló „fix-six” HF-DF antennarendszerrel és a thaiföldi Khon Kaen-t. Földrajzilag Tajvan kiváló pozícióban van a segítségnyújtáshoz. Tajvan lefedettsége nélkül az USA SIGINT képe a kínai szárazföldről kritikusan hiányos lenne az amerikai hírszerző közösség számára.
A SIGINT-feladatok átadása egyik országból a másikba nem nehéz. Az 1947-ben aláírt UK-USA biztonsági megállapodás a SIGINT-gyűjtési felelősségeket az Egyesült Államok és az Egyesült Királyság (beleértve a Nemzetközösség tagjait: Ausztráliát, Új-Zélandot és Kanadát) között osztotta meg. Ezt a duplikáció elkerülésére és a gyűjtési képességek maximalizálására tették. A Pingtung Lee-i amerikai létesítmény az NSA felelőssége alá tartozik. Ezért a Kínáról gyűjtött adatokat nem csak a tajvaniakkal, hanem az amerikai SIGINT-partnerekkel is meg kell osztani az egyezmény szerint.
Az Egyesült Államoknak és a Kínai Köztársaságnak (ROC) a második világháború óta van SIGINT-kapcsolata, amikor az USA segítette a nacionalista (Kuomintang vagy KMT) kormányt Kínában a japán megszállás elleni harcban. Ez a kapcsolat folytatódott, miután a nacionalisták 1949-ben Tajvan szigetére menekültek, hogy elkerüljék a kommunista erők általi megsemmisítést.
Az amerikai hírszerző műveletek Tajvanon a hidegháború alatt lenyűgözőek voltak. Az amerikai Központi Hírszerző Ügynökség (CIA) a híres Air America, Civil Air Transport és Air Asia szállítási műveleteit Tajvanon alapította. A CIA Western Enterprises művelete, amelynek célja Kína megtámadása volt Burma (ma Mianmar) bázisairól, szintén ott volt a főhadiszállása.
A hidegháború alatt SIGINT állomásokat építettek egész Tajvanon. Az amerikai és ROC hírszerző és katonai személyzet üzemeltette ezeket az előretolt állásokat, és korlátozott mennyiségű adatot osztott meg az ROC kormánnyal. Az amerikai SIGINT műveletek Tajvanon kulcsfontosságú adatokat szolgáltattak az USA-nak a vietnámi háborúról és a kontinentális Kínában zajló tevékenységekről.
A hidegháború során az amerikai-ROC SIGINT együttműködési műveletek közé tartozott az US Naval Security Group Activity USN-21 Taipei-ben; az US Air Force Security Service Office, Air Task Force-13 Taipei-ben; a 327. Communications Reconnaissance Company, US Army Security Agency, Nan Szu Pu, Kaohsiung közelében; az US Naval Auxiliary Communications Center a CIA irányítása alatt; és a tajvani pilóták által vezetett, fényképészeti és SIGINT felszereléssel ellátott U-2-k.
Amikor a vietnámi háború az 1970-es évek elején elkezdett lecsendesedni, az amerikai katonai tevékenységek Tajvanon zsugorodni kezdtek. 1972–73-ban az Egyesült Államok bezárta az összes SIGINT létesítményt, kivéve az US Air Force (USAF) Security Service Support Base-t, a 6987. Security Group-ot Linkou-ban, mindössze 10 kilométerre Tajpej északnyugati részétől. 1977-ig amerikai katonai ellenőrzés alatt maradt.
Miután Jimmy Carter amerikai elnök 1978 decemberében bejelentette a Kínai Népköztársasággal való „normalizált” kapcsolatokat, Tajvan összes hivatalos amerikai kormányzati szervezete privatizálták. Az amerikai nagykövetséget 1979 márciusában átnevezték az Amerikai Intézet Tajvanon (AIT) névre. Az amerikai kormány átadta a megmaradt amerikai hírszerző és katonai műveleteket Tajvannak, vagy titkos vállalkozásokká alakította át, amelyek állampolgárokat használtak fedőként.
Egy korábbi USAF technikus szerint, aki 1985-ig Linkou-ban dolgozott ROC katonai polgári szerződéses munkásaként, az objektum akkoriban még aktív volt. A Linkou létesítményt 1985 után egy időpontban áthelyezték Yangmingshan-ra.
A Linkou-tól Yangmingshan-ig tartó idő és átmenet nem egyértelmű, de az világos, hogy Pingtung Lee Tajvant kritikus szerepbe helyezi az amerikai hírszerzés és a regionális biztonsági érdekek szempontjából. Ha az Egyesült Államok Tajvant elveszítené kényszerített vagy önkéntes „egyesülés” során, az súlyosan megzavarná az amerikai hírszerzési gyűjtést, feldolgozást és képességeket, így jelentősen veszélyeztetné a regionális biztonságot. Ezért, demokráciával vagy anélkül, az USA álláspontját a Tajvan védelmére tett ígéretében a KNK agressziójával szemben más fényben kell nézni. Tajvant az Egyesült Államok már nem tekintheti feláldozhatónak, hanem aktív és pro-amerikai partnerként kell tekinteni Kelet-Ázsia regionális biztonságában és stabilitásában.
Русский (Russian)
ТАЙБЭЙ — Сообщения местных СМИ на китайском языке подтверждают, что Бюро национальной безопасности Тайваня (NSB / 國家安全局) поддерживает связь с разведывательной сетью «Пять глаз» (FVEY / 五眼). Основные участники «Пяти глаз» — Австралия, Канада, Новая Зеландия, США и Великобритания.
Япония и Сингапур описываются как участники «Пять глаз плюс 2». Отношения Тайваня несколько отличаются: по данным источников, Тайвань предоставляет данные АНБ (NSA), но АНБ не делится своим анализом. Неясно, как именно это служит множителем силы для Тайваня.
Тем, кто не знаком с этими объектами, я настоятельно рекомендую книгу Десмонда Болла The Ties That Bind (1990), а также все статьи и публикации Ричарда Тантера.
На пресс-конференции 26 апреля 2023 года генеральный директор NSB Цай Мин-янь (蔡明彥) подтвердил, что NSB поддерживает связь с разведывательным альянсом «Пять глаз» (FVEY). Он также объявил о запуске новой системы мгновенных уведомлений и модернизации компьютерного оборудования, проведённой в предыдущем году.
Цай напрямую отчитывается перед президентом и Комитетом по иностранным делам и национальной обороне Законодательного юаня (立法院), предоставляя обновлённую информацию о комплексной угрозе, которую представляет Коммунистическая партия Китая для национальной безопасности Тайваня.
Это первый случай, когда NSB публично подтвердил существование операций радиоперехвата высокой частоты, направленных против Китая.
Тайвань эксплуатирует три основных объекта разведки сигналов (SIGINT): совместную операцию с Агентством национальной безопасности США (NSA) в Пинтун Ли на горе Янминшань, главную станцию NSB «круги на полях» в Линкоу (林口區) и идентичный объект на юге Тайваня в деревне Бетель Нат.
Коллегам-журналистам: всегда сохраняйте доказательства — фотографии, визитные карточки, электронные письма и личные дневники. На визитках я отмечаю дату встречи с человеком и делаю заметки о нём на обратной стороне. Без таких записей читатели не смогут понять, говорите ли вы правду или просто выдумываете детали.
Для протокола: я написал только две статьи о американской станции прослушки в Пинтун Ли для Jane’s Defence Weekly и Jane’s Intelligence Review:
«Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (24 января 2001).
«Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.» Jane’s Intelligence Review (1 февраля 2004).
5 марта 2003 года я опубликовал более длинный материал для Asia Times для широкой публики, упростив технические аспекты.
Перед публикацией первой статьи в Jane’s: «Taiwan-USA Link Up on SIGINT.» Jane’s Defence Weekly (24 января 2001), я получил ответ от AIT с разрешением на интервью с главой офиса военного атташе (DAO). Я встретился с Сьюзан Э. Шалл, начальником секции, официальным представителем AIT, секции культуры и информации, де-факто посольства США — Американского института на Тайване (AIT).
Согласно моему личному дневнику, 12 декабря 2000 года (за месяц до публикации) я вошёл в здание Американского института на Тайване (AIT) и был проведён в офис Сьюзан Э. Шалл. После обмена визитными карточками я объяснил, что готовлю материал об американском разведывательном объекте, действующем на острове. Я попросил о встрече с офисом военного атташе (DAO), чтобы определить, может ли публикация материала поставить под угрозу безопасность США, и выразил готовность удалить любую техническую информацию, признанную секретной. Шалл вела себя профессионально, но указала, что встреча с главой DAO, вероятно, возможна только после Рождества.
Ничего не произошло.
Они ничего не сделали, ответив типичным бюрократическим способом — молчанием. Позже источник в AIT рассказал мне, что Шалл разослала служебную записку с рекомендацией персоналу «игнорировать» меня.
Раздражённый, я позаимствовал тактику из Aporia и начал рассылать рождественские открытки после каждой крупной потенциально проблемной публикации. Это заставило сотрудников AIT объясняться перед начальством в Вашингтоне. Открытки служили напоминанием, что я доступен — даже если в этот раз было уже поздно. В следующий раз они могли бы выбрать проактивный подход: следить за моей работой, возможно, даже влиять на неё.
Теперь они оказались в реактивном режиме — поза, противоположная военному мышлению. Открытки были тактикой давления — моей попыткой превратить молчание в песню, даже если сначала она звучала фальшиво.
Я держал коробку с разнообразными открытками и выбирал новую для каждой крупной новости. Если тайминг был правильным, открытка приходила на следующий день после выхода статьи в газетах — как раз перед тем, как их босс в Вашингтоне звонил. Они воспринимали это как запугивание. Но как такое возможно? Омела в мае, Джек Фрост в июне, Jingle Bells в июле, Санта в сентябре, Noël в ноябре — и так два года.
В январе 2003 года военный атташе армии США Брэд Гердес наконец пригласил меня на ланч и попросил остановиться — что я и сделал. Однако Гердес согласился начать диалог, который привёл к регулярным встречам, а позже включил и других членов DAO AIT. Со временем мы стали близкими друзьями и даже присутствовали на свадьбах друг друга.
Статья Jane’s Defence Weekly января 2001 года ударила по тайваньским СМИ как выстрел из дробовика. Неделю я страдал от панических атак, будучи уверен, что меня депортируют. Я даже снова начал курить — Marlboro Reds. К счастью, KMT уже не был у власти, а DPP обещал защищать свободу прессы. Если бы я написал эту историю до 2000 года, я бы уже летел на следующем рейсе.
С момента прибытия в Тайбэй в 1997 году я часто пил с сотрудниками Summit Telecom Systems в известном районе баров для экспатов города — Combat Zone. Я хранил то, что журналисты называют «расписками» — визитки, документы и электронные письма — для подтверждения каждой истории.
Они раз за разом утверждали, что являются подрядчиками Chunghwa Telecom, но их пьяная бравада в Combat Zone рассказывала другую историю. Между раундами они пытались впечатлить местных девушек из бара фразами вроде «Я шпион» или «Я работаю на правительство — но не могу сказать тебе, чем занимаюсь».
Я хорошо их знал, часто заканчивал ночь тем, что тащил самого пьяного с улицы обратно в отель Riviera (歐華酒店) — одной рукой на моём плече, другой — вокруг их ремня, волоча их, пока они бормотали бессмыслицу. Я предупреждал их, что они пропустят утренний автобус на работу, а они пьяным голосом отвечали: «К чёрту автобус». Иногда я думал, что мог бы занять их место — и никто бы не заметил.
В августе 2005 года Грегг Бергерсен — позже арестованный за шпионаж в пользу Китая — рассказал мне, что после разрыва истории Совет национальной безопасности Белого дома вызвал его из отпуска, чтобы помочь составить отчёт об оценке ущерба. В то время Бергерсен был директором программы C4ISR, отдела вооружений, Агентства сотрудничества в области оборонной безопасности (DSCA) — ключевым должностным лицом, курировавшим программы модернизации C4ISR Тайваня.
Ниже приведена оригинальная статья Asia Times:
5 марта 2003
Asia Times
Гора шпионов: как США шпионят за Китаем из Тайваня
Автор: Уэнделл Минник
Тайбэй — Соединённые Штаты и Тайвань имеют соглашение о сотрудничестве в области обмена разведданными, которое позволяет как Агентству национальной безопасности США (NSA), так и Бюро национальной безопасности Тайваня (NSB) прослушивать военные коммуникации материкового Китая в военных регионах Нанкин и Гуанчжоу. При содействии NSA Тайвань построил базу радиоэлектронной разведки (SIGINT) в Пинтун Ли на горе Янминшань к северу от Тайбэя, которая функционирует как минимум 15 лет.
Факт того, что это операция США в стране, с которой нет дипломатических отношений, требует рассмотрения. Во-первых, географическая близость Тайваня к Китаю делает его первым выбором для размещения базы SIGINT. Во-вторых, Тайвань настроен проамерикански и разделяет общий страх перед китайским военным экспансионизмом. В-третьих, Тайваню нужна система индикации и предупреждения (I&W), чтобы предотвратить внезапное нападение Китая.
Впервые сообщённая в январе журналом Jane’s Defence Weekly, эта база теперь, похоже, обзавелась ещё большим количеством «ушей». Вскоре после недавнего отчёта Jane’s Asia Times Online обнаружила дополнительные антенны на горе Вунцзянь недалеко от Дачжи, к югу от Пинтун Ли. Atol взял интервью у бывшего сотрудника NSA, который когда-то работал в Пинтун Ли.
Бывший сотрудник NSA сказал Atol: «Это засекреченная операция NSA. Внутри NSA она известна как Отдел связи SIGINT [SLB]. Причина такой секретности, помимо того что операции NSA всегда засекречены, заключается в том, что NSA — официальное агентство правительства США, и мы не должны иметь никакого официального представительства на Тайване».
Эта база даёт Тайваню необходимое преимущество, чтобы помешать Народной Республике Китай (PRC) быстро одержать решающую победу. Обработка данных с базы позволяет Тайваню оценить текущее состояние угрозы со стороны Китая. Предоставляемая информация включает подробности о вооружённых силах Китая, их структуре и организации, тактической доктрине, боевом порядке, вооружении и оборудовании, а также поддерживающих функциональных системах поля боя. Сюда входит и то, как КНР действует в соответствии со своей доктриной и подготовкой.
Особое беспокойство вызывают действия Второго артиллерийского корпуса, который способен выпустить до 400 тактических баллистических ракет Dong Feng-11 (M-11) и DF-15 (M-9) в многоступенчатых и многоканальных ударах насыщения по Тайваню. Разведданные, собранные базой, дают лидерам Тайваня варианты пресечения и разгрома китайской армии путём манёвра или удара. Цель Тайваня — не обязательно нанести серьёзный ущерб материку с помощью имеющегося и разрабатываемого наступательного вооружения, а заставить Китай отказаться от нападения или вынудить США вступить в конфликт.
В войне Китай сначала попытается применить «стратегию обезглавливания», включающую ракетные и авиационные удары по ключевым военным объектам и системам командования, управления, связи, компьютеров и разведки (C4I). Пинтун Ли, без сомнения, станет первой целью. Тайвань и материковый Китай разделены Тайваньским проливом, ширина которого в самом узком месте составляет 72 морские мили, а в самом широком — 140 морских миль. Китайские боевые самолёты могут достичь Тайваня всего за семь минут, а военные корабли — примерно за пять часов.
В Пинтун Ли установлено 10 антенных мачт, из которых шесть — дипольные антенны высокой частоты (HF), расположенные по кругу в конфигурации «шесть элементов» или «fix-six», выполняющей как задачи перехвата, так и определения направления (DF). Такая конфигурация антенн HF-DF позволяет Тайваню и США отслеживать военные радиопередачи Китая. На базе имеется один радом, установленный в начале 1998 года, который позволяет NSA передавать данные обратно в США для дальнейшей обработки. До этого все коммуникации SLB проходили через близлежащую коммерческую спутниковую антенну Chunghwa Telecom. Комплекс антенн, обнаруженный Atol на горе Вунцзянь недалеко от Дачжи, имеет ту же конфигурацию «fix-six» с дополнительным набором нескольких микроволновых антенн поблизости.
Пинтун Ли поддерживается при поддержке американской коммерческой компании Summit Telecom Systems (STS) со штаб-квартирой в Мэриленде, которая работает в Японии, Южной Корее и на Азорских островах как одна из многочисленных компаний-«опекунов», используемых NSA для обслуживания объектов SIGINT по всему миру. Источник NSA сообщил Atol: «Гражданский персонал там только в вспомогательной роли. Они обслуживают центр связи и поддерживают оборудование связи и компьютеры станции».
Один из сотрудников STS, работавший «старшим связным» с тайваньским правительством в 1995–2000 годах, предоставил материалы, описывающие технические аспекты операции. Согласно информации, база эксплуатирует «разнообразие систем специального назначения для телекоммуникаций и обработки данных».
С 1995 по 2000 год NSA запустила крупную программу модернизации и обновления, которая «выявила слабые места в архитектуре систем, затем разработала масштабную многолетнюю программу модернизации, интегрировавшую значительные новые возможности обработки и обеспечившую десятикратное увеличение общей ёмкости системы. [Она] внедрила веб-технологии как экономичную замену устаревших процессов программного обеспечения. Информация, на обработку и отчётность которой раньше уходили часы или дни, теперь обрабатывается и отчитывается менее чем за минуту», — сказал источник STS.
NSA также улучшила программы обучения и развития для тайваньцев, управляющих объектом. Этот шаг сделал тайваньцев «более самостоятельными и менее зависимыми от внешней помощи». Передача полномочий и ответственности «позволила американскому персоналу сосредоточиться на более широких стратегических инициативах и позволила принять пятикратное увеличение числа поддерживаемых систем без увеличения штата».
Согласно источнику STS, NSA инициировала и спроектировала крупное обновление информационных технологий (IT), «которое обеспечило стократное увеличение ёмкости серверов и заменило старую технологию LAN сетью ATM высокой скорости… упростило архитектуру IT и устранило использование нестандартной проприетарной технологии в пользу стандартизированных коммерческих решений. [Оно] снизило риск потери данных путём организации резервного копирования вне площадки для критически важных данных и перепроектирования архитектуры системы для обеспечения избыточных систем в точках единого отказа».
Бывший источник NSA подробно рассказал о роли станции в сборе американской разведывательной информации о Китае. Источник заявил, что NSA «огромно помогла тайваньским усилиям, предоставив им системы оборудования, специализированное ПО и научив их многим аналитическим техникам. Эта связь крайне важна и для США, из-за растущей угрозы со стороны Китая и того факта, что у Тайваня есть китайский языковой потенциал, а у нас — очень маленький. Очень большая доля того, что получает NSA о Китае, поступает от тайваньских операций».
Когда операции SIGINT в Гонконге пришлось перенести из-за предстоящей передачи Китаю в 1997 году, ответственность была разделена между объектами на Тайване и в Австралии. Спутниковая станция Стэнли Форт в Гонконге (кодовое название «Проект Киттивейк») в Чунг Хом Кок была перенесена в Австралию в 1993 году и помещена под управление Директората оборонных сигналов этой страны в Джеральдтоне, Западная Австралия. Станция Чунг Хом Кок следила за спутниковой связью Китая; телеметрией с китайских испытаний баллистических ракет и запусков спутников; данными миссий со спутников-разведчиков, включая спутники электронной и фотографической разведки; и внутренней связью, загружаемой с геостационарных спутников Китая.
Задачи радиоперехвата на бывшей ферме антенн HF в Тай Мо Шан, Новые территории, Гонконг, были закрыты и перенесены в Пинтун Ли, Тайвань. Благодаря этому Тайвань присоединился к взаимосвязанной сети операций HF SIGINT, включающей Kikai-jima в Японии с аналогичной системой антенн HF-DF «fix-six» и Khon Kaen в Таиланде. Географически Тайвань находится в отличном положении для помощи. Без покрытия Тайваня картина SIGINT США по материковому Китаю была бы критически неполной для американского разведывательного сообщества.
Передача ответственности за SIGINT из одной страны в другую не сложна. Соглашение по безопасности UK-USA, подписанное в 1947 году, разделило обязанности по сбору SIGINT между Соединёнными Штатами и Великобританией (включая членов Содружества — Австралию, Новую Зеландию и Канаду). Это было сделано для предотвращения дублирования и максимизации возможностей сбора. Американская база в Пинтун Ли находится под ответственностью NSA. Поэтому собранные данные о Китае должны делиться не только с тайваньцами, но и с партнёрами SIGINT США в соответствии с соглашением.
Соединённые Штаты и Республика Китай (ROC) имеют отношения SIGINT со времён Второй мировой войны, когда США помогали националистическому правительству (Куоминтан, или KMT) в Китае бороться с японской оккупацией. Эти отношения продолжились после того, как националисты бежали на остров Тайвань в 1949 году, чтобы избежать уничтожения коммунистическими силами.
Операции американской разведки на Тайване были впечатляющими в период холодной войны. Центральное разведывательное управление США (CIA) базировало свои знаменитые транспортные операции Air America, Civil Air Transport и Air Asia на Тайване. Операция Western Enterprises ЦРУ по вторжению в Китай из баз в Бирме (ныне Мьянма) также имела штаб-квартиру там.
В период холодной войны станции SIGINT строились по всему Тайваню. Американский и тайваньский (ROC) разведывательный и военный персонал управлял этими аванпостами и делился ограниченным количеством данных с правительством ROC. Операции SIGINT США на Тайване давали США ключевые данные о войне во Вьетнаме и деятельности на материковом Китае.
Совместные операции SIGINT США и ROC на протяжении всей холодной войны включали деятельность группы безопасности ВМС США USN-21 в Тайбэе; офис службы безопасности ВВС США, воздушная боевая группа-13 в Тайбэе; 327-ю роту разведки связи, Агентство безопасности армии США, Нан Сзу Пу, недалеко от Гаосюна; вспомогательный центр связи ВМС США под руководством ЦРУ; и U-2, оснащённые как фото-, так и SIGINT-оборудованием, пилотируемые тайваньскими пилотами.
По мере затухания войны во Вьетнаме в начале 1970-х годов военная деятельность США на Тайване начала сворачиваться. С 1972 по 1973 год США закрыли все объекты SIGINT, кроме базы поддержки службы безопасности ВВС США, группы безопасности 6987, в Линкоу, всего в 10 километрах к северо-западу от Тайбэя. Она оставалась под контролем вооружённых сил США до 1977 года.
После того как президент США Джимми Картер объявил в декабре 1978 года о «нормализации» отношений с Китайской Народной Республикой, все официальные организации правительства США на Тайване были приватизированы. Посольство США в марте 1979 года было переименовано в Американский институт на Тайване (AIT). Правительство США передало оставшиеся разведывательные и военные операции Тайваню или они превратились в тайные предприятия, использующие граждан в качестве прикрытия.
Согласно бывшему технику ВВС США, работавшему в Линкоу до 1985 года в качестве гражданского контрактника для армии ROC, объект в то время всё ещё был активен. Объект Линкоу был перемещён на Янминшань в какой-то момент после 1985 года.
Время и переход с Линкоу на Янминшань неясны, но очевидно, что Пинтун Ли ставит Тайвань в критически важную роль для интересов разведки США и региональной безопасности. Если США потеряют Тайвань в результате принудительного или добровольного «воссоединения», это серьёзно нарушит сбор, обработку и возможности разведки США, а следовательно, поставит под большую угрозу региональную безопасность. По этой причине, независимо от наличия демократии, позиция США в обязательстве защищать Тайвань от агрессии КНР должна рассматриваться в ином свете. Тайвань больше не может быть отброшен Соединёнными Штатами как расходный материал, а должен рассматриваться как активный и проамериканский партнёр в региональной безопасности и стабильности Восточной Азии.
(Если вам нужен полный текст на каком-то из этих языков или отдельные части, дайте знать!)
PRAHA / TAJPEJ – Zprávy místních čínsky psaných médií potvrzují, že Národní bezpečnostní úřad Tchaj-wanu (NSB / 國家安全局) udržuje spojení s špionážní sítí Five Eyes (FVEY / 五眼). Hlavními členy Five Eyes jsou Austrálie, Kanada, Nový Zéland, Spojené státy a Spojené království.
Japonsko a Singapur jsou označovány jako členové „Five Eyes Plus 2“. Vztah Tchaj-wanu je poněkud odlišný: podle zdrojů Tchaj-wan poskytuje data NSA, ale NSA nesdílí svou analýzu. Není jasné, jak přesně to v praxi funguje jako multiplikátor síly pro Tchaj-wan.
Pro ty, kteří tyto zařízení neznají, vřele doporučuji knihu Desmonda Balla The Ties That Bind (1990) a všechny články a texty, které napsal Richard Tanter.
Během tiskové konference 26. dubna 2023 generální ředitel NSB Tsai Ming-yen (蔡明彥) potvrdil, že NSB udržuje spojení s alianční zpravodajskou sítí Five Eyes (FVEY). Zároveň oznámil spuštění nového systému okamžitého upozornění a modernizaci počítačového vybavení, která proběhla v předchozím roce.
Tsai přímo podává zprávy prezidentovi a Výboru pro zahraniční věci a národní obranu Zákonodárného jüanu (立法院) a poskytuje aktuální informace o kombinované hrozbě, kterou představuje Komunistická strana Číny pro národní bezpečnost Tchaj-wanu.
Jedná se o první veřejné potvrzení existence operací odposlechu rádia ve vysoké frekvenci zaměřených proti Číně ze strany NSB.
Tchaj-wan provozuje tři hlavní zařízení pro zpravodajství signálů (SIGINT): společnou operaci s americkou Národní bezpečnostní agenturou (NSA) v Pingtung Li na hoře Yangmingshan, hlavní stanici NSB „crop circle“ v Linkou (林口區) a identické zařízení na jihu Tchaj-wanu ve vesnici Betel Nut.
Mým kolegům spisovatelům: vždy si uchovávejte důkazy — fotografie, vizitky, e-maily a osobní deníky. Na vizitkách si poznamenávám datum setkání s osobou a na zadní stranu píšu poznámky o ní. Bez takových záznamů čtenáři nemají žádný způsob, jak zjistit, zda mluvíte pravdu, nebo si jen vymýšlíte detaily.
Jako záznam: napsal jsem pouze dva články o americkém odposlechovém zařízení v Pingtung Li pro Jane’s Defence Weekly a Jane’s Intelligence Review:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.“ Jane’s Defence Weekly (24. ledna 2001).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.“ Jane’s Intelligence Review (1. února 2004).
Dne 5. března 2003 jsem publikoval delší článek pro Asia Times určený široké veřejnosti, přičemž technické aspekty jsem zjednodušil.
Před zveřejněním prvního článku v Jane’s: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.“ Jane’s Defence Weekly (24. ledna 2001) jsem obdržel odpověď od AIT, že mohu udělat rozhovor s vedoucím Kanceláře vojenského přidělence (DAO). Setkal jsem se se Susan E. Shahl, vedoucí sekce, mluvčí AIT, sekce kultury a informací, de facto velvyslanectví USA – Americký institut na Tchaj-wanu (AIT).
Podle mého osobního deníku jsem 12. prosince 2000 (měsíc před zveřejněním) vstoupil do budovy Amerického institutu na Tchaj-wanu (AIT) a byl jsem doprovázen do kanceláře Susan E. Shahl. Po výměně vizitek jsem vysvětlil, že připravuji článek o americkém zpravodajském zařízení fungujícím na ostrově. Požádal jsem o setkání s Kanceláří vojenského přidělence (DAO), abych zjistil, zda by zveřejnění článku mohlo ohrozit bezpečnost USA, a vyjádřil jsem ochotu odstranit jakékoli technické informace považované za tajné. Shahl se chovala profesionálně, ale naznačila, že setkání s vedoucím DAO bude pravděpodobně možné až po Vánocích.
Nic se nestalo.
Nic neudělali, odpověděli typickým byrokratickým způsobem – mlčením. Později mi zdroj z AIT řekl, že Shahl rozeslala interní memorandum, v němž personálu doporučila, aby mě „ignoroval“.
Rozčilený jsem si vypůjčil taktiku z Aporia a začal posílat vánoční přání po každém velkém potenciálně problematickém článku. To donutilo úředníky AIT vysvětlovat se svým nadřízeným ve Washingtonu. Přání sloužila jako připomínka, že jsem k dispozici – i když tentokrát už bylo pozdě. Příště mohli zvolit proaktivní přístup: sledovat mou práci, možná ji dokonce ovlivnit.
Teď byli v reaktivním módu – postoj, který byl v přímém rozporu s vojenským myšlením. Přání byla taktikou nátlaku – mým pokusem proměnit ticho v píseň, i když na začátku zněla falešně.
Měl jsem krabici s různými přáními a pro každou velkou zprávu jsem vybíral nové. Pokud byl čas správný, přání dorazilo den poté, co článek vyšel v novinách – těsně předtím, než zavolal jejich šéf ve Washingtonu. Viděli v tom šikanu. Ale jak by to mohlo být? Jmelí v květnu, Jack Frost v červnu, Jingle Bells v červenci, Santa v září, Noël v listopadu – a tak to pokračovalo dva roky.
V lednu 2003 mě vojenský přidělenec americké armády Brad Gerdes nakonec pozval na oběd a požádal mě, abych přestal – což jsem udělal. Gerdes však souhlasil s otevřením dialogu, který vedl k pravidelným schůzkám a později zahrnul i další členy DAO AIT. Postupem času jsme se stali blízkými přáteli a dokonce jsme se zúčastnili svateb jeden druhého.
Článek Jane’s Defence Weekly z ledna 2001 zasáhl tchajwanská média jako výstřel z brokovnice. Týden jsem trpěl záchvaty paniky, přesvědčený, že mě vyhostí. Dokonce jsem znovu začal kouřit – Marlboro Reds. Naštěstí KMT už nebyl u moci a DPP slíbil chránit svobodu tisku. Kdybych ten článek napsal před rokem 2000, už bych seděl v dalším letadle pryč.
Od svého příjezdu do Taipei v roce 1997 jsem často pil s pracovníky Summit Telecom Systems v proslulé čtvrti barů pro cizince ve městě – Combat Zone. Uchovával jsem to, čemu novináři říkají „důkazy“ — vizitky, dokumenty a e-maily — abych podpořil každý článek.
Opakovaně tvrdili, že jsou subdodavateli Chunghwa Telecom, ale jejich opilá chvástavost v Combat Zone vyprávěla úplně jinou historku. Mezi jednotlivými koly se snažili ohromit místní dívky z barů větami typu „Jsem špión“ nebo „Pracuju pro vládu – ale nemůžu ti říct, co dělám“.
Velmi dobře jsem je znal, často jsem večer končil tím, že jsem toho nejvíc opilého táhl z ulice zpátky do hotelu Riviera (歐華酒店) — jednou rukou přes rameno, druhou kolem opasku, táhl jsem je, zatímco nesmyslně mumlali. Varoval jsem je, že zmeškají ranní autobus do práce, a oni opilým hlasem odpovídali: „Ať si autobus políbí prdel.“ Někdy jsem si myslel, že bych mohl zaujmout jejich místo – stejně si toho nikdo nevšímal.
V srpnu 2005 mi Gregg Bergersen – později zatčený za špionáž pro Čínu – řekl, že po prasknutí příběhu Rada národní bezpečnosti Bílého domu ho povolala z dovolené, aby pomohl sestavit zprávu o vyhodnocení škod. V té době byl Bergersen ředitelem programu C4ISR, oddělení zbraní, Agentury pro obrannou bezpečnostní spolupráci (DSCA) – klíčovým úředníkem dohlížejícím na programy modernizace C4ISR na Tchaj-wanu.
Níže je originální článek Asia Times:
března 2003 Asia Times Hora špionů: Jak USA špehuje Čínu z Tchaj-wanu Autor: Wendell Minnick
Taipei – Spojené státy a Tchaj-wan mají dohodu o spolupráci v oblasti sdílení zpravodajských informací, která umožňuje jak americké Národní agentuře bezpečnosti (NSA), tak tchajwanskému Národnímu bezpečnostnímu úřadu (NSB) odposlouchávat vojenskou komunikaci pevninské Číny v obou vojenských regionech Nanjing a Guangzhou. S pomocí NSA postavil Tchaj-wan základnu pro zpravodajství signálů (SIGINT) v Pingtung Li na hoře Yangmingshan těsně severně od Taipei, která funguje nejméně 15 let.
Skutečnost, že se jedná o operaci USA v zemi, se kterou nemá diplomatické vztahy, vyžaduje určité zkoumání. Za prvé, geografická blízkost Tchaj-wanu k Číně z něj činí první volbu pro umístění základny SIGINT. Za druhé, Tchaj-wan je proamerický a sdílí společný strach z čínského vojenského expanzionismu. Za třetí, Tchaj-wan potřebuje systém indikací a varování (I&W), který zabrání Číně v překvapivém útoku.
Poprvé o něm informoval v lednu časopis Jane’s Defence Weekly, nyní se zdá, že zařízení získalo ještě více „uší“. Krátce po poslední zprávě Jane’s objevila Asia Times Online další antény na hoře Wunjian poblíž Dazhi, přímo jižně od Pingtung Li. Atol provedl rozhovor s bývalým pracovníkem NSA, který kdysi pracoval v Pingtung Li.
Bývalý pracovník NSA řekl Atolovi: „Jedná se o utajenou operaci NSA. Uvnitř NSA je známa jako Oddělení spojovací služby SIGINT [SLB]. Důvod, proč je tak utajená, kromě toho, že operace NSA jsou vždy utajené, je ten, že NSA je oficiální vládní agentura USA a nemáme mít žádné oficiální zastoupení na Tchaj-wanu.“
Toto zařízení dává Tchaj-wanu potřebnou výhodu, aby zabránilo tomu, že Lidová republika Čína (PRC) rychle dosáhne rozhodujícího vítězství v bitvě. Zpracování dat z tohoto zařízení umožňuje Tchaj-wanu posoudit aktuální stav ohrožení ze strany Číny. Poskytované informace zahrnují podrobnosti o čínských ozbrojených silách, jejich struktuře a organizaci, taktické doktríně, bojovém pořádku, zbraních a vybavení a podpůrných funkčních systémech bojiště. Patří sem i způsob, jakým ČLR jedná v souladu se svou doktrínou a výcvikem.
Zvláštní obavy vyvolávají aktivity Druhého dělostřeleckého sboru, který má schopnost vypustit až 400 taktických balistických raket Dong Feng-11 (M-11) a DF-15 (M-9) v mnohonásobných vlnách a vícesměrových saturujících útocích na Tchaj-wan. Zpravodajské informace shromážděné zařízením poskytují tchajwanským vůdcům možnosti přerušit a porazit čínskou armádu manévrem nebo útokem. Cílem Tchaj-wanu není nutně způsobit vážné škody pevninské Číně pomocí útočných zbraní, které má v arzenálu nebo které jsou ve vývoji, ale donutit Čínu, aby útok vzdala, nebo přimět Spojené státy, aby do konfliktu vstoupily.
Ve válce se Čína nejprve pokusí o „strategii dekapitace“, která zahrnuje raketové a letecké útoky na klíčová vojenská zařízení a systémy velení, řízení, komunikace, počítačů a zpravodajství (C4I). Pingtung Li bude bezpochyby prvním zasaženým místem. Tchaj-wan a pevninskou Čínu odděluje Tchajwanský průliv, který má v nejužším místě 72 námořních mil a v nejširším 140 námořních mil. Čínská bojová letadla mohou dosáhnout Tchaj-wanu za pouhých sedm minut a čínské válečné lodě za přibližně pět hodin.
Místo Pingtung Lee má 10 anténních stožárů, z nichž šest jsou dipólové antény vysoké frekvence (HF) uspořádané v kruhovém vzoru nazývaném „šest prvků“ nebo „fix-six“, který plní jak úkoly zachycení, tak určení směru (DF). Tento typ konfigurace antény HF-DF umožňuje Tchaj-wanu a USA sledovat čínské vojenské rádiové komunikace. Na základně je jeden radom, instalovaný na začátku roku 1998, který umožňuje NSA přenášet data zpět do USA k dalšímu zpracování. Předtím veškerá komunikace SLB procházela nedalekou komerční satelitní anténní stanicí patřící společnosti Chunghwa Telecom. Anténní komplex nalezený Atol na hoře Wunjian nedaleko Dazhi má stejnou konfiguraci „fix-six“ s dodatečnou sbírkou několika mikrovlnných antén v blízkosti.
Pingtung Lee je udržován za podpory americké komerční společnosti Summit Telecom Systems (STS) se sídlem v Marylandu, která působí v Japonsku, Jižní Koreji a na Azorských ostrovech jako jedna z mnoha „správcovských“ společností, které NSA využívá k údržbě míst SIGINT po celém světě. Zdroj NSA řekl Atolovi: „Civilní personál je tam pouze v podpůrné roli. Obsluhují komunikační centrum a udržují komunikační zařízení a počítače stanice.“
Jeden zaměstnanec STS, který v letech 1995–2000 působil jako „vyšší spojka“ s tchajwanskou vládou, poskytl materiály popisující technické aspekty operace. Podle informací základna provozuje „různé systémy telekomunikací a zpracování dat se speciálním účelem“.
V letech 1995–2000 NSA zahájila velký program modernizace a aktualizace, který „identifikoval slabiny v architektuře systémů, poté navrhl rozsáhlý víceletý modernizační program, který integroval významné nové zpracovatelské schopnosti a zajistil desetinásobné zvýšení celkové kapacity systému. [Ten] zavedl webovou technologii jako nákladově efektivní náhradu za zastaralé softwarové procesy. Informace, které dříve vyžadovaly hodiny nebo dny ke zpracování a hlášení, nyní lze zpracovat a nahlásit za méně než minutu,“ řekl zdroj STS.
NSA také zlepšila školicí a rozvojové programy pro Tchajwance, kteří zařízení provozují. Toto úsilí vedlo k tomu, že se Tchajwanci stali „více soběstačnými a méně závislými na externí pomoci“. Přesun pravomocí a odpovědnosti „umožnil americkému personálu soustředit se na širší strategické iniciativy a umožnil absorbovat pětinásobný nárůst počtu podporovaných systémů bez navýšení personálu“.
Podle zdroje STS NSA iniciovala a navrhla velkou modernizaci informačních technologií (IT), „která zajistila stonásobné zvýšení kapacity serverů a nahradila starou technologii LAN sítí ATM vysoké rychlosti… zjednodušila architekturu IT a odstranila používání nestandardní proprietární technologie ve prospěch standardizovaných komerčních řešení. [To] zmírnilo riziko ztráty dat zavedením zálohování mimo pracoviště pro kritická data a přepracováním architektury systému tak, aby poskytovala redundantní systémy v místech jediného selhání.“
Bývalý zdroj NSA podrobně popsal roli stanice při shromažďování amerických zpravodajských informací o Číně. Zdroj uvedl, že NSA „obrovsky pomohla tchajwanským snahám tím, že jim poskytla systémy vybavení, specializovaný software a naučila je mnoho analytických technik. Tento vztah je nesmírně důležitý i pro USA kvůli rostoucí hrozbě ze strany Číny a skutečnosti, že Tchaj-wan má schopnost čínského jazyka, zatímco my máme jen velmi málo. Velmi velký podíl toho, co NSA získává o Číňanech, pochází z tchajwanských operací.“
Když bylo nutné přemístit operace SIGINT v Hongkongu kvůli blížícímu se předání Číně v roce 1997, odpovědnosti byly rozděleny mezi zařízení na Tchaj-wanu a v Austrálii. Satelitní stanice Stanley Fort v Hongkongu (kódové označení „Project Kittiwake“) v Chung Hom Kok byla v roce 1993 přemístěna do Austrálie a umístěna pod správu Ředitelství obranných signálů této země v Geraldtonu v Západní Austrálii. Stanice Chung Hom Kok monitorovala čínskou satelitní komunikaci; telemetrii z čínských testů balistických raket a startů satelitů; data misí ze špionážních satelitů, včetně satelitů elektronického a fotografického zpravodajství; a domácí telekomunikace stahované z geostacionárních satelitů Číny.
Úkoly zachycení rádia na bývalé farmě antén HF v Tai Mo Shan, Nové teritorium, Hongkong, byly uzavřeny a přesunuty do Pingtung Lee na Tchaj-wanu. Díky tomu se Tchaj-wan připojil k propojené síti operací HF SIGINT, která zahrnuje Kikai-jima v Japonsku s podobným systémem antén HF-DF „fix-six“ a Khon Kaen v Thajsku. Geograficky se Tchaj-wan nachází ve vynikající pozici k pomoci. Bez pokrytí Tchaj-wanu by obraz SIGINT USA o pevninské Číně byl kriticky nedostatečný pro americkou zpravodajskou komunitu.
Přesun odpovědnosti za SIGINT z jedné země do druhé není obtížný. Bezpečnostní dohoda UK-USA, podepsaná v roce 1947, rozdělila odpovědnosti za sběr SIGINT mezi Spojenými státy a Spojeným královstvím (včetně členů Commonwealthu Austrálie, Nového Zélandu a Kanady). To bylo provedeno, aby se zabránilo duplikaci a maximalizovaly se sběrné kapacity. Americký objekt v Pingtung Lee spadá pod odpovědnost NSA. Proto musí být shromážděná data o Číně sdílena nejen s Tchajwanci, ale také s partnery SIGINT USA podle dohody.
Spojené státy a Čínská republika (ROC) mají vztah SIGINT od druhé světové války, kdy USA pomáhaly nacionalistické vládě (Kuomintang nebo KMT) v Číně bojovat proti japonské okupaci. Tento vztah pokračoval poté, co nacionalisté v roce 1949 uprchli na ostrov Tchaj-wan, aby se vyhnuli zničení komunistickými silami.
Operace americké rozvědky na Tchaj-wanu byly během studené války působivé. Ústřední zpravodajská služba USA (CIA) umístila své slavné transportní operace Air America, Civil Air Transport a Air Asia na Tchaj-wanu. Operace Western Enterprises CIA s cílem napadnout Čínu z bází v Barmě (nyní Myanmar) také měla tam své velitelství.
Během studené války byly po celém Tchaj-wanu budovány stanice SIGINT. Americký a tchajwanský (ROC) zpravodajský a vojenský personál provozoval tyto předsunuté základny a sdílel omezené množství dat s vládou ROC. Operace SIGINT USA na Tchaj-wanu poskytly USA klíčová data o válce ve Vietnamu a aktivitách na čínském kontinentu.
Společné operace SIGINT USA a ROC během celé studené války zahrnovaly činnost skupiny námořní bezpečnosti USN-21 v Taipei; úřad služby bezpečnosti letectva USA, letecká úkolová skupina-13 v Taipei; 327. rota průzkumu komunikací, Agentura bezpečnosti armády USA, Nan Szu Pu, nedaleko Kao-siungu; pomocné komunikační středisko námořnictva USA pod vedením CIA; a letouny U-2 vybavené jak fotografickým, tak SIGINT vybavením pilotované tchajwanskými piloty.
Jakmile válka ve Vietnamu začala v počátcích 70. let utlumovat, americká vojenská činnost na Tchaj-wanu začala klesat. Od let 1972–73 Spojené státy uzavřely všechny objekty SIGINT kromě základny podpory služby bezpečnosti letectva USA, skupiny bezpečnosti 6987, v Linkou, pouhých 10 kilometrů severozápadně od Taipei. Zůstala pod americkou vojenskou kontrolou až do roku 1977.
Poté, co americký prezident Jimmy Carter v prosinci 1978 vyhlásil „normalizaci“ vztahů s Čínskou lidovou republikou, byly všechny oficiální organizace vlády USA na Tchaj-wanu privatizovány. Americké velvyslanectví bylo v březnu 1979 přejmenováno na Americký institut na Tchaj-wanu (AIT). Vláda USA předala zbývající operace zpravodajství a vojenské operace Tchaj-wanu nebo se proměnily v tajné podniky využívající občany jako krytí.
Podle bývalého technika USAF, který pracoval v Linkou až do roku 1985 jako civilní smluvní pracovník pro armádu ROC, bylo zařízení v té době stále aktivní. Zařízení Linkou bylo v určitém okamžiku po roce 1985 přesunuto na Yangmingshan.
Čas a přechod z Linkou na Yangmingshan nejsou jasné, ale je zřejmé, že Pingtung Lee staví Tchaj-wan do kritické role pro zájmy amerického zpravodajství a regionální bezpečnosti. Pokud by Spojené státy ztratily Tchaj-wan buď nuceným, nebo dobrovolným „znovusjednocením“, narušilo by to sběr, zpracování a schopnosti amerického zpravodajství a tím by výrazně ohrozilo regionální bezpečnost. Z tohoto důvodu je třeba postoj USA v závazku bránit Tchaj-wan před agresí ČLR vidět v jiném světle, ať už je demokracie přítomna, nebo ne. Tchaj-wan již nemůže být Spojenými státy považován za obětovatelný, ale musí být považován za aktivního a proamerického partnera v regionální bezpečnosti a stabilitě východní Asie.
TAIPEI – Rapoartele presei locale în limba chineză confirmă că Biroul Național de Securitate al Taiwanului (NSB / 國家安全局) menține o legătură cu rețeaua de informații Five Eyes (FVEY / 五眼). Principalii membri FVEY sunt Australia, Canada, Noua Zeelandă, Statele Unite ale Americii și Regatul Unit.
Japonia și Singapore sunt descrise ca membri „Five Eyes Plus 2”. Relația Taiwanului este puțin diferită: sursele indică faptul că Taiwan furnizează date către NSA, dar NSA nu împărtășește analiza sa. Nu este clar cum funcționează cu adevărat acest lucru ca multiplicator de forță pentru Taiwan.
Pentru cei neinițiați în aceste instalații, recomand cu tărie cartea lui Desmond Ball The Ties That Bind (1990) și toate articolele și lucrările scrise de Richard Tanter.
În cadrul unei conferințe de presă din 26 aprilie 2023, directorul general al NSB, Tsai Ming-yen (蔡明彥), a confirmat că NSB menține o legătură cu alianța de informații Five Eyes (FVEY). El a anunțat și lansarea unui nou sistem de notificare instantanee și modernizarea echipamentelor informatice realizată în anul precedent.
Tsai raportează direct Președintelui și Comisiei pentru Afaceri Externe și Apărare Națională a Yuanului Legislativ (立法院), oferind actualizări privind amenințarea compusă reprezentată de Partidul Comunist Chinez pentru securitatea națională a Taiwanului.
Acesta este primul moment în care NSB confirmă public existența operațiunilor de interceptare radio de înaltă frecvență vizând China.
Taiwan operează trei instalații principale de informații de semnal (SIGINT): o operațiune comună cu Agenția Națională de Securitate a SUA (NSA) la Pingtun Li pe muntele Yangmingshan, principala stație „cerc de culturi” a NSB din Linkou (林口區) și o instalație identică în sudul Taiwanului la Satul Betel Nut.
Către colegii mei scriitori: păstrați întotdeauna dovezile — fotografii, cărți de vizită, e-mailuri și jurnale personale. Pe cărțile de vizită notez data întâlnirii cu persoana respectivă și scriu comentarii despre ea pe verso. Fără astfel de înregistrări, cititorii nu au nicio modalitate de a ști dacă spuneți adevărul sau doar inventați detalii.
Ca înregistrare oficială, am scris doar două articole despre instalația americană de interceptare de la Pingtun Li pentru Jane’s Defence Weekly și Jane’s Intelligence Review:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 ianuarie 2001).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 februarie 2004).
Pe 5 martie 2003 am publicat o prezentare mai lungă pentru Asia Times destinată publicului larg, simplificând aspectele tehnice.
Înainte de publicarea primei povești Jane’s: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 ianuarie 2001), am primit un răspuns de la AIT pentru a intervieva șeful Biroului Atașaților de Apărare (DAO). M-am întâlnit cu Susan E. Shahl, șefa secției, purtătoarea de cuvânt a AIT, secția Culturală și de Informații, ambasada de facto a SUA – Institutul American din Taiwan (AIT).
Conform jurnalului meu personal, pe 12 decembrie 2000 (cu o lună înainte de publicare), am intrat în clădirea Institutului American din Taiwan (AIT) și am fost condus la biroul lui Susan E. Shahl. După schimbul de cărți de vizită, am explicat că pregătesc un articol despre o instalație de informații americană care operează pe insulă. Am solicitat o întâlnire cu Biroul Atașatului de Apărare (DAO) pentru a stabili dacă publicarea articolului ar putea compromite securitatea SUA și mi-am exprimat disponibilitatea de a elimina orice informație tehnică considerată clasificată. Shahl s-a comportat profesionist, dar a indicat că o întâlnire cu șeful DAO probabil nu va fi posibilă decât după Crăciun.
Nu s-a întâmplat nimic.
Nu au făcut nimic, răspunzând în modul lor tipic birocratic — prin tăcere. O sursă din AIT mi-a spus mai târziu că Shahl a distribuit o notă internă prin care sfătuia personalul să „mă ignore”.
Supărat, am împrumutat o tactică din Aporia și am început să trimit felicitări de Crăciun după fiecare articol major care putea crea probleme. Acest lucru i-a forțat pe ofițerii AIT să se explice superiorilor lor din Washington. Cărțile serveau drept memento că sunt disponibil — chiar dacă de data aceasta era prea târziu. Data viitoare puteau alege să fie proactivi: să rămână informați despre munca mea, poate chiar să o influențeze.
Acum erau în modul reactiv, o postură care contrazicea mentalitatea militară. Cărțile erau o tactică de presiune — tentativa mea de a transforma tăcerea într-o melodie, chiar dacă la început suna fals.
Păstram o cutie cu felicitări variate și alegeam una nouă pentru fiecare știre importantă. Dacă timing-ul era corect, felicitarea ajungea cu o zi după ce povestea apărea în ziare — chiar înainte ca șeful lor din Washington să sune. Ei vedeau asta ca pe un bullying. Dar cum era posibil? Vâsc în mai, Jack Frost în iunie, Jingle Bells în iulie, Moș Crăciun în septembrie, Noël în noiembrie — și așa a continuat doi ani.
În ianuarie 2003, Brad Gerdes, atașatul apărării al armatei SUA, m-a invitat în sfârșit la prânz și mi-a cerut să mă opresc — ceea ce am și făcut. Totuși, Gerdes a fost de acord să deschidă un dialog care a dus la întâlniri regulate și ulterior a inclus și alți membri ai DAO AIT. Cu timpul am devenit prieteni apropiați și chiar am participat la nunțile unul altuia.
Articolul Jane’s Defence Weekly din ianuarie 2001 a lovit media din Taiwan ca o rafală de pușcă cu alice. O săptămână am suferit atacuri de panică, convins că voi fi expulzat. Am început din nou să fumez — Marlboro Reds. Din fericire, KMT nu mai era la putere, iar DPP promisese să apere libertatea presei. Dacă aș fi scris acea poveste înainte de 2000, aș fi fost în următorul zbor afară.
De când am ajuns în Taipei în 1997, beam adesea cu angajații Summit Telecom Systems în celebra zonă de baruri pentru expați din oraș, Combat Zone. Păstram ceea ce jurnaliștii numesc „dovezi” — cărți de vizită, documente și e-mailuri — pentru a susține fiecare poveste.
Ei susțineau iar și iar că sunt subcontractori pentru Chunghwa Telecom, dar bravada lor beată din Combat Zone spunea altă poveste. Între runde, încercau să impresioneze fetele locale din bar cu fraze de genul „Sunt spion” sau „Lucrez pentru guvern — dar nu pot să-ți spun ce fac”.
Îi cunoșteam bine, deseori încheiam seara trăgând cel mai beat dintre ei de pe stradă înapoi la hotelul Riviera (歐華酒店) — un braț peste umărul meu, celălalt înfășurat în jurul curelei lor, târându-i în timp ce bolboroseau prostii. Îi avertizam că vor rata autobuzul de dimineață spre locul de muncă, iar ei, beți, răspundeau „La dracu cu autobuzul”. Uneori mă gândeam că aș fi putut lua locul lor — oricum nimeni nu părea să observe.
În august 2005, Gregg Bergersen — ulterior arestat pentru spionaj în favoarea Chinei — mi-a spus că, după ce povestea a explodat, Consiliul de Securitate Națională al Casei Albe l-a chemat din concediu pentru a ajuta la redactarea unui raport de evaluare a daunelor. La acea vreme, Bergersen era directorul programului C4ISR, Divizia Armament, Agenția de Cooperare pentru Securitate în Apărare (DSCA) — oficialul-cheie care supraveghea programele de modernizare C4ISR ale Taiwanului.
Mai jos este articolul original din Asia Times:
5 martie 2003
Asia Times
Muntele Fantomelor: Cum spionează SUA China
De Wendell Minnick
Taipei – Statele Unite și Taiwan au un acord de cooperare pentru schimb de informații care permite atât Agenției Naționale de Securitate a SUA (NSA), cât și Biroului Național de Securitate al Taiwanului (NSB) să intercepteze comunicațiile militare chineze continentale în regiunile militare Nanjing și Guangzhou. Cu sprijinul NSA, Taiwan a construit o bază de informații de semnal (SIGINT) la Pingtung Lee pe muntele Yangmingshan, chiar la nord de Taipei, care funcționează de cel puțin 15 ani.
Faptul că este o operațiune americană într-o țară cu care nu există relații diplomatice necesită o analiză. În primul rând, apropierea geografică a Taiwanului de China îl face prima alegere pentru amplasarea unei baze SIGINT. În al doilea rând, Taiwan este pro-american și împărtășește teama comună față de expansionismul militar chinez. În al treilea rând, Taiwan are nevoie de un sistem de indicatori și avertizare (I&W) care să prevină un atac surpriză al Chinei.
Raportată pentru prima dată în ianuarie de Jane’s Defence Weekly, instalația pare să fi câștigat acum și mai multe „urechi”. La scurt timp după raportul recent al Jane’s, Asia Times Online a localizat antene suplimentare pe muntele Wunjian lângă Dazhi, chiar la sud de Pingtung Lee. Atol a intervievat un fost oficial NSA care a lucrat odată la Pingtung Lee.
Fostul oficial NSA i-a spus lui Atol: „Este o operațiune clasificată a NSA. În interiorul NSA este cunoscută sub numele de Secția de Legătură SIGINT [SLB]. Motivul pentru care este atât de secretă, pe lângă faptul că operațiunile NSA sunt întotdeauna clasificate, este că NSA este o agenție oficială a guvernului SUA și nu ar trebui să avem nicio reprezentare oficială în Taiwan.”
Instalația oferă Taiwanului avantajul necesar pentru a preveni ca Republica Populară Chineză (PRC) să câștige rapid o bătălie decisivă. Procesarea datelor de la instalație permite Taiwanului să evalueze starea actuală a amenințării din partea Chinei. Informațiile furnizate includ detalii despre forțele armate ale Chinei, structura și organizarea lor, doctrina tactică, ordinea de luptă, armele și echipamentele, precum și sistemele funcționale de sprijin pe câmpul de luptă. Acestea includ și modul în care RPC acționează în conformitate cu doctrina și pregătirea sa.
O preocupare specială o reprezintă activitățile Corpului de Artilerie al Doilea, care are capacitatea de a lansa până la 400 de rachete balistice tactice Dong Feng-11 (M-11) și DF-15 (M-9) în atacuri de saturare cu multiple valuri și direcții asupra Taiwanului. Informațiile culese de instalație oferă liderilor Taiwanului opțiuni pentru a intercepta și învinge armata chineză prin manevră sau atac. Scopul Taiwanului nu este neapărat să provoace daune grave continentului prin utilizarea armelor ofensive existente și a celor în dezvoltare, ci să forțeze China să renunțe la atac sau să oblige Statele Unite să intre în conflict.
În război, China va încerca mai întâi o „strategie de decapitare” care va include atacuri cu rachete și forțe aeriene asupra instalațiilor militare cheie și a sistemelor de comandă, control, comunicații, calculatoare și informații (C4I). Pingtung Lee va fi, fără îndoială, primul loc lovit. Taiwan și China continentală sunt separate de Strâmtoarea Taiwan, care măsoară 72 mile marine în cel mai îngust punct și 140 mile marine în cel mai larg. Avioanele de luptă chineze pot ajunge în Taiwan în doar șapte minute, iar navele de război chineze în aproximativ cinci ore.
Locul Pingtung Lee are 10 stâlpi de antenă, dintre care șase sunt antene dipol de înaltă frecvență (HF) dispuse circular într-un model numit „șase elemente” sau „fix-six”, care îndeplinește atât sarcini de interceptare, cât și de localizare a direcției (DF). Acest tip de configurație a antenei HF-DF permite Taiwanului și SUA să monitorizeze comunicațiile radio militare ale Chinei. Pe bază există un radom, instalat la începutul anului 1998, care permite NSA să trimită date înapoi în SUA pentru procesare suplimentară. Înainte de aceasta, toate comunicațiile SLB treceau printr-o instalație comercială de antene satelit din apropiere aparținând Chunghwa Telecom. Complexul de antene localizat de Atol pe muntele Wunjian lângă Dazhi are aceeași configurație „fix-six”, cu o colecție suplimentară de mai multe microunde în apropiere.
Pingtung Lee este întreținut cu sprijinul Summit Telecom Systems (STS), o companie comercială americană cu sediul în Maryland, care operează în Japonia, Coreea de Sud și Azore ca una dintre numeroasele companii „îngrijitoare” folosite de NSA pentru a menține siturile SIGINT din întreaga lume. Sursa NSA i-a spus lui Atol: „Personalul civil este acolo doar într-un rol de sprijin. Ei gestionează centrul de comunicații și întrețin echipamentele de comunicații și computerele stației.”
Un angajat STS care a servit ca „legătură senior” cu guvernul taiwanez între 1995 și 2000 a furnizat material care descrie aspectele tehnice ale operațiunii. Conform informațiilor, baza operează „o varietate de sisteme de telecomunicații și procesare de date cu scop special”.
Din 1995-2000 NSA a inițiat un program major de modernizare și actualizare care „a identificat slăbiciuni în arhitectura sistemelor, apoi a proiectat un program de modernizare la scară largă pe mai mulți ani care a integrat capacități semnificative noi de procesare și a oferit o creștere de zece ori a capacității totale a sistemului. [Acesta] a implementat tehnologia bazată pe web ca înlocuitor eficient din punct de vedere al costurilor pentru procesele software învechite. Informațiile care înainte necesitau ore sau zile pentru procesare și raportare pot fi acum procesate și raportate în mai puțin de un minut,” a spus sursa STS.
NSA a îmbunătățit și programele de formare și dezvoltare pentru taiwanezii care administrează instalația. Acest efort i-a făcut pe taiwanezi „mai autosuficienți și mai puțin dependenți de asistență externă”. Această transferare a autorității și responsabilității „a permis personalului american să se concentreze pe inițiative strategice mai largi și a permis absorbția unei creșteri de cinci ori a numărului de sisteme sprijinite fără creșterea personalului”.
Conform sursei STS, NSA a inițiat și proiectat un upgrade major de tehnologie informațională (IT) „care a oferit o creștere de 100 de ori a capacității serverelor și a înlocuit vechea tehnologie LAN cu o rețea ATM de mare viteză... simplificând arhitectura IT și eliminând utilizarea tehnologiei proprietare nestandardizate în favoarea soluțiilor comerciale standardizate. [Acesta] a redus riscul pierderii datelor prin instituirea de backup-uri în afara amplasamentului pentru date critice și prin reproiectarea arhitecturii sistemului pentru a oferi sisteme redundante la punctele unice de eșec.”
Fostul sursă NSA a detaliat rolul stației în colectarea informațiilor americane despre China. Sursa a declarat că NSA „a ajutat enorm eforturile taiwaneze prin furnizarea de sisteme de echipamente, software specializat și învățarea multor tehnici analitice. Această relație este extrem de importantă și pentru SUA, din cauza amenințării tot mai mari din partea Chinei și a faptului că Taiwanul are capacitate lingvistică chineză, în timp ce noi avem foarte puțină. O proporție foarte mare din ceea ce obține NSA despre China provine din operațiunile taiwaneze.”
Când operațiunile SIGINT din Hong Kong au trebuit relocate din cauza predării iminente către China în 1997, responsabilitățile au fost împărțite între instalațiile din Taiwan și Australia. Stația satelitară Stanley Fort din Hong Kong (cu numele de cod „Project Kittiwake”) din Chung Hom Kok a fost mutată în Australia în 1993 și plasată sub conducerea Direcției de Semnale de Apărare a acelei țări în Geraldton, Australia de Vest. Stația Chung Hom Kok monitoriza comunicațiile satelitare chinezești; telemetria din testele de rachete balistice chinezești și lansările de sateliți; datele misiunii de la sateliții de informații, inclusiv sateliții de informații electronice și fotografice; și telecomunicațiile interne descărcate de la sateliții geostaționari ai Chinei.
Sarcinile de interceptare radio de la vechea fermă de antene HF din Tai Mo Shan, Noile Teritorii, Hong Kong, au fost închise și transferate la Pingtung Lee, Taiwan. Prin aceasta, Taiwan s-a alăturat unei rețele interconectate de operațiuni HF SIGINT care include Kikai-jima, Japonia, cu un sistem similar de antene HF-DF „fix-six”, și Khon Kaen, Thailanda. Din punct de vedere geografic, Taiwan se află într-o poziție excelentă pentru a ajuta. Fără acoperirea Taiwanului, imaginea SIGINT a SUA asupra Chinei continentale ar fi critic deficitară pentru comunitatea de informații americane.
Transferul responsabilităților SIGINT dintr-o țară în alta nu este dificil. Acordul de securitate UK-USA, semnat în 1947, a împărțit responsabilitățile de colectare SIGINT între Statele Unite și Regatul Unit (inclusiv membrii Commonwealth-ului Australia, Noua Zeelandă și Canada). Acest lucru s-a făcut pentru a preveni duplicarea și pentru a maximiza capacitățile de colectare. Instalația SUA de la Pingtung Lee intră sub responsabilitatea NSA. Prin urmare, datele colectate despre China trebuie partajate nu doar cu taiwanezii, ci și cu partenerii SIGINT americani conform acordului.
Statele Unite și Republica China (ROC) au avut o relație SIGINT încă de la Al Doilea Război Mondial, când SUA a ajutat guvernul naționalist (Kuomintang sau KMT) din China să lupte împotriva ocupației japoneze. Această relație a continuat după ce naționaliștii au fugit pe insula Taiwan în 1949 pentru a evita distrugerea de către forțele comuniste.
Operațiunile de informații ale SUA din Taiwan au fost impresionante în timpul Războiului Rece. Agenția Centrală de Informații a SUA (CIA) și-a bazat celebrele operațiuni de transport Air America, Civil Air Transport și Air Asia în Taiwan. Operațiunea Western Enterprises a CIA pentru invadarea Chinei din bazele din Birmania (acum Myanmar) își avea și ea sediul acolo.
În timpul Războiului Rece, stații SIGINT au fost construite în toată Taiwanul. Personalul de informații și militar american și ROC a operat aceste avanposturi și a împărtășit o cantitate limitată de date cu guvernul ROC. Operațiunile SIGINT ale SUA din Taiwan au furnizat SUA date cruciale despre Războiul din Vietnam și activitățile din China continentală.
Operațiunile SIGINT cooperante SUA-ROC pe tot parcursul Războiului Rece au inclus Activitatea Grupului de Securitate Navală SUA USN-21 în Taipei; Biroul Serviciului de Securitate al Forțelor Aeriene SUA, Air Task Force-13 în Taipei; Compania 327 de Recunoaștere a Comunicațiilor, Agenția de Securitate a Armatei SUA, Nan Szu Pu, lângă Kaohsiung; Centrul de Comunicații Auxiliar Naval SUA sub direcția CIA; și avioane U-2 echipate atât cu echipamente foto, cât și SIGINT pilotate de piloți taiwanezi.
Pe măsură ce Războiul din Vietnam a început să se stingă la începutul anilor ’70, activitățile militare americane din Taiwan au început să se reducă. Din 1972-73 Statele Unite au închis toate instalațiile SIGINT, cu excepția Bazei de Sprijin al Serviciului de Securitate al Forțelor Aeriene SUA, Grupul de Securitate 6987, în Linkou, la doar 10 kilometri nord-vest de Taipei. A rămas sub control militar american până în 1977.
După ce președintele american Jimmy Carter a declarat în decembrie 1978 „normalizarea” relațiilor cu Republica Populară Chineză, toate organizațiile oficiale ale guvernului SUA din Taiwan au fost privatizate. Ambasada SUA a fost redenumită Institutul American din Taiwan (AIT) în martie 1979. Guvernul SUA a transferat operațiunile de informații și militare rămase către Taiwan sau acestea au devenit întreprinderi secrete folosind cetățeni ca acoperire.
Conform unui fost tehnician USAF care a lucrat la Linkou până în 1985 ca lucrător contractual civil pentru armata ROC, instalația era încă activă la acea vreme. Instalația Linkou a fost mutată la Yangmingshan la un moment dat după 1985.
Timpul și tranziția de la Linkou la Yangmingshan sunt neclare, dar este clar că Pingtung Lee plasează Taiwanul într-un rol critic pentru interesele de informații și securitate regională ale SUA. Dacă Statele Unite ar pierde Taiwanul fie printr-o „reunificare” forțată, fie voluntară, acest lucru ar perturba colectarea, procesarea și capacitățile de informații ale SUA și, astfel, ar pune în pericol grav securitatea regională. Din acest motiv, indiferent dacă există democrație sau nu, poziția SUA în angajamentul său de a apăra Taiwanul împotriva agresiunii RPC trebuie văzută într-o lumină diferită. Taiwanul nu mai poate fi tratat de Statele Unite ca fiind sacrificabil, ci trebuie considerat un partener activ și pro-american în securitatea și stabilitatea regională a Asiei de Est.
TAIPEI – Lokale Chineestalige media bevestigen dat het Nationaal Veiligheidsbureau van Taiwan (NSB / 國家安全局) een verbinding onderhoudt met het inlichtingennetwerk Five Eyes (FVEY / 五眼). De belangrijkste leden van Five Eyes zijn Australië, Canada, Nieuw-Zeeland, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.
Japan en Singapore worden omschreven als leden van Five Eyes Plus 2. De relatie van Taiwan is enigszins anders: bronnen melden dat Taiwan gegevens levert aan de NSA, maar de NSA deelt haar eigen analyses niet. Het is onduidelijk hoe dit in de praktijk daadwerkelijk als krachtvermeerderaar voor Taiwan werkt.
Voor wie niet bekend is met deze installaties beveel ik van harte het boek The Ties That Bind (1990) van Desmond Ball aan, evenals alle artikelen en publicaties van Richard Tanter.
Tijdens een persconferentie op 26 april 2023 bevestigde de directeur-generaal van de NSB, Tsai Ming-yen (蔡明彥), dat de NSB een verbinding onderhoudt met de Five Eyes-inlichtingenalliantie (FVEY). Hij kondigde ook de lancering aan van een nieuw systeem voor directe meldingen en de upgrade van computerapparatuur die het voorgaande jaar is uitgevoerd.
Tsai rapporteert rechtstreeks aan de president en aan de Commissie Buitenlandse Zaken en Nationale Verdediging van de Wetgevende Yuan (立法院), en verstrekt updates over de samengestelde dreiging die de Chinese Communistische Partij vormt voor de nationale veiligheid van Taiwan.
Dit is de eerste keer dat de NSB publiekelijk het bestaan bevestigt van operaties voor het afluisteren van hoogfrequente radio gericht op China.
Taiwan exploiteert drie belangrijkste signaal-inlichtingeninstallaties (SIGINT): een gezamenlijke operatie met de Amerikaanse National Security Agency (NSA) in Pingtun Li op de Yangmingshan, de belangrijkste „crop circle”-station van de NSB in Linkou (林口區), en een identieke installatie in Zuid-Taiwan in Betel Nut Village.
Aan mijn collega-schrijvers: bewaar altijd je bonnetjes — foto’s, visitekaartjes, e-mails en persoonlijke dagboeken. Op visitekaartjes noteer ik de datum waarop ik de persoon ontmoette en schrijf ik op de achterkant opmerkingen over hem/haar. Zonder dergelijke aantekeningen hebben lezers geen enkele manier om te weten of je de waarheid spreekt of slechts details verzint.
Als officiële registratie heb ik slechts twee artikelen geschreven over de Amerikaanse afluisterinstallatie in Pingtun Li voor Jane’s Defence Weekly en Jane’s Intelligence Review:
„Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 januari 2001).
„Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1 februari 2004).
Op 5 maart 2003 publiceerde ik een langere reportage voor Asia Times gericht op het grote publiek, waarbij ik de technische aspecten heb vereenvoudigd.
Vóór de publicatie van het eerste Jane’s-verhaal: „Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24 januari 2001), ontving ik antwoord van AIT om een interview te houden met de chef van het Defense Attaché Office (DAO). Ik ontmoette Susan E. Shahl, sectiechef, woordvoerster van AIT, sectie Cultuur en Informatie, de facto ambassade van de VS – American Institute in Taiwan (AIT).
Volgens mijn persoonlijke dagboek ging ik op 12 december 2000 (een maand vóór publicatie) het gebouw van het American Institute in Taiwan (AIT) binnen en werd ik naar het kantoor van Susan E. Shahl gebracht. Na het uitwisselen van visitekaartjes legde ik uit dat ik een verhaal voorbereidde over een Amerikaanse inlichtingeninstallatie die op het eiland actief is. Ik vroeg om een ontmoeting met het Defense Attaché Office (DAO) om vast te stellen of de publicatie van het verhaal de veiligheid van de VS in gevaar kon brengen, en ik gaf aan bereid te zijn om alle technische informatie die als geheim werd beschouwd te schrappen. Shahl gedroeg zich professioneel, maar gaf aan dat een ontmoeting met de chef van DAO waarschijnlijk pas na Kerstmis mogelijk zou zijn.
Er gebeurde niets.
Ze deden niets en reageerden op hun typische bureaucratische manier — met stilte. Een bron binnen AIT vertelde me later dat Shahl een memo had rondgestuurd waarin het personeel werd geadviseerd mij „te negeren”.
Geïrriteerd leende ik een tactiek uit Aporia en begon kerstkaarten te sturen na elke grote, mogelijk problematische publicatie. Dit dwong AIT-functionarissen om zich tegenover hun superieuren in Washington te verantwoorden. De kaarten dienden als herinnering dat ik beschikbaar was — ook al was het deze keer al te laat. Volgende keer konden ze ervoor kiezen proactief te zijn: op de hoogte blijven van mijn werk, het misschien zelfs vormgeven.
Nu zaten ze in reactieve modus, een houding die haaks staat op militair denken. De kaarten waren een drukmiddel — mijn poging om stilte om te zetten in een lied, zelfs als het in het begin vals klonk.
Ik hield een doos met allerlei kaarten bij en koos voor elke grote primeur een nieuwe. Als de timing goed was, arriveerde de kaart een dag nadat het verhaal in de krant stond — precies voordat hun baas in Washington belde. Ze zagen het als pesten. Maar hoe kon dat? Maretak in mei, Jack Frost in juni, Jingle Bells in juli, Kerstman in september, Noël in november — en zo ging het twee jaar door.
In januari 2003 nodigde Brad Gerdes, de defensieattaché van het Amerikaanse leger, mij uiteindelijk uit voor de lunch en vroeg mij te stoppen — wat ik deed. Gerdes stemde er echter mee in een dialoog te openen die leidde tot regelmatige ontmoetingen en later ook andere leden van de AIT DAO omvatte. Na verloop van tijd werden we goede vrienden en woonden we zelfs elkaars bruiloften bij.
Het artikel in Jane’s Defence Weekly van januari 2001 trof de Taiwanese media als een schot hagel. Een week lang leed ik aan paniekaanvallen, overtuigd dat ik zou worden uitgezet. Ik begon zelfs weer te roken — Marlboro Reds. Gelukkig zat de KMT niet meer aan de macht en had de DPP beloofd de persvrijheid te beschermen. Als ik dat verhaal vóór 2000 had geschreven, zat ik al in het volgende vliegtuig naar buiten.
Sinds mijn aankomst in Taipei in 1997 dronk ik vaak met werknemers van Summit Telecom Systems in de bekende expat-barwijk van de stad, de Combat Zone. Ik bewaarde wat journalisten „bewijsmateriaal” noemen — visitekaartjes, documenten en e-mails — om elke reportage te staven.
Ze beweerden keer op keer dat ze onderaannemers waren van Chunghwa Telecom, maar hun dronken bravoure in de Combat Zone vertelde een heel ander verhaal. Tussen de rondjes door probeerden ze de lokale barmeisjes te imponeren met zinnen als „Ik ben een spion” of „Ik werk voor de regering – maar ik kan je niet vertellen wat ik doe”.
Ik kende ze goed, en sloot de avond vaak af door de dronkenste persoon van straat te slepen terug naar het Riviera Hotel (歐華酒店) — één arm over mijn schouder, de andere rond hun riem, terwijl ik ze meetrok en ze onzin mompelden. Ik waarschuwde ze dat ze de ochtendbus naar het werk zouden missen, en ze antwoordden lallend: „Fuck de bus.” Soms dacht ik dat ik hun plaats wel kon innemen — toch leek niemand het op te merken.
In augustus 2005 vertelde Gregg Bergersen — later gearresteerd wegens spionage voor China — mij dat na het uitlekken van het verhaal de National Security Council van het Witte Huis hem van vakantie terugriep om te helpen bij het opstellen van een schadebeoordelingsrapport. Op dat moment was Bergersen directeur van het C4ISR-programma, Wapendivisie, bij de Defense Security Cooperation Agency (DSCA) — de sleutelfunctionaris die toezicht hield op de moderniseringsprogramma’s van Taiwan voor C4ISR.
Hieronder volgt het originele artikel uit Asia Times:
5 maart 2003
Asia Times
Spookberg: Hoe de VS China bespioneert
Door Wendell Minnick
Taipei – De Verenigde Staten en Taiwan hebben een samenwerkingsakkoord voor het delen van inlichtingen dat zowel de Amerikaanse National Security Agency (NSA) als het Taiwanese National Security Bureau (NSB) in staat stelt om militaire communicatie van het Chinese vasteland af te luisteren in zowel de militaire regio’s Nanjing als Guangzhou. Met hulp van de NSA heeft Taiwan een signaal-inlichtingenbasis (SIGINT) gebouwd in Pingtung Lee op de Yangmingshan-berg, direct ten noorden van Taipei, die al minstens 15 jaar operationeel is.
Dat dit een Amerikaanse operatie is in een land waarmee geen diplomatieke betrekkingen bestaan, vraagt om enige beschouwing. Ten eerste maakt de geografische nabijheid van Taiwan tot China het tot de eerste keuze voor het plaatsen van een SIGINT-basis. Ten tweede is Taiwan pro-Amerikaans en deelt het dezelfde angst voor Chinese militaire expansiedrift. Ten derde heeft Taiwan een indicatie- en waarschuwingssysteem (I&W) nodig om te voorkomen dat China een verrassingsaanval uitvoert.
Voor het eerst gerapporteerd door Jane’s Defence Weekly in januari dit jaar, lijkt de installatie nu nog meer „oren” te hebben gekregen. Kort na het recente rapport van Jane’s lokaliseerde Asia Times Online extra antennes op de Wunjian-berg nabij Dazhi, direct ten zuiden van Pingtung Lee. Atol interviewde een voormalige NSA-functionaris die ooit in Pingtung Lee werkte.
De voormalige NSA-functionaris vertelde Atol: „Dit is een geheime operatie van de NSA. Binnen de NSA staat het bekend als de SIGINT Liaison Branch [SLB]. De reden waarom het zo stil is, afgezien van het feit dat NSA-operaties altijd geheim zijn, is dat de NSA een officiële Amerikaanse overheidsinstantie is en we geen officiële vertegenwoordiging op Taiwan mogen hebben.”
De installatie geeft Taiwan het nodige voordeel om te voorkomen dat de Volksrepubliek China (PRC) snel een beslissende overwinning behaalt. Gegevensverwerking vanuit de installatie stelt Taiwan in staat de huidige dreigingsstatus van China in te schatten. De verstrekte informatie omvat details over de Chinese strijdkrachten, hun structuur en organisatie, tactische doctrine, gevechtsorde, wapens en uitrusting, en ondersteunende functionele systemen op het slagveld. Dit omvat ook hoe de PRC opereert in overeenstemming met haar eigen doctrine en training.
Een speciale zorg zijn de activiteiten van het Tweede Artilleriekorps, dat de capaciteit heeft om tot 400 tactische ballistische raketten Dong Feng-11 (M-11) en DF-15 (M-9) af te vuren in meervoudige golven en multidirectionele verzadigingsaanvallen op Taiwan. De inlichtingen die door de installatie worden verzameld, bieden de leiders van Taiwan opties om het Chinese leger te onderscheppen en te verslaan door middel van manoeuvre of aanval. Het doel van Taiwan is niet noodzakelijkerwijs om het vasteland ernstige schade toe te brengen met behulp van offensieve wapens die momenteel in het arsenaal zitten of in ontwikkeling zijn, maar om China te dwingen het offensief op te geven, of de Verenigde Staten te dwingen deel te nemen aan het conflict.
In een oorlog zal China eerst een „decapitatiiestrategie” proberen, die raket- en luchtmachtaanvallen omvat op sleutelmilitaire installaties en command-, controle-, communicatie-, computer- en inlichtingensystemen (C4I). Pingtung Lee zal ongetwijfeld de eerste locatie zijn die wordt getroffen. Taiwan en het Chinese vasteland worden gescheiden door de Straat van Taiwan, die op het smalste punt 72 nautische mijlen meet en op het breedste punt 140 nautische mijlen. Chinese gevechtsvliegtuigen kunnen Taiwan in slechts zeven minuten bereiken en Chinese oorlogsschepen in ongeveer vijf uur.
De locatie Pingtung Lee heeft 10 antennemasten, waarvan er zes hoogfrequente (HF) dipoolantennes zijn in een cirkelvormige opstelling genaamd „zes elementen” of „fix-six”, die zowel onderschepping als richtingbepaling (DF) uitvoeren. Dit type HF-DF-antenneconfiguratie stelt Taiwan en de VS in staat om de militaire radio-communicatie van China te monitoren. Op de basis staat één radome, geïnstalleerd begin 1998, die het NSA mogelijk maakt om gegevens terug te sturen naar de VS voor verdere verwerking. Daarvoor ging alle SLB-communicatie via een nabijgelegen commerciële satellietantenne-installatie van Chunghwa Telecom. Het antennecomplex dat door Atol op de Wunjian-berg nabij Dazhi werd gelokaliseerd, heeft dezelfde „fix-six”-configuratie, met een extra verzameling van verschillende microgolven in de buurt.
Pingtung Lee wordt onderhouden met steun van Summit Telecom Systems (STS), een Amerikaans handelsbedrijf met hoofdkantoor in Maryland, dat actief is in Japan, Zuid-Korea en de Azoren als een van de vele „verzorgers”-bedrijven die de NSA gebruikt om SIGINT-locaties wereldwijd te onderhouden. De NSA-bron vertelde Atol: „Civiel personeel is daar alleen in een ondersteunende rol. Zij bemannen het communicatiecentrum en onderhouden de communicatieapparatuur en de computers van de locatie.”
Een voormalige STS-medewerker die tussen 1995 en 2000 als „senior liaison” fungeerde met de Taiwanese regering, leverde materiaal dat de technische aspecten van de operatie beschrijft. Volgens de informatie exploiteert de basis „een verscheidenheid aan telecommunicatie- en dataverwerkingssystemen met speciaal doel”.
Van 1995-2000 startte de NSA een groot upgrade- en moderniseringsprogramma dat „zwakke punten in de systeemarchitectuur identificeerde, vervolgens een grootschalig meerjarig moderniseringsprogramma ontwierp dat significante nieuwe verwerkingscapaciteiten integreerde en een tienvoudige toename van de totale systeemcapaciteit opleverde. [Het] implementeerde webgebaseerde technologie als kosteneffectieve vervanging voor verouderde softwareprocessen. Informatie die voorheen uren of dagen nodig had voor verwerking en rapportage kan nu in minder dan een minuut worden verwerkt en gerapporteerd,” aldus de STS-bron.
De NSA verbeterde ook de trainings- en ontwikkelingsprogramma’s voor de Taiwanezen die de installatie beheren. Deze inspanning leidde ertoe dat de Taiwanezen „zelfstandiger werden en minder afhankelijk van externe hulp”. Deze overdracht van bevoegdheid en verantwoordelijkheid „stelde Amerikaans personeel in staat zich te richten op bredere strategische initiatieven en maakte het mogelijk om een vervijfvoudiging van het aantal ondersteunde systemen op te vangen zonder toename van het personeelsbestand”.
Volgens de STS-bron initieerde en ontwierp de NSA een grote upgrade van informatietechnologie (IT) „die een honderdvoudige toename van de servercapaciteit bood en de oude LAN-technologie verving door een hogesnelheids-ATM-netwerk… vereenvoudigde de IT-architectuur en elimineerde het gebruik van niet-standaard propriëtaire technologie ten gunste van gestandaardiseerde commerciële oplossingen. [Het] verminderde het risico op gegevensverlies door off-site back-ups in te stellen voor kritieke gegevens en door de systeemarchitectuur opnieuw te ontwerpen om redundante systemen te bieden op single points of failure.”
De voormalige NSA-bron lichtte de rol van de locatie toe bij de Amerikaanse inlichtingenverzameling over China. De bron verklaarde dat de NSA „de Taiwanese inspanningen enorm heeft geholpen door hen te voorzien van uitrustingssystemen, gespecialiseerde software en hen veel analytische technieken te leren. Deze relatie is ook extreem belangrijk voor de VS vanwege de groeiende dreiging van China en het feit dat Taiwan de Chinese taalkennis heeft terwijl wij er zeer weinig van hebben. Een zeer groot percentage van wat de NSA over de Chinezen verkrijgt, komt uit Taiwanese operaties.”
Toen SIGINT-operaties in Hongkong moesten worden verplaatst vanwege de aanstaande overdracht aan China in 1997, werd de verantwoordelijkheid verdeeld tussen installaties op Taiwan en in Australië. De Stanley Fort-satellietstation in Hongkong (code „Project Kittiwake”) in Chung Hom Kok werd in 1993 naar Australië overgebracht en geplaatst onder de Defense Signals Directorate van dat land in Geraldton, West-Australië. De Chung Hom Kok-station bewaakte Chinese satellietcommunicatie; telemetrie van Chinese ballistische rakettests en satellietlanceringen; missiedata van spionagesatellieten, inclusief zowel elektronische als fotografische inlichtingensatellieten; en binnenlandse telecommunicatie die werd gedownload van China’s geostationaire satellieten.
Radiobewakingstaken op de voormalige HF-antenneboerderij in Tai Mo Shan, New Territories, Hongkong, werden gesloten en overgebracht naar Pingtung Lee, Taiwan. Daardoor sloot Taiwan zich aan bij een onderling verbonden netwerk van HF SIGINT-operaties dat Kikai-jima in Japan omvat met een vergelijkbaar „fix-six” HF-DF-antennesysteem en Khon Kaen in Thailand. Geografisch gezien bevindt Taiwan zich in een uitstekende positie om te helpen. Zonder de dekking van Taiwan zou het SIGINT-beeld van de VS over het Chinese vasteland kritisch incompleet zijn voor de Amerikaanse inlichtingengemeenschap.
Het overdragen van SIGINT-verantwoordelijkheden van het ene land naar het andere is niet moeilijk. Het UK-USA-veiligheidsakkoord, ondertekend in 1947, verdeelde de SIGINT-verzamelverantwoordelijkheden tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk (inclusief Gemenebest-leden Australië, Nieuw-Zeeland en Canada). Dit werd gedaan om duplicatie te voorkomen en de verzamelcapaciteiten te maximaliseren. De Amerikaanse installatie in Pingtung Lee valt onder de verantwoordelijkheid van de NSA. Daarom moeten verzamelde gegevens over China niet alleen met de Taiwanezen worden gedeeld, maar ook met de SIGINT-partners van de VS volgens de overeenkomst.
De Verenigde Staten en de Republiek China (ROC) hebben sinds de Tweede Wereldoorlog een SIGINT-relatie gehad, toen de VS de nationalistische regering (Kuomintang of KMT) in China hielp om tegen de Japanse bezetting te vechten. Deze band bleef bestaan nadat de nationalisten in 1949 naar het eiland Taiwan vluchtten om vernietiging door communistische troepen te voorkomen.
Amerikaanse inlichtingenoperaties op Taiwan waren indrukwekkend tijdens de Koude Oorlog. De Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA) vestigde haar nu beroemde transportoperaties Air America, Civil Air Transport en Air Asia op Taiwan. De CIA-operatie Western Enterprises om China binnen te vallen vanuit bases in Birma (nu Myanmar) had ook haar hoofdkwartier daar.
Tijdens de Koude Oorlog werden SIGINT-stations door heel Taiwan gebouwd. Amerikaans en ROC-inlichtingen- en militair personeel bemande deze voorposten en deelde een beperkte hoeveelheid gegevens met de ROC-regering. Amerikaanse SIGINT-operaties op Taiwan leverden de VS cruciale gegevens over de Vietnamoorlog en activiteiten op het Chinese vasteland.
Samenwerkingsoperaties SIGINT tussen de VS en ROC gedurende de hele Koude Oorlog omvatten de US Naval Security Group Activity USN-21 in Taipei; het US Air Force Security Service Office, Air Task Force-13 in Taipei; de 327e Communications Reconnaissance Company, US Army Security Agency, Nan Szu Pu nabij Kaohsiung; het US Naval Auxiliary Communications Center onder leiding van de CIA; en U-2-vliegtuigen uitgerust met zowel fotografische als SIGINT-apparatuur, gevlogen door Taiwanese piloten.
Toen de Vietnamoorlog begin jaren ’70 begon af te nemen, begon de Amerikaanse militaire activiteit op Taiwan af te nemen. Van 1972-73 sloten de Verenigde Staten alle SIGINT-installaties behalve de US Air Force (USAF) Security Service Support Base, 6987th Security Group in Linkou, slechts 10 kilometer ten noordwesten van Taipei. Die bleef onder Amerikaans militair toezicht tot 1977.
Nadat de Amerikaanse president Jimmy Carter in december 1978 de „normalisering” van de betrekkingen met de Volksrepubliek China aankondigde, werden alle officiële Amerikaanse overheidsorganisaties op Taiwan geprivatiseerd. De Amerikaanse ambassade werd in maart 1979 hernoemd tot American Institute in Taiwan (AIT). De Amerikaanse regering droeg de resterende Amerikaanse inlichtingen- en militaire operaties over aan Taiwan of ze werden omgezet in geheime ondernemingen die burgers als dekmantel gebruikten.
Volgens een voormalige USAF-technicus die tot 1985 in Linkou werkte als civiele contractwerker voor het ROC-leger, was de installatie toen nog steeds actief. De Linkou-installatie werd enige tijd na 1985 verplaatst naar Yangmingshan.
De tijd en overgang van Linkou naar Yangmingshan zijn onduidelijk, maar wat duidelijk is, is dat Pingtung Lee Taiwan in een cruciale rol plaatst voor de inlichtingen- en regionale veiligheidsbelangen van de VS. Als de Verenigde Staten Taiwan zouden verliezen in een gedwongen of vrijwillige „hereniging”, zou dat de Amerikaanse inlichtingenverzameling, verwerking en capaciteiten ernstig verstoren en zo de regionale veiligheid in groot gevaar brengen. Om deze reden moet de positie van de VS in haar belofte Taiwan te verdedigen tegen PRC-agressie in een ander daglicht worden gezien, met of zonder democratie. Taiwan kan niet langer door de Verenigde Staten als wegwerpbaar worden beschouwd, maar moet worden gezien als een actieve en pro-Amerikaanse partner in regionale veiligheid en stabiliteit in Oost-Azië.
TAIPEI – Paikalliset kiinankieliset mediat vahvistavat, että Taiwanin kansallinen turvallisuusvirasto (NSB / 國家安全局) ylläpitää yhteyttä Five Eyes (FVEY / 五眼) -tiedusteluverkostoon. Five Eyesin pääjäsenet ovat Australia, Kanada, Uusi-Seelanti, Yhdysvallat ja Yhdistynyt kuningaskunta.
Japani ja Singapore kuvataan ”Five Eyes Plus 2” -jäseniksi. Taiwanin suhde on hieman erilainen: lähteiden mukaan Taiwan toimittaa tietoja NSA:lle, mutta NSA ei jaa omaa analyysiaan. Ei ole selvää, miten tämä käytännössä toimii Taiwanille voiman moninkertaistajana.
Niille, jotka eivät tunne näitä laitoksia, suosittelen erittäin lämpimästi Desmond Ballin kirjaa The Ties That Bind (1990) sekä kaikkia Richard Tanterin kirjoittamia artikkeleita ja tekstejä.
huhtikuuta 2023 pidetyssä lehdistötilaisuudessa NSB:n pääjohtaja Tsai Ming-yen (蔡明彥) vahvisti, että NSB ylläpitää yhteyttä Five Eyes (FVEY) -tiedusteluliittoumaan. Hän ilmoitti myös uuden pikailmoitusjärjestelmän käyttöönotosta sekä edellisenä vuonna toteutetuista tietokonelaitteiston päivityksistä.
Tsai raportoi suoraan presidentille ja lainsäädäntö-Yuanin (立法院) ulkoasiain- ja kansallisen puolustuskomitealle ja antaa päivityksiä Kiinan kommunistipuolueen muodostamasta yhdistetystä uhasta Taiwanin kansalliselle turvallisuudelle.
Tämä on ensimmäinen kerta, kun NSB on julkisesti vahvistanut Kiinaan kohdistuvien korkean taajuuden radio-äänitystoimintojen olemassaolon.
Taiwan ylläpitää kolmea pääasiallista signaalitiedustelulaitosta (SIGINT): yhteistoimintaa Yhdysvaltain kansallisen turvallisuusviraston (NSA) kanssa Yangmingshanin Pingtun Li -alueella, NSB:n pääasiallista ”kasvisympyrä”-asemaa Linkou’ssa (林口區) sekä identtistä laitosta Etelä-Taiwanilla Betel Nut Villagessa.
Kirjoittajakollegoilleni: säilyttäkää aina kuitinne — valokuvat, käyntikortit, sähköpostit ja henkilökohtaiset päiväkirjat. Käyntikorteissa merkitsen tapaamispäivämäärän ja kirjoitan henkilön takapuolelle kommentteja hänestä. Ilman tällaisia merkintöjä lukijoilla ei ole mitään keinoa tietää, puhutteko totta vai keksittekö vain yksityiskohtia.
Virallisena merkintänä olen kirjoittanut vain kaksi artikkelia Yhdysvaltain kuuntelulaitoksesta Pingtun Li’ssa Jane’s Defence Weekly - ja Jane’s Intelligence Review -lehtiin:
”Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24. tammikuuta 2001).
”Challenge to Update Taiwan’s SIGINT.” Jane’s Intelligence Review (1. helmikuuta 2004).
maaliskuuta 2003 julkaisiin pidemmän artikkelin Asia Times -lehteen yleisölle, jossa tekniset näkökohdat yksinkertaistettiin.
Ennen ensimmäisen Jane’s-tarinan julkaisua: ”Taiwan-USA Link Up on SIGINT.” Jane’s Defence Weekly (24. tammikuuta 2001) sain AIT:lta vastauksen, että voin haastatella puolustusasiamiehen toimiston (DAO) päällikköä. Tapasin Susan E. Shahl’in, osaston päällikön, AIT:n tiedottajan, kulttuuri- ja tiedotusosaston, tosiasiallinen Yhdysvaltain suurlähetystö – American Institute in Taiwan (AIT).
Henkilökohtaisen päiväkirjani mukaan 12. joulukuuta 2000 (kuukausi ennen julkaisua) astuin American Institute in Taiwanin (AIT) rakennukseen ja minut ohjattiin Susan E. Shahl’in toimistoon. Visiittikorttien vaihdon jälkeen selitin, että valmistelen juttua saarella toimivasta amerikkalaisesta tiedustelulaitoksesta. Pyysin tapaamista puolustusasiamiehen toimiston (DAO) kanssa selvittääkseni, voisiko jutun julkaiseminen vaarantaa Yhdysvaltain turvallisuuden, ja ilmaisin valmiuteni poistaa kaikki luokitelluksi katsottu tekninen tieto. Shahl käyttäytyi ammattimaisesti, mutta viittasi siihen, että tapaaminen DAO:n päällikön kanssa todennäköisesti onnistuisi vasta joulun jälkeen.
Mitään ei tapahtunut.
He eivät tehneet mitään, vaan vastasivat tyypillisellä byrokraattisella tavalla – vaikenemalla. Myöhemmin AIT:n lähde kertoi minulle, että Shahl oli kierrättänyt muistion, jossa henkilöstöä kehotettiin ”jättämään minut huomiotta”.
Ärsyyntyneenä lainasin taktiikan Aporiasta ja aloin lähettää joulukortteja jokaisen suuren, mahdollisesti hankalan artikkelin jälkeen. Tämä pakotti AIT:n virkamiehet selittämään itsensä Washingtonin esimiehilleen. Kortit toimivat muistutuksena siitä, että olen tavoitettavissa – vaikka tällä kertaa olikin jo liian myöhäistä. Seuraavalla kerralla he voisivat valita proaktiivisen lähestymistavan: pysyä kartalla työstäni, ehkä jopa vaikuttaa siihen.
Nyt he olivat reaktiivisessa tilassa, asenne joka oli täysin ristiriidassa sotilaallisen ajattelutavan kanssa. Kortit olivat painostustaktiikka – yritykseni muuttaa hiljaisuus lauluksi, vaikka se aluksi kuulosti epävireiseltä.
Pidin laatikkoa erilaisilla korteilla ja valitsin uuden jokaiselle isommalle uutiselle. Jos ajoitus oli kohdallaan, kortti saapui päivää sen jälkeen kun tarina oli lehdissä – juuri ennen kuin heidän pomonsa Washingtonissa soitti. He näkivät sen kiusaamisena. Mutta miten se olisi voinut olla sitä? Misteli toukokuussa, Jack Frost kesäkuussa, Jingle Bells heinäkuussa, Joulupukki syyskuussa, Noël marraskuussa – ja niin se jatkui kaksi vuotta.
Tammikuussa 2003 Yhdysvaltain armeijan puolustusasiamies Brad Gerdes kutsui minut lopulta lounaalle ja pyysi lopettamaan – minkä tein. Gerdes kuitenkin suostui dialogin avaamiseen, mikä johti säännöllisiin tapaamisiin ja myöhemmin myös muiden AIT DAO:n jäsenten mukaan ottamiseen. Ajan myötä meistä tuli läheisiä ystäviä ja osallistuimme jopa toistemme häihin.
Tammikuun 2001 Jane’s Defence Weekly -artikkeli iski Taiwanin mediaan kuin haulikkolaukaus. Viikon kärsin paniikkikohtauksista, vakuuttuneena siitä että minut karkotetaan. Aloin jopa polttaa uudestaan – Marlboro Reds. Onneksi KMT ei enää ollut vallassa ja DPP oli luvannut puolustaa lehdistönvapautta. Jos olisin kirjoittanut tuon jutun ennen vuotta 2000, olisin ollut seuraavalla lennolla poissa.
Siitä lähtien kun saavuin Taipeihin vuonna 1997, join usein Summit Telecom Systemsin työntekijöiden kanssa kaupungin tunnetussa expat-baarialueella, Combat Zonessa. Säilytin sen, mitä toimittajat kutsuvat ”kuiteiksi” — käyntikortit, asiakirjat ja sähköpostit — tukemaan jokaista juttua.
He väittivät yhä uudelleen olevansa Chunghwa Telecomin urakoitsijoita, mutta heidän humalainen kerskailunsa Combat Zonessa kertoi aivan toisen tarinan. Kierrosten välissä he yrittivät tehdä vaikutuksen paikallisiin barbabeihin lauseilla kuten ”Olen vakooja” tai ”Työskentelen hallitukselle – mutta en voi kertoa sinulle mitä teen”.
Tunsin heidät hyvin, ja usein päätin illan vetämällä kaikkein humalaisimman kadulta takaisin Riviera-hotelliin (歐華酒店) — toinen käsi olkapäälläni, toinen heidän vyöllään, raahasin heitä eteenpäin heidän mutistessaan hölynpölyä. Varoitin heitä, että he myöhästyvät aamubussista työpaikalle, ja he vastasivat lörpöttelevällä äänellä: ”Vittu bussista”. Joskus ajattelin, että olisin voinut ottaa heidän paikkansa – kukaan ei kuitenkaan tuntunut huomaavan.
Elokuussa 2005 Gregg Bergersen — myöhemmin pidätetty Kiinalle vakoilusta — kertoi minulle, että tarinan räjähtämisen jälkeen Valkoisen talon kansallinen turvallisuusneuvosto kutsui hänet takaisin lomaltansa auttamaan vahinkojen arviointiraportin laatimisessa. Tuolloin Bergersen oli DSCA:n (Defense Security Cooperation Agency) C4ISR-ohjelman, aseosaston johtaja — avainhenkilö, joka valvoi Taiwanin C4ISR-päivitysohjelmia.
Alla on alkuperäinen Asia Times -artikkeli:
maaliskuuta 2003 Asia Times Kummitusvuori: Kuinka Yhdysvallat vakoilee Kiinaa Kirjoittanut Wendell Minnick
nostalgic to read this from so long ago
Great journalism, great background story